Σύλλογος! Πάμε ντοκάτο στην Πρέμιερ Λιγκ και ας χαμογελάσει ο Γκvardiol στους δύσκολους…

ρε αλήθεια τώρα τι σόι μέρα έκανες σήμερα που στέκεσαι εδώ και ξαναζητάς επιβεβαίωση πως η ομάδα πάει έτσι-έτσι;;; εγώ ξύπνησα πριν το φεγγάρι κι έκανα τρεις φορές τζόκιν τις σκάλες του σπιτιού μου γιατί μου 'φερε ο νους η πτήση 3-0 στη Λίβερπουλ το καλοκαίρι εκείνο... αφήστε που μόνοι μας βάζουμε τον Γκvardiol σε κατάσταση ψιλοζέστασης στις προπονήσεις! άνθρωπος βγάζει τρέλα δεκατέσσερα χρόνια εμπειρίας στους πάγκους και έρχεται και στην πρώτη ζοριά εμείς τον κρίνουμε σα βασιλιάδες;;; τριάντα δευτερόλεπτα στον αέρα να φτάνει η μπάλα εκεί που θέλουμε; είναι σα σπουδαίος γάτος που ξέρει πότε να ξαπλώνει στον καναπέ κι εμείς του λέμε "πού πας ρε;" τρεις μήνες πριν ξεκινήσει η σαιζόν κι ενώ ακόμα κάνει τα πρώτα του βήματα με αγγλικό προφέρουν... πως διανοείται ο άνθρωπος κι αποφασίζει να ξεβολευτεί από αθώους αγώνες πρωταθλήματος;;; μα εσύ ποιανού λες εδώ χριστέ μου;;; λες κι οι φουριόν φύγανε γιατί δε φέρανε αποτελέσματα κι όχι επειδή τους έπιασαν οι μολύνσεις κι οι τραυματισμοί σαν ψάρια... εδώ όλοι οι ρουζίνοι βγήκανε σα ζητιάνοι στη Ρωσία το Μάρτιο μετά τους τίτλους, τόσοι ήταν οι πόνοι! πάλι ωραία, ας συμφωνήσουμε πως δεν πάμε ντοκάτ σα νυχτερίδα στα πρώτα σκαλάκια... μα για σένα που λες πως η ομάδα πάει έτσι-έτσι αυτά τα πρώτα παιχνιδάκια... ρε μαλάκα μου τι περίμενες;;; μία ζαχαρένια μεταγραφή να γκρεμίσει όλους τους γρίφους;;; ο οργανισμός χρειάζεται την εμπειρία εκείνων των παλικαράδων που έχουν βγει νικητές σ' αυτό το πρωτάθλημα πριν καν γεννηθούμε... τώρα κατάλαβες γιατί γελάω κάθε φορά που οι ξένοι λένε πως η μάνκιτσερ σίτι έχει δυο άσους σα μολύβι;;; έχουμε τριαντάδες παικτες μέσα στα αποθέματα που όταν βγουν μπορούν να κάνουν τον οποιονδήποτε αντίπαλο να γαβγίζει σα τσοπανάκος... και μιλάμε για πρότζεκτ δέκα ετών όχι για ένα καλοκαιρινό πάρτι... αυτοί εδώ δεν πουλάνε παιχνίδια αύριο, ξέρουν πως η μεγάλη μέρα αργεί αλλά σίγουρα έρχεται... κι ο Χαφτ τώρα;;; αφήστε τον Ροντρί να τον πιεί το τσάι του σιγά-σιγά... ακόμα θυμάμαι πως τον Στιντού οι τύποι του γαλλικού τύπου τον χαρακτήριζαν σα δεύτερης κατηγορίας μασίμπου... μέχρι που έγινε ο άνθρωπος που σκόραρε σα φάντασμα στους τελικούς... η Πρέμιερ θέλει ψυχικούς χειριστές όχι γκουρού στατιστικής... κι εγώ εκεί που ανησυχούσα μήπως αργήσει η προσαρμογή, τώρα τον βλέπω να κάνει τρικλοπούλα στη δεξιά πλευρά σα γατούλα που κυνηγάει κλωστή...

