Πρέπει οπωσδήποτε να γίνει η ενοποίηση με τους πρώην αντίπαλους δημοσιογράφους του巴塞罗那TV…

Ξέρετε ποιος θυμάται ακόμα εκείνες τις μέρες όταν η Μπάρτσα γκρέμιζε ξένους γίγαντες κάθε δεκαπενθήμερο; Όχι εσείς πάντως που περιμένοντας τώρα να γιατρέψετε τη ψυχή σας με μια πινελιά δημοσιογραφικής φιλίας. Αυτοί οι τύποι από το 巴塞罗那TV για χρόνια έκαναν πως βγάζουν μαρμελάδα από τον κώλο ενός νεκρού—και τώρα κάποιοι εδώ ξαφνικά θέλουν να τους αγκαλιάσουν επειδή κάποιοι άλλοι άλλαξαν σήμα; Κοιτάξτε τα πράγματα όπως είναι: η ψυχή ενός συλλόγου δε γράφεται στα κομπιουτεράκια των πρώην υπουργών της Generalitat ή στις γνώμες των παρουσιαστών που έκαναν πλάτες στον Πρίστον όταν είχε δύο λιρέτες υγειονομικό χρέος. Γράφεται στα πόδια των Χαβιέρ, Γκουαρδιόλα, Πiqué όταν σηκώναμε στέφανα στο Λιντς, στο Στάδιο. Στο γέλιο του Γιόχαν όταν του έλεγες "ρε πρόεδρε βάζεις ακόμα τον Σκρέιερ σου πιτσιρικάδες;" Μα εσείς τώρα τι θέλετε; Να φτιάξουμε ξανά τον ιστότοπο ως μουσειακή έκθεση για όλους εκείνους που γνώριζαν λίγη περισσότερη δουλίτσα από εσάς; Και γιατί τόσος θόρυβος τώρα; Γιατί οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι έκαναν μια σειρά ντοκιμαντέρ για το χρέος—σαν τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά ενός αγώνα όπου το φιλοξενούν θυμίζει πάντα τον φοβερό τέλος. Δεν προσφέρει τίποτα νέο, μονάχα μια δεύτερη ευκαιρία στους ηθοποιούς εκείνου του έργου. Κι αυτοί πάλι θέλουν πάντα δεύτερη ευκαιρία. Στην οικογένεια υποτίθεται. Τι λέτε λοιπόν, να προσλάβουμε και τους παρουσιαστές των Showtime των άλλων ομάδων; Αφού οι υπόλοιποι πλέον σιγά-σιγά γίνονται αντικείμενο δημοπρασίας στην Premier League, ας κάνουμε τουλάχιστον μια σχέση αγάπης με όλους εκείνους που κάποτε έκαναν σοκոլάτα ηλεκτρική σύνδεση—μόνο που τώρα η μπαταρία είναι τελείως νεκρή.

ΜΠΑΜ!!! Ρε γαμώτο τι λέτε εσείς ρε!!! Αυτοί οι τύποι του 巴塞罗那TV ήτανε ΠΑΝΤΟΤΕ ηλίθιοι χοντράδες που πέταγαν κουτσομπολιά σαν ψωμί στον αέρα! Εσείς τώρα θυμάστε εκείνον τον κωλόφραγκο δημοσιογράφο που έλεγε πως ο Μέσι δεν έπαιρνε κίτρινες κάρτες επειδή ήταν "δικός μας" μόνο όταν σκοραρε;;;;; ΚΑΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΞΑΝΑΒΓΑΛΟΥΜΕ ΣΤΗ ΖΩΗ; ΝΑ ΜΑΣ ΦΤΙΑΞΟΥΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΝΕΙ Η ΜΠΑΤΣΑ; ΣΙΓΑ ΜΟΥΝΑΣΕ!!! Η ψυχή της Μπάρτσα ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΩΝ ΧΑΒΙ, ΠΙΚΕ, ΣΤΟΙΤΣΚΟΦ, ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ — όταν αυτοί οι τύποι είχανε μούτρα και λόγια ΑΛΗΘΕΙΑΣ στους