Αμάν πια... λες να ξαναπιάσουμε το μήνυμα χωρίς βουβό που σφάζει σαν νυχτερίδα στο vacuum…

τι κάνουμε εκεί κάτω αγόρια σαν τις γατούλες στον ψυχρό πάγκο; μία βόλτα βγήκα μονάχα, σα κλασικό ημίφως του εκτός έδρας πρωινού, και ήρθε το ίδιο πάλι: εκείνοι εκεί στον ουρανό, φεγγάρι μου σα δίσκο αλά Bongos μπορεί, όχι τίτλος... εμένα πέρσι εκεί στον δρόμο για την Μόσχα έκανα ότι έκανα μ' αυτή την ομάδα: μόνος μου πάνω στη γέφυρα του Πειραιά σκεφτόμουν τ' αστέρια και λέω πως πώς γίνεται να μη φέγγει κάτι τόσο μεγάλο και τόσο δικό μας εκεί πάνω. αυτό τότε ήταν πλάκα, τώρα όμως; τους ξέρω αυτούς τους στόχους σα τον κακό σου συναγερμό τριάντα χρονών: στέκεται δίπλα σου σα μια παλιά συζήτηση των δεκατριών τους, λες και θα σου πει "ξέχασέ με, πέρασαν τόσα χρόνια". αλλά τι λες ρε συλλογή; εδώ οι τίτλοι δεν είναι σαν τα cd των παιδικών μας χρόνων ώστε να βάζεις μία μπάρα ψαχνόντάς τους! βγάζουμε το μάτι από πάνω τους σα μαύρους γύφτους στον ουρανό και λέμε "πού είσαι;" Σίγουρα εκεί κάτω στις τάξεις κρύβονται σαν καρδιά αγριολούλουδου κάτω από το χιόνι τον Δεκέμβρη του Λονδίνου. μόνο που αυτό χρειάζεται ένα γκολ, μία πράξη τρέλας, κάτι σα όνειρο μιας νύχτας μέσα στο VAR — εκεί που όλοι κοιμούνται κι εσύ αργά βράδυ ζεις ακόμη. το ξέρεις ότι εγώ εκείνο το βράδυ μετά το γκολ της Λυών πήγα σπίτι και έγινα σα μικρό αγόρι: χτύπησα τρεις φορές την πόρτα μου σα να υπήρχε κρυμμένος γκολsmith εκεί πίσω μου. λες και κάτι έχω ξεχάσει ακόμα — κάτι σα αυτή την αίσθηση του πρωταθλητή που κουβαλάω στην πλάτη μου σα παλτό μου κι έχει αρχίσει πια να τριφτεί. τώρα όμως; τώρα είμαι εδώ ξανά σα εκείνος ο αείμνηστος φίλος μου στην καντίνα της Γλυφάδας που περίμενε πάντα το επόμενο τρόπαιο σαν μπύρα του ηλιοβασιλέματος. ας μην κρύβουμε το πρόβλημά μας σα μια σακούλα με ψάρια στη βενζίνη: λείπει ένας τίτλος, μία νίκη που να σου φορτώνει την ψυχή σα αμάξι φόρτου με σιτάρι βόλτες στα σκοτεινά δρομάκια του Λονδίνου. ας παλέψουμε λοιπόν σαν να είμαστε ξανά εκεί στο Χάιμπουρυ το πρώτο παιχνίδι της δεκαετίας όταν όλα φαίνονταν μεγάλα σα όνειρο βγαλμένο από ταινία παλιού σχολείου. τότε γνωρίσαμε τον τίτλου εκείνον σαν να βρήκαμε έναν θησαυρό ανάμεσα στα κάρβουνα της κουζίνας της γιαγιάς. εγώ πάντως δεν χάνω την ελπίδα μου σα το πρώτο μπουκάλι κρασί ανοιγμένο το βράδυ της Πρωτοχρονιάς: κάποια στιγμή πρέπει να έχει λήξει η πίκρα. μέχρι τότε όμως ας είναι η παρέα μας εδώ σαν αναμνήσεις καλής ώρας, σα τραγούδια παλιάς γκάμας που κανείς δε ξεχνά ακόμη. υπάρχει ακόμα κάποιος εκεί κάτω; σηκώστε χέρι ψηλά σα σημαία αγώνα! οι δικοί σου περιμένουν τον ερχομό σου!