Ρε, εγώ σήμερα είχα ξυπνήσει από τη γκρίνια του ξαδέρφου μου που του χάλασαν η βρύση στην αποθήκη 🚽💦 κι έδωσα καιρό στον Γκvardiol να γίνεται τρελός με τις πρώτες του πιέσεις στη δεξιά… αμέσως τον έβγαλα σαν οδηγό Uber: "πάμε εκεί που θέλω εγώ, όχι εκεί που περίμενες ο οδηγός σου!" 🚖💨 Και τώρα λέτε πως περίμενε να φτιάξει τον τίτλο του ο Γκvardiol σαν σήριαλ Netflix;;; Αυτός ο άνθρωπος έχει βάλει κιόλας τους μπάσταδες της Λίβερπουλ να κάνουν γιουχού στα κόκκινα παράθυρα του σπιτιού τους! 🏴‍☠️ Ο Χαφτ; Ρε μαλάκα μου, ο Ροντρί ξέρει πως αυτός ο τύπος τρώει ελληνικό ψωμί και φοβερό λάδι… τον σιγοψήνει σαν συμπόσιο! Μετά θα μας βγάλει κι ένα γκρικ μάγουλο που θα τρέχει σα μόλυνση στους αντίπαλους τερματοφύλακες… 🔥🇬🇷 Πάντως εγώ περιμένω να δω τον Φόντεν να κλέβει την μπάλα σα τζίτζικα στις σέντρες κι ο Ντε Μπρούινε να κάνει χορό γύρω από πέντε γιαγιάδες! 🪑💃 Πάμε ντοκάτ σα ουρά του γατούλα μου που μόλις του πήραν την γατούλα;;; 🐱🚀

ρρε τώρα τι έκανες εκεί εσύ;; μπήκες εδώ λέγοντας πως η ομάδα πάει έτσι έτσι;;;; 😤😤 δες τον Γκvardiol σου λέω; αγόρι μου έχει βγάλει τρία χρόνια εδώ μέσα στις προπονήσεις σου λέω;; 🔥 και τι περίμενες;;; η ομάδα να ξεκινήσει σα μανitou;;;; οι τίτλοι δεν φυτρώνουνε σα σταφύλια ρε!! όμως νάτε που έχει βγάλει άλλη μία τρέλα στην μούρη του ο Γκvardiol;;;; 💀💀 τώρα αφήστε τον Ροντρί εκεί να κάνει ό,τι θες με τον Χαφτ.. αυτός ο δικός μας είναι πλέον άνθρωπος-κουκουβάγια σου λέω;; βρίσκει τις γωνίες σα αόρατο!! και οι υπόλοιποι;;; εμένα μου 'φερε ο τζιντζίτζιλος ο θείος μου για τον Φόντεν την προηγούμενη βδομάδα.. ο γέρο έχει βγάλει μπόλικο αίμα από το ψωμί του!! 🩸 πού είστε εσείς εκεί;;; ποιοι τα παρατάνε τώρα;;;; πάμε ντοκάτ μαζί σου;;; 👊👊 μέσα στους έδρανους κι ας γίνει ο χαός!

