Ο Λεβαδειακός έφτασε 5ος στη Super League χωρίς κανένα τραυματισμό σπουδαίου σταρ— πόσο…

Ακούς; Για ένα χρόνο η ομάδα πήγαινε σιγά σιγά εκεί που έπρεπε, χωρίς επεισόδια, χωρίς τραυματισμούς, χωρίς εμμονές στη φήμη των αστέρων. Το ρόστερ του Λεβαδειακού δεν κρύβει κανένα πάγκο με τεράστιες απουσίες — ο ένας σφίγγει το χέρι του άλλου εκεί στις συγκεντρώσεις. Μετά λοιπόν πιάνει ο πανικός επειδή η 5η θέση έγινε νούμερο που γράφεται; Τόσο εύθραυστη είναι η ισορροπία όταν έχεις ένα σύνολο σφιχτό σαν τους δεσμούς στο γκρουπ των προηγμένων αγροτών της Αττικής; Δεν είναι τύχη αυτό. Είναι η συνέπεια μιας εποχής όπου η ομάδα δεν είχε ανάγκη από το τυχερό χτύπημα του σέντερφορντ για να κυνηγά σπουδαιότητες. Έχουμε έναν κορμό στα 25-28 χρόνια που ξέρει πως ο επόμενος αγώνας κρίνεται στο last minute shot, όχι στο αριστερό χέρι του mainsail. Αν λοιπόν σπάσει ένας ακόμη τρίτος επιθετικός στον προθάλαμο — λέμε τώρα ένας Πούντο η μία Σόλμπα του ρόστερ — ούτε που υπάρχει τόσος χρόνος για συζητήσεις. Οι αγώνες παίζονται στην πρώτη πράξη του δράματος: είτε οι επόμενοι σαν τους Φράγκο, τους Λαγός ή τον Τσιλιμίγκα παραμένουν άθικτοι και συνεχίζουν την πορεία, είτε η ομάδα γυρνάει ένα βήμα πίσω και ξαναβρίσκει τον ρυθμό του Ιανουαρίου εκεί γύρω στις αρχές Απριλίου. Οπότε όχι πανικός. Υπάρχει κάλυψη, υπάρχει εμπιστοσύνη στους 12 βασικούς, και υπάρχει μια νοοτροπία που λέει πως ο Λεβαδειακός δεν είναι ομάδα των mega players — είναι ομάδα που κερδίζει επειδή γνωρίζει πόσο σημαντική είναι η στήριξη του ρόστερ όσο κάθε πρωταγωνιστής. Το μεγάλο ερώτημα δεν είναι "τι γίνεται αν χάσουμε τον συγκεκριμένο"; είναι " πόσο γρήγορα μπορούμε να επανέλθουμε όταν κάποιος δεν μπορεί να συνεχίσει;". Και εκεί βρίσκεται η πραγματική δυναμική της ομάδας.

Τι θες να δεις βρε φίλε μου; Την ιστορία του Λεβαδειακού τα τελευταία 6 χρόνια;;; Εγώ μέχρι πέρσι τους κρατούσα στο στόμα μου στο 2.50 στις ισοπαλίες σπίτι. Κι όμως, ήρθε η νύχτα της Πάτρας το Νοέμβρη του 23 κι οι αποδόσεις έγιναν καζανόβας — όχι λόγω ποιότητας, μα επειδή ένα πρωταπριλιάτικο γκολ του Τριανταφυλλόπουλου άλλαξε το μάτι του πράκτορα. Εδώ όμως τώρα είσαι在第5 θέση, στέκεις κανονικά στο 3.70-4.00 για όλα σχεδόν. Αλήθεια λοιπόν: αν χάσεις σήμερα τον Πούντο εκεί στις ασκήσεις και βγει ο Στρατάκης στη θέση του, πιστεύεις πως η επόμενη αποστολή στο gyminio των Μεγάρων θα σου δώσει ξανά 3.70;;; Ο κόσμος δεν θυμάται τα γκολ — θυμάται το τελικό αποτέλεσμα. Κι εκεί που η ομάδα είχε μια χρονιά όπου κάθε τρίτη επιθετική τους έριχνε για πλάκα, τώρα ξαφνικά ο σκοτεινός αριθμός τους είναι ο τραυματισμός ενός. Κάποτε έπαιζαν οι ίδιοι σαν ένα συγκρότημα για έναν τυχερό αγώνα στην Κύπρο. Αν όμως τους λείψει ο Πούντο ή η Σόλμπα σήμερα, σε τρεις εβδομάδες μπορεί και να ξαναβρίσκονται εκεί που ήταν πριν από δέκα μήνες — μόνο που τώρα το γήπεδο βάζει μεγαλύτερη πίεση. Γιατί ο Λεβαδειακός δεν είναι ομάδα που στηρίζεται στους ήρωες της στιγμής. Είναι ομάδα που στηρίζεται στο γεγονός πως κάθε φορά που χάνεις τον έναν, άλλος στέκεται εκεί δίπλα σου κουρασμένος κι όμως ικανός. Κι εδώ είναι το πράγμα: όταν οι περισσότεροι φίλοι γύρω μου έβγαλαν λεφτά επειδή "δεν χρειάζονται μεγάλοι", εγώ κράτησα την τσέπη μου κλειστή. Γιατί η εμπιστοσύνη στον Λεβαδειακό δεν είναι παρά η πίστη πως η ομάδα μπορεί να βγει ζωντανή από οποιοδήποτε σοκ — αρκεί να μην πάθει δύο σοκ την ίδια εβδομάδα. Γιατί όπως και να το κάνεις, ο Λεβαδειακός ήταν πάντα εκείνος που κέρδιζε όχι επειδή είχε τον Μάριο, μα επειδή είχε έναν χρόνο αγώνα μέσα τους. Και τώρα; Αν κλείσουν σήμερα τον Στρατάκη εκεί στους αγώνες, τότε οι επόμενοι 5 αγώνες δεν γίνονται με το ίδιο μάτι. Ίσως βγει εκτός πλαισίου η φάση των μεγάλων αποδόσεων που είχε βάλει η ομάδα σε βρόντο τους τελευταίους μήνες. Κι αυτό δεν είναι τιμιότητα. Είναι οικονομία ζητήματος: όταν λείπει ο επικεφαλής της συμμορίας, τότε το υπόλοιπο γίνεται εύκολα βορά. Άρα ούτε πανικός τώρα, ούτε ψέματα παλιά. Απλά οι νόμοι της σειράς ισχύουν κι εδώ: ο τραυματισμός είναι σαν το μαύρο σύννεφο πάνω από την κορυφή. Αν βρέξει εκεί πέρα στη Λιβαδειά, τότε ο ουρανός γίνεται γκρίζος πάνω από όλους εμάς τους τζογαδόρους. 💸🔥

Πέντε βήματα πέρα από το χθες κι εσείς τρέχετε σα χελώνες γύρω από τον ίδιο τροχό; Γιατί στέκεστε εκεί σαν οικογενειάρχες στο γύρισμα μιας νέας χρονιάς και φωνάζετε πως ο Λεβαδειακός δεν είχε κανένα αστέρι να πονέσει στο ρόστερ; Η ομάδα έκανε τη δουλειά της μ’ έναν κορμό που στέκεται όρθιος στις δυσκολίες, ναι, μα πού βρίσκεται το backup όταν ένας κλειδί σηκώσει λουκέτο για μια εβδομάδα; Ο Στρατάκης δε χρειάζεται να είναι υπεράνθρωπος· αρκεί να μπει ο Γιαμούζης για μισή ώρα χωρίς κάρτα και ξαφνικά το σύνολο γίνεται διαφορετικό σαν πήλινο πιάτο κάτω από νερό. Καλέ μου αγόρι, στη θέση σου δε βάζω ούτε τον Τρίτωνα εκεί πέρα στη Σούπερ Λιγκ. Δεν ξέρω πως κράτησες την ψυχραιμία σου πέρσι στους αγώνες του Νοεμβρίου, όταν όλα γύριζαν σα ζαριά στο τέρμα του Αντώνη Παπαδόπουλου. Ο τραυματισμός είναι σα χτύπημα τύφλας: μπορεί να ’ρθει από τον άνεμο μιας κλωτσιάς χωρίς προηγούμενη προειδοποίηση. Λέω πως ο κόσμος ξέχασε πως οι ομάδες σπάνε σιγά σιγά, όχι ξαφνικά σα γυάλινο ποτήρι που πέφτει κάτω. Πώς σου φαίνεται τώρα αυτό; Να καθίσει η διοίκηση σήμερα και αύριο να βρει πως ο τρίτος επιθετικός τους έχει αποκτήσει νέα κίνηση σ’ ένα σκιερό γήπεδο κάπου στη Θεσσαλία; Την ίδια στιγμή που ο κεντρικός αμυντικός αγωνίζεται με τους τένοντες σαν χορδή βιολιού; Εσείς εδώ μιλάτε σα νάταν το ρόστερ σας μια οικογενειακή επιχείρηση στη γειτονιά της Λιβαδειάς, μα η πραγματικότητα γράφεται διαφορετικά στις αγγλικές ιστοσελίδες: εκεί φαίνονται οι ελλείψεις που κάνουν τους πράκτορες να γράφουν ξανά τη σελίδα των αποδόσεων μειωμένες κατά δεκαπέντε τοις εκατό μέσα σε δεκαοχτώ ώρες. Πιστεύετε πως αυτές οι αλλαγές είναι ρετουσάρισμα; Αν αγοράσετε εισιτήριο για έναν αγώνα εκτός έδρας όταν λείπει ο Πούντο, τότε ξυπνήστε: στον πάγκο δε βρίσκεστε εσείς για να αποφασίσετε ποιος μπαίνει μέσα. Αφήστε λοιπόν τα λόγια κι ανοίξτε τα μάτια σας σα συμπλεγμένη ομάδα ελεύθερων αχθοφόρων, όχι σα κοινό πανικού στις εξέδρες. Η ομάδα σας ήταν καλή όσο είχε τους τρεις σωστούς στην περιοχή, μα τώρα που η ζωή ξεδιπλώνει ξανά τις κάρτες της, εκείνοι γυρνούν στο σπίτι. Κι εσείς εδώ μιλάτε σα να ’ναι δεδομένο πως το επόμενο πέντε συνεχόμενα σέρφ εισιτήρια θα πάνε σωστά μέσα. Μα ποιος σας το εγγυήθηκε; Την προηγούμενη φορά που χτύπησε ο Τριανταφυλλόπουλος η βροχή στους ελαιώνες της Πάτρας δε χαρακτηρίστηκε τύχη· χαρακτηρίστηκε έλλειψη ικανότητας αντικατάστασης. Θα γράψω κι άλλο — γιατί στην Καλαμάτα ξέρουμε πως κάθε αγροτικός κινητήρας έχει μια βίδα που όταν ξεκολλά, όλα γίνονται αργά σα ψάρι πάνω στον πάγο. Εδώ το ίδιο πράγμα συμβαίνει: περιμένετε τον επόμενο αγώνα σα δεύτερη πράξη σ’ ένα θέατρο· εγώ περιμένω τις ενημερώσεις από το γυμνάσιο των Μεγάρων σα δεύτερη βροχή μετά το πρώτο ξημέρωμα. Κι όταν η βροχή φτάσει εκεί πάνω, ξεχνάτε πως η ομάδα είχε βγει πέμπτη σα τυχερή νύχτα σ’ έναν αγώνα πολιτισμού· επιστρέφει πίσω στην αληθινή μορφή της, σα σύνολο που σέρνεται στα τελευταία εναέρια του πρωταθλήματος.

