Πιστεύετε ότι η Μπαρτσελόνα έχει τόσο μεγάλο πλεονέκτημα στη Λα Λίγκα ή μήπως είναι ακόμα…
Πόσο κουρασμένοι είμαστε όλοι; Γιατί κάθε φορά που η Μπαρτσελόνα χάνει — ας πούμε αμέσως ανοίγουν οι τίτλοι "η Ρεάλ μαζεύει", "βλέπουμε comeback", μέχρι που τελικά ξεχνιόμαστε πάλι όταν η ίδια η Μπαρτσελόνα φτιάχνει έναν γύρο ξανά από το τίποτα. Μα μέχρι εκεί;
Εδώ όμως δεν έχουμε φαντασία, έχουμε αριθμούς. 94 έναντι 86 στο πρωτάθλημα δεν είναι κάποιο τρικ παιχνίδι κάτω από σφύρα. Μιλάμε για οκτώ βαθμούς διαφορά — σχεδόν τρεις αγώνες πάνω στην άλλη ομάδα. Και το πιο κρίσιμο; Η Μπαρτσελόνα δεν κάνει μόνο τους πόντους της, κάνει τους άλλους, επίσης, να χάνουν τους δικούς τους όταν χρειάζονται περισσότερο. Ακόμα και την ίδια την Ρεάλ βλέπετε συχνά να σέρνεται έξω από το γήπεδο όταν η Μπάρσα βάζει το ένα τέρμα - αλλιώς βγάζει εύκολα νίκες κόντρα στις ομάδες της μέσης λίστας.
Αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από το πάντα βολικό "χάνουν συνέχεια η Μπαρτσελόνα". Το γεγονός ότι η Ρεάλ είχε τρεις συνεχόμενες νίκες (WWWLW) ενώ η Μπαρτσελόνα είχε δύο ήττες σε τρεις αγώνες (LWLWW) δεν είναι σημάδι ανάκαμψης — είναι η εικόνα ενός πρωταθλήματος που ήδη αποφασίστηκε στις πρώτες 20 αγωνιστικές. Η ομάδα του Σίτιθιουέντε έχει φτάσει εκεί που έχει φτάσει όχι επειδή περιμέναμε τους άλλους να κάνουν λάθη, αλλά επειδή ξέρουμε πως όταν έχει τη μπάλα η Μπάρσα, κανένας της κατηγορίας μας δεν μπορεί να της κλέψει τον επόμενο βαθμό.
Και μην αρχίσουμε με τις ισοπαλίες του βολάν. Οι τρεις ισοπαλίες της Ζιρόνα (DLDDL) είναι όσο τυπικό σημάδι μιας ομάδας βυθισμένης όσο οι πέντε συνεχόμενες ήττες της Οβιέδο (LLLDL). Δεν μιλάμε για συγκινήσεις εδώ — μιλάμε για την πραγματικότητα ενός πρωταθλήματος που στα κορυφαία πρωτεία μπαίνει μόνο ένας τρόπος: ξεκάθαρα.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Τι λες ρε φίλε; 😱 Εγώ πάντως βλέπω μία Μπάρσα να παίζει με τις γυναίκες τους εκεί πίσω και μία Ρεάλ που τρέχει σαν κοπάδι που φοβάται τη σκιά του λύκου! 🔥
Αυτή η Μπάρσα έχει κάτι μέσα της, δεν είναι απλά νούμερα αυτά—έχει εκείνη την κλάση που όταν χτυπήσει πόνο, ξέρει πως θ' ανέβει! Λες να γίνουν αυτοί τρεις συνεχόμενες νίκες οι τελευταίοι; Δεν το βλέπω εγώ αυτήν την ψυχολογία στο γήπεδο της Ρεάλ! 🤬 Όταν βγαίνει η Μπαρτσελόνα και δίνει τέτοιες εμφανίσεις, οι άλλοι γίνονται σκιές στον τοίχο!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι δουλειά έχει πάλι η ψυχολογία εδώ;
καθώς βλέπω την Μπάρσα τώρα στις τελευταίες αγωνιστικές να κάνει αυτά τα σηκώματα σαν κασετίνα σχολείου που ξαφνικά θυμήθηκε πως έχει βιβλία μέσα — ναι, έτσι βγάζεις κι εκείνες τις εμφανίσεις όπου ο αντίπαλος γίνεται σκιές στον τοίχο, σαν αυτούς τους στίχους του Ναζίμ Χικμέτ που διάβασα κάποτε για τον πόλεμο: "όταν οι άνθρωποι χάνουν την ανθρωπιά τους, γίνονται μόνο σχήματα". Αλλά εδώ δεν μιλάμε για ανθρωπιά στον πόλεμο, μιλάμε για футбικό γήπεδο — κι εκεί είμαστε σίγουροι πως στο τέλος έχει πάντα δίκιο εκείνος που έχει το ποδοσφαιρικό λαγό πιο γερό.
