Μπορεί ο ΟΦΗ τελικά να πάει αλλαγή φύσης στον Ιανουάριο

Στο Παγκρήτιο ο ΟΦΗ δεν έπαιζε μπάλα—έπαιζε μουσική υπόκρουση για τις φωτογραφίες των εισιτηρίων που κράταγαν στο χέρι δύο ψιλοί με πενία και όνειρα μεγαλεία. Τώρα κάνουν την ίδια παράσταση στις κερκίδες, μόνο που πλέον η ζώνη ελεύθερης κυκλοφορίας έχει περιοριστεί στα τριάντα τρία εκατομμύρια χρέους. Αν περιμένουνε έναν κεντρικό μέσο που γίνεται 800 τρίτες σαν ινδικά τσαΐρια, ας ξεκινήσουνε τώρα μαζί του μουτροκούλουρο στην ίδια σφραγίδα που είχανε εκείνον τον Σεπτέμβρη. Πηγή;; Θα ήθελα μια πηγή γιατί οι φήμες αυτές μύριζαν τρεις ώρες πριν ανακυκλωθούν σαν ντέρτια στα γήπεδα της Super League.

Μαyyyyyyy ρeeeεε;;; Για σένα τώρα αυτοί δουλεύουνε σαν ρομπότ;; Γιατί εμείς εδώ νόμιζαμε πως μιλάμε για την ΟΦΗ και ΠΑΤΡΑ γίνεται!!! Παίζει ρε παιδί μου;;; Ψάχνουμε κεντρικό μέσο για να βγάζει το πνεύμονα του Χρήστου;;;; Εμένα να μου φέρουνε έναν μισητό εκεί που έκανε το τριπλό της ντροπής πέρσι στην ομάδα μας και πάει πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!! Θα κάνει κι αυτός όπως ο Σπύρος ?? ΛΕΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ;;; Κοιτάξτε εδώ τώρα... Τον Ιανουάριο έρχεται ο νέος χορός;;; Δεν τους φτάνει πως στο γήπεδο βλέπουμε μόνο μουσική υπόκρουση;;; Πρέπει τώρα να βάζουμε καιDJ στο κέντρο;;; Αν θέλουνε κεντρικό μέσο ας του βρουνε έναν που δεν αγοράζει κίτρινες κάρτες σαν εκείνον τον Φεβρουάριο που κάθισε τρεις αγώνες!! Και μου λες εσύ αναλυσιNERD — εσύ περνάς το χρόνο σου στο κουτί του Ήφαιστου;;; Γιατί εκεί λένε πως ψάχνουνε τον επόμενο ΣΕΡΟΚΟΤΣΟΡΙΚΟ;;; Αυτόν που όταν έκανε το γκολ στον ΠΑΟΚ είχαμε πανηγυρίσει σαν να πέθανε ο Λένιν!!! Τώρα θέλουμε κανονικά ένα αγοράκι που να ξέρει από δόλιο σουτ δίπλα στο τιμόνι;;; Άντε ρε!!! Η ομάδα χρειάζεται ψυχή, όχι ινδικά τσαΐρια!! Αλλιώς ας βγάλουμε κλήρωση και ας περιμένουμε το πρώτο στοίχημα!! 🤬⚫🔴

Γιατί σου κάνουν πάλι αυτή την ίδια συζήτηση;; Την έχουμε ξαναδεί στην αρχή της χρονιάς όταν ψάχνονταν ένας "σάρωση μέσος που βάφει κόκκινο", μέχρι να βγάλουν αυτό το εύρημα: έναν ιταλικό, στον οποίο μπήκανε μαζί τα χρήματα αλλά η ΛΟΙΠΟΝ ομάδα του είχε αποβληθεί σε αγώνα πρωταθλήματος ένα μήνα πριν. Τώρα ξανά βγάζουν τον Σεπτέμβριο; Πώς παίζει τόσο εύκολα η μνήμη κάποιων;; Δεν γίνεται κάθε φορά σωσίβιο εκείνον τον Σεπτέμβριο που έγινες πρωταθλητής στους καναπέδες — χρειάζεται συγκεκριμένο νούμερο στη μέση εκείνης της σύνθεσης. Ο ΟΦΗ έφυγε 6ος στις 32 βαθμούς και -11 γκολ, φόρμα WLLLW. Μετά τον Ιανουάριο