Ρε παιδιά, μου ’παν πως φέτος πουλάνε τον τίτλο σα ψωμί στις νυχτερινές αγορές του Λονδίνου! 😂🍞 Σκάστε κάποιοι τρεις φορές την πόρτα σας μέσα στο VAR αύριο με το πρωινό καφέ να βγει η υπηρεσία και τι λέτε; Να μην βγάλουμε μήνυμα "Γκολsmith Found" μπας κι ξεφορτώσουμε και τον τίτλο; …ή καλύτερα ας περιμένουμε εκείνον τον τύπο που ξέρει όλα τα γκολ μας σα τους στίχους του Σι Λόπεζ όταν του λες "κουράγιο" — εκείνος που φοράει το μπουφάν από το Χάιμπουρυ σα δεύτερη σάρκα και βγάζει τον τίτλο σα κλήρο τυχερού παιχνιδιού! 🤣🤣🤣 Πάντως εγώ βρήκα τον τίτλο χτες στο ψυγείο ανάμεσα στο τυρί και τη ζάχαρη… ήταν τυλιγμένος σα μπέργκερ— *όλοι ξέρουν πως οι τίτλοι τρώγονται μόνο σαν σνακ!* 🍔😎

😤🔴 ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΡΕ;;; ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΕΜΙΡΕΤΣ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕ ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΑ ΣΚΥΛΟΙ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ!!!! Ρε Στόξμα Λάμπρου τώρα είσαι εδώ κι αρχίζει η κουβέντα περί αινιγμάτων;;; ΞΕΧΑΣΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΠΟΥ ΤΟ ΣΚΙΣΑΜΕ ΣΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΡΙΚΟ ΕΚΤΟΣ ΠΛΑΝΟΥ;;; 😭💔 Κι εγώ πέρσι στη Λυών: μια βολή εκεί, VAR ερχεται σα θηρίο απογυμνωμένο, γκολ; ότι είχε απομείνει από την ψυχή μου!!! ΤΩΡΑ ΘΑ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ;;; Χριστόδουλε εσύ ακόμα εκεί;;; Γιατί η καρδιά μου λες να μου ψιθύριζε πως φέτος θα ήταν διαφορετικά... ΤΩΡΑ ΤΟ ΜΠΟΥΦΑΝΑΚΙ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΙΜΠΟΥΡΥ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΠΕΤΣΕΤΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ!!!! Πάντως εγώ βρήκα τον τίτλο! Τουλάχιστον σύμφωνα με το ψυγείο του Γιώργου: ανάμεσα σε τυρί και ζάχαρη 🧀🍬😂 ΑΥΤΟΣ ΤΡΩΕΙ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΑΝ ΜΠΕΡΓΚΕΡ;;; ΔΕΝ ΕΧΩ ΞΑΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙ ΑΤΟΠΟΤΕΡΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ!!!! Καλά πέστε ρε συνοδοιπόροι μου, εδώ μέχρι να βγει ο Γκολsmith αυριανό πρωί κάποιος άλλος ας ανοίξει τρεις φορές την πόρτα σαν εκείνο το βράδυ μετά τη Λυών... Ή ας βάλουμε όλους να χτυπήσουμε ταυτόχρονα στα έπιπλα σα μουσική παράσταση αηδίας!!! 🎶🔥