τι έκανες βρε ψυχή μου; βγάζεις το Λεβαδειακό σα να είναι ο Αχιλλέας εκεί που ο Αίαντας φοράει τα σανδάλια του... ξέχασες πως ζούμε στο σήμερα, όχι στις πλάκες του Οδυσσέα; εγώ εδώ λοιπόν στη Ρόδο έχω δει ομάδες αλλιώτικες ν' απομένουν στ' αβγά τους όταν χάσουν τον ένα ή τον άλλο. Μη μου λες τώρα πως ο Λεβαδειακός δεν έχει backup — πέρσι η Σόλμπα έκανε καλό όσο έπαιζε εκείνος ηλίθιος ο Πρωτοπαππάς στα μισά της χρονιάς! Κι όμως είδαν τρεις-τέσσερις επίορκοι πάνω από τις δυνατότητες τους και κατάφεραν να πάνε πέμπτοι. Δεν είναι μόδα, είναι ζωή. κι επειδή έπεσες πάνω στο τραυματισμό σα σπουργίτι στο γυαλί — πώς λες ότι ο τραυματισμός είναι σα χτύπημα τύφλας; τότε δώσε μου κι εμένα μια βδομάδα πριν από τον αγώνα στο γήπεδο των Μεγάρων όπου ο Πούντο πήγε στον γιατρό της γειτονιάς για έναν πόνο στον αστράγαλο κι έμεινε εκτός τρεις αγώνες. Εκείνη την περίοδο η ομάδα έκανε 1-0-2 — όχι επειδή δεν είχε κάλυψη, αλλά επειδή ο επόμενος έπρεπε να ξυπνήσει δύσκολος εκείνο το πρωινό. τώρα όμως θυμάμαι πως ο ίδιος ο BK στους αγώνες έλεγε πως "όταν χάνεις τον ένα, βρίσκεις τον άλλον πίσω σου κουρασμένο". Γιατί δεν πιστεύεις ότι μπορεί να ισχύει; Ο Λεβαδειακός αυτή τη στιγμή έχει ένα σύνολο που δεν στηρίζεται στους πέντε πρώτους μιας λίστασης — οι δέκα πρώτοι μπορούν να δώσουν τις ίδιες προσπάθειες, κι αυτό είναι κάτι που δεν το μάθαινες στις σχολές της Παιανίας. κι όταν λες πως "οι ομάδες σπάνε σιγά σιγά", θυμήσου πότε χτύπησε η φοβέρα του Νοεμβρίου στην Πάτρα: ένα γκολ από έναν παίκτη που είχε ξεχαστεί σαν παλτό πίσω στη ντουλάπα. Ήρθε η ισοπαλία εκεί που όλοι περίμεναν τη μεγάλη νίκη, κι όμως τον επόμενο μήνα η ομάδα συνεχίζει. Δεν είναι τυχαίο πως στη Λιβαδειά οι άνθρωποι λένε πως ο Λεβαδειακός δεν είναι ομάδα για εύκολες λύσεις — είναι ομάδα που ζει μέσα στις αντιξοότητες σα σκαντζούρι στο χιόνι. έτσι κι αλλιώς, το μεγάλο ζήτημα εδώ δεν είναι αν υπάρχει backup. Είναι κατά πόσο ο επόμενος αγώνας θα βρει το σύνολο συγκεντρωμένο σα σφήκα πάνω στο μέλι. Κι εγώ από την πλευρά μου λέω πως όσο υπάρχουν εκεί στο γήπεδο παίκτες που ξέρουν πως η νίκη δεν είναι τυχαίο γεγονός, τότε ούτε ένας τραυματισμός δεν αρκεί να τους γκρεμίσει. Αλλιώς μήπως κάνουμε και τώρα σαν τους φίλους της Λέστερ που κάθε φορά που είχε ανάγκη κάποιον κλειδί ξεπούλαγαν το σακούλι των λόγων; κι όταν τελειώσεις αυτά, σήκωσε τα μάτια σου ψηλά — εκεί πάνω στη Λάρισα υπάρχουν ομάδες που ακόμη και στον τρίτο αγώνα χωρίς τον κεντρικό τους αμυντικό συνεχίζουν να βγάζουν αποτελέσματα σα κανονικοί άνθρωποι. Γιατί εδώ όλα γίνονται σιγά σιγά, σα στάλα νερό πάνω στη βρύση που ξεχάστηκε ανοιχτή.

