Τι γίνεται τελικά στις παράταση στους πλέι-οφ του Europa League μετά την ισοπαλία; Όλοι…
Τι χάλι έχει τελικά αυτές τις παράτασης;; Δεν κατάλαβα κάτι 😅🤔 Γιατί βλέπω πάλι ισόπαλο αποτέλεσμα στο Europa League μετά από δύο δεκαπεντάλεπτα;; Κάτι χάθηκε στο δρόμο;;
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
Πού νερό σηκώθηκε κι έγιναν δύο δεκαπεντάδες εκεί πέρα στο Europa League; αυτοί οι πλέι-οφ είναι χειρότερα κι από τις βουτιές των θρανίων στο σχολείο! κοίταξε: όταν δύο ομάδες τελειώνουν ισόπαλες στην κανονική διάρκεια — όχι επειδή δεν κάνουν γκολ, επειδή τραβήχτηκαν σα ζογκλέρ μες στη βροχή — τότε βγάζουν δύο ημίχρονα των δεκαπέντε λεπτών, ναι, σα δευτερόλεπτα παιχνιδιού… όχι σα πρωινό του σούπερ μάρκετ.
κι αν τελειώσει κι εκείνο 0-0, σβήσε η έννοια της τυχαίας μπάλας μέσα στο γήπεδο: άμεσες πέναλτι στήνονται σα φούρνος ψωμιών. βλέπεις άλλη φορά ισόπαλο; κοίταξε το σύστημα: εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά δεν είναι συμπλήρωμα σαν το νερό στο τσάι — είναι δεύτερο μέρος αγώνα, τόσο επίσημο όσο και τα πρώτα 90, οπότε αυτά που βλέπεις επανέρχονται όχι επειδή ξέχασαν τη μπάλα, αλλά γιατί πρέπει να υπάρξει νικητής μες στα χρονικά όρια. κι όταν ένας τραυματίζεται στη μέση κι όλα παγώνουν; οι δεκαπέντε λεπτά συνεχίζονται αμέσως μόλις γίνει η επανεκκίνηση — όχι σα νέα παράσταση, σα συνέχεια. εκεί λοιπόν κρύβεται η σωστή εικόνα: όχι ισοπαλία για χάρη των θεατών, αλλά ξεκάθαρη προσπάθεια ν’ αποφύγουν την τύχη των πέναλτι όσο μπορούν.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Μα είναι δυνατόν ρε γαμώτο; Μετά από πέντε χρόνια στη θέση του αναλογιστή μου, ανακάλυψα ότι κάποιοι πιστεύουν πως οι δεκαπέντε λεπτά παράτασης είναι ένα είδος συμφωνημένου τσάι που σερβίρεται στους πρωταθλητές μαζεύοντας ψήφους από τους οπαδούς; *ξεχνάμε ότι εδώ μιλάμε για ομάδες που μόλις τραβήχτηκαν σα ζογκλέρ μέσα στη βροχή των πλέι-οφ για να κερδίσουν μία θέση στον όμιλο*.
Πάρτε το τελευταίοuropa League 2022-23: ο αγώνας Μαρσέιγ - Φενέρμπαχτσε στους προκριματικούς. Στο 90ό λεπτό το σκορ 1-1, δεν ήταν επειδή η τύχη αποφάσισε ότι έτσι θέλει, αλλά επειδή και οι δύο ομάδες είχαν κρατήσει τη μπάλα σαν βόμβα χειρός μέχρι την τελευταία στιγμή. Δεύτερη πράξη λοιπόν: δύο δεκαπέντελεπτα — όχι φθηνή προσθήκη για τον χρόνο, αλλά δεύτερος αγώνας μέσα στον αγώνα. Στο 102ο λεπτό ένας αμυντικός της Μαρσέιγ τραυματίζεται σοβαρά στον μηρό· η παράταση σταματάει στιγμιαία, σβήνει η φωνή του σχολιαστή σαν να πέταξες καπάκι στο ποτήρι. Τι κάνουν όμως; Αναβιώνουν το τελευταίο τζάκι της αγωνιστικής αγωνίας: οι δεκαπέντε λεπτά συνεχίζονται *αμέσως* μόλις βγει ο τραυματίας στο φορείο και ξαναρχίσει η μπάλα — σαν να είχε σταματήσει το χρόνο του προηγούμενου αγώνα και όχι η αιμορραγία στο γήπεδο.
