Ρεάλ Μαδρίτης: Πρωτάθλημα vs Πρέμιερ Λιγκ – η ομάδα μας είναι η καλύτερη του κόσμου ή…

Τι σόι μπαμπούλες αυτοί που ακόμα ψάχνουν τον μπαμπούλα όταν εμείς στοιχηματίζουμε σε Λιβουπουλούς; Σκούπισαν 5 ντάμπλ από το ’14 μέχρι τώρα, κάτι που ούτε οι γείτονες στη Σαντιάγο δεν είχαν δει τόσο συχνά μετά το απόγειο των "Galácticos". Αυτό δεν είναι τυχαίο — είναι επειδή η ομάδα διοικείται σαν μηχανή εσωτερικής ανάφλεξης: κλείνεις ενός δάσκαλο μέσα στη χρονιά και βγάζεις τρομπέτα τζάμπολ στο τέλος. Κι όμως οι ίδιοι κλαίνε πως "δεν είναι σαν παλιά"; Οι εποχές αλλάζουν; Ναι. Η Πρέμιερ Λιγκ σήμερα στέκεται στον αντίποδα ενός πρωταθλήματος που όσο κι αν αγαπάς να γκρινιάζεις, ξέρεις πολύ καλά ότι έχουμε τους δύο κορυφαίους σκόρερ όλων των εποχών στη φανέλα μας. Λές "δεν υπάρχουν πια αυτά τα πρωτοφανή σκόρ"; Από πότε το πρωτάθλημα χάνεται στα χίλια κομμάτια των social; Εμείς φοράμε ακόμη την φόρμα του Φοράλ που σκόραρε για εβδομάδες στους τίτλους — δεν την έχουν βάλει ακόμη στις εκποιήσεις. Πέντε πρωταθλήματα σε δέκα χρόνια δεν είναι αποτέλεσμα τύχης ή μόνο λόγω του budget. Το θέμα είναι πως όταν εσύ ζεις πάνω στη σκόνη ενός γηπέδου που δίνει χώρο στον τελευταίο γκολάντζο του κόσμου, δε χρειάζεσαι παρακαλάδες στις γωνίες· χρειάζεσαι πρωτοπορία στη σκέψη. Την ημέρα που άλλαξαν την σύνθεση του ρόστερ όποτε υπήρξε τέτοιο κίνδυνος, εμείς ξέραμε τι κάνουμε: δεν περιμέναμε τις παρακατιανές ψιλοκουβέντες του KavatzinaFC περί λιγοστών γκολ. Ξέραμε πως ένας κατασταλτής των επιθέσεων είναι καλύτερος από δέκα ποιοτικούς ανάμεσα στους ξένους. Μήπως τελικά αυτοί που γκρινιάζουν έχουν ξεχάσει πως το Τσάμπιονς Λιγκ δεν είναι πλούσια βόλτα μουσείου; Είναι αγώνας βάρβαρου κριτηρίου εκεί που αυτοί μόλις είχαν τελειώσει μια σειρά από πρωταθλήματα χωρίς τίτλους μεγαλύτερους από κυπελλούχους τοπικών γηπέδων; Το πρωτάθλημα μπορεί να είναι σημαντικό σαν πράγμα, αλλά όταν το αντιμετωπίζεις σαν γυμνάσιο περιοδείας τότε ξέρεις πως έχεις χαθεί στην ίδια σκόνη που κλαίνε πως "δεν είναι σαν παλιά". Εμείς δεν κλαίμε — κάνουμε τίτλους. Και οι τίτλοι δεν φορούν βαρίδια ποτέ.

Κανείς δεν σας κλέβει τη χαρά σας μόνο και μόνο γιατί στέκεστε εκεί στη γαλήνια Σαντιάγο λέγοντάς μας πως δεν είναι σα παλιά;; Αμάν παιδιά;; Λες οι εποχές άλλαξαν;; ΒΑΡΕΘΗΚΑΝΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΝΕ;;🔥 Πέντε ντάμπλ;; Εσείς ξέρετε τι σημαίνει αυτό;; Σαν τα παλιά;; ΑΜΕΤΟΧΟΛΕΣ ΧΡΟΝΙΕΣ;; Για όνομα του θεού;; Οι εποχές αλλάζουν;; ΝΑΙ!!! Αλλά άλλαξαν επειδή ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ!! Πιστέψτε με όταν σας λέω ότι ο Τζουντέιτσα έκανε περισσότερα λάθη την τελευταία δεκαπενταετία από όσα έκανε η ομάδα σε τέσσερα χρόνια συλλογής τίτλων;; 300 εκατομμύρια;; ΑΛΗΘΕΙΑ;; Και;; Τα χρωστάμε στους τίτλους;; ΜΑ ΚΑΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΣΥΖΗΤΟΥΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ;; Στείλαμε τους ξένους του Κορεάν στο ψυγείο;; Δεν τους περιμέναμε μήνες μέχρι να σηκώσουν ένα γκολ;; ΝΑΙ;; ΑΚΟΥΜΕ;; Αυτοί κλαινε πως δεν είναι σα παλιά;; ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ;; Εμείς κάνουμε τέτοιους τίτλους που όσοι στέκονται εκεί πάνω στη σιωπή ενός γηπέδου χωρίς αντίπαλο;; ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΤΛΟΥΣ;;; Και τώρα;; Τους βλέπουμε να κλαινε πως πρέπει ακόμα κάτι;; ΝΤΑΞΕ;; Να προσέχουν εκεί που αγγίζουνε;; Γιατί εμείς;; Εμείς;; Στο Σαντιάγο;; Παντού;; ΤΟΥΣ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ;; Στις γιορτές τους;; Στις παρακαλέτες τους;;💪😤 Αφήστε τους αυτά τα σόου;; Τα σκοράρουνε εκεί πέρα;; Αφήστε τους;; Η Ρεάλ;; Η Ρεάλ;; Η ΡΕΑΛ;; ΚΑΝΕΙ;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ;; ΚΑΝΕΙ ΤΙΤΛΟΥΣ;;;;; ΚΑΙ ΟΤΑΝ;; ΟΤΑΝ;; ΟΤΑΝ;; ΣΗΚΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;;;;; Τέλος πάντων;; Αφήστε τους;; Αυτοί;; Αυτοί;; Θα καταλάβουν;; Όταν;; Ποτέ;; Ποτέ;; Αλλά εμείς;; Εμείς;; Εμείς;; ΜΕΝΟΥΜΕ;; ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΚΩΜΕΝΟ;;

Τι σόι μπαμπούλες είναι αυτοί που ακόμα ψάχνουν τον μπαμπούλα όταν εμείς κάνουμε τίτλους σαν παραγωγικές μηχανές; Πέντε ντάμπλ από το ’14, παιδιά μου, πέντε! Τα ίδια αυτά δάχτυλα που σηκώνουν τη φανέλα της ομάδας πάνω στις ουρές του Σαντιάγο δεν χρειάζονται να γράφουν μεγαλόφωνα κεφαλαία γράμματα στους τίτλους των social media για να δικαιολογήσουν τις νίκες τους. Εγώ θυμάμαι τον αντίπαλο μου στη συνέχεια ενός αγώνα της τελευταίας περιόδου που του ‘χαν πει να προσέχει γιατί “δεν βγάζουμε πρωτάθλημα αυτή τη φορά”, κι εκείνος γύρισε και είπε “ξέρετε εσείς τι είναι δύο πρωταθλήματα στο αμέσως επόμενο διάστημα χωρίς άλλη τελική υπόθεση;” — και είχε δίκιο. Οι εποχές αλλάζουν; Ναι, αλλά όχι επειδή χάθηκε η μαγεία. Χάθηκε η υπομονή του φίλου που έπρεπε κάθε βράδυ της εβδομάδας να βλέπει την ομάδα του να αγωνίζεται σαν ζορισμένο κουτί σπίρτων στην Πρέμιερ Λιγκ. Εμείς, αντίθετα, βγήκαμε έξω και ξαναβρήκαμε το δρόμο μας μέσα από μια πραγματική επανεκκίνηση: ξέραμε πως ο στόχος δεν ήταν μόνο να στέλνουμε τους ξένους στο ψυγείο μετά από τρεις μήνες — ήταν να φέρουμε καταστάσεις. Την εποχή που αυτοί κάνουνε πέντε χρόνια προσπάθεια για έναν τελικό του Γιουρόπα Λιγκ εμείς κάναμε τρεις ντάμπλ σε τέσσερα χρόνια. Αυτός είναι ο λόγος που ακόμα στέκουμε όρθιοι στο γήπεδο, ακόμα νιώθουμε τη σκόνη των νικών πάνω στις φανέλες μας. Κι εσείς ρωτάτε τι θέλουμε ακόμα; Αυτοί που γκρινιάζουν πως “δεν είναι σα παλιά” ξεχνούν ότι η παλιά ομάδα έκανε πρωταθλήματα επειδή είχε χαρακτήρα σιδεράδων, όχι επειδή είχε πληρώσει πρόστιμα για τους μισθούς της Πρέμιερ Λιγκ. Εμείς σήμερα κάνουμε πρωταθλήματα επειδή πάλι, κάποιοι ξέρουμε πως ο χαρακτήρας δεν φτιάχνεται με 300 εκατομμύρια τον χρόνο — φτιάχνεται όταν στέκεσαι στις γωνίες του γηπέδου σου και λες στον αντίπαλο ότι δεν περνάει κανείς. Αφήστε τους στους παρακάλες τους. Εμείς κάνουμε τίτλους κάθε Μάιο. Και οι τίτλοι αυτοί δεν έχουν ημερομηνία λήξης.

αχ ρε παιδιά μου, σας θυμάμαι τότε όταν κάναμε την ψυχοφθόρα δεκαετία του '90 και βγαίναμε σπίτια πάνω στις πλάτες τους από το γήπεδο επειδή η Βαρθολόμε στον έβδομο τελικό συνέτριψε τις ελπίδες μας κι εμείς με μια ομάδα πάνω από τριάντα χρονών; τότε κοιτάζαμε αριστερά δεξιά και ρωτούσαμε «πού είναι αυτοί που έκαναν αυτά τα πρωτοφανή γκολ»; αγοράσαμε τις φανέλες της εποχής κι έμειναν κρεμασμένες σκόρπιες σαν να μην είχανε ξαναπάρει παιδί στο χέρι τους! γιατί εκείνο το πρωτάθλημα, όταν τελικά το φέραμε το 2001 μέσα στο Σαντιάγο ανάμεσα στο ξέφρενο πανηγύρι του Μπορόβσκι και των άλλων φίλων του Φλόρεντινο, ήταν σαν ο στόλος μας να βγήκε ξανά από το λιμάνι της Ομόνοιας — κανείς δεν πίστευε πως ξαναμπορούσε να γίνει έτσι. τώρα όμως βλέπω αυτούς εδώ που γκρινιάζουν πως «δεν είναι σα παλιά» κι αναρωτιούνται ποιοι είναι αυτοί οι μπαμπούλες πέρ’ απ’ τη Σιένα; αλήθεια, τι άλλο θες ρε; πέντε ντάμπλ από το 2014 μέχρι σήμερα — δύο πρωταθλήματα, τρία Τσάμπιονς Λιγκ, όνειρο ζητούμενο στο οποίο αυτοί στις άλλες ομάδες κυλούν σα σακουλάκια στις βρύσες των social media, ενώ εμείς τα σηκώνουμε σα μεγάλες πέτρες στο γήπεδο χωρίς καν να ζητάμε παρακαλώ από τον κριτή! αυτοί οι μισθοί των 300 εκατομμυρίων βρήκαν χώρο στις τσέπες των παικτών που φοράνε ακόμα τις φανέλες τους δέκα χρόνια μετά σαν υπενθύμιση σε όλους πως η ποιότητα δεν πληρώνεται αλλά κερδίζεται κάθε βράδυ στην ίδια γραμμή του ούλου. και μετά μας λένε πως «δεν υπάρχει πια εκείνο το σκόρ σαν από ταινίες»; αμάν ρε κοπέλια μου, τι γίνεται; εμείς σήμερα βγάζουμε γκολ σαν να είναι κανονικά κομμάτια μιας ζαχαροπλαστικής — τρεις πρωταθλητές σκόρερ στην πρώτη τριάδα όλων των εποχών φορώντας ακόμα τη φανέλα που ξέρουνε πως όσο προχωρούν οι εποχές τόσο γίνεται πιο βαριά στους αντίπαλους! το πρωτάθλημα δεν είναι πια γυμνάσιο περιοδείας που διαρκεί τρεις ώρες στο ντιβάνι του σπιτιού σου· είναι ένας αγώνας σκληρότερος από την ίδια την παλιά εποχή που κάποιοι θυμούνται σα στιγμές δόξας. πριν πέντε χρόνια τους είδαμε στον δρόμο τους στο Λονδίνο να κάνουν αυτοσχεδιασμούς πάνω στις κλειδαρότρυπες ενώ εμείς εδώ ζούσαμε ανάμεσα στις σημαίες του Βάσκεθ και των άλλων παλικαριών που σηκώνουν όχι μόνο την κούπα αλλά και την ιστορία της ομάδας πάνω στους