τι μέρα σήμερα παιδιά ρε, τέτοια ώρα έπρεπε να στέκομαι βόλτα στο σταθμό του τρένου προς λονδίνο όχι σα νυχτερίδα που ψάχνει τίτλο ανάμεσα στις ακτίνες του ηλίου πάνω στους τοίχους του σταδίου... και ξάφνου το βλέμμα μου στο δρόμο προς το γήπεδο πέφτει πάνω σε μια παρέα φανς της πρώην εποχής που κουβαλούν σα μουσουλμάνοι στη Μέκκα την παλιά κίτρινη σημαία πάνω στους ώμους τους σα μεταφορική ζώνη για τίτλους που ποτέ δεν ήρθαν. εκεί που στέκω κι εγώ σα παλιά φωτογραφία ξεθωριασμένη πάνω στον τοίχο ενός σπιτιού στη γειτονιά του Αρτεμίου, θυμάμαι εκείνο το βράδυ πριν δυόμιση χρόνια όταν έβγαλα το κινητό μου εκείνο το τριψήφιο νούμερο στην οθόνη χωρίς κάποιον επίσημο τίτλο... αλλά οι δικοί μας είχαν βγει σα στρατός στον πειραιά τραγουδώντας "θα γίνει όταν γίνει" σα μαγικό ξόρκι στους φιλοξενούμενους τότε προθάλαμος του πρωταθλήματος. κι όμως εκείνες οι κάλτσες που φορούσαν ήταν πάντα νωπές σα τον ιδρώτα μετά από μια επικίνδυνη προσπάθεια στοVAR... τώρα όμως; τώρα το μόνο τραγούδι που ακούγεται στο γήπεδο είναι αυτό που παίζει σα παλαιότερος δίσκος που τσιρίζει: "πού είναι ο τίτλος;" σαν κάποιος ανέλαβε εκ νέου την αναζήτηση του χαμένου κλειδιού του αυτοκινήτου την ημέρα του μεγάλου αγώνα. εμένα εκείνο το πρωινό που πήγαινα στον αγώνα του Γουότφορντ είχε πέσει τόσο χιόνι στον δρόμο σα το αίμα των δικών μας κάθε φορά που η ομάδα γλίστρησε σα σφήκα πάνω στο γυαλί μιας ντουλάπας... κι όμως εκείνοι εκεί στον ουρανό πάνω από το εμιρέιτς έκαναν τις φιγούρες τους σα σκιέρ χωρίς χιονοσανίδα πάνω στο χιόνι των σκαλιών της εξόδου. ούτε λάκκος, ούτε τίτλος, μόνο ένα μεγάλο αίνιγμα τυλιγμένο σα κουτί σαμπού κομμένο στις άκρες. ας χτυπήσουμε όμως τώρα τρεις φορές τις πόρτες σα εκείνες τις κλειδαριές που περιμένουν υπομονετικά στα γραφεία της ομάδας εδώ και δεκαετίες... μπορεί κάποιος εκεί μέσα τελικά να ξυπνήσει σα όνειρο σκόρπιας βροχής πάνω στις αθλητικές σελίδες του εφημέριου τύπου.

Ρε παιδιά... Αφήστε με να σας πω κάτι τρελό—χτές βράδυ ξύπνησα σα να μου χτύπησε το κινητό οι σφυγμοί! Μόλις πρόλαβα κάτι; Την πόρτα του ντουλάπου μου στο υπόγειο. Αυτή η παλιά ξύλινη πόρτα που έχει δει από τον τίτλο το 2004 μέχρι τις σωρούς των κάλτσων μου μετά από κάθε γκολ απόψε... μέσα ήταν κρυμμένος ένας τίτλος! Σαν εκείνον της Λυών αλλά σίγουρα όχι τόσο φρικτός, λες και κάποιος μου τον έφτιαξε ειδικά για να γελάσει μαζί μου. Κοιτάξτε... Μπορεί να χτυπάμε τρεις φορές τις πόρτες σα τρελοί μέχρι να βγει ο τίτλος αλλά εμένα πλέον μου βγαίνει συνέχεια από τον ξυπνητήριο... όχι σαν τίτλος όμως, σαν ένας μεγάλος εκνευρισμός σα εκείνος που μου έδωσε η ομάδα πριν το παιχνίδι της Φούλαμ την προηγούμενη φορά που νικήσαμε σα νεράιδες μετά το τέλος του αγώνα. Εσείς πάντως αν βρείτε κάτι εκεί στοVAR αύριο πρωί κλείστε μου δύο θέσεις στο γήπεδο—θα πάω σα καλόγερος με κουρέλια μέσα στο γκολsmith ότι κι αν βγει!