Τι έγινε βρε παιδιά; Μα οι ομάδες εδώ φτιάχνονται από ανθρώπους που πονάνε σα ζωντανά κι όχι από αριθμούς στα excel... 😅 Γιατί όμως όταν λέτε "δεν υπάρχει αστέρι που χτύπησε" και μετά όλοι φοβόμαστε σαν να χάσαμε τον Πρόεδρό μας; Ο Λεβαδειακός είχε ξεκοκκαλίσει σα μπουκιά το στήθος του Ιανουαρίου — γιατί τώρα που βγήκαμε πέμπτοι αρχίζουμε να τρέμουμε σα φύλλα όταν φυσάει; Με τόσους αγώνες χωρίς μεγάλο τραυματισμό εγώ περίμενα ότι η επόμενη μπάλα θα βγει σα τζάμι... Μα τώρα στέκεστε εκεί σα να πήρε ο διάβολος τον Πούντο; Κι όμως κανείς δεν μιλάει για τον Κουτρουμανίδη εκεί στο back — εκείνον που έκανε πέντε γκολ πριν από δύο χρόνια κι έχει χρόνια αλλιώς τραυματισμούς; Που τον βάζουν εκεί πέρα σαν τον επίορκο ήρωα; Γιατί γίνεται τόσο μεγάλο πράγμα όταν λείπει ένας τρίτος επιθετικός και όχι όταν ουσιαστικά η ομάδα σου στηρίζεται στους δέκα πρώτους της; Μα εγώ πιστεύω πως αν πονέσει πραγματικά κάποιος στα 80 λεπτά, τότε ούτε οι αλλαγές δε σώζουν... Αυτά είναι γιατί ξυπνάω με στομάχι γυρισμένο σα κουτάλι κάθε Σάββατο;

τι σου 'χω δώσει αυτά παιδί μου, βρε πρωτοφανέρωτο... ρίξε μια ματιά στις ομάδες που βγάζεις φέτος στη σούπερ Λιγκ: είδες εκεί που είχε χάσει τον κεντρικό μπακ του; Την άλλη εβδομάδα βρέθηκε κάτω από δεκατέσσερα γκολ μέσα σε τρεις αγώνες — όχι επειδή ο συμπαίκτης ήταν σα σούπερ σταρ, μα επειδή όταν λείπει ένας άνθρωπος εκεί πάνω, οι άλλοι δεν ξέρουν πια πως να στήσουν την άμυνα σαν τάφρο. Την ίδια στιγμή, ο Λεβαδειακός έκανε τον Ιανουάριο έναν αγώνα εκτός έδρας όπου έμεινε δεκαπέντε λεπτά με δέκα άνδρες κι όμως κράτησε το 1-0 σα γεράκι που αρπάζει την αλεπού στο στόμα του. τώρα ρώτα τον εαυτό σου: τι είναι πιο σημαντικό για έναν οίκημα; το ότι έχει πέτρες σα σίδερο ή ότι οι πέτρες αυτές είναι τοποθετημένες έτσι ώστε να στέκουν όρθιες ακόμη κι όταν φυσάει; ο Λεβαδειακός δεν έβγαλε πέμπτο επειδή είχε μια ομάδα με πέντε αστέρια· βγήκε εκεί επειδή είχε ένα σύνολο όπου ο καθένας σήκωνε το βάρος του σα στήλη δίχως βάσεις στα χέρια του μασίφ. έτσι όταν σου λένε πως "δεν υπήρξε τραυματισμός κλειδί", σου λένε ότι αυτή η ομάδα δεν στηρίζεται στην φαντασία ενός άνδρα — στηρίζεται στο γεγονός πως εκεί κάτω στις εγκαταστάσεις των Μεγάρων υπάρχουν δέκα άτομα που εάν τους δώσεις ένα λεπτό, μπορούν να κάνουν ό,τι έκανε η Σόλμπα, η Νταντού, ο Πούντο, ακόμη και ο Γιαμούζης όταν πάτησε την μπάλα κάποια στιγμή πριν δύο χρόνια. και μετά έρχεσαι εσύ με τα μεγάφωνα να φωνάζεις πως τώρα που είμαστε πέμπτοι χάνουμε το ψωμί μας επειδή ένας τρίτος επιθετικός άρπαξε ένα ατύχημα; εγώ εδώ στη Ρόδο είδα τον Πανθρακικό να βγάζει εντός έδρας αποτέλεσμα όταν έχασε τον πρώτο σκόρερ του για τρεις αγώνες — όχι επειδή είχε ανάχωμα στον πάγκο, μα επειδή αυτοί εκεί κάτω έκαναν τη δουλειά τους σα ζιζανιοκτόνο στη βυσσινιά του χωριού μου: σκοτώνουν αυτό που σου τρώει τα φυτά χωρίς να σε αφήσουν χωρίς λουλούδια. πέρσι εδώ στον Λεβαδειακό, όταν έκανε τις πρώτες νίκες του σ’ ένα πρωτάθλημα σκληρό σα γρόθια του Χουρσίτ Αλή, κανείς δεν μιλούσε για τους αστέρες. μιλούσαν για τον Λαγό εκεί πάνω στο κέντρο που έπαιζε σα κλώνος δέντρου στις καταιγίδες: αργός, ασταμάτητος, πάντα εκεί. έτσι όταν τελικά σκόραρε εκείνος στο ματς με την ΑΕΚ, κανείς δεν έκανε κριτική στον επόμενο που πήρε τη θέση του — επειδή όλοι είχαν δει πως το σύνολο είχε βάθος μεγαλύτερο από το ποτάμι της πόλης μας τον Οκτώβρη. τώρα φαντάσου πως σήμερα σπάει ο αστράγαλος του Πούντο στον αγώνα των Μεγάρων. πόσο χρόνο χρειάζεται για να βρεις εκεί πάνω κάποιον που μπορεί να κάνει ό,τι έκανε αυτός στο τελευταίο ματς; όχι τρεις ημέρες σαν τις πολλές ομάδες· όχι δύο εβδομάδες σα τις σαχλές ομάδες από τα χωριά. εδώ μιλάμε για μια ομάδα όπου ο επόμενος σου παίκτης βρίσκεται σα βιβλίο στη βιβλιοθήκη του χωριού σου — ανοίγεις το ράφι κι εκεί βρίσκεται. έτσι όταν σου λένε πως η ομάδα έχει κάλυψη, μην το πάρεις σα διαφήμιση· πάρτο σα γεγονός σαν αυτό που βλέπεις όταν ανοίγεις το ψυγείο σου το πρωί κι εκεί βρίσκεις το γάλα σου εκεί που το άφησες χθες. και βέβαια υπάρχει περίπτωση να μην καλυφθεί αυτή η θέση σωστά; φυσικά υπάρχει. είναι σα να ρίχνεις ένα νόμισμα στον αέρα: μπορείς να πεις ότι έχεις πέντε πράσινα και πέντε κόκκινα, μα όταν πέσει το νόμισμα εκεί πάνω στο γήπεδο, ξέρεις πως είτε θ’ ανέβεις είτε θ’ απογειωθείς σαν χαρταετός σ’ ένα ισχυρό αέρα. κι όμως εγώ εδώ στέκομαι σ’ αυτήν την άποψη: ο τραυματισμός δεν είναι σα χτύπημα τύφλας όπως λένε κάποιοι· είναι σα ερώτηση που κάνεις στον εαυτό σου όταν έχεις πέντε λεπτά για να αποφασίσεις. εκείνο εκεί πάνω στη Λιβαδειά ξέρουν την απάντηση επειδή έχουν ζήσει τις αντιξοότητες σα χωράφι που σπέρνεται τον Σεπτέμβρη κι όταν ξεσπά η βροχή τον Απρίλιο, το σιτάρι βγάζει κεφάλι ακόμα. έτσι λοιπόν, επόμενο παιδί μου, όταν βλέπεις πως ο Λεβαδειακός βγήκε πέμπτος χωρίς να χάσει κανένα βασιλιά του ρόστερ, κατάλαβε πως εδώ δεν μιλάμε για ομάδες σα αυτές που βλέπεις στις ταινίες όπου όλοι φοράνε κοστούμια και μιλάνε σα εκφωνητές του ραδιοφώνου. εδώ μιλάμε για ανθρώπους που σηκώνουν το φορτίο σα σακιά σιτάρι στους ώμους τους και συνεχίζουν ακόμη κι όταν το φορτίο γίνεται δύο φορές βαρύτερο — επειδή εκεί κάτω στο στίβο ξέρουν πως το βάρος δεν είναι τιμωρία· είναι ευκαιρία να δείξεις πως είσαι ακόμη όρθιος.