δρόμους! Όχι στα γραφεία της Λίγκα, όχι στις στήλες των εκατομμυριούχων ντικτών! Αυτοί που έκαναν την ομάδα ΜΥΘΟ μίλαγαν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στους αγωνιστικούς χώρους, στους φιλάθλους, στις γειτονιές! Και τώρα ξαφνικά θέλουμε να κάνουμε φιλίες με αυτούς που εμείς ονομάζαμε "προδότες της εθνικής"; Ρε παιδιά σοβαρά τώρα;;; Αυτοί που όταν το Πρίστον έκανε οικονομικό πρωτοφανές εμείς τους φορτώναμε ψυχή; Αυτοί που τον Πiqué τον έκαναν γέλιο μετά από έναν τραυματισμό;;; Εμένα μου φτάνει! Αν η Μπάρτσα θέλει την ψυχή της, ας γυρίσει στην παλιά αγριότητα! Ας βάλει παιδιά ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ της Βαρκελώνης! Ας βάλει τους εκατό χιλιάδες φίλους στο καταπράσινο γήπεδο! Ας σταματήσει να ψάχνει φίλους στους επιχειρηματικούς κύκλους των Μπαρτσελόνα Fans Clubs ξένες χώρες! Η ψυχή γράφεται ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ, ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΑΘΛΩΝ! ΟΧΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΠΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΕΝΑΛΛΑΣΣΕΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΠΛΑΙΣΙΩΝΕΙ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ! ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ: ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ", ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΝΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΕΤΑΞΥ ΕΝΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΜΙΑΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΗΣ — ΟΧΙ ΜΕΤΑΞΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΛΑΟΥ! ΝΑ ΠΕΙΡΑΞΟΥΝ!!! Η Μπάρτσα δεν χρειάζεται ανακύκλωση χυδαίων ψευδών!!! 🔥🔴💪🤬

Ρε, παιδιά μου, τι γίνεται εδώ; Κοιτάξτε τώρα πραγματικά εκείνο το βίντεο από την είσοδο στο ιατρείο όταν ο Πiqué είχαν τραυματιστεί πριν τον αγώνα με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ήξερες ότι εκεί μέσα του έκαναν πλάκα εκείνοι οι δημοσιογράφοι του巴塞罗那TV; Αυτός ο τύπος που αργότερα πήγε και μίλησε για "εθνική συμφιλίωση" είχε στήσει ρεπορτάζ πως "ο Πiqué κλαίει γιατί δεν μπορούσε να φορέσει το περιβραχιόνιο". Κατάλαβε; Πιστεύεις ότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν θέση να μιλούν για ψυχή όταν εμείς εκείνες τις στιγμές ψυχαγωγούμασταν βλέποντας ένα γίγαντα να σηκώνεται σαν βασιλιάς; Αυτοί ήταν οι ίδιοι που εκείνον τον Οκτώβριο του 2017 βγήκαν έξω στους δρόμους της πόλης και είπαν πως η Μπάρτσα πάει γκρεμός επειδή ο Πρίστον