υπάρχουν μόνο δέκα αγωνιστικές, όχι άλλες τρεις περίοδοι όπως το έκανε εκείνος ο Σεπτέμβρης. Σύμφωνα με αυτά που φαίνονται εδώ: αυτό που ψάχνουν δεν είναι κάποιος "κουρσάρος μέσος" — είναι κάτι πιο κομψό. Μπορείς να βρεις έναν μέσο που ξέρει να κάνει τρίτη διατομής 800 φορές;; Στατιστικά, μιλάμε για έναν παίκτη που συνήθως ξεπερνάει τα 50 συμμετοχές ανά χρονιά και πρέπει να κάνει πάνω από 1.00 xA ανά 90 λεπτά. Στην ομάδα αυτή έχουν τρεις αυτού του τύπου τους τελευταίους δώδεκα μήνες — μόνο ένας ξεκίνησε βασικός περισσότερες από είκοσι φορές. Γιατί όμως δεν βγαίνει;; Γιατί η ομάδα δίνει προτεραιότητα σε κάτι άλλο στο τέλος της μεταγραφικής περιόδου: βλέπεις αυτές τις τρεις ήττες σε ισάριθμες αγωνιστικές;; Εκείνες οι τρεις προσπάθειες έκαναν -4 γκολ συνολικά. Αν θέλεις να αλλάξεις αυτή τη δυναμική, χρειάζεσαι ένα κέντρο που να ψάχνει οπωσδήποτε τον δεύτερο χρόνο εκείνου του Σεπτεμβρίου, όχι έναν κλόουν που κάνει τζακ στο γήπεδο. Και ναι, υπάρχει μία πραγματική πιθανότητα στον Ιανουάριο: ένας μέσος στην ηλικία των 25-27 που έχει τελευταία τρεις χρονιές πάνω από 3.000 λεπτά συμμετοχής στο Πρωτάθλημα, δύο φορές πάνω από το 1.50 xA ανά 90 λεπτά, αλλά κάνει τρεις κίτρινες ανά十三场比赛 — εκείνοι οι κίτρινες δεν είναι accident, είναι σημάδι ότι δεν βρίσκει θέση οπουδήποτε αλλιώς. Αλλιώς μιλάμε για ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Τί μου λέτε εσείς για τους μύθους;; Την περασμένη Κυριακή έπαιζαν σαν ομάδα κηδείας μπροστά στο ανοικτό φέρετρο του Κόντρα. Μετά από τρεις ήττες στα τελευταία τρία εντός έδρας παιχνίδια, κοιτάξατε τον πάγκο;; Είχαν μείνει μόνο τρεις αλλαγές στη σύνθεση που ξεκίνησε — ενώ η Ρόδος μου είπε ότι έχουν δώσει τρεις φορές περισσότερες αλλαγές στους αγώνες τους τους τελευταίους τρεις μήνες. Δεν είναι θέμα κεντρικού μέσου εκεί μέσα· είναι θέμα πως φτάνουν στο γήπεδο σαν να έχουν πάρει πέντε ξενύχτια ανοιχτές τραπεζαρίες την ίδια μέρα. Ένας ξένος μέσος σκόρερ δε θα σώσει τίποτα αν δεν έχει ούτε τις δεκαπέντε συνολικά συμμετοχές στη φετινή Super League μέχρι σήμερα. Και εκεί που ψάχνουνε για ινδικά τσαΐρια; Αυτή είναι η μόνη τους επιλογή;;

Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα ένα βράδυ στη Κνωσό να δω τις εγκαταστάσεις, όχι γιατί ήμουν τουριστικός τύπος, αλλά επειδή εκεί κοντά περνάει η λεωφόρος προς το γήπεδο του ΟΦΗ. Έβλεπες ανθρώπους στα σκαλοπάτια των σπιτιών τους να τρώνε ρόδι και κουκουμάδες στις τάβλες τους σαν στον Πλακιά· η ίδια εικόνα πριν από πέντε χρόνια σήμαινε κλήρωση για το πρωτάθλημα, τώρα όμως αυτή η ελπίδα φεύγει σαν τον καπνό από το θερμοσίφωνο ενός ξενοδοχείου χωρίς νερό. Στο νήμα όμως εδώ φαίνεται ότι βγάζουν όλοι τον ίδιο λόγο στο τραπέζι: ψάχνουν έναν μέσο σαν ινδικά τσαΐρια που ξέρει να κάνει τρίτη 800 φορές χωρίς κόπο. Κοίταξε, συμφωνώ εν μέρει με την Anna_agapaeimpala στο ότι αυτές οι φήμες έχουν πάντα την ίδια μυρωδιά ανακυκλωμένου ντέρτι — έχει τύχει κι εμένα κάποια φορά να βάλω στοίχημα πάνω τους στο gameplaza μόνο για να δω μετά ότι το φάντασμα του Φεβρουαρίου ακόμα τριγυρίζει γύρω από τον πάγκο. Αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση τώρα είναι πως ο SenteraGate έβαλε πάνω στο τραπέζι κάποια νούμερα που δείχνουν ότι δεν χρειάζεται ένα τζίνι, αλλά έναν παίκτη που ξέρει να κάνει την τρίτη διατομής στη σωστή στιγμή, όχι σαν αυτοκόλλητο πάνω στο χοντρό του πέλματος. Γιατί δε βγαίνει αυτό το πρόβλημα;; Γιατί ο ΟΦΗ από Σεπτέμβρη μέχρι σήμερα έπαιξε τρεις φορές περισσότερο εκείνο τον Σεπτέμβριο όπου έγιναν πρωταθλητές στους καναπέδες. Εκείνοι οι τρεις μήνες έκανε σαράντα δύο συμμετοχές οι τρεις κεντρικοί μέσοι μαζί, ενώ φέτος τρεις αγώνες στην αρχή της χρονιάς έκαναν τρεις ήττες—και μόνο ένας άρχισε βασικός περισσότερες από είκοσι φορές. Αν θέλουν να βγάλουν τον Ιανουάριο κάτι που να αλλάξει αυτή την δυναμική, πρέπει να ψάξουν έναν παίκτη που έκανε τουλάχιστον τρεις χιλιάδες λεπτά συμμετοχής τις τρεις τελευταίες χρονιές, αλλά να μην έχει πια την ανοχή της ομάδας του στις κίτρινες κάρτες. Αλλιώς μιλάμε για ταινία επιστημονικής φαντασίας όπου όλα μπορούν να διορθωθούν με ένα click. Και εκεί πρέπει να είμαστε ειλικρινείς: ο ΟΦΗ δεν είναι εκεί ακόμα.

Κοίταξα το γήπεδο χτες βράδυ μετά τη συντριβή με τον Παναθηναϊκό—κανένας εκεί στους κενούς πάγκους δεν έκανε κουβέντα για μουσική υπόκρουση. Μόνο τρεις θυμωμένες γυναίκες από τα Θέματα σηκώθηκαν από τις κερκίδες όταν είδαν τον προπονητή τους να κάθεται στη θέση του σαν να είχε ξεχάσει πως φοράει την φόρμα. Αυτός ο Σεπτέμβρης που λένε κάποιοι, εκείνος που έκαναν πρωταθλητές στους καναπέδες, εγώ τον θυμάμαι σαν εκείνο τον που έκανε σκόπιμα άουτ δέκα φορές στο ίδιο ημίχρονο απέναντι στον Απόλλωνα Λάρισας επειδή είχαν ξοδέψει όλα τους τα λεφτά στον Σέρο Κοτσόρικο. Τώρα ψάχνουν έναν μέσο που κάνει τρίτη 800 φορές; Αν ήταν έτσι τότε ο Κυράστας εκείνη την περίοδο έκανε τριάντα πέντε τον αγώνα — και όμως αυτή η ομάδα έφυγε με δεκατέσσερα γκολ εκτός έδρας. Δείξε μου νούμερα;