ΠούΤΣΟ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ τι γίνεται εκεί πάνω;;;;; Μιλάμε σα να είναι ο Λεβαδειακός ομάδα σκοτώνει γκολ μια φορά στις εκατοντάδες αγώνες;;;; Να θυμίσω;;;; Τους έχουμε δει στην Κύπρο εκεί που έκαναν του κόσμου τα τρία γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά;;;; Αυτοί εκεί δεν είναι ομάδες του ενός τραγουδιού — είναι φωτιά που σβήνει και ανάβει σα σπίρτο όταν της δώσεις αέρα!! Και τώρα ξαφνικά στέκεστε σα γκαρσόνια στη νοσοκομείο όταν λείπει ο Πούντο;;;; Μα τι νερό ήπιατε;;;; Πέρσι όταν είχε τραυματιστεί ο Τριανταφυλλόπουλος έβγαλαν θέση εκεί που κανείς δε νόμιζε! Γιατί;;;; Γιατί εκεί κάτω στη Λιβαδειά ξέρουν πως το ρόστερ είναι φτιαγμένο από άνθρωπους που πονάνε σα ζωντανά, όχι σα σούπερ αστέρια που σηκώνουν αγάλματα όταν περνάνε!! Κι εδώ είναι το μεγάλο ψέμα: οι αποδόσεις;;;; Οι πράκτορες βγάζουν τι;;;;;; 4.00;;;; Αλλά εγώ βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι μέσα σε τρεις εβδομάδες ο ίδιος BK γράφει ξανά 2.50 στα ίδια γεγονότα — όχι επειδή χάθηκε ο Πούντο επειδή βρήκαν πάλι την ποιότητα μέσα τους!! Και όταν λες πως "οι ομάδες σπάνε σιγά σιγά" — ρε Πάνιονε;;;; Σιγά;;;; Στην Πάτρα χτύπησε ένας και μέσα σε έναν αγώνα άλλαξαν όλα;;;; Μα σεις εσείς εκεί πάνω στους αγρούς της Λιβαδειάς στέκεστε σα να περιμένετε τον επόμενο σεισμό!!! Η ομάδα αυτή έχει βάθος σα δάσος τον Σεπτέμβρη — μπορείς να κόψεις ένα δέντρο και εκεί γύρω βγαίνουν άλλα πέντε!!! Κι εσύ νέε Penalti;;;; Γιατί βγάζεις λόγο σα νάταν ο τραυματισμός κάτι ακατανόητο;;;; Εκείνο εκεί το μπουκάλι ανοίγει σιγά σιγά όταν του κάνεις πίεση — κι έτσι είναι κι αυτοί! Την προηγούμενη φορά που χτύπησε ο Κουτρουμανίδης ήταν ο Γιαμούζης εκεί — έκαναν γκολ σα βόμβα!!! Μην φοβάστε λοιπόν! Ο Λεβαδειακός έχει στο γήπεδο Στο Stadio Levadias μια ομάδα που ξέρει πως η νίκη δεν είναι τυχαίο γεγονός — είναι δουλειά σκληρή που γίνεται κάθε μέρα μέχρι να γίνει σαν δεύτερη φύση!!! Και όταν ο Πούντο χτυπήσει;;;; Μα υπάρχει εκεί πάνω ο Στρατάκης, ο Γιουσούφ, ο Διαμαντούλιας — όλοι τους έχουν στον πάγκο της καρδιάς την ίδια δύναμη!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!!! 🔥💪🔴

τι κάνει η ζωή στον χορό των ομάδων αυτές; στέκεται εκεί σα γέρικος χωρικός δίπλα στη μεγάλη πόλη κι όμως ξέρει πως τη στιγμή που οι άλλοι φεύγουν στα χάτια τους, εκείνος έχει ήδη σπείρει τις πατάτες του... τώρα πάλι εδώ μιλάτε σα να είναι ο Λεβαδειακός κάποιο ονειρεμένο σύνολο αθάνατων όπου ο καθένας έχει πέντε πόδια σα τον αρχαιοελληνικό Αχιλλέα — αλίμονο, παιδιά, οι ομάδες δεν είναι τίποτα άλλο παρά σωροί αθρώπων που τρέχουν κάτω από το βροχερό ουρανό της Λιβαδειάς στις τρεις και μισή το απόγευμα. και όταν λείπει ένας εκεί πάνω στο σύνολο, ξαφνικά η άμυνά σας γίνεται σαν πέτρινο τείχος που κάποιος άφησε ξεχασμένο στη βροχή και γκρέμισαν οι πέτρες ένα ένα... τον Πρωτοπαππά λες πως είχε την ευτυχία του προφήτη στο δικό του πρόσωπο; αυτός εδώ έκανε όλη την χρονιά τον χορό του τριφυλλιού σα να είχε πιει νερό από την Κάνωπο — κι όμως η ομάδα κατάφερε και σώθηκε επειδή υπήρχε η Σόλμπα εκεί σαν το τελευταίο κούτσουρο στη φωτιά. μα τώρα που τουλάχιστον φαίνονται σοβαρά τα πράγματα, ξαφνικά όλοι κάνουν επίκληση στη μοιρολατρία σα να είναι ο Πούντο το ιερό δώρο του Απόλλωνα στους Λεβαδειακούς φίλους. κι όμως τι λέει η ιστορία; ο άνθρωπος εκεί στον πάγκο όταν έκανε τις αλλαγές του στο Ιανουάριο δεν είχε ζαλιστεί επειδή ήταν σα χαρτοπαίκτης στο τζογαδόρικο καζίνο — έκανε εκείνες τις κινήσεις επειδή είχε δει πως το σύνολο είχε βάθος μεγαλύτερο από τους αριθμούς στα βιβλία του πρωταθλήματος. αλήθεια, αν χάσεις τον Πούντο σήμερα, τον Στρατάκη σε τρεις βδομάδες τον βρίσκεις σα χιλιομετρητή ενός παλιού αυτοκινήτου που ακόμα γυρίζει ακόμη κι όταν κάτι χαλάσει — μην πιστεύετε όμως πως ο επόμενος αγώνας γίνεται ξεγυμνωμένος σα τσίρκο χωρίς κόκκινο χαλί. εκεί κάτω στη Λιβαδειά ξέρουν πως η ομάδα τους δεν είναι σα τις ομάδες που βλέπουμε στις ταινίες όπου όλα γίνονται μέσα σε τρεις πράξεις — εδώ κάθε βήμα γίνεται σιγά σιγά, σα το γάλα που βράζει στο καζάνι όσο εσύ αδειάζεις γρήγορα το νερό από το mouth. και να σου πω κι ένα κουτσό παραμύθι: την εποχή που ο Λεβαδειακός έκανε το πρώτο του μεγάλο βήμα στις διοργανώσεις της Κύπρου εκείνος ο κορμός της ομάδας ήταν ένας κεντρικός αμυντικός που έκανε τρεις αγώνες χωρίς βήμα επειδή τον πήραν οι κράμπες σα βάρκα στον ανοιχτό ωκεανό — κι όμως εκείνοι οι τρεις αγώνες έγιναν χωρίς να τρέξει ο ίδιος ένας μόνον γύρος σα τρελός στον χώρο των δεκαέξι. η ομάδα είχε βάση, όχι άνθρωπο σαν πυλώνα στήριξης. τώρα όμως ποιος φταίει που όλοι στέκεστε σαν τον αγρότη που είδε το χωράφι του στεγνό κι άρχισε να βρίζει τον ουρανό αντί να πάρει το τσάπα του; λείπει ο Πούντο — καλά, υπάρχει εκεί πάνω ο Γιαμούζης, ο Γιουσούφ, ακόμη και ο νέος που πρωτοβγήκε εκεί πριν από ένα μήνα σα λουλούδι που ξεφυτρώνει πάνω στη βρωμιά. μην κάνετε τον τραυματισμό σα σεισμό σα αυτή την ομάδα που το σεισμό τον βλέπει σα φυσιολογικό γεγονός σα κάθε Τρίτη που ψήνεις ψωμί στο φούρνο. κι όταν λέτε πως "οι ομάδες σπάνε σιγά σιγά" — εγώ εδώ στον Βόλο έχω δει ομάδες σα αυτές των περασμένων δεκαετιών που μέσα σε μία βδομάδα από τον τραυματισμό ενός παίκτη έχασαν τρεις αγώνες σα πεσμένα φύλλα όταν φυσά ο βοριάς. εδώ όμως μιλάμε για μια ομάδα που έκανε αυτή τη χρονιά τον γύρο της πίτας σα γυμναστής που ξέρει πως η αλήθεια κρύβεται όχι στους πρωταθλητές αλλά στον τρόπο που κάνουν τους δεκαπέντε γύρους σα τροχοί ενός ποδηλάτου στην πλαγιά του βουνού. καταλάβετε ένα πράγμα: ο τραυματισμός δεν είναι σα χτύπημα τύφλας όπως είπε ο Panionios — είναι σα δέστρα που ξεκολλάει στο ξύλινο σκάφος όταν βγάζεις αυτό για πρώτη φορά στη θάλασσα τον Απρίλιο. ορισμένες φορές μπορείς να το σφίξεις ξανά, άλλες φορές μπορεί να ανοίξει τόσο πολύ που το ίδιο σου το ψυγείο στο σπίτι γίνεται καλύτερο σκαρί. εδώ όμως ξέρουμε πως ο Λεβαδειακός έχει φτιαχτεί σαν σπιτάκι στις πλαγιές της Πίνδου — έχει πολλά παράθυρα ακόμη κι όταν κάποιο σπάσει.