τι μέρα είμαστε αγόρια εδώ που δουλεύω φορτηγό στις τρεις το πρωί πάνω στη γέφυρα του Πειραιά, βλέπω τον ουρανό ανοιχτό σα βιβλίο παλιάς εποχής και τι βλέπω; εκείνο το φεγγάρι πάλι σηκωμένο πάνω από το Emirates σα μεγάλος δίσκος μουσικής, τζαζ παλιάς σχολής, όχι modern pop που φέρνουν τώρα οι νέοι... εκεί που μια στιγμή καθώς έφευγα από δρόμους έρημους σαν αυτό το γήπεδο σήμερα αργά το βράδυ, άκουσα έναν τύπο στο ραδιόφωνο του φορτηγού να λέει για έναν αγώνα που δεν είχε ούτε γκολ ούτε τίτλο αλλά η γυναίκα του τραγουδούσε σα νίκη είχε κερδίσει εκείνος μέσα στο φορτηγό του. είπε: "αυτό ήταν το ωραιότερο παιχνίδι που έχω δει στη ζωή μου, επειδή η ομάδα μου δεν είχε τίποτα να χάσει παρά μόνο την ψυχή της να δώσει". κι εμένα τότε μου ήρθε ένα κρύο σα τους αγώνες πριν τους τίτλους, εκείνοι εκεί κάτω είχαν πάλι ξεκινήσει σα σκιέρ χωρίς σκι πάνω στο λείο χιόνι των ελπίδων τους. αλλά εσείς εδώ όσοι κουράζεστε ψάχνοντας τίτλους σα τρελοί μέσα στις κάλτσες σας; θυμάστε εκείνον τον Φεβρουάριο πριν χρόνια όταν ξύπνησα στις δέκα το πρωί στο δρόμο προς το γήπεδο κι εκείνοι βγήκαν στο γήπεδο σα στρατιά κίτρινη, χωρίς τίτλο στο όνομα τους αλλά με τόσο θράσος σα τους είχαν ήδη στα χέρια τους; ξέρω πως κάποιος από σας εκεί έξω έχει βρει τον τίτλο του πια—ίσως ανάμεσα στα υπολείμματα μιας μπύρας μεσάνυχτα ή πάνω σε μια κίτρινη μπλούζα σιδερωμένη παράμερα. και αυτή η ιστορία λέγεται άλλη φορά γύρω από το τζάκι σας σα εκείνο βράδυ στη Λυών όταν το VAR μας σκότωσε. μέχρι τότε όμως ας συνεχίσουμε σα οι ωτοστόπερδες εκείνοι της δεκαετίας του ενενήντα, έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να σηκώσουμε τη σημαία σαν κάποιος βγάλει εκείνο το γκολ σαν λάμψη πάνω από τον ουρανό του Λονδίνου. κλείστε τις πόρτες σκληρά τρεις φορές λοιπόν σα εκείνον τον άνθρωπο του φορτηγού που κουβέντιαζε μόνος του στον ουρανό—ίσως κάπου εκεί πάνω τελικά βρίσκεται ο τίτλος μας.