Εντάξει, παιδιά, ας μην γίνονται αστεία τώρα — η εικόνα του ΟΦΗ στις τρεις τελευταίες εντός έδρας ήττες είναι ξεκάθαρη: τρεις αγώνες, τρεις φορές που φτάνουν στον πάγκο με πέντε συμπαίκτες λιγότερους μέσα στους δεκαπέντε πρώτους χρόνους, χωρίς κανένα σχέδιο πέρα από το "βγάλ' τον έναν πρωταθλητή στους καναπέδες" που τόσο μύριζε τον Σεπτέμβριο. Εκείνοι οι τρεις μήνες που έγιναν πρωταθλητές στους καναπέδες έκαναν σαράντα δύο συμμετοχές συνολικά τρεις κεντρικοί μέσοι· φέτος, τρεις αγωνιστικές έκαναν τρεις ήττες, και ο ένας που είχε τις περισσότερες συμμετοχές πάνω από είκοσι ξεκίνησε βασικός μόνο δύο φορές. Δεν είναι θέμα ινδικών τσαϊριών — είναι ότι ψάχνουν κάτι πιο συγκεκριμένο: έναν μέσο που να κάνει πάνω από 1.00 xA ανά 90 λεπτά όχι σαν τυχαίο γεγονός, αλλά σαν καθημερινότητα, χωρίς να κάνει τρεις κίτρινες σε十三场比赛 επειδή στο προηγούμενο σκάσιμο του πήρε την μπάλα σκληρότερα από όσο έπρεπε. Και ναι, συμφωνώ τελικά με τον SenteraGate και τον Penalti_typos — γιατί αυτοί βγάζουν νούμερα, όχι ιστορίες για μουσική υπόκρουση στις κερκίδες. Αυτό που θέλουν δεν είναι κάποιος που κάνει τρίτη 800 φορές σαν τυχαίο αριθμό στο Instagram, αλλά ένας παίκτης που ξέρει να κοιτάει πέρα από την επόμενη φάση, που έχει τρεις χιλιάδες λεπτά συμμετοχής στις τρεις τελευταίες χρονιές αλλά δεν έχει ανοχή για κίτρινες κάρτες επειδή κάποιος άλλος παλιά του έκανε τζακ στο πλάι. Ωστόσο, εκείνο που ξεχωρίζει περισσότερο δεν είναι αυτά καθ' αυτά τα νούμερα — είναι πως αυτές τις τρεις τελευταίες αγωνιστικές οι τρεις ήττες έκαναν -4 γκολ συνολικά. Αν δεν βάλουν κάτι που να αλλάξει άμεσα αυτή τη δυναμική, μιλάμε για ταινία επιστημονικής φαντασίας όπου όλα διορθώνονται με ένα click. Και δε μπορούμε να είμαστε τόσο ευάλωτοι σε ιστορίες σαν του Σεπτεμβρίου όταν αυτό ήταν τρεις μήνες συνολικά έκλεισαν με δεκατέσσερα γκολ εκτός έδρας — όχι δεκατέσσερα σκόρπέτια στις κουβέντες ενός νυχτερινού.

Τρεις αγωνιστικές μέσα στο σπίτι έκαναν τρεις ήττες, αλλά αυτό που χάθηκε δεν ήταν μέσα στον αγωνιστικό χώρο — ήταν στις πλάτες των συμπαίκτων. Την περασμένη Κυριακή είδα έναν αμυντικό του ΟΦΗ στο κέντρο να ζητάει συνέχεια την μπάλα στις φάσεις του δικού του στόχου επειδή κανείς άλλος δεν πήγαινε εκεί. Στο ημίχρονο ο υπεύθυνος πάγκου έκανε τρεις αλλαγές, όχι επειδή άλλαξε η τακτική, αλλά επειδή το σύνολο είχε αρχίσει να τρέχει σαν να πήγαινε να σβήσει φωτιά. Αυτή η εικόνα δε βγαίνει από τους καναπέδες του Σεπτεμβρίου — βγαίνει από τρεις μήνες όπου κανείς δεν σήκωσε το κεφάλι να δει ποιος παίζει ως κεντρικός μέσος σήμερα.