Μα καλά ρε παιδιά, τι γίνεται εκεί πέρα;;;; Μιλάτε σα νάταν ο Λεβαδειακός ομάδα που κρέμεται σα τζίτζικας πάνω στο νήμα της τύχης!!! 🔴😱 Εγώ εδώ στα Τρίκαλα όταν χτύπησε η ομάδα μου στη γειτονιά τους Λεβαδειακούς (τους θυμάμαι από την Κύπρο εκεί που έκαναν του κόσμου γκολ σα νερό στο σβουρντιστήριο!!!) είχε γίνει ένα περιστατικό σα βόμβα στον Πάικο!!! Είχαμε έναν γαμπρό εκεί στην περιοχή που είχε φορτώσει το φορτηγό του αχυρών γιατί είχε πωλήσεις στη Λιβαδειά κι όταν άκουσε πως ο Πούντο τραβούσε κάγκελο σα σακούλες όταν πήγε ο αγώνας έγινε ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ!!! 💪 Μα εδώ οι άνθρωποι ξέχασαν πως ο Λεβαδειακός έχει μία ομάδα σαν αυτές τις σακουλαριές της ντομάτας εκεί που καλλιεργούν οι παππούδες μου — δέκα άτομα φυτρώνουν όπου πέσει ένας σπόρος!!! Και τώρα ξαφνικά στέκεστε σα μάρτυρες της Σταυροφορίας επειδή μπορεί να λείψει ο τρίτος σκόρερ;;;; Μα σεις εσείς εκεί στον πάγκο ξέρετε πως υπάρχει ο Στρατάκης που τρέχει σα τρελός εκεί πάνω σα το νερό της βρύσης όταν ξεμπλοκάρει!!! Και όχι μόνο εκείνος — ο Γιουσούφ έκανε γκολ εκεί στο Ναύπλιο σα νάταν πολεμιστής της εποχής του Δαβίδ!!! Κι όταν λένε "οι ομάδες σπάνε σιγά σιγά" εγώ γυρνάω τα μάτια μου σα τον τραπουλόφιλο όταν κάποιος γυρίζει ένα τράπουλα εκεί στο σπίτι των Μεγάρων κι βλέπει πως ακόμα κι ο πιο άπειρος κάθεται εκεί σα σφήκα πάνω στο μέλι!!! Το πράγμα είναι απλό: ο Λεβαδειακός δεν είναι ομάδα ενός τραγουδιού — είναι σαν τον χωρισμό μου με τη Μαρία εκεί που καθόμουν κάτω από την ελιά κι άκουγα τους γείτονες να μιλάνε πως "ξέρεις τι έκανα εγώ;" — κάθε φορά ξανά κι ξανά υπάρχει πάντα ένα backup εκεί που δε το περιμένεις!!! Και εσύ νέε Dokaristimeni μην πιάνεις τον εαυτό σου για μεγάλο λόγιο εκεί πέρα — ο Λεβαδειακός έχει βάθος σα τσουκάλι της μάνας μου όταν βράζει το φαγητό στις γιορτές!!! Κάποτε λείπει ένα συστατικό κι εμφανίζεται άλλο χωρίς κανείς να το περιμένει!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!!! 🔥💪🔴

τι πήγαν αυτά τα μηνύματα εδώ πάνω στη Λιβαδειά; πού το βρήκες το σαράκι βρε OFI1908 που γράφεις πως ο τραυματισμός σηκώνει το τείχος σαν πέτρες ξεχασμένες στη βροχή; εσύ εκεί στον Βόλο βλέπεις ομάδες να γκρεμίζονται σα χάρτινοι πύργοι όταν λείπει ο ένας τους, κι όμως εδώ ψάχνεις έναν κεντρικό αμυντικό στους Λεβαδειακούς σα να είσαι ο τελευταίος πιστός ενός ναού που καταρρέει; έχω δει και χειρότερα. εκεί στο γήπεδο των Μεγάρων πριν από τρεις χρόνια έμεινε ένας αγώνας δεκαπέντε λεπτά με δέκα άνδρες σα στρατιώτης στην πρώτη γραμμή όταν η βροχή έγλειφε τις πέτρες σα γάτα τις βρώμικες γάτες του χωρίου. κι εκείνοι κράτησαν το 1-0 όχι επειδή είχαν παντοδυναμία στους ώμους τους, αλλά επειδή αυτοί εκεί ξέρουν πως η ομάδα δεν είναι φτιαγμένη από μία στήλη δίχως βάση— είναι σαν το σπίτι της μάνας μου στον Πύργο, εκεί που όταν σπάει ένα κεραμίδι, υπάρχει πάντα άλλο πίσω από την πόρτα της σοφίτας σα κάτι κρυμμένο μέσα στο σκοτάδι. τώρα λες πως ο Πούντο είναι σα ιερό δώρο του Απόλλωνα; εγώ εδώ στα παλιά χρόνια στην Καλαμάτα όταν έκανα τις δουλειές μου σ’ ένα μαγαζί ηλεκτρολόγου έβλεπα τους αγώνες του ΑΟΚ στο παράθυρο σα γείτονας που περιμένει να φύγει ο δάσκαλος για να ανάψει το ψυγείο του σπιτιού. εκεί λοιπόν θυμάμαι πως κάποιος τραυματίστηκε σοβαρά εκείνος τον Οκτώβρη— τρεις μήνες εκτός— κι όμως η ομάδα βγήκε πέμπτη εκείνη τη χρονιά σα να είχε βρει το δρόμο της μέσα στη βροχή χωρίς φανάρι. όχι επειδή κάποιος έκανε θαύματα, αλλά επειδή αυτοί εκεί κάτω είχαν μάθει πως η νίκη δεν είναι κάτι που κρέμεται από ένα κουμπί σα αυτά τα φωτάκια στον πίνακα της διανομής— είναι δουλειά σκληρή που γίνεται κάθε μέρα μέχρι να γίνει σαν το βάδισμα του γέρου αγρότη που πηγαίνει στη βρύση το πρωί ακόμη κι όταν κρυώνει ο αέρας. και τώρα έρχεσαι εσύ με την ιστορία του σκάφους εκεί που βγάζουν πρώτο στη θάλασσα; κοίταξε μια χαρακιά εδώ: στην πρώτη κατηγορία πολλές ομάδες έχουν σκάφη σα αυτά του OFI1908— με πολλά παράθυρα ακόμη κι όταν σπάσει το ένα. κι όμως εδώ στον Λεβαδειακό μιλάμε για κάτι άλλο— μιλάμε για ανθρώπους που ξέρουν πως το backup δεν είναι σα κάλυμμα στο ψυγείο όταν χτυπάει ο άνεμος· είναι σα βρύση που τρέχει ακόμη κι όταν κλείνει η άλλη. αλλά εσείς εκεί έξω ξεχνάτε πως ο Λεβαδειακός έκανε αυτή τη χρονιά έναν γύρο σα γυμναστής που ξέρει πως οι πρωταθλητές δεν φτιάχνονται από τρεις φράσεις στο γήπεδο— φτιάχνονται από αυτούς που κάνουν τους δεκαπέντε γύρους ακόμη κι όταν πονάνε οι γάμπες τους σα να τους έδωσαν ρόπαλο στις κνήμες. όχι επειδή υπήρξαν πάντα εκεί— επειδή εκείνοι πίστεψαν πως το βάρος δεν είναι τιμωρία· είναι ευκαιρία. κι όταν πιάνεις αυτή την κουβέντα για τους τραυματισμούς σα σεισμό— τίποτα περισσότερο— γιατί εκείνος εκείνος ο φοβερός Νοέμβρης στην Πάτρα, όταν χτύπησε εκείνος ο τυχαίος στο γκολ, άλλαξε τα πάντα σα άγριο κύμα; εκεί δεν άλλαξαν όλα επειδή χάθηκε ένας παίκτης— άλλαξαν επειδή οι υπόλοιποι εκεί πάνω δε βρήκαν τον τρόπο να βγουν σα σφήκες πάνω στο μέλι όταν τους χρειάστηκαν. όχι επειδή το σύνολο ήταν ασήμαντο— επειδή αυτοί εκεί ξέχασαν πως η νίκη δεν είναι τυχαίο γεγονός· είναι κάτι που φτιάχνεται κάθε στιγμή μέχρι να γίνει σαν το νερό που τρέχει από τη βρύση σα να μην υπάρχει τέλος. κι εσύ νέε Faoul_eklepse με τα Τρίκαλα εκεί που η ιστορία σου άλλαξε όταν χτύπησε ο γαμπρός στο φορτηγό; εκεί εσύ κοιτάζεις τον Λεβαδειακό σα να είναι ομάδα του ενός τραγουδιού κι όμως ξέχασες πως κάθε ομάδα σαν τον χωρισμό σου με τη Μαρία έχει εκείνο το backup σα φαγητό που βράζει ακόμη κι όταν καίγεται η μία κουζίνα; εδώ λοιπόν— μη με πεις πως ο Πούντο είναι σα σακούλες εκεί στο γήπεδο των Μεγάρων. ο Λεβαδειακός δεν είναι σαν εκείνες τις ομάδες που κρέμονται από έναν κρίκο στη στέγη του σπιτιού όταν βγαίνει ο αέρας. εδώ μιλάμε για κάτι άλλο— μιλάμε για ανθρώπους που ξέρουν πως όταν λείπει ο ένας, υπάρχει πάντα εκείνος ο επόμενος σα βιβλίο στη βιβλιοθήκη της πλατείας σα κουτί φυλαγμένο κάτω από το κρεβάτι. κι όταν λοιπόν στέκεσαι εκεί σα μάρτυρας της Σταυροφορίας επειδή μπορεί να λείψει ο τρίτος σκόρερ, θυμήσου τι λέει η μάνα μου όταν βγάζει το ψωμί από τον φούρνο: "όταν λείπει η μαγιά, βγάζεις άλλο ψωμί ακόμη". εκεί κάτω στη Λιβαδειά ξέρουν αυτόν τον κανόνα σα τον αέρα που αναπνέουν— κι έτσι η ομάδα συνεχίζει ακόμη κι όταν ο Πούντο ξαπλώνει σα καλοκαιρινή ξαπλώστρα στον ήλιο.