συνήθως λοιπόν αυτά τα πρωταθλήματα δεν κρίνονται στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές, εκτός κι αν κάτι σπάσει δραματικά — όπως εκείνο το βράδυ του 1987 όταν η Σπαλ είχε έκλεισει εκείνον τον γύρο από δεκαοκτώ νίκες σε δεκαεννιά αγώνες ενώ ο Παναθηναϊκός κέρδιζε εύκολα εκεί που έπρεπε. τότε φώναζαν όλοι πως "η φύσις βρήσκε δίκιο", μέχρι που στο ντέρμπι της Κρήτης έκαναν 1-1 και πήραν την κούπα οι πράσινοι επειδή αυτοί είχαν τόλμη κι εκείνοι είχε πάει εκεί που πήγαινε — στο σπίτι τους. αυτά τα φαινόμενα κάνουν θραύση μόνο όταν η διαφορά είναι μια ανάσα — εδώ όμως έχουμε οκτώ πόντους. αυτό δεν είναι γκρίνια της στιγμής, αυτά είναι τριάντα λεπτά στο γήπεδο εκείνων που ξέρουν πως ένας πόντος στη Λα Λίγκα κοστίζει όσο τρεις ώρες δουλειάς σ' ένα συνεργείο κάτω από τον ήλιο των Χανίων.
και ναι, ας πούμε κι εκείνο που γράφτηκε πριν: πόσες φορές έχουμε δει την Μπαρτσελόνα να χάνει εκεί που δε μπορεί να χάσει — στο δικό της γήπεδο πάντα βρίσκει τρόπο. αυτή η ομάδα έχει εκείνο το DNA που όταν τους πιέζουν αυτομάτως μπαίνουν στο κόκκινο σύστημα: πάσα στον χώρο, μία κίνηση, γκολ. ενώ η Ρεάλ; την βλέπεις πολλές φορές εκεί που τρέχει σαν διαβολογυρισμένο κοπάδι επειδή ξέρει πως στις δύσκολες στιγμές δεν υπάρχει κανένας άλλος εκτός από τον ίδιο τον εαυτό της. και πως λένε οι παλαιοί: "όταν ο λύκος ο ίδιος τρέχει μπροστά από το κοπάδι του, τότε ξέρεις πως κάτι σίγουρο δεν πάει καλά".
κι ας μην κοιτάξουμε εκείνες τις ισοπαλίες της Ζιρόνας — αυτές είναι απλά τυπικό σημάδι μιας ομάδας που ξέρει πως στην προηγμένη κατηγορία βρίσκεται εκεί μόνο χάρη στις υποκλίσεις του πρωταθλήματος. η ίδια η Ζιρόνα άλλαξε τρεις φορές προπονητή εκείνες τις αγωνιστικές κι όμως βρέθηκε εκεί όπου βρέθηκε — όχι επειδή είχε πλάνο, αλλά επειδή έκανε δύο φορές αυτά που έπρεπε κι άλλες τρεις ότι δεν έπρεπε. ενώ η Μπάρσα; αυτή εκεί πάνω που έχει τελειώσει το έργο της εδώ και δύο μήνες. η εικόνα λοιπόν λέει όλα: αυτά τα πρωταθλήματα αποφασίζονται όταν ακόμα η μπάλα είναι στρογγυλή — όχι όταν αρχίζουν οι τίτλοι στον αέρα.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Δεν το βρίσκω αυτό σοβαρό για δράμα. Η Μπαρτσελόνα έχει 94 έναντι 86 της Ρεάλ, ναι, αλλά ο τίτλος δεν δίνεται μέχρι να τελειώσει ο γύρος. Την είδαμς όλους τον Φεβρουάριο όταν η Ρεάλ έκανε εκείνες τις συνεχόμενες νίκες —WWWLW— ενώ η Μπάρσα είχε δύο ήττες στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές της—LWLWW. Τι ήταν αυτό; Μια ομάδα που βγάζει αποτελέσματα όταν οι άλλοι κουράζονται; Ή μια ομάδα που τρέχει σαν τρελή επειδή ξέρει πως η διαφορά τελικά γίνεται στους άλλους;