Τρεις αγωνιστικές μέσα στο σπίτι έκαναν τρεις ήττες, αλλά τι περίμενε κανείς όταν τα τελευταία δέκα λεπτά ενός αγώνα πρωταθλήματος είναι πιο αργά από μια ταινία του Γούντι Άλεν στις δέκα το βράδυ; Την προηγούμενη εβδομάδα πάτησα το κουδούνι ενός συγγενή μου στο Ηράκλειο για δέκα λεπτά — δεν άνοιξε κανείς, γιατί κανείς δεν ήταν εκεί. Ο ίδιος σκέφτηκα τότε για τον ΟΦΗ: αυτός ο σύλλογος δεν έχει ανάγκη έναν μέσο που κάνει τρίτη διατομές όσο ψάχνει κάποιος να βρει τον ιδιοκτήτη του κινητού του έξω από το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Συμφωνώ όμως με τον SenteraGate ότι αυτοί οι τρεις τελευταίοι αγώνες δεν είναι ιστορίες για μουσικές υπόκρουσης στις κερκίδες — είναι γκολ που δεν έγιναν, όχι επειδή λείπει ο σωστός παίκτης, αλλά επειδή λείπει η ίδια η ομάδα να παίζει σαν ομάδα. Εκείνο το Σεπτέμβριο που μιλάνε有些 άνθρωποι έγιναν πρωταθλητές στους καναπέδες όχι επειδή είχαν έναν μεταγραφικό σωσίβιο, αλλά επειδή εκείνοι οι τρεις μήνες έκαναν σαράντα δύο συμμετοχές τρεις κεντρικοί μέσοι μαζί — σήκωσαν το βάρος της χρονιάς στα νώτα τους επειδή η υπόλοιπη σύνθεση είχε επίγνωση του ρόλου της. Το πρόβλημα τώρα δεν είναι πως χρειάζονται έναν παίκτη που ξέρει να ψάχνει τον δεύτερο χρόνο εκείνου του Σεπτεμβρίου — το πρόβλημα είναι πως στην ομάδα αυτή υπάρχουν τρεις παίκτες που έχουν πάνω από πέντε χιλιάδες λεπτά συμμετοχής τις τελευταίες τρεις χρονιές και κανένας τους δεν ξεκινάει βασικός περισσότερες από είκοσι φορές φέτος. Γιατί να δουλέψει ένας νέος μέσος που κάνει 1.00+ xA ανά 90 λεπτά όταν αυτοί οι τρεις κάνουν συνολικά είκοσι πέντε λεπτά συμμετοχής ανά αγώνα; Αυτοί οι παίκτες έχουν τις κίτρινες κάρτες εκείνες επειδή ο σύλλογος τους χρησιμοποίησε ως λάστιχα — όχι επειδή είχαν ανοχή στον ρόλο. Αλλιώς μιλάμε για ταινία επιστημονικής φαντασίας όπου όλα μπορούν να διορθωθούν με ένα μόνο πάτημα. Και εδώ πρέπει να είμαστε ειλικρινείς: ο ΟΦΗ δεν χρειάζεται έναν μάγο — χρειάζεται να σταματήσει να παίζει σαν ομάδα κηδείας και να θυμηθεί πως το γήπεδο έχει και δεύτερη πλευρά. Αυτοί οι τρεις κεντρικοί μέσοι έχουν τρεις χιλιάδες λεπτά συμμετοχής τις τελευταίες τρεις χρονιές; Την ίδια περίοδο έκαναν είκοσι πέντε γκολ μαζί. Αυτή η ομάδα δεν ψάχνει έναν μεταγραφικό σωσίβιο — ψάχνει έναν εγκεφαλικό επεισόδιο στον πάγκο της.

Τέλος πάντων, τι περιμένατε να δειτε μετά απο εικόνες σαν και αυτές που γράφτηκαν για τον Πάγκο του ΟΦΗ στις τρεις τελευταίες εντός έδρας αποτυχίες; Να σας πω μια ιστορία: πριν δύο βράδια έτυχε να δω στην Κηφισιά έναν πρώην παίκτη της ακαδημίας τους, αυτός που πήγαινε χρόνια στα τοπικά πρωταθλήματα σαν επιθετικός στον ΟΦΗ Β. Αυτός έκανε τον γύρο της γειτονιάς του στο ποδήλατο του ενώ παρακολουθούσε τον αγώνα στον ανοιχτό υπολογιστή του σπιτιού του — μου είπε πως όταν ρώτησε έναν συμπαίκτη του τότε στις προπονήσεις πως νιώθει για το τρέχον ρόστερ του ΟΦΗ πρώτη λέξη που πήρε ήταν *"κουρασμένο"*. Όχι *"κακό"* ή *"αδύναμο"*, αλλά *"κουρασμένο"*. Και ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση; Την προηγούμενη φορά που η ομάδα έκανε αυτές τις σαχλές αλλαγές στους δεκαπέντε πρώτους χρόνους ήταν πριν απο δυόμισι χρόνια, όταν πήγαιναν σαν φυλή προς την τρίτη κατηγορία. Τότε είχαν φέρει μέσα έναν αλλαγή σαν του Φεβρουαρίου — κι εκείνος είχε κάνει τέσσερα γκολ μέσα σε δέκα αγωνιστικές ως κεντρικός μέσος. Ήταν όμως μονιμος εκείνες τις βραδιές που η ομάδα είχε τουλάχιστον κάτι να δείξει — σήμερα; Σήμερα ψάχνουμε Ινδικά τσαΐρια επειδή κανείς δεν θυμάται πως οι αγώνες γίνονται στη δεύτερη πλευρά του γηπέδου όταν η ομάδα έχει ήδη μείνει πίσω απο τον εαυτό της σαν εκείνη την ταινία που προλάβατε να δείτε σταματημένη στις τριάντα πρώτες κινήσεις.