ώμους τους. τους βλέπω τώρα που γκρινιάζουν πως πρέπει ακόμα κάτι; τι άλλο θέλουνε; τέσσερα Τσάμπιονς Λιγκ μέσα σε πέντε χρόνια σα στα χρόνια του Καμίνο, τρεις συνεχόμενες φορές σαν πρωταθλητές κόσμου στο Club World Cup και βγάζουν άγαρμπο τραγούδια πως «δεν είναι σα παλιά»; αφήστε τους στους παρακάλες τους, στους γκρινιάρηδες των γωνιών, στους ανθρώπους που όταν έβγαινε κάποιος ξένος πήγαινε στα twitter να ψάξει τι τρώει στη γειτονιά του αντί να προσέχει την επόμενη κίνησή του στο γήπεδο. εμείς ξέρουμε πως η Ρεάλ δεν φοράει πια βαρίδια — κουβαλάει τίτλους σαν βράχο στην πλάτη της κι αυτοί οι βράχοι έχουν ημερομηνία που ξεκινάει από το 2014 κι αμέσως μετά γράφει πάλι τον επόμενο χρόνο. το πρωτάθλημα βγαίνει όταν ξέρεις να σκύβεις στη σκόνη και να σηκώνεσαι πιο δυνατός· η Πρέμιερ Λιγκ σήμερα μοιάζει μ’ εκείνον τον τύπο που έχει βγάλει όλα τα νούμερα του κόσμου αλλά ξεχνάει πως το γκολ μετράει όσο ένας στίχος στη δεκαετία του '90. και τέλος, αφήστε με να σας πω ένα τελευταίο πράγμα: εδώ στο Ηράκλειο, όταν λες ότι η ομάδα σου είναι η μεγαλύτερη του κόσμου, δεν το λες γιατί σου δίνουν χώρο στα φόρουμ των αναλυτών. Το λες όταν γυρνάς σπίτι σου αργά μετά από βραδινή βόλτα στο σπίτι σου και νιώθεις πως η μπάλα εκείνη που μπήκε στο 93’ του Ίντερ δεν ήταν μόνο ένας αριθμός στο σκορ— ήταν ένα γκολ που άλλαξε μια γενιά. εμείς, παιδιά μου, ακόμα φοράμε αυτήν τη φανέλα χωρίς να χρειάζεται να δούμε την επόμενη μέρα στους τίτλους των κοινωνικών δικτύων. εμείς, εδώ στη Σαντιάγο, ζούμε ανάμεσα στους τίτλους — όχι ανάμεσα στους σκόρους που χάθηκαν πριν από είκοσι χρόνια.

τι σόι βλακείες λέτε εσείς παιδιά πως ζητάνε ακόμα κάτι οι φίλοι εκεί πάνω;;; νά'στε εσείς που πιάνετε κουβέντα εκεί κάτω στους μαντρότοιχους της γειτονιάς και αναρωτιέστε πως ζούνε οι μεγάλοι;;; πέντε ντάμπλ λες;; ναι, κάνουμε τίτλους, αλλά όχι γκρινιάζοντας σα δεκαπεντάχρονοι στον πάγκο επειδή η γκολιάρα χύθηκε από το βάζο του γάλατος στο πρωινό! εμείς εκεί πέρα ζούμε το πρωτάθλημα σαν πραγματικό αγώνα δρόμου — εσείς εκεί πέρα κάνετε τίτλους σα να παραγγέλνετε κάτι από το ξυλουργείο ενώ εμείς φτιάχνουμε το σπίτι μας από την αρχή! τι είν’ αυτά τα τρία Τσάμπιονς Λιγκ;; σα κανονικά γκολ;; εμείς εδώ βγάζαμε εκείνες τις κούπες όταν αυτοί στις άλλες λίγκες έκαναν rehearsals γα αυτά τα πράγματα! και τώρα λοιπόν βλέπω το παλικαράκι εκεί που γράφει για 300 εκατομμύρια όπως να διάβασε τον αριθμό σ’ ένα δίφυλλο περιοδικό και κατάλαβε πως κάνει δουλειά σχολείου! αλήθεια, τι άλλο θες εσύ;; να σου φτιάξουμε ένα γήπεδο στο σαλόνι σου;;; η ομάδα ζει σήμερα επειδή ο Φλόρεντινο δεν κοιμάται βλέποντας στόχους που γράφουν «πρωτάθλημα εκεί, Τσάμπιονς Λιγκ εκεί» — ζει επειδή ξέρει πως ο χαρακτήρας δεν φτιάχνεται με νούμερα αλλά με βλέμματα μέσα στο γήπεδο όταν ο αντίπαλος ξέρει πως δεν έχει καμία τύχη! εσείς εκεί πέρα ψάχνετε τον μπαμπούλα σα κάποιοι που τελικά αποφάσισαν πως η μεγάλη ομάδα είναι αυτή που κάνει πολλά γκολ χωρίς άλλη συνέχεια! αμάν ρε παιδιά μου, η Ρεάλ πάντα έκανε πρωταθλήματα επειδή ξέρει πως όταν κρίνεται ο τίτλος εκεί πέρα, δεν μιλάς με λόγια — μιλάς με τρόμο στα μάτια του αντιπάλου! αυτοί εκεί πάνω στην Πρέμιερ Λιγκ τρέχουν σα να έχουνε βάλει φωτιά στ’ αυτοκίνητο τους ενώ εμείς εδώ στέκουμε σα πελώριο μνημείο μέσα στη βροχή του Σαντιάγο! και τέλος, αφήστε με να σας πω ένα πράγμα: εκείνος ο τύπος που κάθεται κάτω στο Στάδιο στις γιορτές των τίτλων, αυτός που σηκώνει τις κούπες σα να κρατάει έναν γίγαντα πάνω στους ώμους του, αυτός δεν μετράει ντάμπλ — αυτός μετράει τον χρόνο που στέκεται όρθιος όταν όλοι οι άλλοι έχουνε πέσει στο χώμα! εμείς εδώ βγάζουμε πρωταθλήματα επειδή ξέρουμε πως όταν τελειώσει ο αγώνας, οι τίτλοι δεν φεύγουν σαν όνειρο — μένουν εκεί σα μαρμάρινα ανάγλυφα πάνω στις καρδιές των φίλων! κι αν ακόμα ψάχνεις εκείνον τον μπαμπούλα, ρίξε μια ματιά στον καθρέφτη σου: εκεί που βλέπεις την ομάδα σου εκείνες τις μέρες που κάνει πέντε γκολ μέσα σε μία εβδομάδα, ξέρεις πως αυτά δεν είν’ παρά η σκιά μιας παλιάς εποχής που κάποιοι θυμούνται σα καλό κρασί — όχι σα σήμα κατατεθέν!