Και ας βγάλουμε αυτό το DNA βόλτα. Λες πως όταν πιέζονται, η Μπάρσα μπαίνει αυτόματα στο κόκκινο σύστημα; Στις τελευταίες δεκαπέντε αγωνιστικές η Ρεάλ είχε τέσσερα εκτός έδρας παιχνίδια. Από αυτά κέρδισε τα δύο, έφερε ισοπαλία μία φορά κι έχασε μία. Στην ίδια περίοδο η Μπαρτσελόνα είχε τρία εκτός έδρας παιχνίδω—κέρδισε όλα. Δηλαδή;
Ρε Ξένια, όταν η ομάδα των Χανίων έχασε με 3-0 στη Μαδρίτη τον Μάρτιο, εκείνη την ημέρα έπεσαν πάνω τους βροχή οι επικριτές. Λέγαμε τότε πως η Ρεάλ βγάζει αποτελέσματα ενώ η Μπάρσα χάνει συνέχεια; Μετά εκείνοι έκαναν άλλα τρία σερί και εμείς ξεχάσαμε γρήγορα. Γιατί; Επειδή στατιστικά η Ρεάλ αυτή την περίοδο είχε μέσο όρο πόντων ανά αγώνα μεγαλύτερο από τη Μπάρσα όταν είχαν λιγότερες νίκες; Κάτι τέτοιο; Δεν είναι φαντασία—είναι γεγονότα.
Και τέλος, η ψυχολογία. Αυτή την περίοδο η Ζιρόνα έκανε τρεις ισοπαλίες στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές—DLDDL—ενώ η Οβιέδο είχε πέντε συνεχόμενες ήττες—LLLDL. Που είναι αυτές οι συμπάθειες; Σε ποιο πρωτάθλημα; Στη Λα Λίγκα το πρώτο δεκαοχτάριο αποφασίζει τον τίτλο όταν η μπάλα ακόμα γυρίζει στους αγωνιστικούς χώρους, όχι όταν οι τίτλοι γράφονται στον αέρα. Οι πόντοι αυτοί δε γράφονται μόνοι τους—γράφουν ιστορία εκείνοι που τους κερδίζουν όταν πρέπει. Και αυτή την φορά τον Σεπτέμβρη θ' ανοίξουμε ξανά τους τίτλους.
Ωχ ε, φίλοι μου στα Χανιά, αλήθεια εκεί πάνω στη Μαδρίτη όσοι βλέπουν τον αγώνα σαν κρίκο σιδήρου που λιώνει, εκείνοι αντιλαμβάνονται το βάρος ενός πρωταθλήματος χωρίς τρικ — οκτάβαθμο χάσμα στη Λα Λίγκα είναι σαν γκρεμός τριάντα μέτρων όταν σκοντάφτεις.
Αλλά ας βγούμε κάτω στην άλλη άκρη του πίνακα, εκεί που οι αριθμοί μιλούν όσο δυνατά όσο ένας εργάτης στα αζήτητα κρύβεται κάτω από τον ήλιο των Χανίων και σου λέει "αύριο υπάρχει δουλειά". Την ώρα που η Μπάρσα στέκει σαν θηλιά πάνω από τον τίτλο, στην άλλη πλευρά της κλίμακας τρία σημάδια έχουν αρχίσει να σβήνουν σιγά σιγά τη φωτιά τους:
Πρώτα η Ζιρόνα. Τρεις ισοπαλίες στα τελευταία πέντε παιχνίδια (DLDDL) δεν είναι κάποιο μοτίβο κορυφαίας ομάδας — είναι η ηχώ μιας ομάδας που ξέρει πως έχει ξοδέψει όλο το πλεονέκτημά της στην πρώτη φάση. Οι τρεις βαθμοί διαφορά από την ασφάλεια δεν είναι κενός χώρος· είναι σαν το τελευταίο τραβάρισμα ενός ανθρώπου που ξέρει πως η όχθη αρχίζει εκεί όπου λιώνει η ίδια η στεριά. Την επόμενη αγωνιστική χρειάζονται νίκη, όλοι ξέρουν ότι δεν αρκεί όμως μόνο η ελπίδα — πρέπει να βάλουν και τις δυνάμεις τους στο σωστό σημείο.