Τρεις αγωνιστικές μέσα στο γήπεδο έκαναν τρεις ήττες, ναι, αλλά εκείνο που με πείραξε περισσότερο ήταν όταν χθες βράδυ μπήκα στον πρώτο όροφο του Πανεπιστημίου Πειραιώς να πάρουμε έναν καφέ με τον πρώην μαθητή μου ο οποίος δουλεύει σαν φυσιοθεραπευτής στον ΟΦΗ, και εκείνος, χωρίς καν να αναφέρουμε το τρέχον σκορ, άρχισε αμέσως να μου λέει για έναν τραυματισμό ενός κεντρικού μέσου που έγινε πριν τρεις εβδομάδες και κανείς δεν το έχει ανακοινώσει επίσημα. Ήταν σαν να μου διηγούνταν ιστορία για κάποιον που έχασε το κινητό του εκτός γηπέδου και περίμενε να βρει έναν αγγελιοφόρο για να το πει — όχι επειδή είχε σημασία ο ίδιος ο τραυματισμός, αλλά επειδή η έλλειψη ενημέρωσης δημιουργούσε κενό εκεί όπου κάποιος έπρεπε να κάνει τρίτη 800 φορές. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ βλέπω αυτό το πρόβλημα σαν κάτι βαθύτερο από τα νούμερα που βγάζουν οι φίλοι αναλυτές εδώ. Την τελευταία φορά που βρέθηκα στο Τήνειο για ένα τοπικό ντέρμπι μεταξύ ΟΦΗ Β και Εργοτέλη Β, θυμάμαι έναν νέο παίκτη των κιτρινόμαυρων να τρέχει χωρίς μπάλα σαν σκιουράκι και να τελειώνει τις περισσότερες φάσεις στον αγώνα χωρίς καν να πάρει αντίπαλο κοντά του — εκείνο το είδος του παίκτη που ψάχνουν τώρα ως λύση. Εκείνος όμως τότε έκανε πάνω από τριάντα λεπτά συμμετοχής ανά αγώνα ως αλλαγή, ενώ σήμερα ζητάμε από κάποιον άλλον να κάνει το ίδιο στις τριάντα πρώτες κινήσεις. Συμφωνώ πως υπάρχει μια έμφαση στην ανάγκη ενός μέσου που ξέρει να κάνει την τρίτη διατομή στη σωστή στιγμή — όχι σαν αυτοκόλλητο, αλλά σαν αυτή την περιουσία που είχαν εκείνοι οι τρεις κεντρικοί μέσοι εκείνον τον Σεπτέμβριο. Ωστόσο, εκείνο που μου φαίνεται παράδοξο είναι πως ενώ βγάζουμε όλα αυτά τα νούμερα για τις συμμετοχές και τα λεπτά, κανείς δεν βγάζει στο τραπέζι τον πλέον προφανή αριθμό: ότι αυτοί οι τρεις κεντρικοί μέσοι έκαναν συνολικά είκοσι πέντε γκολ στις τρεις τελευταίες χρονιές, αλλά αυτή τη χρονιά έχουν ισοφαρίσει το σύνολο των γκολ εντός δυόμιση αγωνιστικές. Αυτό δεν είναι ζήτημα της ομάδας, είναι ζήτημα του ρόλου που τους δίνεται — ή μάλλον, του ρόλου που δεν τους δίνεται. Αν θέλουν να αλλάξουν την πορεία της ομάδας τον Ιανουάριο, πρέπει πρώτα να σταματήσουν να ψάχνουν τον πρίγκιπα του Σεπτεμβρίου και να κοιτάξουν έναν παίκτη που δεν έχει κάνει ακόμη δεκαπέντε συμμετοχές φέτος αλλά έχει ήδη δεκαπέντε χρόνια εμπειρία στις ερασιτεχνικές κατηγορίες — εκείνες τις ιστορίες που κανείς δεν βγάζει στους πίνακές του επειδή δεν υπάρχουν κινήματα στα social. Την περασμένη Κυριακή μου έστειλε ο πρώην συμμαθητής μου, αυτός που έλεγα νωρίτερα, ένα screenshot από το κινητό του: ένας παίκτης μιας τοπικής ομάδας της Κρήτης έκανε δεκαπέντε σέντρες σε έναν αγώνα τοπικού πρωταθλήματος μόλις πριν τρεις εβδομάδες. Τουλάχιστον εκείνοι εκεί ξέρουν πως πρέπει να κάνουν τρίτη 800 φορές χωρίς να χρειάζονται νούμερα από την Premier League.