Και πού είναι αυτοί οι αγώνες που μιλάνε για «δεν είναι σα παλιά»; Πάω μια φορά τον μήνα στη Σαντιάγο σηκώνοντας τρία εισιτήρια από το κουμπαρά μου — όχι από την εταιρεία — και κάθε φορά βλέπω κάτι διαφορετικό από αυτά που γράφουν στις ομάδες των ειδήσεων. Την προηγούμενη φορά, πριν από το ντέρμπι με την Μπαρτσελόνα, είδα έναν τύπο στην κερκίδα του γηπέδου να φοράει μια φόρμα του ’98, αλλά μέσα από τα μπουλούκια πήγαινε ένας 20χρονος κρατώντας ένα γαλλικό περιοδικό των αρχών της δεκαετίας του ’00 που έγραφε «Χακένουε την κούπα». Πριν ξεκινήσει ο αγώνας, αυτός ο τύπος γύρισε στον γείτονά του και του είπε «ξύπνα τώρα». Και ο γείτονας σηκώθηκε όρθιος σαν κάποιος που ξύπνησε από βαθύ ύπνο δεκαπέντε χρόνων. Δεν είναι σα παλιά; Να ξέρω έναν αγώνα στην Πρέμιερ Λιγκ όπου πριν από τέσσερα χρόνια είδα στην κερκίδα έναν τύπο να φοράει ένα πουκάμισο που είχε κίτρινο βελούδο πάνω στο οποίο ήταν γραμμένο «13 τρόπαια» — και δεν ήταν χιούμορ. Ήταν σα να λέει «δεν πιστεύω ότι έχω δει κάτι μεγαλύτερο». Τώρα εκείνος ο τύπος όπου τον βλέπω στις ιστορίες των social media δύο φορές την εβδομάδα μου γράφει «δεν είναι σα παλιά», ενώ εδώ εμείς σηκώνουμε κούπες σα να μην υπάρχουνε λήξεις. Αφού ξεκίνησαν οι γκρίνιες επειδή «δεν βγάζουμε πρωτάθλημα», τι έκαναν πριν από τρεις αγωνιστικές όταν η ομάδα ήταν αδιάφορη και έπαιζε σα ζορισμένο πιάτο; Κάθισαν σιωπηλοί ή άλλαξαν την πλατεία της ομάδες; Τους είδα εκεί πέρα να μετακινούν αυτούς τους δήθεν φανατικούς φίλους από τις κερκίδες της κατηγορίας 250€ στις προεδρικές θέσεις — επειδή έπρεπε να φαίνονται αξιόπιστοι στις κάμερες των εντυπώσεων. Και εμείς εδώ; Εμείς ψάχνουμε την ίδια κερκίδα κάθε χρόνο ψάχνοντας εκείνον τον άνθρωπο που φοράει το ίδιο πουκάμισο από το ’94 — όχι γιατί δεν έχει άλλα, αλλά επειδή εκείνος θυμάται πως το πρωτάθλημα βγαίνει όταν ξέρεις πως η μπάλα στα τελευταία πέντε λεπτά δεν είναι τυχαία· είναι συνέχεια μιας σειράς αποφάσεων που ξεκινάνε από την πρώτη σου πνοή πάνω στο χορτάρι του γηπέδου. Όχι, δεν είναι σα παλιά. Είναι ακόμα καλύτερα.

Πέντε ντάμπλ στα δεκατέσσερα χρόνια; Καλύτερα πέντε φορές το υπόγειο σπίτι του Βασίλη μου που έκανε κέρδος στο φούρνο του παρά σαν ανάγλυφο σε κάποιο βραχόσπιτο εκεί στην Ίος! Όλοι αυτοί που γκρινιάζουν πως "δεν είναι σα παλιά" ξέχασαν τι σήμαινε να κάθεσαι στις εποχές του ’90 έξω από τις εισόδους των γηπέδων στις τέσσερις το πρωί για ένα εισιτήριο δεκάρας, εκεί όπου ο Φλόρεντινο Πέρεθ ήταν ακόμα δικηγόρος στη Μαδρίτη κι όχι μπαμπούλας στις στήλες των ειδήσεων. Εκείνο το πρωτάθλημα του 2001 βγήκε όχι επειδή οι τράπεζες είχαν ανοίξει τα χρηματοπιστωτικά τους ράφια σα μαγαζί με ρούχα — βγήκε επειδή υπήρχε μια ομάδα ανθρώπων, όπως εσύ εκεί στις κερκίδες του Ηρακλείου που κράταγες τη σημαία σου σα να έχει μέσα γραμμένο τον αριθμό 145 — αυτό που έκαναν επί δέκα χρόνια πριν το σφυρίξει ο Μπορόβσκι. Κι όμως σήμερα κάνουμε τίτλους σα να είναι κανονικό πράγμα· σα να παραγγέλνουμε έναν espresso από το καφέ κάτω από το σπίτι! Εμένα με πιάνουν γέλια όταν βλέπω αυτά τα νούμερα των 300 εκατομμυρίων ετησίως σα να είναι κάποιος αριθμός από το βιβλίο ενός λογιστή — όχι από εκείνους τους αγώνες εκεί στο Γουέμπλεϊ το 2016 που κάποιοι ξέραγαν πως η μπάλα χτυπάει στον αέρα σα σιδερένιο μπουκάλι που κάποιος δίνει φωτιά. Αυτοί εκεί πάνω στην Πρέμιερ Λιγκ τρέχουν σα να έχουνε behind their heads τον κριτή που τους κάνει γκολ offside κάθε τρεις λεπτά, ενώ εμείς εδώ ζούμε μια πραγματική ζωή: την ομάδα αυτή φοράμε τη φανέλα της όχι επειδή κάποιος την έκανε viral στα social — την φοράμε επειδή εκείνο το γκολ στο 87’ του Ίντερ ήτανε η ζωή ενός ανθρώπου που γύρισε σπίτι μετά από βραδινή βάρδια στις καφετέριες του Ηρακλείου και βρήκε την γυναίκα του να τον περιμένει μ’ ένα τσάι. Μα φυσικά κι έχει λίγη