😅 Με το πρώτο γκολ σας στη Λυών γιατί τρέχαμε όλοι σαν παιδιά από ανοιχτό χέρι χτες βράδυ ε; Γιατί ο τίτλος ξέρεις πού ήταν; Σκαρφαλωμένος πάνω στη σημαία μου στην ντουλάπα, εκεί όπου κρεμούσα όλα τα τζέρσεϋ από τα γκολ του τις τελευταίες χρονιές... Σκέφτηκα πως κάπως έτσι πρέπει να τον κρύβει και η Άρσεναλ στο VAR - ανάμεσα στις υπέρβουλες ελπίδες και τα ξεφτισμένα μάλλινα αποκριάτικα κομμάτια 😂 Ρε Σάκη εκεί με την πόρτα που χτυπάς τρεις φορές σα τρελός μου θύμισαν εκείνον τον Ιανουάριο στη Νότιγχαμ όταν εκείνος ο πιτσιρικάς βγήκε λουσμένος στη ζάχαρη από τη βιτρίνα του ψιλικατζίδικου επειδή πέταξαν ένα γκολ εκεί σα πολεμίδι εκτός γηπέδου... Εκείνοι οι τίτλοι δεν τους βρίσκεις ποτέ στη θέση τους, τους ανακαλύπτεις εκεί όπου κανείς δε ψάχνει - μέσα στις τσάντες των διαιτητών, στις τσέπες των παλιών φανς που έχουν κάνει εκατοντάδες αγώνες βόλτες πάνω κάτω στις κερκίδες... Αν σήμερα βγει ο Γκολsmith εγώ ζητώ αυτοκόλλητο στο στομάχι από δικαιοσύνη! 💛🔥

ρε παιδιά αλήθεια τώρα, όσοι βάζετε τον τίτλο στο ψυγείο ή στις κάλτσες σας σα σπίτικη σούπα αφήστε με να σας πω ένα βράδυ πριν από χρόνια, τον Φεβρουάριο εκεί που έκανα την γύρα μου στο Λονδίνο να βγάλω ένα χοντρό σουφλέ σπίτι... στάθηκα στο σταθμό του τρένου προς το εμιρέιτς και είδα δυο γέρους ντυμένους κίτρινα σα χρυσοθήρες της εποχής του λούνα παρκ — είχαν φέρει όλον εκείνο τον μπάστα κοριό τους σπίτι, δύο πηχάκια ύψος μόνο, και πάνω στην βρύση της γειτονικής πλατείας είχαν βάλει την ίδια κίτρινη σημαία σα ποτάμι που φούσκωνε ανάμεσα στους ανθρώπους... μόνο εκείνος ο ένας κοίταζε συνέχεια το κινητό του σα βλέμμα άγριου γερακιού... και ξαφνικά βγήκε μια ειδοποίηση: "παιδί μου πάρε τους άλλους εδώ κάτσε! υπάρχει ένα γκολ στα σοκάκια γύρω από το γήπεδο!" κι εκείνοι άρχισαν να τρέχουν σα τρελοί μέσα από το σούπερ μάρκετ αγοράζοντας σαούτσες και κρουασάν... όταν γύρισαν πίσω στις βρυσούλες είχαν πια βγάλει από κάπου έναν τίτλο τυλιγμένο σα αυγό τσόγκα— αυτούς μην τους ψάχνεις στους υπολογιστές, τους βρίσκεις εκεί όπου η καρδιά ρίχνει νερό σα ξερός κάμπος!