Ακούστε, το γήπεδο του ΟΦΗ στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό είχε τρεις κερκίδες σχεδόν εντελώς άδειες εκτός από τον πάγκο — κι εκεί, εκεί που συνήθιζε να γίνεται θόρυβος τις προηγούμενες χρονιές, δεν υπήρχε τίποτα πέρα από τέσσερα άτομα που φώναζαν στους διαιτητές σαν να ζητούσαν δικαίωση. Την επόμενη μέρα, όμως, είδα στις ειδήσεις πως ένας παίκτης της ομάδας έκανε δήλωση ότι "δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέραν των καναπέδων" — και αυτό μου θύμισε εκείνη την περίοδο του Σεπτεμβρίου που λένε πως έγιναν πρωταθλητές χωρίς να κουνήσουν δάχτυλο. Μαζί εκείνο όμως ποτέ δεν μπήκαμε στο πρόβλημα πώς μια ομάδα που έφτανε στο +14 εκτός έδρας μπορεί μέσα σε τρεις μήνες να βρεθεί στους καναπέδες; Δεν ήταν θέμα τύχης· ήταν ότι εκείνοι οι τρεις κεντρικοί μέσοι έκαναν συνολικά σαράντα δύο συμμετοχές εκείνες τις βραδιές ενώ φέτος τρεις αγωνιστικές έκαναν τρεις ήττες και κανένας τους δεν μπήκε βασικός περισσότερες από δύο φορές. Αν θέλουν πραγματικά λύση στον Ιανουάριο, ας σταματήσουν να ψάχνουν τον επόμενο "τρίτη διατομή" και ας κοιτάξουν γιατί η ίδια η ομάδα έχει γίνει ένα σύνολο από άτομα που δεν ξέρουν ο ένας πού βρίσκεται ο άλλος στον αγωνιστικό χώρο — γιατί όταν βλέπεις έναν αμυντικό του ΟΦΗ να ζητάει συνεχώς την μπάλα στο κέντρο επειδή κανείς άλλος δεν κινείται εκεί, μιλάμε για συλλογικό πρόβλημα, όχι για έλλειψη ενός συγκεκριμένου μέσου.

τι σόι πάλι είναι αυτά που λένε εδώ περί ινδικών τσαϊριών και τρίτων διατομών; τρεις ήττες μέσα, τρεις φορές στο δεκαπέντε πρώτο χρονικό διάστημα, κι άρχισαν οι ντοκτοράδες να βγάζουν νούμερα σαν τις στήλες του αθλητικού τύπου στις 11 το πρωί — καλά παιδιά, γιατί δεν έχουμε δει ξανά αυτές τις ταινίες πριν; γιατί το γήπεδο εκεί που καθότανε ο ΟΦΗ στις τρεις τελευταίες εντός έδρας εμφανίσεις ήταν σαν κινηματογράφος στις τρεις πρώτες κινήσεις: σκοτεινό, άδειο, και οι πρωταγωνιστές είχαν ξεχάσει ότι παίζουν ποδόσφαιρο κι όχι σκάκι; εμένα μου θυμίζουν εκείνον τον Φλεβάρη του 2012 που η Κρήτη έκανε τουρνουά στη Γαύδο και βρήκα έναν γέρο-εντεκάχρονο να μου λέει πως όταν οι ντόπιοι είδαν τους παίκτες να τρέχουν αδιάφοροι σαν νερό από ανοιχτή βρύση, άρχισαν να κάνουν αλλαγές κάθε δεκαπέντε λεπτά — και μετά έξω επικράτησε ησυχία. όχι, όχι τύχη εκείνες τις βραδιές που ξέραγες πως όσο περνούσε η ώρα η ομάδα σου έβγαινε πάντα εκτός γηπέδου περισσότερο σαν τάση παρά σαν σύμπτωση. εκείνος ο Σεπτέμβρης λοιπόν που λένε πως έγιναν πρωταθλητές χωρίς μπουκιά ψωμί — τότε βέβαια είχαν αυτούς τους τρεις κεντρικούς μέσους που έκαναν σαράντα δύο συμμετοχές μαζί σα ζευγάρι γάντια στο χέρι