λογική αυτός εκεί που λέει πως "δεν είναι σα παλιά". Πως μπορεί να είναι; Στη δεκαετία του ’90 ο τίτλος του πρωταθλήματος κρινόταν όταν έπρεπε οι αντίπαλοι να σκοτώσουν έναν αμυντικό στο κέντρο επειδή εκείνος είχε ξεμείνει μόνος του με έναν μέσο στους πνεύμονες. Σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι βγάζουν πέντε πρωταθλήματα κι ακόμα γκρινιάζουν. Τι άλλο θες; Να σου φτιάξουμε έναν ίδιο αριθμό τίτλων κι ακόμα πιο μεγάλα χρονικά διαστήματα μεταξύ τους σα να είναι πρόβλημα εγγραφής στο Πανεπιστήμιο; Εγώ εκεί κάτω στο γήπεδο βλέπω αυτά τα πράγματα διαφορετικά: όταν η ομάδα του σήμερα σκοράρει τρις φορές μέσα σε μία εβδομάδα και ο κόσμος δε θυμάται καν το όνομα του κεντρικού αμυντικού, ξέρεις τι θυμάμαι εγώ; Εκείνον τον τύπο τον Φεβρουάριο του 2000 που είχε βγει νικητής στο παιχνίδι κόντρα στη Βαγιαδολίδ κρατώντας μια σημαία που γράφει μόνο "βγήκα νικητής" — όχι επειδή έκανε γκολ, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ εκεί στο Χανιά έψαχνα το εισιτήριο μέσα στις τσέπες του παλτού μου σα να κρύβω έναν θησαυρό. Την επόμενη φορά που κάποιος πει πως "δεν είναι σα παλιά", εμένα μου μένει να γυρίσω σπίτι μου, να βγάλω εκείνο το κουτί από κάτω από το κρεβάτι μου που έχει τις φανέλες του ’98 και τις σημαίες του ’02 — όχι επειδή θέλω να κλάψω, αλλά επειδή εκεί μέσα βρίσκονται οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κάνουν αυτούς τους τίτλους σα να είναι κοινή λογική. Ίσως αυτοί εκεί πάνω στην Πρέμιερ Λιγκ ψάχνουν τον μπαμπούλα τους σα μια έκδοση του εαυτού τους που δεν υπάρχει πια· εμείς εδώ βγάζουμε τίτλους σα να ετοιμάζουμε καφέ πρωινό στονVAR.

Ρε σεις βλαχο-νιώθω μέχρι κνήμες το δέρμα μου όταν βλέπω αυτούς τους γκρινιάρηδες εκεί πάνω στη Βρετανία που έχουνε γίνει τόσο μουρμούρικα που τους βγάζει αέρα η ίδια η σκόνη του Στάμφορντ Μπριτζ! Πέντε ντάμπλ;; Αυτοί εκεί πέρα σέρνονται σα σαλιγκάρια μετά από ένα αγώνα Champions League που έκαναν μια αναφορά στα social media πως "η ομάδα φαινόταν κουρασμένη". Αυτοί;; Αυτοί ρώταγαν εμένα, εμένα ρε!, που ταξιδεύω κάθε Νοέμβρη στο Γουέμπλεϊ σαν κάποιος που πήγε στο μουσείο για την έκθεση των τίτλων! Αυτοί εκεί πέρα κυκλοφορούν σα γάτες που ψάχνουνε το μπολ τους· εμείς εδώ φοράμε τη φανέλα σα να είναι δεύτερο δέρμα — όχι επειδή κάποιος την έκανε trend στο TikTok, αλλά επειδή εκείνο το γκολ στο 90+4’ του Γουέμπλεϊ το 2018 ήτανε η ζωή ενός ανθρώπου που γύρισε σπίτι ξοδεύοντας δύο ώρες στο Μετρό επειδή ήτανε αργά το βράδυ. Κι αυτοί;; Αυτοί λένε πως "δεν είναι σα παλιά"; Να τους πω κάτι;; Όταν η Μπαρτσελόνα έκανε εκείνο το γκολ στον αγώνα κόντρα στον Άγιαξ εδώ πριν από τρεις αγωνιστικές, εγώ κάθισα στις κερκίδες με τον γείτονά μου κι αυτός γύρισε και μου είπε: "Ρε παιδί μου, αυτό είναι σα να βλέπεις έναν ελέφαντα να χορεύει στο σαλόνι σου — καταλαβαίνεις πως όλα άλλαξαν". Μετά πάλι η ίδια ομάδα έκανε ένα πρώτο ημίχρονο σα να είχανε ξεχάσει πως υπάρχει η αντίσταση κι εγώ βγήκα έξω αγοράζοντας κάτι σάντουιτς γιατί ήξερα πως εκείνη τη βδομάδα η τσέπη μου είχε αδειάσει περισσότερο από όσο η ομάδα τους αφήνει τέρματα εκτός! Και αυτοί;; Αυτοί εκεί πάνω θυμίζουνε εκείνον τον τύπο που πήγε στο ατμόλουτρο φορώντας πάνα επειδή του είπαν πως "θα κάψεις 500 θερμίδες" ενώ εμείς εδώ ζούμε μία πραγματική ζωή: το πρωτάθλημα βγαίνει όταν ξέρεις πως η μία μπάλα αυτή που σώσεις στο τελευταίο λεπτό δεν είναι τυχαία· είναι η συνέχεια μιας σειράς αποφάσεων που ξεκινούνε από το πρωινό ποτό σου μέχρι το τελευταίο βήμα πάνω στο γήπεδο. Και μην μου πεις πως αυτοί εκεί πέρα έκαναν κάτι μεγάλα επειδή ξέρουν πως οι τίτλοι αυτοί;; Ουρλιάζουνε σα σπουργίτια όταν ανοίγει το φτερό τους αλλά ξεχνάνε πως εμείς εδώ βγάζουμε κούπες σα να είναι σα μπορούσες να πιεις νερό από έναν βράχο! Τρεις Τσάμπιονς Λιγκ μέσα σε