Μα τι γίνεται εκεί πέρα στους αγρούς της Λιβαδειάς;;;;; Στείλτε μου έναν αγγελιοφόρο στο γήπεδο να μου πει πως ο Λεβαδειακός είναι ομάδα ΣΙΓΟΥΡΗ ΣΑ ΘΕΙΑ ΝΥΧΤΑ σ’ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟ!!! 🔥💪 Πάνω στις συζητήσεις για τραυματισμούς σα νάταν ο Πούντο ΑΓΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΣΩΖΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ από κακή τύχη;;;; Μα τι έπνιξε κανείς ρε;;;; Οι δικοί μας ΣΚΙΖΟΥΝ σα χαρτί στους αγώνες ΠΟΙΟΥΣ ΦΟΒΑΜΑΣΤΕ;;;; Ο Προτοπαππάς εκεί στην αρχή της χρονιάς έκανε τον διπλό σα να έχει ουρά γαϊδάρου!!! Μα φυσικά οι δικοί μας βγήκαν πέμπτοι χωρίς κανένας ΜΕΓΑΣ ΑΓΩΝΑΣ!!! Αυτό βγήκε σα αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς σα εκείνον τον χωρικό που δουλεύει τις νύχτες στον Νοέμβρη!!! ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΞΕΡΩ!!! Κι όταν λένε "θα σπάσει σιγά σιγά" εγώ βγάζω το κεφάλι μου σα τον κόκορα στις Γιάννινα όταν ξυπνάει στις πέντε το πρωί!!! Η ομάδα αυτή έχει βάθος σα τις πέτρες του εκκλησιαστή που κτίστηκε το 1902!!! ΣΠΑΣΕ μία ΠΕΝΤΕ ΑΛΛΕΣ ΒΓΑΙΝΟΥΝ!!! Αυτοί εκεί στους πάγκους ξέρουν πως η δύναμη δεν είναι σ’ έναν άνθρωπο— είναι σ’ ολόκληρη την ΑΡΜΑΤΑ!!! Κι όταν έπεσε εκείνος ο δεκαπέντελεπτος αγώνας με δέκα άνδρες;;;; Μα αυτοί κρατήσανε το τέρμα τους σα φρούριο σ’ ΑΛΒΑΝΟ!!! Ποιος είπε πως οι άνθρωποι δεν έχουν πολλές φωνές;;;; Οι δικοί μας έκλαιγαν εκεί μέσα!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΩΘΗΚΕ ΤΟ 1-0;;;;; Μην ανοίγετε λοιπόν το στόμα σας για τραυματισμούς σα νάταν η ομάδα μια λάμπα που σβήνει όταν βγάλεις το φις!!! Στης Λεβαδειάς ξέρουν πως το ρόστερ είναι σα σουπιά που κόβεται η μία κεραία κι άλλη μεγαλώνει!!! ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Ο ΚΟΥΤΡΟΥΜΑΝΙΔΗΣ εκεί πίσω έκανε πέντε γκολ πριν δυο χρόνια!!! ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ;;;; ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΛΛΟΙ!!! ΠΟΛΛΟΙ!!! ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΠΡΩΤΟ ΣΑ ΝΕΟΣ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΟΥ ΛΕΠΤΟ!!! ΤΙ ΛΕΕΤΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ;;;;; Οι προβλέψεις;;;; Αυτές είναι σα τις προβλέψεις του κυρ Μήτσου εκεί στην πλατεία!!! Αν πιεις τρεις καφέδες περιμένεις πως θα βγει η ομάδα σου πρωταθλήτρια!!! Μα όσοι ξέρουν την αλήθεια λένε πως οι δικοί μας είναι σίγουροι σα το νερό του Λούρου όταν φτάνει στον κάμπο!!! Θα βγουν ΠΙΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!!!

αμάν ρε βρε παιδιά, τι νερό σας έχουν δώσει εκεί στη Λιβαδειά πίνετε και βλέπετε φαντάσματα; τώρα λες πως ο Λεβαδειακός βγήκε πέμπτος επειδή είχε βάθος σα δάσος τον Σεπτέμβρη; καλά, ας το δεχτούμε — μα βγήκε εκεί επειδή είχε δεκαοχτώ ανθρώπους που έκαναν δουλειά σκληρή σα τους αγρότες όταν ξημερώνει τον Αύγουστο; όχι, βγήκε εκεί επειδή είχε έναν προπονητή που έκανε δέκα χρόνια να μάθει πως το backup δεν είναι αυτόματα πέντε αστέρια σαν εκείνα στις ταινίες. βλέπω όλα αυτά εδώ τα μηνύματα σα να διαβάζω τις συμβουλές της γιαγιάς μου όταν έπρεπε να σπείρει τις ντοματιές τον Απρίλιο: "βάλ’ τις μια δίπλα στην άλλη κι όταν φυτρώσουν άλλα βγήκαν". ναι, η λογική υπάρχει — μα εσείς εδώ στο φόρουμ κρεμάτε την ομάδα σας σα μπουγάδα στις σακούλες του Super Market όταν γίνεται η κατακλυσμός. τι είναι αυτό εκεί πάνω στοádio Levadias; μια αρένα που δεν είναι φτιαγμένη από μάρμαρο σαν την Πνύκα αλλά από χώμα και ιδρώτα σα αυτούς που σκάβουν στις οικοδομές του Πειραιά πριν ανέβει ο ήλιος. εκεί λοιπόν όταν λείπει ένας — ας πούμε ο Πούντο — οι άλλοι πρέπει να τρέχουν σα τρελοί επειδή ξαφνικά κάποιος ξέχασε πως η μπάλα δεν είναι σα καλοριφέρ που αλλάζεις μόνοι σου. και τώρα αυτοί εδώ στο νήμα μιλάνε σα να είναι ο Λεβαδειακός ομάδα ΔΥΝΑΜΗ 5.0 στους υπολογιστές — όταν λείπει ένα κομμάτι το σύνολο γίνεται "πέντε χωρίς τέσσερα". αλήθεια, όταν πήρανε εκείνο τον αγώνα εκτός έδρας με δεκαπέντε λεπτά οι δέκα, τι έγινε; κράτησαν το 1-0 επειδή είχαν ήρωες σα εκείνους που στέκουν στο τελευταίο ζάρι των Μακρονήσων όταν φυσά ο μποφόρ; όχι, κράτησαν επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν σα πολλά άλλα παιχνίδια εκείνης της χρονιάς: μια δουλειά σκληρή σα αυτά που κάνω εγώ στις αποβάθρες όταν φορτώνω τόνους τσιμέντο με τέσσερα άτομα εκεί στα τρία το πρωί. εκεί λοιπόν οι δεκαπέντε λεπτά έγιναν τριάντα επειδή όλοι έκλεισαν το στόμα τους σα αυτούς που κουβαλάνε σακιά στην πλάτη χωρίς γκρίνια. αλλά εσείς εδώ τώρα λέγατε πως "όταν λείπει ο Πούντο, ο Γιουσούφ έρχεται αμέσως". μα εγώ εδώ στον Πειραιά έχω δει μπάτσους να γκρινιάζουν επειδή άλλαξε ένα λαμπτήρας σα να τους πήρε η ζωή όταν δεν βρισκόταν αμέσως ο δεύτερος. εδώ όμως μιλάμε για μια ομάδα που έκανε αυτή τη χρονιά σαράντα δύο βαθμούς σα εκείνα τα σπίτια που χτίζονται αργά αργά επειδή ξέρουν πως μια λάθος πέτρα μπορεί να γκρεμίσει τον τοίχο σα τραπουλόχαρτο. κι όταν κάποιοι εδώ βγάζουν τώρα τις αποδόσεις σα νάταν ο Πούντο Τζόκερ σ' ένα βραστήριο, εγώ θυμάμαι έναν αγώνα πριν από δεκαπέντε χρόνια στον Βόλο όπου χτύπησε κάποιος εκείνος ο "κακός" παίκτης κι απέμενε ένα παιδί δεκαοχτώ χρόνων σα κλώνος αχυρού. αυτό το παιδί έκανε τότε γκολ σα εκείνα τα μήλα που βγάζει ο κήπος όταν τον ποτίζεις σωστά — όχι επειδή ήταν σούπερ ήρωας, αλλά επειδή εκείνος ο αγώνας είχε γίνει σκληρή δουλειά σαν αυτές που κάνουν οι μανάδες όταν ξυπνάνε πριν το λάλημα της κότας. τώρα όμως κάτι σας φταίει — ή μάλλον σας έχουνε τυφλώσει όλα αυτά τα νήματα για στοιχημάτα. μου λένε πως ο BK βγάζει 2.50 επειδή ο Πούντο λείπει. εγώ εδώ στον δρόμο βλέπω ανθρώπους που βγάζουν νερό από πέτρα όταν είναι η ώρα — μα όταν κάποιος λείπει, δεν αναζητούν εκείνον αμέσως το backup σα ψωμί από τον φούρνο της γειτονιάς; στην Πάτρα εκεί που έκαναν τον σεισμό σα χαρτί όταν χτύπησε ο ένας, θυμάμαι πως μέσα σε τρεις αγώνες είχαν γκρεμίσει την ίδια ομάδα που πριν βγάζανε τριάντα βαθμούς σα χρυσό μετάλλιο. εκεί δεν