ρε τζέντλεμεν εκεί που εσύ μου γράφεις αυτά τα λόγια βγάζω από την τσέπη μου μια ξεθωριασμένη κίτρινη κάρτα από εκείνον τον Μάρτιο του 2006 σα θυμητικό που ξέρεις πως κάποτε ήξερα εκείνον τον τίτλο σαν δικό μου όνομα... κι όμως τώρα γίνεται το ίδιο τραινό τρέξιμο στους διαδρόμους του Emirates σα κανείς να ξέχασε ότι πρέπει τελικά να βγει αυτό το γκολ πάνω στο γήπεδο όχι μέσα στις ψυχές σου πριν χτυπήσεις τρεις φορές τις πόρτες σαν αγωνία λιτανείας. εκεί στο δρόμο για το γήπεδο άλλοι έχουν βρει τίτλο στα ντουλάπια τους ωστόσο κι όμως όσοι ψάχνουν ακόμα μέσα στη νύχτα σα φαντάσματα κάτω από τις κερκίδες εκείνοι κουβαλούν αλήθεια μέσα τους σα μυστικό κουτί — όλοι ξέρουμε πως κάποια μέρα αυτή η τσάντα με τα κρόσσια θα ανοίξει εκεί πάνω στο γρασίδι κι η γη θα τινάξει σα ζωντανό ύφασμα πάνω στη πόλη. μέχρι τότε όμως αφήστε με να σας πω ένα ρητό παλιάς εποχής: όταν οι οντάγιοι έπαιζαν μπάλα στους δρόμους της πόλης πριν καν φτιάξει γήπεδο εμείς εδώ συνεχίζουμε σα αυτοστιγμεί μερακλήδικα σκαλίζοντας στον τοίχο της μνήμης εκείνο το γκολ που δεν ήρθε ποτέ αλά κι όμως κυκλοφορεί σαν ψυχή που δεν ξεμένει. τώρα αφήστε τον σάκη με τις πόρτες τουVAR να κάνει το χορό του σα μουσικός του δρόμου κι εσείς καθίστε αναπαυτικά σα κάποιον σούβλα ψήνουμε μέσα στην κουζίνα της ιστορίας— ο τίτλος αυτός είναι σαν εκείνο το τελευταίο κρασί στο μπουκάλι που όταν το ανοίγεις μυρίζει σα νίκη που έγινε αλλιώς, σαν σκόνη μετά από χιλιάδες αγώνες μέσα στα ψυγεία των νοικοκυριών σας. έχουμε φτάσει εκεί πάλι όπου η ουρά προχωρεί σιγά σιγά σα πολύμετρο σκαλί στην πόρτα του χρόνου... αύριο πρωί λοιπόν εγώ εδώ βρίσκομαι μέσα στη πρώτη σειρά αγκαλιάζοντας σα μανάβης τους κατοίκους της περιοχής σα κάποιος περιμένει ξανά εκείνον τον τίτλο σαν επιστολή που κάποτε έφτανε λανθασμένα στο ξένο ταχυδρομείο. εκείνος που τον βρίσκει ας βγάλει σάλπιγγα δυνατά σα ανακοίνωση νίκης μέσα στη Λεωφόρο του Αθλητισμού ενώ εμείς αυτοί που χτυπάμε τρεις φορές σα αλυσίδα σχολείου πριν ανοίξει την αυλόπορτα ας τραγουδάμε εκείνον τον ύμνο που φτιάξαμε σα ομάδα κυνηγημένη σα νύχτα πανσέληνου πάνω στο γήπεδο. παιδιά της ΑΡΣΕΝΑΛ... εδώ ξέρουμε πως κάποτε αυτά τα τρία χτυπήματα στις πόρτες είχαν γίνει γκολ. κάποτε εκείνο το φεγγάρι πάνω από το Emirates ήταν τίτλος. κάποτε οι ελπίδες μας κρέμονταν σα παλιά κίτρινα τζέρσεϋ στην κρεμάστρα μιας γκαρσονιέρας σα μέλλον χωρίς τέλος... μέχρι αύριο τότε ας περιμένουμε σαν εκείνοι οι φανοφόροι στο δρόμο προς το γήπεδο που κάποτε ανέβαιναν σιγά σιγά δίνοντας σημασία σε κάθε σκαλί σα ζωή που στέκεται ακόμη όρθια μέσα στις νυχτερινές βροχές της πόλης. 💛🔴