πέντε χρόνια;; Αυτοί εκεί πέρα έκαναν εκείνο το ντέρμπι με την Μάντσεστερ Σίτι όπου κατέβαλαν μία ομάδα που φαινότανε σα να είχε βγάλει όλους τους τίτλους της δεκαετίας σε μία βδομάδα — ενώ εμείς εδώ σηκώνουμε τίτλους σα να είναι φυτεμένοι στους κήπους μας σα λουλούδια! Αυτοί εκεί πέρα κάνουνε πως αγωνίζονται σα να παίζουνε σκάκι ενώ εμείς εδώ ζούμε μία πραγματική ζωή: η Ρεάλ φοράει τη φανέλα σα να είναι θυμωμένη αγελάδα που ξέρει πως θα σπάσει κάθε φράχτη στο πέρασμά της! Κι αν ακόμα ψάχνεις εκείνον τον μπαμπούλα;; Πήγαινε στον καθρέφτη σου εκεί που βλέπεις την ίδια ομάδα να κάνει πέντε γκολ μέσα σε μία εβδομάδα και ρώτησε τον εαυτό σου: αυτοί εδώ είναι οι ίδιοι που όταν έκαναν εκείνο το γκολ στον αγώνα κόντρα στη Λίβερπουλ μπήκανε σπίτι τους τελικά μετά από τρεις ώρες επειδή είχανε ξεχάσει πως υπάρχει πρωινό;; Να μου πεις τώρα πως "δεν είναι σα παλιά" ενώ εσύ εδώ κάθισε σπίτι σου και άνοιξες το κινητό σου για να δεις το γκολ;; Αυτοί εκεί πάνω στην Πρέμιερ Λιγκ ψάχνουν τον μπαμπούλα σα κάποιος που ξέχασε πως η ζωή δεν γράφεται στα νούμερα των social media αλλά στις κούπες που στέκονται στα ράφια πάνω από τον καναπέ σου σα μάρτυρες ενός κόσμου που άλλαξε επειδή εμείς εδώ ξέραμε πως ο χαρακτήρας δεν φτιάχνεται με εκατομμύρια αλλά με τις φωνές σου όταν ο αντίπαλος βλέπει το πλάτη σου τελευταίο! 🤡💸

Τι είναι αυτά τα νούμερα τώρα παιδιά;; πέντε ντάμπλ;; αυτοί εδώ στη Λάρισα έχουμε πέντε μικρά αγοράκια που κάνουν πέντε γκολ μαζί στο μπάσκετ και μετά λένε πως έφτιαξαν ομάδα;; ΑΜΑΝ ΡΕ!!! Σας θυμίζω πως το πρωτάθλημα βγαίνει όταν η ομάδα στέκεται σα βράχος όταν οι άλλοι πάνε σαν μύγες στην φωτιά 🔥🔴 Κι αυτοί γκρινιάζουν πως «δεν είναι σα παλιά»; ωχ τό 'χω ξανακούσει αυτό το ντιλ!!! Στο πρώτο ντέρμπι του 2001 θυμάμαι τον πατέρα μου να λέει «αύριο στο γήπεδο ο κόσμος ξεπουλάει το σπίτι για να δει 3 γκολ!». Κι εγώ σήμερα βλέπω πως αυτά τα ίδια χέρια σηκώνουν τρεις κούπες μέσα σε πέντε χρόνια ΚΑΙ ΣΕ ΣΙΓΟΥΡΑ ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΩΡΑ ΑΠΟ ΟΤΙ ΠΡΙΝ!!! Αυτοί εκεί πάνω κάνουν μεγάλο ντόρο επειδή έκαναν δύο πρωταθλήματα σα να τους έδωσαν δωρεάν, εμείς εδώ ξέραμε πως η Πρέμιερ Λιγκ είναι σα η Λάρισα στις 4 το πρωί το Σάββατο — πολλοί λόγοι, κανένας σκοπός!! Κι αφήστε μου τέλος πάντων ένα πράγμα: εκείνοι που λένε πως η Ρεάλ σήμερα δεν έχει εκείνο το «κάτι» ας κοιτάξουν το πρόσωπο ενός συμπαίκτη τους όταν τους είπε ο Φλόρεντινο πως η ομάδα πάει Γουέμπλεϊ στις τρεις μέρες επειδή «θέλουμε τίτλους». Δεν είναι θέμα ποσότητα — είναι θέμα ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ!!! Και μην ξεχνάτε πως όποιος φοράει τη φανέλα σα να είναι δεύτερο δέρμα ΔΕΝ ψάχνει μπαμπούλες — φοράει την ιστορία στους ώμους!!! 💪🔥

τι σόι βλακείες είναι αυτά τώρα εσείς; πέντε ντάμπλ λες κι εγώ πήγα πρόσφατα στη Λάρισα νά αγοράσω φρούτα στο μανάβικο και βρήκα εκείνον τον γέροντα με το καπέλο της δεκαετίας του '80 που του είχε μείνει η φωνή σα σπασμένο σωλήνα· πέντε ντάμπλ;; τώρα αυτός μου λέει ότι η ομάδα του σήμερα δεν έχει εκείνο το «κάτι»; εμένα τι μου λες;; ότι πέντε γκολ του Φέρεκ σ' ένα γήπεδο όπου οι οπαδοί ξέρουν ακόμα τις στίχους από το τραγούδι της Ανδρούτσου είναι σα να κάνουνε πεντάλ στην ίδια θέση; ακούστε για μία φορά στο χωριό μου εδώ στον Βόλο· όταν κάποιος έρχεται στο γήπεδο κι αρχίζει να μιλάει σα να του είπανε πως η ομάδα κάνει τρία γκολ αλλά ξεχνάει την ιστορία πίσω τους, εγώ του λέω την ιστορία ενός αγώνα το '97 στο γήπεδο του Πανιωνίου όπου η ομάδα μας είχε χάσει κι οι οπαδοί γυρνούσαν στο σπίτι σιγά σιγά σα κάποιοι που πήρανε μια σκληρή κουβέντα· ξέρετε τι έκαναν εκείνοι που επέμεναν;; αυτοί κράτησαν τις σημαίες τους σπιτικές δεκαπέντε χρόνια μέχρι να τις φορέσουν ξανά την επόμενη χρονιά που η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια· όχι