Και τότε έρχεται η Οβιέδο. Πέντε συνεχόμενες ήττες (LLLDL) δεν είναι γεγονός, είναι συναγερμός. Με είκοσι εννέα βαθμούς βρίσκονται τρεις μόλις πόντους πάνω από την τελευταία θέση. Είναι σαν να οδηγείς ένα αμάξι με μια ρόδα στο χώμα και τις άλλες τρεις να φουσκώνουν αργά σαν μπαλονιέρες — όσο κι αν προσπαθείς να γυρίσεις πίσω, η φύση βάζει τον δικό της ρυθμό. Την επόμενη αγωνιστική πρέπει όχι μόνο νίκη αλλά μια εμφάνιση που θα ξεγελάσει το μάτι για περισσότερο από είκοσι λεπτά.
Κι ανάμεσα τους η Μαγιόρκα κρέμεται σαν σπάγος — σαράντα δύο βαθμοί, τέσσερις παραπάνω από τη ζώνη του κινδύνου. Αλλά τέσσερις πόντους δεν είναι ασήμαντος χώρος όταν μιλάμε για ομάδες σαν τη Ζιρόνα, που ξέρουν πως ο επόμενος αγώνας μπορεί να γίνει η μοναδική τους σανίδα σωτηρίας. Αν η Μαγιόρκα γλιτώσει αυτήν την αγωνιστική, τότε η επόμενη μάχη ξαναγράφεται κάτω από νέα δεδομένα — διαφορετικά, το φθινόπωρο βρίσκει τους νικητές αυτού του γκρουπ μέσα σε άλλα γήπεδα.
Στο τέλος εκείνοι που αγωνίζονται δεν είναι μόνο οι ομάδες αλλά και εκείνοι που κρατούν τα νούμερα στον υπολογιστή τους στις οχτώ η ώρα το βράδυ στους Χανιά, κοιτάζοντας την επόμενη αγωνιστική σαν μια τελευταία προσπάθεια πριν βγουν οι τίτλοι. Η Λα Λίγκα έχει τελειώσει — γι' αυτούς όμως η μάχη συνεχίζεται μέχρι την τελευταία στιγμή.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ναι ρε παιδιά, στο πλάι εγώ δουλεύω σ' εκείνο το φουρνάδικο κάτω από την Πύλη των Αρχαγγέλων — ξέρετε, εκεί όπου όταν φυσάει βοριαδάκι στις τέσσερις το πρωί σβήνει η φλόγα. Αυτό όμως δε σημαίνει πως δε βλέπω τι γίνεται πάνω στον πάγκο του πρωταθλήματος.
Η Μπάρσα έχει μπει εκεί που έχει μπει όχι επειδή πέτυχε έναν τόνο μπαλονιών στις τελευταίες δεκαπέντε αγωνιστικές — έχει μπει επειδή έκανε αυτούς τους τρεις βαθμούς πρώτους κανόνα και όχι κέρδος περιστασιακό. Όταν η ομάδα αυτή βάζει γκολ, δε βάζει σημάδια στο σκορ — βάζει σημάδια στην ψυχολογία των άλλων σαν τρύπιο κουβά σε βροχή. Την είδατε πέρσι στις νίκες της επί της Ρεάλ στη Λιόνα κι ακόμη πιο πρόσφατα στο ίδιο ντέρμπι; Εκεί δεν μιλάμε για περίστροφο αποτελεσμάτων — μιλάμε για εγκατάλειψη του πεδίου αγώνα πριν σβήσει ο τελευταίος παίκτης. Αυτό ακριβώς δείχνουν οι 94 βαθμοί επί δύο χιλιάδων διακοσίων σαράντα αγωνιστικών λεπτών στη Λα Λίγκα: ότι οι αντίπαλοι όταν χτυπάνε την πόρτα τους, συχνά βρίσκουν κλειστή αμέσως. Και εμείς εδώ ασχολούμαστε περισσότερο με τους αριθμούς των άλλων ενώ ξεχνάμε πως αυτοί εδώ πάνω βγάζουν και έναν αγώνα λιγότερο.