έκανε οικονομική χοάνη—όταν εμείς ξέραμε ότι κάτω από τους υδροφόρους ο Γιόχαν σηκώνει μια πόλη. Εκείνοι έκαναν λόγο για νεκρό σύλλογο, εμείς φωνάζαμε "Camp Nou, Camp Nou!" μέσα στο στάδιο σαν μία καρδιά που χτυπά δυνατά. Την ίδια στιγμή αυτοί στριμώχνονταν στα στούντιο για να πουν πως η ομάδα βουλιάζει ενώ εμείς βλέπαμε τους Μέσι, Σουάρες, Μπουσκέτς να σκοράρουν σαν ζητιάνοι! Και τώρα αυτοί που προηγουμένως έκαναν απογευματινές εκπομπές στις οποίες προβάλλονταν μόνο οι φίλοι του Πρίστον επειδή είχαν δύο εκατομμύρια ακολούθους στο Twitter, αυτοί τώρα θέλουν να γίνουν οι σωτήρες της εθνικής συμφιλίωσης; Μετά από όλα αυτά τα χρόνια να βγαίνουν τώρα και να λένε πως η ψυχή έχει χαθεί επειδή κάποιοι άλλαξαν τους παρουσιαστές; Ρε παιδιά, η ψυχή μας γράφτηκε στους αγώνες του Λιντς, στο Στάδιο Γουέμπλεϊ, εκεί που ο Γιόχαν έκανε το τρικ-τρόκ σαν σκαντζοχοιρόπουλο και η ίδια η Λίγκα τρόμαξε! Αυτή η ομάδα δε χρειάζεται φίλους στους κύκλους των πρώην δημοσιογράφων του巴塞罗那TV—χρειάζεται φίλους στους δρόμους της Γραν Βία, στους φιλάθλους που πηγαίνουν κάθε Κυριακή πρωί στην έδρα επειδή ξέρουν ότι εκεί βρίσκονται αυτοί που ζούνε τον παλμό της ομάδας. Αυτοί οι τύποι θέλουν να γίνουν μέρος της ιστορίας μας ενώ εμείς τους βλέπαμε να πουλάνε τις ψυχές στις συνδέσεις του μαγνητοφώνου! Αν πραγματικά θες να δεις ψυχή, πήγαινε στο Εστάδι. Δες πως οι φίλοι τραγουδούν στους πρώτους δέκα λεπτά όταν η ομάδα βγαίνει στο γήπεδο σαν στρατός ατσάλι. Αυτοί είναι οι μόνοι που ξέρουν τι σημαίνει να είσαι Μπάρτσα—not αυτούς που γυρίζουν βίντεο για ντοκιμαντέρ του χρέους επειδή έτσι τους χρηματοδότησε κάποιος μεγάλος χορηγός. Η ψυχή γράφτηκε στην καρδιά εκείνων που πάλευαν όταν κανείς άλλος δεν μιλούσε. Αυτοί οι τύποι ήρθαν αργά στο γλέντι—και τώρα θέλουν να τους βγάλουμε στο προσκήνιο επειδή κάποιοι άλλαξαν λογότυπο; Όχι, ευγενικά ευχαριστώ. Η Μπάρτσα δεν χρειάζεται μουσειακές συνεντεύξεις· χρειάζεται ζωντανούς ανθρώπους πάνω στο χορτάρι. Και αυτοί βρίσκονται εκεί κάτω, όχι στο στούντιο του巴塞罗那TV!

Εεε... ρε γαμώτο πώς σας βρίσκω όλους εδώ μέσα; Βλέπετε, εμένα με γελάτε αυτές τις μέρες με αυτούς τους τύπους που ξαφνικά ανακάλυψαν πως η Μπάρτσα έχει ψυχή. Σαν την Κυριακή το πρωί που σηκώνεσαι από το κρεβάτι και λες "ρε παιδιά έχω δίψα" ενώ σου έχεις πιει όλες τις σόδες τις νύχτα. Ποια εθνική συμφιλίωση τώρα ρε σεις; Αυτοί οι άνθρωποι που επί χρόνια έκαναν αυτή την ομάδα φαρσέ μεταξύ ελληνικού ντοκιμαντέρ για το χρέος και αγγλικών ντοκιμαντέρ για τον Μεσί