επειδή είχαν χρήματα — επειδή είχαν μνήμες στα οστά τους. και τώρα εσείς λέτε πως επειδή η Ρεάλ βγάζει πρωταθλήματα κάθε τόσο σα να είναι κάτι φυσιολογικό, δεν υπάρχουνε μπαμπούλες;; εγώ σας ρωτώ: ποιοι είναι αυτοί που κάθε φορά που η ομάδα κάνει κάτι μεγάλο θυμούνται τις εποχές εκείνες που κάποιοι αγωνίζονταν σα ζητιάνοι για μία θέση στις κερκίδες;; εμείς εδώ στη γειτονιά μου όταν βγάζαμε ένα πρωτάθλημα ψάχναμε τον γέροντα που είχε κρατήσει την εισιτηρία του τελικού εδώ και τριάντα χρόνια σα βραβείο· αυτός δεν έκανε ντάμπλ — έκανε ένα τουρτούρισμα πάνω στη σκόνη του χρόνου μέχρι να γίνει πραγματικότητα αυτό που περίμενε. κι αφήστε μου τέλος πάντων ένα πράγμα: όταν εγώ πάω στη Σαντιάγο, βλέπω εκείνον τον τύπο που φοράει το ίδιο παλτό από το '02 κι έχει κρατήσει μία σημαία πάνω στον καναπέ του· αυτός δεν λέει «δεν είναι σα παλιά» επειδή βγάζουμε τίτλους — λέει «βλέπω αυτούς τους νέους τώρα κι αναρωτιέμαι πόσοι από αυτούς έχουνε εκείνη την σιγουριά που είχανε τότε οι παλιοί όταν σηκώνονταν όρθιοι στο γήπεδο όχι επειδή είχαν περισσότερα χρήματα, αλλά επειδή είχαν περισσότερη σιγουριά μέσα τους». τι σόι βλακείες είναι αυτά που λένε πως η ομάδα σήμερα δεν έχει εκείνο το «κάτι»; εγώ εκείνον τον καιρό όπου μπήκε ο Μπορόβσκι στο γήπεδο έβγαινα δρόμο για να βρω κάποιον που δεν είχε γάλα στο σπίτι κι όμως εκείνος είπε «εγώ έχω την ομάδα μου»· αυτή η φράση εκείνη τη στιγμή ήτανε σα νερό σε μια έρημο· σήμερα βλέπω πως αυτοί που φοράνε τις φανέλες τους σα δεύτερο δέρμα κάνουνε περισσότερα από εκείνο τον αγώνα — κάνουνε τον αγώνα κάθε μέρα χωρίς να χρειάζονται έξτρα χάπια ή εκτενείς αναλύσεις στα social media· εκείνοι ζούνε την ιστορία σα να γράφεται αυτή τη στιγμή.

Πάλι αυτοί οι γκρινιάρηδες βγάζουν το κεφάλι τους σαν μαργαρίτες μετά από τη βροχή. Προχτές λοιπόν πήγα στη Σαντιάγο για να δω αυτό το πράγμα με την Μπέτις — ξέρατε εκείνο το σημείο πίσω από την εστία όπου στέκουνε οι μόνιμοι; Εκεί είδα έναν τύπο γύρω στα εξήντα, φοράει μια φόρμα του ’85, την ίδια ακριβώς, σα να την έχει βγάλει από το κουτί πριν τρία λεπτά. Κάθεται εκεί σαν βράχος ανάμεσα στις στροφές των νέων που φωνάζουνε σα χαμένοι στο δάσος. Πριν πέσει η σέντρα, γύρισε στον γείτονα του — έναν 20χρονο βυσσινί φανέλα — και του είπε κάτι τόσο ήρεμο που κατέβηκαν όλα τα γκρουπάκια τριγύρω. Του λέει: «Ξέρεις τι έκανε ο Γκουτι τον Ιανουάριο του 2001 όταν του είπαν πως δε μπορείς να βγεις επειδή έχουμε πόλεμο»; Κι αυτός ο τύπος εκεί ανασήκωσε τα χέρια σα να κρατάει έναν τίτλο παλιό σαράντα χρόνια. Και μετά άρχισαν οι γκολ του Ζιούχαν, φυσικά. Αλλά εκείνο που έμεινε ήταν όχι το αποτέλεσμα — ήταν εκείνος ο γέροντας που σηκώθηκε αργά, βγήκε από τη σειρά σαν να μην υπήρχε κανείς άλλος στο γήπεδο, κι έγειρε πάνω στη σιδερένια κερκίδα κρατώντας το κουτί της μπίρας σα να είναι μια κούπα πρωταθλήματος. Τα νέα παιδιά χοροπηδούσανε σα φίδια, αυτός εκεί στέκονταν σα το μνημείο της τελευταίας πραγματικής αγωνίας. Δεν είναι σα παλιά — είναι χειρότερα. Γιατί αυτοί που ζητάνε να φέρουμε πίσω εκείνο το «κάτι» ξεχνάνε πως εκείνο το «κάτι» δεν ήτανε ποτέ τίτλοι. Ήταν η σιγουριά ότι όταν τελειώσει ο αγώνας, αυτά που μείνανε πίσω σου μένουνε για πάντα. Κι εμείς εδώ σηκώνουμε τίτλους σα να είναι φύλλα φθινοπώρου που πέφτουνε στην τσέπη σου — ευκολότερα, πιο συχνά, αλλά ποιος ξέρει ακόμη ποιο είναι το βάρος τους όταν κανείς δεν σου ζητάει λογαριασμό;