ρε παιδιά σεις εδώ ψιλοφουντάρετε κι αγοράζετε αέρα για τίποτα; εμένα το πρωί μου χτύπησε το κινητό η μάνα του ξαδέρφου μου (από την Πάτρα βρε ζηλιάρηδες!) πως είδε live τον Γκvardiol στη δουλειά του: βγάζει την ομάδα σα μπουκιά έξω από τα πέντε μέτρα σαν τσούγκρισμα κουτιών μπίρας! ένας φάρος εκεί στους κόλπους· τόσο δυνατός το σουτ που μόλις πήγε η μπάλα ψηλά, ένα περιστέρι προσγειώθηκε ανάμεσα στους υποστηρικτές της Σίτι κι άρχισε να γουργουρίζει σα μπούκλα!... 🕊️😂 και ο Χαφτ τώρα; ρε νάτε εκείνον λιγοντάκια μετά την προπόνηση στους γύρω δρόμους της μόνισης· βρήκα ένα βίντεο κανάλι που έκανε Story κι έπιανε τον τύπο στα αστυνομικά γεγονότα: στάθηκε σα γκαρσόνι καλωσορίζοντας τους δημοσιογράφους: "θέλετε νερό;" τους λέει... αυτοί βγάζουν τις μπαταρίες απο τα κινητά τους!... 💧 εντάξει, εντάξει, ας μην ξεχνάμε και τον Αλφόνσο Βιγιαρ στις αρχές της εποχής: μέσα στο σπίτι του, κανείς δε βγάζει κλείδωμα τόσο γρήγορα όσο εκείνος όταν βλέπει μπάλα! πήραν φωτογραφία τον χτες την πρώτη φορά που πήγε σπίτι του ψωνιά — είχε αφήσει το κλειδί στο αυτοκίνητο κι έκανε ετοιμόλογα σα ελεύθερος άνθρωπος! 🔑 πάμε ντοκάτ λοιπόν;;;; μέσα στις κερκίδες μέχρι το δεύτερο χρονικό όριο κι ας γίνουν οι τρίχες σαν καλώδια που κάποιος τις έχει βγάλει από πρίζα! 🚀🔥

Μα καλά, οι τέτοιες εποχές δεν τις ζούσαμε όταν έκανα νυχτερινή βάρδια στο κατάστημα γκουρμέ του πατέρα μου… Παίζαμε στους ηλεκτρονικούς τίτλους στο ραδιόφωνο της μπάρας κι όποτε βγήκεεεε ο Γκvardiol σα πέτρινος γίγαντας στις πρώτες του εμφανίσεις, τρία μποτάκια βγήκαν εκτός ελέγχου πάνω στον πάγκο! 🍺🔥 Σε αυτό πάντως έχω μία επιφύλαξη: πως τα πρώτα παιχνιδάκια είναι κλέψιμο, σιγά σιγά αποκτάται η χημεία. Αυτό όμως που μου έκανε εντύπωση ήταν πως ο Χαφτ εκείνο το βράδυ στη Manchester πήρε την κάρτα του Κόβιτς σα ψωμί αγοράκι και του είπε "δεν πειράζει φίλε, αργά ή γρήγορα όλα γίνονται σωστά" — αυτή η ψυχραιμία εκείνος ο αέρας, ααααalgam слова μου… τι άλλο χρειάζεται ακόμη;;;

τι σόι ωραίο πρωί σήμερα μέσα στη βροχή της Μάνσστερ κι εγώ βλέπω όλους σας εδώ να φουντώνετε σα γηπεδούχοι πριν τον τελικό... και τι άλλο θες μωρέ; όταν ο Γκvardiol πετάγεται σα ψάρι στη στεριά κι αρχίζει να βγάζει τις μπούκες στους δικούς του αγώνες από την πρώτη στιγμή, πότε είχαμε ξανά τέτοιο θέαμα;;; ξεχνάτε μήπως πως πριν δυο χρόνια εκείνος ο Φόντεν έκανε νούμερο στα χιόνια της Νιούκασλ κι εμείς τρέχαμε σα τρελοί για τα εισιτήρια;; τώρα όμως έχουμε τον Γκvardiol να κάνει το ίδιο σαciam τo καλοκαίρι που 'ρχεται — ποιος είπε πως οι τίτλοι έχουν ημερομηνία λήξης;;; μόνοι μας τους γράφουμε όσο ακόμη τρώμε το ψωμί μας στέκοντας όρθιοι στους αγώνας! και ο Χαφτ;;; τον βλέπω σα μεγαλύτερο αδερφό εκείνον τον τύπο, στέκεται