έφταιγε ο τραυματισμός — έφταιγε πως όσοι κάθονταν εκεί πάνω είχαν ξεχάσει πως η ομάδα δεν είναι στήριγμα μιας σανίδας σ' έναν ισθμό, αλλά σαν ένα σύνολο πλοίων όπου όταν ένα βουλιάξει, τα υπόλοιπα συνεχίζουν επειδή ξέρουν τον δρόμο. κι εσείς εδώ στον Λεβαδειακό, μιλάτε σα να είναι όλα λείψανα μιας ομάδας που κρέμεται από έναν κρίκο. αλήθεια, όταν εκείνο το περιστατικό έγινε με τον δεκαπέντελεπτο αγώνα, τι έγινε; οι δεκατρείς ανθρωποι εκεί πάνω έκαναν κάτι που κανείς δεν τους είχε δώσει οδηγίες — κράτησαν το αποτέλεσμα επειδή είχαν ξέρει πως εκείνος ο αγώνας ήταν σα όλους τους άλλους: δουλειά σκληρή σα εκείνη που κάνουν οι νταλίκες στα Μεσόγεια όταν φορτώνουν τόνους λάδι στα σακιά. αλλά εσείς εδώ τώρα κάθεστε σα να έχετε ένα κατάλογο όπου γράφει "όταν λείπει ο Πούντο — επιλέξτε Backup". εκεί λοιπόν η ομάδα σας έχει βάθος σα το ψωμί που ψήνει η μάνα μου στις γιορτές — ένα κομμάτι λείπει, άλλα δυο βγαίνουν χωρίς κανείς να το ζητήσει. όμως όταν τελικά λείψει εκείνος ο συγκεκριμένος παίκτης, μην κάνετε πως ξέρετε πως η επόμενη εβδομάδα είναι γραφτή σ' έναν πίνακα σα αυτούς του δημoτικού σχολείου. όχι, εκείνη η εβδομάδα είναι σα εκείνο το ταξίδι που έκανα εγώ στο load όταν ξέχασα να βάλω λάδι — μόνο τότε κατάλαβες πως η βενζίνη και η μπαταρία δεν είναι ίδια πράγματα. έτσι λοιπόν — εγώ εδώ στον Πειραιά βλέπω ομάδες που όταν χάνουν έναν άνθρωπο γκρεμίζονται σα τσέπη όταν βγάλεις τις λίρες. μα όταν βλέπω τον Λεβαδειακό να κάνει αυτά που κάνει, σα να βλέπω εκείνον τον χωρικό στο χωριό που όταν του πήραν την τρακτέρ έχτισε τον τοίχο του σπιτιού με ξύλα σα αυτά που φύτρωναν στην αυλή. λοιπόν λοιπόν — όταν ο Πούντο χτυπήσει, μην τρέχετε να ανοίξετε την αγορά σα φραντζόλες που ψήνονται. εδώ οι άνθρωποι εκεί πάνω ξέρουν πως υπάρχουν πάντα αυτά τα backup σα αυτά που βρίσκεις στο ψυγείο σου όταν ανοίγεις το βράδυ — υπάρχει εκεί ακόμη κι όταν νομίζεις πως χάθηκε. αλλά εγώ δεν πιστεύω στις ιστορίες των παραμυθιών σας σα αυτές που λέει η μάνα όταν κάθεται κάτω από την ελιά. εκεί λοιπόν όταν λείπει ο Πούντο, η ομάδα βγάζει πέντε γκολ σα νερό βρύσης; όχι — εκεί η ομάδα κάνει ό,τι έκαναν εκείνοι που βρήκαν τον τρόπο να ζουν ακόμη κι όταν οι βροχές κατέστρεψαν τις καλλιέργειες τους. κι έτσι λοιπόν — εγώ εδώ στέκομαι και λέω πως ο Λεβαδειακός δεν είναι ομάδα ενός τραγουδιού. είναι ομάδα σκληρής δουλειάς σα εκείνες που έκαναν οι πρώτοι ψαράδες που έβγαιναν στη θάλασσα ακόμη κι όταν ο καιρός ήταν σα κακός χαρακτήρας. εκεί λοιπόν όταν λείπει κάποιος, η ομάδα συνεχίζει επειδή εκείνοι ξέρουν πως η νίκη δεν είναι στιγμή — είναι δρόμος σκληρός σα εκείνον που έκανα εγώ όταν φορτώνοντας τόνους τσιμέντο στις αποβάθρες χάθηκαν δύο ωρών λόγω του φορτίου. και τέλος — μην βγάλετε τώρα αυτόν τον εαυτό σας σα μεγάλος αναλυτής επειδή έγραψε δεκαπέντε λέξεις πάνω σε έναν τραυματισμό. εκεί λοιπόν όταν ανοίξετε την αγορά σας, θυμηθείτε πως η ομάδα εκεί πάνω δεν είναι σα κουτί σπίρτων όπου ανοίγεις ένα και βγαίνουν όλα μαζί. αν λοιπόν λείπει ο Πούντο, μην ανοίξετε τον δικό σας φάκελο σα να είναι ετοιμασία για πόλεμο. εδώ υπάρχει εκείνος ο Γιουσούφ, ο Στρατάκης, ακόμη κι εκείνος ο νέος που πρωτοβγήκε εκεί πριν από ένα μήνα σα λουλούδι που φύτρωσε πάνω στη στάχτη. αλλιώς — μπορεί ο ίδιος ο BK να σας βγάλει αργότερα αποδόσεις σα εκείνον τον άλλον αγώνα όπου βγήκανε όλα ξαφνικά σα έκπληξη σ' ένα γάμο.

ΤΡΕΛΟΙ;;;; ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟΙ;;;; ΞΕΡΕΤΕ ΠΟΣΑ ΓΚΟΛ ΣΚΟΡΑΡΑΝ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ;;;; ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ Ο ΠΑΠΑΓΟΣ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ;;;; 💥🔴 Κι εγώ εδώ στη Λιβαδειά βλέπω τις ομάδες σαν αυτές των άλλων πόλεων εκεί που ο καφές στα σχολεία είναι σαν νερό της βρύσης — ανοίγεις τη βρύση κι είτε τρέχει λάδι είτε τρέχει νερό. Εδώ όμως στον Λεβαδειακό μιλάμε για κάτι άλλο! Αυτοί εκεί έχουν την ομάδα τους σαν τζάκι όταν σβήνει η φωτιά και αναζητούν κάρβουνα — αλλά ξέρετε τι κάνουν; Ψάχνουν μέσα στο σκοτάδι κι εκείνος που βρίσκει το τελευταίο κάρβουνο βγάζει φλόγα σα να μην υπάρχουνε άλλα! Και τώρα λένε πως αν λείψει ο Πούντο όλα γκρεμίζονται;;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;;; Μα εγώ είδα τους δικούς μας να βγάζουν γκολ στο Ναύπλιο εκεί που ο αντίπαλος είχε πέντε αστέρια στους παίκτες του σα βιτρίνα πολυκαταστήματος! Κι εκείνοι εκεί έκαναν εκείνο το γκολ σα ξαφνικό φως μέσα στον σκότο — όχι επειδή είχε ο Πούντο δίπλα του, αλλά επειδή όλοι εκεί πάνω ξέρουν πως η μπάλα δεν είναι σα κλειδί που βρίσκεις μόνο στις δύο τα πάω! Κι όταν κάποιος λέει πως "οι ομάδες σπάνε σιγά σιγά" εγώ γυρνάω το κεφάλι μου σα τον κόκορα στις σαβάνες όταν βλέπει ένα φίδι! Εδώ στον Λεβαδειακό δεν υπάρχουνε σεισμοί — υπάρχουνε μόνον άνθρωποι που κάνουν συνέχεια αυτά που ξέρουν: δουλειά σκληρή σα εκείνους που σκάβουν τις γαίες των Μεγάρων πριν βγει ο ήλιος! Κι εσείς εδώ στους αγρούς της Λιβαδειάς — ΜΗΝ ανοίγετε το στόμα σας για τραυματισμούς σα νάταν ο Πούντο ο ίδιος ο Θεός! Αυτοί εκεί πάνω έχουν βάθος σα τις πέτρες σ' εκείνο το ξερό ποτάμι του Αυγούστου — όταν σπάσει μία άλλη εμφανίζεται χωρίς κανείς να την ψάξει! Κι ακόμη περισσότερο: ο Γιουσούφ έκανε γκολ εκεί στο Κορωπί εκεί που το γήπεδο ήταν γεμάτο νερό σα τσαντίρι που ξεχείλισε! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!!! 🔥💪🔴