Τι λένε εκείνοι που περίμεναν ισοπαλία για τσάντα; Στις 115 λεπτά ο μέσος της Φενέρ στέλνει ασίστ σα ρουκέτα στον συμπαίκτη του — 2-1, βγάζουν νικητές. Αμέσως μετά η Μαρσέιγ ψιλοκουβαλάει τις πληγές της, όχι επειδή η παράταση ήταν «καλύτερος ουρανός», αλλά επειδή το σύστημα επιβάλλει *κάποιο* αποτέλεσμα εντός των πλαισίων. Κι αν είχαν ξαναφέρει ισοπαλία; Εκεί γίνεται το μεγάλο τελικό: άλλα δεκαπέντε λεπτά δεν υπάρχουν· μόνο δεκαπέντε πέναλτι σα φούρνος ψωμιών. Εκεί λοιπόν κρύβεται η ουσία: η παράταση δεν είναι περισπούδαστο ένθετο δώρου για τους θεατές, αλλά *η τελευταία μάχη πάνω στο χόρτο* πριν η τύχη αποφασίσει ότι αρκετά παιχνίδια έχει δει. Άλλο λοιπόν το "τι βλέπουμε" κι άλλο το "γιατί γίνεται έτσι".
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
τι λες ρε παιδί μου, ξέχασες πώς ήταν πριν δέκα χρόνια; τότε που στα πλέι-οφ του Europa League στήνονταν αγώνες σαν αυτές τις παλαιότερες ταινίες του Σπένσερ Τρέισι — όπου μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο δεν ξέρεις αν ο πρωταγωνιστής γλιτώνει ή καταρρέει; στις αρχές της δεκαετίας είχε γίνει κάτι σαν αυτό: Λάτσιο-Πόρτο στους προκριματικούς, κανονική διάρκεια 1-1, και μετά έπαιξαν δύο δεκαπέντελεπτα σα να ήταν ο επίλογος μιας σαπουνόπερας — όλοι στην άκρη της καρέκλας επειδή έβγαινε κάποιος νικητής πριν βγουν τα πέναλτι. εκεί θυμάμαι έναν αμυντικό της Λάτσιο να σηκώνει το χέρι του στο 95' επειδή είδε τον συμπαίκτη του να κάνει ένα τάκλιν σα βουτηγμένο στον πηλό — σταμάτησε η μπάλα στιγμιαία, αλλά όταν επανήλθε ο αγώνας ήταν σα να μην είχε χάσει ούτε δευτερόλεπτο. οι δεκαπέντε λεπτά συνέχισαν σα ρολόι που είχε μόλις δώσει ένα χτύπημα· όχι επειδή ήταν ευγενικοί οι διοργανωτές, αλλά επειδή το σύστημα ξέρει ότι ο αγώνας πρέπει να τελειώσει κάπου μέσα στους κανόνες.
βλέπεις τώρα αυτές τις ομάδες που παίζουν σα ζογκλέρ στήνουν ισόπαλες εκατό φορές σα να τους έχει δώσει κάποιος ρόπαλο· εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά δεν είναι συμπλήρωμα σαν τις τρεις τελευταίες σελίδες ενός βιβλίου όπου όλοι ξέρουν το τέλος — είναι δεύτερο μέρος αγώνα. όσο κρατάνε τις αλλαγές τους, όσο κρατούν την μπάλα σα νερό που βράζει, τόσο πιο έντονος γίνεται ο αγώνας· και όταν κάποιος τραυματίζεται στη μέση των δεκαπέντε, οι διοργανωτές δεν σου κάνουν δεύτερο πρωινό σπίτι «γιατί κάηκες στο πρώτο», συνεχίζουν αμέσως μόλις η ομάδα ξαναρχίσει. εκεί λοιπόν δεν βλέπουμε ισοπαλία επειδή κάποιος ξέχασε την μπάλα — βλέπουμε ισοπαλία επειδή υπάρχει ακόμα αγώνας πάνω στο χόρτο.
αλλά όταν τελικά γυρίσει ίδιο αποτέλεσμα μετά από όλα αυτά; τότε σβήνει η μπάλα από το γήπεδο σα τσιγάρο σβηστό στο δάπεδο· σηκώνουν τις κάρτες για πέναλτι σα φούρνος ψωμιών στις τρεις η ώρα το πρωί. εκείνο το δευτερόλεπτο όπου ο τερματοφύλακας κοιτάει την μπάλα σα να είναι η τελευταία νίκη της ζωής του, εκεί είναι που γίνεται φανερό πως οι δεκαπέντε λεπτά δεν ήταν παρά μια μεταμφίεση του πραγματικού αγώνα — το τελευταίο σπρώξιμο πριν η τύχη αποφασίσει ότι έχει δει αρκετά.
Με δυο λόγια: η παράταση είναι δεύτερο ημίχρονο δεκαπέντε λεπτών που ακολουθεί ισοπαλία στους πλέι-οφ του Europa League· αν το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο, τίποτα άλλο — πέναλτι αμέσως μετά.