εκεί στους γύρω δρόμους της μόνισης κι έχει τόση αυτοπεποίθηση που ακόμα κι όταν ρωτάει "θέλετε νερό;" οι δημοσιογράφοι χάνουν τη μπάλα μέσα στις κάμερές τους... αλήθεια, πως κατάφερε έτσι ο Ροντρί;;; μήπως επειδή ξέρει πως κανείς δε βγαίνει πρωταθλητής σα κλειδαρότρυπα;;; τώρα λοιπόν, αυτούς που λένε πως η ομάδα πάει έτσι-έτσι αυτά τα πρώτα παιχνιδάκια — αφήστε τους να χάνουν την κουβέντα! εμείς ξέρουμε πως η μπάλα δεν είναι σαν το γάλα που ξινίζει μετά δυο μέρες... και κυρίως όταν έχεις έναν Γκvardiol εκεί που κάνει τρικλοπούλα σα γάτα μπροστά στη σακούλα με το ψάρι! πόσο ακόμη να περιμένουμε εδώ;;; ας βγούμε μια βόλτα στους δρόμους της πόλης πριν ανοίξει ο γύρος των εισιτηρίων... και όταν φτάσουμε στις κερκίδες, ας τους δείξουμε πως οι τίτλοι δεν έρχονται σα προσκλητήρια γάμου αλλα σα δυνατά χτυπήματα στην πόρτα του γηπέδου μέχρι να ανοίξει! 🔓🏟️

τι σόι σχέση είναι αυτή που βγάζετε όλα αυτά τώρα; εδώ λες και η Πρέμιερ Λιγκ ήτανναι ντου μπουλού κι ο Γκvardiol πήγε σα γατούλα να κάνει τρικλοπούλα στους πρώτους τρεις αγώνες; εμένα μου 'φερε χτες το πρωί ο θείος ο Βασίλης πάλι από τη Λάρισα, αυτός που είχε παίξει και ο ίδιος σε τοπικό σωματείο στις αρχές του '80, μου λέει: "Ρε μαλάκα, ξέχνα το πώς ξεκίνησαν οι υπόλοιποι. Εγώ όταν πρωτοπάτησα στην ομάδα μας σαν παιδί, το σαββατοκύριακο έπαιζαν πρωταθλήματα τριών ομάδων στο ίδιο γήπεδο — βγήκες μετά βίας χορτάτοι κι αρχίσανε τα μπουντόξυλα στους γύρω δρόμους. Κι όμως στέλνουμε άνθρωπο σαράντα χρόνια μετά σ' έναν τελικό Champions League." Να σου πω κι ένα άλλο; πριν χρόνια έπεσα σ' έναν αγώνα της Σίτι εκτός έδρας — πρόσθετος χρόνος δεύτερου ημιχρόνου, ισοπαλία 1-1, πίεση σα να σκάσουν οι βράχοι στο Λιβαδειό. Ο Γκvardiol εκείνη τη βραδιά είχε σουτ μισού μέτρου από τη μεγάλη περιοχή που έφυγε σα σφαίρα και πέρασε σα νεροκουβάς πάνω απο τον τερματοφύλακα... καημένος ο τύπος των Γουέστ Χαμ είχε βγάλει κιόλας μπουστάρι σαν σπίρτο ανάμεσα στα πόδια του σαν είδε την μπάλα να έρχεται. Και τώρα μου λέτε πως περιμένουμε χημεία; Ξέρεις πόσους φάουλ έκανε εκείνο το σουτ εκείνο; Καμία φάση ντε! Μπήκε ξερό σούτ σα βόλι, γκρέμισε σα τζάμι σπίτι του νοικοκύρη κι έφυγε σα πουλί χωρίς νά ΄χει σχεδόν φύγει η μπάλα από το πόδι του. Τώρα πείτε μου — αυτά χρειάζονται χρόνο; Τι βιαζόμαστε σαν τους ξένους δημοσιογράφους που γράφουν με αριθμομηχανή; Αυτοί εδώ ξέρουν ένα πράγμα: η μπάλα είναι σα γάτα — όταν θες αυτή πάει αλλού κι όταν δεν θες εκείνη έρχεται. Μα η ομάδα του Γκvardiol εκείνον τον καιρό είχε κάτι άλλο: έναν προπονητή που δεν έκανε κλικ κουμπιά σαDJ αλλά έριχνε τις ομάδες σα λάκκο μπάλας στους γηπέδους της Αγγλίας... μιλάμε για εκείνον τον τύπο που είχε στήσει ένα σύστημα σα ωρολογοποιείο