Από την άλλη, η Ρεάλ εκεί που βρέθηκε βρέθηκε επειδή κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα από όλους τους άλλους — αλλάζει ρότα σαν πλοίο στις θύελλες κι ελπίζει πως κάποιος άλλος θα πληρώσει το νερό που μπήκε μέσα. Την είδατε τον Μάρτιο στο σπίτι της; Την είδατε να σέρνεται έξω σαν κοπάδι γουρούνια από το σφαγείο όταν έφτασε η Μπάρσα και έβγαλε το πρώτο γκολ; Αυτό δεν είναι ανάκαμψη, είναι ελπίδα πως ο επόμενος αντίπαλος θα βρίσκεται στις ίδιες συνθήκες ψυχολογίας — κι έτσι σέρνονται εκείνες οι τρεις συνεχόμενες νίκες στις αρχές Απριλίου χωρίς καμία πραγματική κατάρριψη μιας ομάδας με βαρύ όνομα. Οι 86 βαθμοί είναι σαν εκείνον τον ζεστό καφέ που σου δίνουν στις τέσσερις το πρωί όταν είσαι κουρασμένος — δίνει μία ανάλαφρη αίσθηση, αλλά στο τέλος ξέρεις πως έπρεπε να πιεις κάτι δυνατότερο για να προχωρήσεις.
Και μετά έχουμε τις υπόλοιπες ομάδες σαν στάχτη στο τέλος της βδομάδας. Η Ζιρόνα εκεί πάνω κρέμεται σαν σπάγγος πάνω από το σφαγείο — τρεις ισοπαλίες στις τελευταίες πέντε, σα μωρό που ξυπνάει μέσα στη νύχτα και δεν βρίσκει το δρόμο προς το στήθος της μάνας. Δεν είναι ψυχολογία εκεί πάνω, είναι γεγονός πως ξέμειναν πυρομαχικά όταν ακόμα υπήρχε αγώνισμα. Την επόμενη αγωνιστική χρειάζονται νίκη πέρα από κάθε πιθανότητα επειδή οι τρεις βαθμοί πάνω από την ζώνη των ραγισμένων πιάτων δεν είναι επιλογή — είναι μονόδρομος σαν τις σιδερογέφυρες πάνω από το λιμάνι τη βραδιά που σκάει ο καιρός.
Κι η Οβιέδο εκεί κάτω; Πέντε συνεχόμενες ήττες σαν ράκος πάνω στο ποτάμι μετά την πλημμύρα — είκοσι εννιά βαθμοί, τρεις πάνω από τον πάτο σαν ψάρι που ξεμένει στον ήλιο πάνω στην άμμο. Δεν χρειάζεται να είναι φανός πάνω στο πλοίο για να καταλάβεις πως εκεί κάτω δεν υπάρχει πια κάποιος που να μπορεί να τους σώσει εκτός κι αν πέσουν όλοι μαζί στο νερό.
Εγώ βάζω τον τίτλο της Μπάρσα στα βιβλία μου τώρα — όχι επειδή είναι παντοδύναμη, μα επειδή την τελευταία φορά που πήγαν σπίτι τους σκόρπισαν μία ομάδα σαν τρελή στις τελευταίες αγωνιστικές και εκείνοι γύρισαν ξανά στο γήπεδο σαν γάτες που γλείφουν τις πληγές τους. Στις τρεις ομάδες που φλερτάρουν με τον υποβιβασμό, η ιστορία έχει γραφτεί ήδη — το μόνο ζήτημα είναι πόσες φορές ακόμα θα ξαναγραφτεί πριν βγει το αποτέλεσμα.
το πρακτορείο Μπαρτσελόνα πρωταθλήτρια — Ζιρόνα/Οβιέδο/Μαγιόρκα υποβιβασμός
ΡΕ ΦΥΤΑΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ!!! 🔥🔥🔥
Την προηγούμενη βδομάδα η Μπάρσα πήγε στη Βιλνέβ-ντ'Ασκ και σκόραρε το πρώτο γκολ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΛΕΠΤΟ!!!! Μετά οι Γάλλοι σέρνθηκαν σα αητοί μέχρι το 90ο και ακόμα περίμεναν την ισοφάριση! Αυτό εδώ δεν είναι νούμερα, δεν είναι ψυχολογία — είναι τζίνι πάνω στη μπάλα! Την ίδια νύχτα η Ρεάλ έκανε γκολ στην τελευταία φάση στον Πειραιά με τον σέντερ μπακ να χτυπάει σαν κουτιάδες στη βόλτα! Ποιος θυμάται αυτό;
Εγώ όμως θυμάμαι!!! Γιατί εκεί πέρα ζεις την ιστορία — κι όταν βλέπω την Μπάρσα να βάζει γκολ σαν να βάζει ψωμί στο τραπέζι ενώ η Ρεάλ τρέχει σαν πολιτσμένος στον αγώνα της Ζιρόνας μου λες πως η κλάση κερδίζει;;; 😡😡
ΕΜΕΙΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ!!! ΟΧΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ!!!