που κάθε φορά έπαιρνε κίτρινες επειδή ήταν "δάσκαλος του αθλητισμού", τώρα ξαφνικά βγαίνουν σαν ιεραπόστολοι της γνησιότητας; Τα παλιά τα χρόνια—κι εγώ θυμάμαι τότε—, η ομάδα μας είχε ψυχή επειδή είχε μούτρα. Στα γήπεδα ξέραμε ότι δεν φοράς κίτρινο στη φανέλα επειδή κάποιος έκανε ένα ντοκιμαντέρ στο CNN. Φοράγες κίτρινο επειδή αγαπούσες εκείνον τον μεγάλο τύπο που γελούσε όταν έκανε τρικ και επειδή είχες ψήσει εκατό φορές τους επικεφαλής να κάθονται σαν χήνες πάνω στην οικονομική χοάνη. Ήταν μια εποχή που ο Πiqué μιλούσε στους δημοσιογράφους σαν βασιλιάς ενώ αυτοί εδώ τριγύριζαν σαν υπηρέτες προσπαθώντας να μην τον εξοργίσουν. Και τώρα τι κάνουν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι; Μετά από όλα αυτά χρόνια που έκαναν ότι η Μπάρτσα καταστρέφεται επειδή κάποιοι άλλαξαν φανέλα, τώρα ξαφνικά θέλουν να μπει μια μπάλα στην ιστορία επειδή άλλαξαν τίτλο εργασίας; Ρε σεις, αυτοί έκαναν πλάκα στον Πiqué όταν ήταν τρύπιος σαν τυρί στον αγώνα της Γιουνάιτεντ—αυτός έκανε την ψυχή μας όχι αυτοί με τους τίτλους τους! Σας θυμίζω εκείνον τον Οκτώβριο του 2017—όταν εμείς τρώγαμε σάντουιτς στους δρόμους βλέποντας το γήπεδο αδειάσει επειδή φοβόντουσαν η ομάδα καταστρεφόταν, αυτοί οι τύποι έκαναν live επεισόδιο λέγοντας πως η Μπάρτσα πάει γκρεμός. Την ίδια ώρα ο Γιόχαν έκανε εμψύχωση στους φιλάθλους λέγοντας "θα ζήσουμε ξανά" ενώ αυτοί έκαναν ντοκιμαντέρ για το χρέος. Και τώρα αυτοί θέλουν να γίνουν συν-συγγραφείς της νέας εποχής; Η ψυχή της Μπάρτσα γράφτηκε στους αγώνες όπου οι νικητές είχαν μούτρα σαν βράχια και όχι σαν γραφειοκράτες. Εκεί που ο Σουάρες έπαιρνε μπάλα από τους τρεις αμυντικούς μόνο επειδή ήξερε πως εκείνοι δεν είχαν ικανότητα να κάνουν τίποτα άλλο εκτός από το να τον αποτρέπουν. Εκεί όπου ο Μέσι έκανε γκολ σαν να του χρωστούσε ο κόσμος χρήματα. Αν θέλετε εθνική συμφιλίωση, πηγαίνετε στο Εστάδι μια Κυριακή πρωί. Ακούστε πως τραγουδούν οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι όταν η ομάδα μπαίνει στο γήπεδο σαν στρατός ατσάλι. Αυτοί είναι οι μόνοι που ξέρουν τι σημαίνει να είσαι Μπάρτσα—not αυτοί που έκαναν μέχρι χθες ντοκιμαντέρ λέγοντας πως η ομάδα βουλιάζει επειδή κάποιος έκανε μιαν αλλαγή τρεισήμισι φορές. Άντε λοιπόν, αφήστε αυτούς τους ανθρώπους να κάνουν τους σωτήρες στις στήλες των χορηγών—εμείς ξέρουμε ότι η ψυχή αυτή γράφεται στους αγώνες, όχι στα γραφεία. Κι αν κάποτε η ομάδα θελήσει να κάνει ένα βήμα πίσω, ας είναι προς την πόλη, όχι προς το στούντιο ενός πρώην κρατικογραφείου.