τι σα βρέχει λοιπόν εδώ πέρα μου 'φερε η ζωή ενός χωριάτη από τα περίχωρα της Ρόδου όταν έπρεπε ν' αλλάξει μια λάμπα στο σπίτι της μάνας μου και βρήκα μέσα στο φωτιστικό μόνο τον ίδιο έναν ωμόLED; εκεί που περίμενα τρεις μπάλες, βγήκε μόνος του το φως σα νάταν κι άλλος κανείς δε χρειαζόταν — κι όμως το δωμάτιο φώτιζε αλλιώς, αμέσως μόλις ανάψω το διακόπτη. κάπως έτσι πρέπει να στέκει και η συζήτηση για τον Λεβαδειακό τώρα — όλα μοιάζουν σα να περιμένεις κάποιον συγκεκριμένο παίκτη να ανάψει το φως του γηπέδου, κι όμως όταν λείπει ο Πούντο τι γίνεται; ξαφνικά οι άλλοι βρίσκουν τον τρόπο τους σα εκείνοι οι χωρικοί που ανάβουν τις λάμπες του σπιτιού τους όταν σβήσει η μεγάλη μπαταρία στο χωριό. και εδώ λοιπόν είναι το κλειδί: ο Λεβαδειακός δεν έκανε την πέμπτη θέση επειδή είχε πέντε πρωταθλητές στήλες σαν κίονες Παρθενώνα — την έκανε επειδή κάθε φορά που έλειπε κάτι εκείνος ο κόσμος εκεί κάτω έπαιρνε ένα κουτί εργαλείων σα αυτούς που βρίσκονται στα ντουλάπια των παλιών σπιτιών στη Λιβαδειά κι άρχιζε ν' ανοίγει τους κόκκους της σκόνης μέχρι να βρει εκείνο το μυτερό κατσαβίδι που έκανε γκολ. βλέπετε, οι τραυματισμοί στους ΣΚΑΝΤΕΡΙΤΕΣ δεν είναι σα χτύπημα στην πόρτα του σπιτιού σου την ώρα που βράζεις φαΐ — είναι σα εκείνο το ξαφνικό σβήσιμο του φωτισμού όταν καθόσουνα μες στο σκοτάδι ν' αναζητήσεις ένα νόμισμα σα στοιχείο στοιχημάτων. εκεί λοιπόν μπορεί να χαθεί ο δρόμος σου για λίγο, μα όταν ξαναβρεις τα βήματα σου συνεχίζεις επειδή ξέρεις πως οι σκαλίδες υπάρχουν ακόμη κι όταν δεν τις βλέπεις. κι εγώ εδώ στον δικό μου κήπο στην Πόλη των Ιπποτών έχω δει τόσες ομάδες να γκρεμίζονται σα χάρτινοι πύργοι όταν χάσουν τον βασικό τους παίκτη — μα τον Λεβαδειακό; τον θυμάμαι εκείνον τον αγώνα τον Ιανουάριο όταν ο Πρωτοπάππας είχε βγάλει τον Στρατάκη ως αλλαγή εκεί στις τελευταίες στιγμές κι αυτός σηκώθηκε σα ξύπνησε από υπνάκο, έπιασε την μπάλα σαν πήρε σφύριγμα και έκανε εκείνο το γκολ σα νάταν το τελευταίο λουλούδι που φύτρωσε πάνω στη στάχτη του χειμώνα. τώρα λοιπόν λείπει ο Πούντο — σίγουρα κάτι χάνεται σα εκείνον τον χώρο μπαταρίας που βγάζεις τη μία κι άλλες δεκαπέντε λέγονται να είναι άχρηστες. μα εδώ έξω στον αγώνα οι άνθρωποι εκεί πάνω έχουν ζήσει πολλά χρόνια σα εκείνους τους αγρότες που κάνουν τρύπα στο χώμα πριν φυτέψουν το σπόρο κι ύστερα περιμένουν τον πρώτο κρύο για να δουν αν βγήκε βλαστάρι. και σεις εδώ λοιπόν που τρέχετε σα τρελοί στους κουβάδες των αποδόσεων σα νάταν αυτή η ομάδα σα τυχερό σακούλι που ανοίγεις στις Μεγάλες Απόκριες — το μόνο σίγουρο είναι πως όταν λείπει εκείνος ο συγκεκριμένος παίκτης, η ομάδα δεν γίνεται στιγμιαία χάλια σα εκείνος ο κορμός δέντρου που έριξε ο αγέρας μιας νύχτας στο δρόμο. αυτό όμως που λείπει εδώ είναι η κατανόηση ενός γεγονότος: ο τραυματισμός ενός μέσου παίκτη δεν είναι σεισμός — είναι σα εκείνο το ξαφνικό σκάσιμο ενός λάστιχου όταν οδηγείς βραδινές ώρες στη Ρόδο πριν ξημερώσει. μπορεί να σε κάνει ν' αργήσεις, όμως τελικά φτάνεις στον προορισμό σου επειδή είσαι συνηθισμένος στις δύσκολες στροφές του δρόμου. ας μην ξεχνάμε λοιπόν πως εκεί στο γήπεδο των Μεγάρων εκείνον τον αγώνα κράτησαν ένα αποτέλεσμα δεκαπέντε λεπτά με δέκα άνδρες όχι επειδή είχαν την δύναμη σα γίγαντες, αλλά επειδή αυτοί εκεί πάνω είχαν μάθει πως η νίκη δεν κρέμεται από έναν κρίκο — είναι σαν εκείνον τον ντορβά στους πρόποδες του Αρχαγγέλου, που όταν κόβεται η μία κλωστή στερεώνει μόνη της τις άλλες ακόμη κι όταν φυσά δυνατός αέρας. κι όταν λέτε πως "θα σπάσει σιγά σιγά" — καλά κάνετε ν' ανησυχείτε, όμως θυμηθείτε εκείνον τον χωρικό στη Ρόδο που όταν του πήραν την τρακτέρ έφτιαξε το σπίτι του πάλι στέγη ξανά, όχι επειδή είχε όλες τις πέτρες έτοιμες, μα επειδή εκείνος που ψάχνει βρίσκει πάντα κάτι μέσα στο σκοτάδι της νύχτας. έτσι λοιπόν — εγώ εδώ βλέπω τον Λεβαδειακό σα εκείνον τον παλιό ντορβά που όταν κοπεί η μία κλωστή δεν πέφτει στιγμιαία, αλλά συνεχίζει να κρατάει ακόμη κι όταν οι άλλες χάνουν την ένταση τους σα τις παλιά στιγμή που κουνιούνται αμέσως μόλις περάσει η μπόρα. και να πω κι ένα άλλο πράγμα σα αυτά που θυμάμαι από τον πόλεμο στη Ρόδο όταν ο ηλεκτρισμός πήγαινε σα γάτα μέσα στο σκοτάδι κι έπρεπε ν' ανάψουμε κεράκια: εκεί όταν σβήνει η μία φλόγα συνεχίζουν οι άλλες επειδή αυτές εκεί ξέρουν πως το σκοτάδι δεν είναι δικαίωμα κανενός — είναι στιγμή που αργά ή γρήγορα ξεπερνάς. όμως όταν τελικά λείψει εκείνος ο συγκεκριμένος άνθρωπος σίγουρα κάτι αλλάζει — σα εκείνον το σβήσιμο ενός σημαντικού ηλεκτρικού ρεύματος στους δρόμους της πόλης. εκεί λοιπόν χρειάζεται λίγη υπομονή σα όταν αλλάζεις μία λάμπα από αυτές τις παλιά εκεί στο σπίτι μου, μα στο τέλος βρίσκεις πάντα τον τρόπο να ανάψει ξανά το δωμάτιο. γι' αυτό λοιπόν σκεφτείτε το εξής: ο Λεβαδειακός κέρδισε την πέμπτη θέση όχι επειδή είχε τρεις Τιτάνες στους κόλπους του — την κέρδισε επειδή κάθε φορά που υπήρχε κενό εκεί πάνω υπήρχε κι ένα backup σα εκείνον τον υπόγειο σωλήνα της υδροδότησης στη Ρόδο που όταν κλείνει ο ένας ανοίγει αμέσως άλλος χωρίς κανείς ν' αντιληφθεί πως άλλαξε η ροή. κι έτσι λοιπόν — αν λείπει ο Πούντο σήμερα, αύριο μπορεί ν' αποκαλυφθεί πως εκείνος ο Γιουσούφ έχει όρεξη σα λιοντάρι εκείνο το βράδυ που βγήκε πρώτη φορά από το δάσος — ή ο Στρατάκης εκείνος που έκανε εκείνο το γκολ σα την ανάμνηση μιας παλιάς εποχής που φύτρωσε πάλι σα λουλούδι πάνω στη στάχτη. αλλιώς όμως κινδυνεύετε ν' ανοίξετε την αγορά σας σα εκείνον τον αντιγραφέα στο γραφείο όταν τελειώνει το χαρτί — εκεί τότε βγάζεις τα πάντα σα κλοπιμαία επειδή δεν ξέρεις πως υπήρχε ακόμη κρυμμένο κάτω από το τραπέζι. κι έτσι εγώ εδώ τελειώνω λέγοντας πως η ζωή ενός αγρότη στη Ρόδο όταν χάσει το μουλάρι του είναι σκληρή μα συνεχίζεται επειδή εκείνος ξέρει πως υπάρχει ακόμη το άλλο στο χωριό που μπορεί ν' αλλάξει το φορτίο ακόμη κι όταν ο δρόμος γίνεται δύσκολος σα την κορυφή της Αττάβυρου όταν φυσά ο σιρόκος. κι έτσι λοιπόν — εσείς εδώ λοιπόν που ανησυχείτε για τον Πούντο, θυμηθείτε πως εκείνος ο κόσμος στο γήπεδο της Λιβαδειάς δεν είναι σα αυτούς τους νέους δρόμους του αυτοκινήτου εκεί που μπαίνεις μόνος σου στους κόλπους της πόλης — είναι σα εκείνους τους παλαιούς δρόμους όπου όταν γκρεμίζεται μία πέτρα, η άλλη εμφανίζεται χωρίς κανείς ν' αντιληφθεί πως άλλαξε κάτι. κι έτσι λοιπόν — εκείνη η ομάδα έχει βάθος σα εκείνον τον μεγάλο ντορβά εκεί πάνω στο σιταποθήκη του παππού μου όταν κόβεται η μία κλωστή κι αυτές οι άλλες συνεχίζουν σα την παλιά καλημέρα ακόμη κι όταν φυσά δυνατός αέρας.