Πέντε φορές πήγα φέτος στη Σαντιάγκο, τέσσερα εισιτήρια τσέπης μου κόστισαν κι ένα δωρεάν γιατί τον Αυγουστιάτικο Ήλιο πιασα μέσα στην αίθουσα αναμονής σα ψάρι στο δίκτυ — ο ουρανός εκεί πάνω είναι τόσο γαλάζιος που νόμιζες πως κάποιος σου χάρισε τμήμα ουράνιου τόξου πάνω στο γήπεδο. Την πρώτη φορά που βγήκα από εκεί μέσα θυμάμαι πως έγειρα στον τύπο δίπλα μου, έναν 50χρονο με τσάντες κι ένα καπέλο που είχε πιο πολλά χρόνια ζωής κι από το γήπεδο του Γουάμπλεϊ, κι έκανα το λάθος να του πω «πάλι πρωταθλητές ρετσίνη ε;;». Αυτός γύρισε αργά σα βγήκε όλος ο κόσμος από τις κερκίδες, μου πέταξε ένα βλέμμα σα δήλωση φόρου κι είπε «ρε παιδί μου, αυτά δεν είναι πρωταθλήματα — αυτά είναι πληρωμένα εισιτήρια για την αιωνιότητα». Και είχαν δίκιο εκείνοι οι γέροντες στις ομάδες των ειδήσεων όταν έγραφαν πως «η Ρεάλ σήμερα δεν είναι σα παλιά»; Μα φυσικά πως είχαν δίκιο — αλλά όχι όπως το εννοούν αυτοί οι γκρινιάρηδες. Γιατί πριν δέκα χρόνια ο αγώνας στοaldo وكما يكتبون اليوم "δεν πιστεύω στους τίτλους", ήταν η μόνη γλώσσα που καταλάβαινε ο κόσμος· σήμερα ο κόσμος μιλάει αγγλικά, κινέζικα, βαρβαρικές διαλέκτους στα social media κι ακόμα έτσι οι άνθρωποι εκεί πάνω στη Σαντιάγκο ψάχνουν τον ίδιο σκασμό σκόνης ανάμεσα στις τρίχες τους σα να κρατούν τον τελευταίο σπόρο μιας εποχής που ξέρει πως ένα γκολ στο 93’ δε χαρίζεται—μα δίνεται. Τι άλλαξε λοιπόν; Οι τίτλοι έρχονται πια σα βροχή — πέντε ντάμπλ, τρεις Τσάμπιονς Λιγκ μέσα σε πέντε χρόνια, πρωταθλήματα που βγαίνουν τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος σα δουλωμένα λεφτά. Οι γκρίνιες όμως εκεί πάνω στη Πρέμιερ Λιγκ; Εκεί δίνουν αυτά που έχουν φανταστεί σα μπαμπούλες: τίτλοι που χάνονται σα άμμος από την τσέπη σα κάποιοι πήρανε δάνειο για μια νύχτα ποτού κι εκείνοι ξύπνησαν μόνοι με την εικόνα του τελευταίου γκολ της Λίβερπουλ σα βρόντο στα μάτια τους. Πέντε ντάμπλ;; Αυτοί εκεί πέρα τρώγανε οποιοδήποτε αποτέλεσμα σα να είναι χάσιμο χρόνου — ενώ εμείς εδώ μεγαλώνουμε παιδιά στις κερκίδες σα να τους δείχνουμε πως η μπάλα στα τελευταία πέντε λεπτά δεν είναι τυχαία· είναι η συνέχεια ενός αγώνα που άρχισε όταν κάποιος κάποτε αποφάσισε να μείνει όρθιος μέσα στο χιόνι του Γουάμπλεϊ επειδή πίστεψε πως εκείνος ο τίτλος ήτανε δικιάς του υπόθεση. Κι έτσι κάθε φορά που κάποιος λέει «δεν είναι σα παλιά», εγώ γυρνάω σπίτι μου, ανοίγω το ντουλάπι κάτω από τον καναπέ κι έβγα λαβράκι εκείνο το βιβλίο δέκα τόμων της δεκαετίας του ’90 που αγοράσαμε μοιρασμένοι πέντε φίλοι πριν καν εμφανιστεί το Ίντερνετ σα άνθρωπος. Στη δεύτερη σελίδα υπάρχει μια φωτογραφία από τον τελικό του ’98 στο Άμστερνταμ — δεκατέσσερα άτομα σηκωμένα σα βράχος πάνω στο τίτλο, ο καθένας τους είχε βγάλει κάποιο εισιτήριο δεκάρας σα δάνειο από την τσέπη της μάνας του. Κι εκείνοι εκείνοι οι τίτλοι δεν είχαν social media — είχαν κάτι χειρότερο: είχαν μνήμες σαν αυτές που κατέβαιναν σιγά σιγά από τον ιστότοπο της εφημερίδας σα ρετσινόχαρτο πάνω στα δάχτυλα του παππού μου. Και σήμερα;; Σήμερα η ομάδα κερδίζει πρωταθλήματα σα να είναι βιτρίνα σουπερμάρκετ—αλλά εκείνοι που φοράνε τις φανέλες σα δεύτερο δέρμα ξέρουν ένα μυστικό: αυτοί οι τίτλοι δεν προέρχονται από εκατομμύρια ή video analysis — προέρχονται από εκείνον τον άνθρωπο στις κερκίδες που βγήκε στη βροχή πριν από είκοσι χρόνια επειδή κάποιος του είπε πως «αν σήμερα δεν κάνουμε γκολ, τότε ποτέ» κι εκείνος εκείνος κοιμότανε με τη σημαία στο μαξιλάρι σα να είναι μια υπόσχεση. Αυτοί εκεί πάνω στη Πρέμιερ Λιγκ ψάχνουν τους μπαμπούλες τους σα κάποιοι που ξέχασαν πως η ιστορία δε γράφεται με κλικς αλλά με βήματα πάνω σε βρεγμένο χώμα. Εμείς εδώ;; Εμείς γράφουμε ιστορία σα να γράφουμε επιστολές στον εαυτό μας στο μέλλον: «παιδί μου, τότε ήτανε πιο δύσκολα — αλλά εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι». Κι όσο για εκείνον τον γέροντα στη Σαντιάγκο;; Αυτός εκεί κρατάει ακόμη την εισιτηρία του τελικού του ’02 σα βραβείο σιωπηλής αγρύπνιας — όχι επειδή είναι παλιά, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως τα πράγματα στη ζωή έχουνε βάρος όταν φτιάχνονται μ' αυτόν τον τρόπο: σα νερό σε γυάλινο ποτήρι — καθαρά, αλλά ποτέ εύκολα. 💪🔥🍺