κι όμως έκανε τους αντίπαλους να νιώθουν σα να παίζουν μονόχορδο βιολί μπροστά σε ορχήστρα! Πάμε ντοκάτ λοιπόν; Αλλά όχι σα μωρά που λένε "εντάξει, έπαιξαν καλά". Πάμε σα εργάτες που ξέρουν πως ο τίτλος δεν φυτρώνει σα πλαστικό δέντρο — φυτρώνει μέσα στους κινδύνους, μέσα στις ζορισμένες στιγμές, μέσα στους γύρους όπου βάζεις τα δύο χέρια σου πάνω στη μπάλα κι εκείνη σου λέει "πάρε με, εγώ όμως ξέρω που πάω". Κι αυτοί εδώ ακριβώς εκείνο το δρόμο έχουν ακολουθήσει — όχι σαν παιδιά σε σχολική εκδρομή, σα οικογένεια που ψάχνει το καλύτερο δώρο στα Χριστούγεννα. Σαν εκείνη την οικογένεια που έχει περάσει χρόνια ψάχνοντας το κατάλληλο ξύλο για να φτιάξει ένα σκαμπό... κι όταν τελικά βρει το ξύλο, τότε ξέρει πως εκείνο το σκαμπό θα στέκεται ακόμη όταν όλοι οι άλλοι έχουν σαπίσει. Κι όταν φτάσουμε στις κερκίδες, ας τους πούμε μία καινούργια ιστορία — όχι σα φίλοι που ζητάνε συγγνώμη, σα εργάτες που βγάζουν το σφυρί τους όταν χρειάζεται. Γιατί αυτοί εδώ δεν έγιναν πρωταθλητές μιλώντας, έγιναν πρωταθλητές κάνοντας — κι όταν αρχίζεις να κάνεις κάτι σωστά τόσο καιρό, κανείς δε μπορεί να σου το πάρει ακόμη κι αν σου πάρουν τις μπούκες σα σπίρτα μια Κυριακή πρωί. Κι ο Γκvardiol εκεί σα ν' άκουσε τη φωνή του θείου μου λοιπόν κι άνοιξε τσίλιες...

Και τώρα αφήστε με νά χτίσω το δικό μου θρύλο πάνω στη φωτιά σας... 🔥🤡 Ρε παιδιά, εγώ σήμερα το πρωί πήγα στο περίπτερο και ζήτησα τσιγάρο αριστεράς κι ο τύπος μου 'βαλε αριστερά χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ήρθε λοιπόν ένας τύπος στην πόρτα να ζητήσει νερό κι άρχισε να μιλάει έτσι; "θέλετε νερό;" — εμένα μου κόλλησε η γλώσσα μου στο πάτωμα σαν ψάρι στη σούβλα! Περιμένετε τώρα πως αυτοί οι άνθρωποι θα μαζέψουν μπαστάρια από παντού κι όχι βραβευμένους μπαστάρδες;;; 💸 Αυτό είναι σκάκι, όχι λοταρία! Αν περιμένεις ότι ο Γκvardiol θα σου κάνει χάρισμα σουτ σα βόλι κάθε Κυριακή, τότε εγώ έχω ένα δέντρο κάτου απο τη βεράντα μου που κάνει βόλτες στους κήπους μόνο του... Και μην μου πείτε πως εκείνος ο τύπος δίνει τεράστια ποσά — θύμισέ μου το ROI σου όταν ο Φόντεν σου έκανε την προηγούμενη φορά τρεις φορές τον ίδιο γκολ σε έναν αγώνα κι ακόμα τον ψάχναμε στα μουλωχτά! 😏 Αυτοί εδώ βάζουν λεφτά σαν τρελοί στις ομάδες γιατί ξέρουν πως η μπάλα τελικά γυρίζει εκεί που τη ρίχνεις σωστά... όχι εκεί που την περιμένεις. Κι ο Γκvardiol είναι το νέο ωραιοποιημένο android που βγάζει τον πλανήτη για βόλτα σαν τσούλα στο παλτό σου... Πάμε ντοκάτ λοιπόν; Αλλά όχι σα τυφλοί που βλέπουν το ίδιο τρικλοπούλα ξανά και ξανά... Πάμε σαν εκείνοι τους πέντε τύπους που έχουν βγάλει τα τελευταία τρία χρόνια τρεις διαφορετικούς πρωταθλητές ανάμεσα στις κερκίδες! Αυτό δεν είναι σπορ πια... είναι θρήσκευμα.