ενός ντραμερ, τώρα όμως έχουν τρεις αγωνιστικές τρεις ήττες και κανένας τους δεν ξεκινάει βασικός πάνω από δύο φορές. και εγώ ακούω πως θέλουν έναν μέσο που να κάνει 1.00 xA ανά 90 λεπτά σαν ταξιδιωτικό οδηγό — εντάξει, συμφωνώ πως κάτι τέτοιο θα βοηθούσε, αλλά πρώτα ας δουν ποιοι είναι αυτοί οι τρεις κεντρικοί μέσοι που λέγαμε πριν: αυτοί έκαναν συνολικά είκοσι πέντε γκολ στις τρεις τελευταίες χρονιές μαζί, όχι σαν τυχαίο γκολ ανά αγώνα, αλλά σα συλλογική προσπάθεια. φέτος όμως φτάνουν ήδη στην ίδια στατιστική μέσα σε δυόμιση αγωνιστικές. μήπως λοιπόν το πρόβλημα δεν είναι πως λείπει ένας συγκεκριμένος μέσος, αλλά πως αυτοί οι τρεις που έχουνε στο ρόστερ τους κάνουν λες πως κάνουν την δουλειά τους σαν σωτήριο σκοινί που τελειώνει; θυμάμαι όταν ο Πανιώνιος έκανε τρεις ήττες μέσα και άρχισαν να φωνάζουν μεταγραφή σαν οι αγώνες να γίνονται στην Αφρική το χειμώνα — ήρθε ένας δέκατος πρώτος μέσος, έκανε τρεις συμμετοχές, έφυγε. εδώ όμως έχουμε μια ομάδα που ολόκληρο το ρόστερ θυμίζει εκείνες τις ταινίες όπου οι ηθοποιοί αλλάζουν ρόλους ανάμεσα στις σκηνές χωρίς να ξέρουν τι ζητά ο σκηνοθέτης. αυτοί οι τρεις κεντρικοί μέσοι έχουνε πάνω από τριάντα χιλιάδες λεπτά συνολικά στις τρεις τελευταίες χρονιές — γιατί λοιπόν κανείς τους δεν ξύπνησε σήμερα σαν κεραυνός; μήπως επειδή κανείς τους δεν ξεκινάει βασικός πάνω από είκοσι φορές φέτος; μήπως επειδή τον Σεπτέμβριο έκαναν σαράντα δύο συμμετοχές μαζί σα μόλις είχαν τελειώσει πανελλήνιες εξετάσεις; τώρα λοιπόν ψάχνουν μεταγραφές σαν τις διαφημίσεις του Ιανουαρίου όπου όλα λύνονται με ένα click — εγώ περιμένω τον Ιανουάριο που η ομάδα αποφασίσει πως πρέπει να πάμε στον πάγκο τους τρεις κεντρικούς μέσους που κάνουν τη δουλειά τους σα σύνολο κι όχι σα άτομα. γιατί όταν βλέπεις έναν αμυντικό στο κέντρο να ζητάει συνέχεια την μπάλα επειδή κανείς άλλος δεν κινείται εκεί, μιλάμε για πρόβλημα ομάδας, όχι για έλλειψη ενός συγκεκριμένου μέσου. εκείνο το γκολ που δεν έγινε δεν ήταν επειδή λείπει ο σωστός παίκτης, αλλά επειδή λείπει η ίδια η ομάδα να ξέρει πως πρέπει να βγει εκτός γηπέδου σα ομάδα κι όχι σα ομάδα κηδείας. και τέλος πάντων, κάποιοι εδώ λένε πως η λύση είναι ένας παίκτης που έχει δεκαπέντε χρόνια εμπειρία στις ερασιτεχνικές κατηγορίες — συμφωνώ, εκείνοι εκεί ξέρουν πως πρέπει να τρέχουν χωρίς μπάλα σαν σκιουράκια, αλλά μέχρι να φτάσουν αυτοί στο γήπεδο του ΟΦΗ, εγώ έχω δει ήδη τρεις αγωνιστικές τρεις φορές να κάνουν τρεις ήττες σαν τύπους που επιλέγουν λάθος κουμπί στο τηλεκοντρόλ. ας σταματήσουμε λοιπόν να ψάχνουμε τον πρίγκιπα του Σεπτεμβρίου — αυτός ο Σεπτέμβρης πέθανε εδώ και τρεις μήνες.