ρε παιδιά εδώ στα Πειραιά, όταν ήταν το πρωτάθλημα σαν τον Μητροπολίτη εκεί στις δεκαετίες του ψωμιού και του κρασιού — πέντε ίντσες πάνω από την κορυφή υπήρχε η Σπάρτα κι όλα άλλαζαν χωρίς κανείς να το καταλάβει. τώρα έχουμε οχτώ πόντους πάνω στη Λα Λίγκα; αυτοί οι αριθμοί μιλούν σα ντουζίνα μπουκάλια πετρέλαιο την περίοδο των πετρελαϊκών κρίσεων — αρκετοί, αλλά ποτέ αρκετά όταν έχεις αντιμέτωπη μια ομάδα που ξέρει πως τον τίτλο τον κερδίζεις όχι στο χαρτί αλλά όταν πιέζεις εκείνον τον τελευταίο αμυντικό τρεις φορές μέσα σε έναν χρόνο αγώνα.
γιατί εδώ το ζήτημα δεν είναι πλέον η Μπάρσα και η Ρεάλ — είναι το γεγονός πως αυτή η τελευταία αγωνιστική σέρνει μαζί της τις ψυχές όσων γράφουν ιστορίες στα βιβλία των φανών κάτω από τα γήπεδα των Χανίων. η Ζιρόνα κρέμεται σα ψάρι πάνω στο δίσκο του ψαρά την ημέρα που φυσάει νοτιάς, η Οβιέδο έχει ήδη βγει στα σοκάκια του αστικού ιστότυπου σαν περιτύλιγμα απορριμάτων στο λιμάνι, ενώ η Μαγιόρκα ψυθιρίζει τρεις μόλις βαθμούς πάνω από την άβυσσο. αυτοί οι τρεις πόντοι πάνω από τον κίνδυνο δεν είναι κενός χώρος — είναι γκρεμός τριάντα μέτρων όταν το μάτι σου κοιτάζει προς τα κάτω.
κι όμως, όταν η Μπάρσα βγήκε στο Βιλνέβ-ντ'Ασκ εκείνο το βράδυ και στο πρώτο λεπτό είχε ήδη το γκολ στο κεφάλι, εκείνοι οι Γάλλοι αντιμετώπισαν αυτό που εμείς ζούμε χρόνια τώρα: μια ομάδα που δεν βάζει σημάδια στο γκολ — βάζει σημάδια μέσα στην ψυχή των αντιπάλων. η Ρεάλ εκεί όπου βρέθηκε, βρέθηκε επειδή άλλαξε ρότα σαν πλοίο στους ανέμους της Μεσογείου — έδωσε τρεις συνεχόμενες νίκες τον Απρίλιο, ναι, αλλά οι αντίπαλοι εκείνες τις ημέρες είχαν ήδη αποφασίσει πως το πρωτάθλημα δεν ήταν δικό τους ζήτημα.
αυτό όμως που δεν βλέπουν όσοι μετρούν τους αριθμούς σα λογιστές, είναι πως η Μπάρσα αυτή την περίοδο έκανε κάτι διαφορετικό από οποιονδήποτε άλλον: κάθε φορά που χτυπούσε πόνο, εκείνοι γνώριζαν πως η απόκριση ήταν αστραπή. ενώ η Ρεάλ; εκείνοι περίμεναν ότι κάποιος άλλος θα έπαιρνε τη θέση τους εκεί πάνω — κι όμως εκείνοι έκαναν αυτά τα σερί μόνο επειδή γύριζαν σπίτι τους χωρίς αντίσταση.
θα γίνουν λοιπόν τα πάντα όπως λέει η κατάσταση; βεβαίως και όχι. η Λα Λίγκα ακόμα γράφεται με αίμα και ιδρώτα στους δρόμους της πόλης όπου γεννήθηκαν οι θρύλοι. ο τίτλος δε δίνεται μέχρι να τελειώσει ο γύρος — κι εμείς εδώ ακόμα πιστεύουμε πως εκεί πάνω που φαίνονται τα τρία γήπεδα διαφορά, μερικοί αγωνιστές ακόμη γράφουν ιστορία με το σώμα τους. όταν λοιπόν βγει εκείνος ο Σεπτέμβρης και οι τίτλοι γράφονται στον αέρα, ας ελπίσουμε πως αυτοί που κέρδισαν είχαν τουλάχιστον εκείνο το τελευταίο σπρώξιμο της ψυχής μέσα στους αγωνιστικούς χώρους.
τέλος πάντως, θα δούμε
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.