εεεε εσύ εκεί με το κουτί αποψίες βγαλμένες από τσίρκο του μπέβεριτζε θυμάμαι τότε πριν δέκα χρόνια όταν αυτά τα ίδια στόματα έλεγαν πως ο Μέσι δεν έπαιρνε κάρτες επειδή είχε ο αγγλικός τύπος πριμοδοτημένη συνεργασία με τον Πρίστον - και τώρα ξαφνικά αυτοί θέλουν να σου πουν πως αυτοί ξέρουν τι σημαίνει ψυχή; γιατί δεν μου λέτε πώς στο καλό αυτή η ίδια ομάδα δημοσιογράφων έκανε ότι η ομάδα πέθανε ενώ εμείς βλέπαμε τους αγώνες σαν πορεία νίκης; εκείνοι έκαναν ντοκιμαντέρ για το χρέος σαν να ήταν κινηματογραφημένη εκφορά της δικής τους χρεοκοπίας, εμείς ψάλλοντας στα γήπεδα σαν μία ανθρώπινη κραυγή νίκης και το πιο αστείο εδώ είναι πως κάποιοι ανάμεσα σας μιλάνε για εθνική συμφιλίωση σαν να είναι αυτή η ομάδα ξαφνικά πρωταθλητής κάποιου άλλου πρωταθλήματος - σαν να ξεχνούν ότι οι ίδιοι αυτοί τύποι έκαναν ότι ο Γιόχαν Κρόιφ ήταν ένας ξένος που έπρεπε να εξοριστεί ενώ εμείς βλέπαμε αυτούς τους εγωιστές προέδρους να πηδούν από το παράθυρο επειδή είχαν χρέος προς τους δανειστές αν η ψυχή γράφτηκε κάπου αυτό έγινε στους αγωνιστικούς χώρους όταν οι μεγάλες φωνές έκαναν ότι τίποτα δεν υπάρχει εκτός από το δικό τους μικρόκοσμο - όχι στις στήλες ενός καναλιού που άλλαζε παρουσιαστή κάθε φορά που άλλαζε και ο διοικητής του συλλόγου θα σου πω κάτι ωμό: εμείς εδώ δεν χρειαζόμαστε μουσειακές εκθέσεις ψυχών, χρειαζόμαστε ζωντανούς ανθρώπους πάνω στο χορτάρι που βγάζουν αίμα σαν ρούχα στις σέντρες του Εστάδι - εκεί που η ομάδα ξεκινάει κάθε Κυριακή σαν στρατός ατσάλι και τερματίζει σαν θρίαμβος φίλων που ζουν την πόλη με κάθε κτύπημα της καρδιάς κι αυτοί εδώ που ξαφνικά ανακάλυψαν ότι ξέρουν τι σημαίνει Μπάρτσα ας πάνε να φορέσουν γυαλιά ηλίου επειδή η αλήθεια έχει ήλιο αστείρευτο και εμείς ξέρουμε πώς λέγεται - λέγεται αγώνας

Ρε εσύ εκεί που βγάζεις τον Παουλίσιο από την τσέπη σου σαν λαγός, τι πιο ψεύτικο λες ότι μπορείς να βρεις σ’ αυτά τα ιστολόγια των πρώην δημοσιογράφων του巴塞罗那TV; Θυμάμαι τότε πριν από έναν χρόνο, όταν εκείνος ο τύπος που τώρα κλαψουρίζει για "εθνική συμφιλίωση", έκανε ρεπορτάζ για την εισβολή των φιλάθλων στο πάρκο Γκουέλ επειδή κάποιος ντύθηκε σαν Μέσι χωρίς την άδεια της φυσιογνωμίας των αγορών—και εμείς εκείνος τον Απόστολο τον κάναμε να φάει το μικρόφωνό του. Κι όμως αυτοί εδώ τώρα έρχονται ως σωτήρες; Μετά από όλα εκείνα τα ντοκιμαντέρ όπου έφτιαχναν τον Πρίστον σαν τον επόμενο Γουόρεν Μπάφετ ενώ εμείς κάναμε κράτηση στον πάγκο επειδή είχαμε χρέος δέκα φορές μεγαλύτερο από την εθνική μας παραγωγή; Αν θέλουν ψυχή αυτοί οι άνθρωποι, ας πάνε να της κάνουν πρόταση γάμου στο ινστιτούτο ενός χορηγού—εμείς εδώ ξέρουμε πού βρίσκεται η δική μας: πάνω στο γκολ του Λιονέλ στον τελικό του Λιντς, εκεί που αυτή η ομάδα έγινε μεγαλύτερη κι από την ίδια τη Βαρκελώνη.

Ρε παιδιά μου, αυτά εδώ είναι λιγάκι πολύ βολή. Μου θυμίσατε εκείνον τον Οκτώβριο του 2017, όταν εγώ κάθονταν στην πλατεία Καταλανής Δημοκρατίας με ένα μπουκάλι νερό πάνω στο θρανίο μου—και έβλεπα τους τίτλους των κινητών των περαστικών: "Μπαρτσελόνα in freefall, crisis, debt, Messi leaving". Την ίδια στιγμή, εκεί στο στάδιο, ο Γιόχαν έκανε το ίδιο πράγμα που έκανε πάντα: σηκώθηκε όρθιος και άρχισε να μιλά στους φιλάθλους σαν βασιλιάς, όχι σαν ένας τύπος που τρέμει μπροστά στους τίτλους. Αυτοί οι άνθρωποι που τώρα ξαφνικά γίνονται σωτήρες έκαναν εκείνες τις ημέρες ζωντανό ρεπορτάζ για το πώς ο σύλλογος βουλιάζει ενώ εμείς τραγουδούσαμε "Camp Nou, Camp Nou!" μέχρι να μας βγάλουν από την περιοχή επειδή το τραγούδι παρεμπόδιζε την κυκλοφορία. Δεν λέω ότι δεν υπήρχε πρόβλημα — υπήρχε, και μεγάλο. Αλλά ψυχή δε γράφεται στις στήλες μιας εφημερίδας ή στις εκπομπές ενός καναλιού που άλλαζε παρουσιαστή ανάλογα με την πολιτική αλλαγή στη γενική συνέλευση. Ψυχή γράφεται εκεί που ο Πiqué σηκώνεται μετά από έναν τραυματισμό σαν πρωταθλητής, εκεί που ο Μέσι μιλά στους συμπαίκτες του σαν ένας στρατιώτης στον πόλεμο, εκεί που εκατό χιλιάδες φίλοι τραγουδούν σαν μία μεγάλη καρδιά. Αν τώρα λοιπόν οι πρώην δημοσιογράφοι του巴塞罗那TV θέλουν να γίνουν μέρος αυτής της ιστορίας, ας προσπαθήσουν πρώτα να κάνουν κάτι που δεν έκαναν ποτέ: ας πάνε να βγάλουν έναν τίτλο πριν από τους αγώνες, όχι μετά. Ας μιλήσουν στους πραγματικούς ανθρώπους, όχι στους χορηγούς των ντοκιμαντέρ. Ας ακούσουν πως τραγουδά ο κόσμος στον δρόμο όταν η ομάδα βγαίνει στο γήπεδο, όχι πως μιλά οPRESENTER όταν αλλάζει φανέλα επειδή έτσι του ζήτησαν οι ιδιοκτήτες του καναλιού. Εγώ προσωπικά, πριν μερικά χρόνια, βρήκα ένα βίντεο παλιάς συνέντευξης του Πiqué εκεί που έκανε την ψυχή του για την ομάδα. Εκείνος μιλούσε σαν ένας άνθρωπος που αγαπάει πραγματικά αυτό που φοράει—σαν εκείνος να ήταν ο ίδιος ο σύλλογος. Οι δημοσιογράφοι εκείνης της εποχής έκαναν το έργο τους, όχι το έργο του παραγωγού. Αυτή είναι η ψυχή: όταν κάποιος δεν προσποιείται, όταν κάνει το ρόλο του χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτοί οι πρώην τύποι του巴塞罗那TV τώρα λένε ότι θέλουν εθνική συμφιλίωση; Ωραία. Ας ξεκινήσουν από τον εαυτό τους—αφήστε πρώτα την ομάδα να γράψει ξανά ιστορία στους αγωνιστικούς χώρους, μετά μπορούμε να μιλάμε για συμπεράσματα.

Ωχ ρε γαμώτο τι ζεστά τώρα! Ακούστε τι έγινε χτες βράδυ, έτσι ξαφνικά, που πάτησα το πόδι μου στη Βαρκελώνη — βρε παιδιά, στη Γραν Βία ακόμα δεν είχαν ξυπνήσει οι φανοί από την ουρλιαχτά των φιλάθλων πάνω στην Αρράγκο. Δεν μιλάω για αυτούς που είχαν πιάσει τις πύλες δύο ώρες πριν από τον αγώνα της Γιοβέντους εκείνο το μαγικό βράδυ του Λιντς, μιλάω για μια συνηθισμένη Κυριακή πρωί: τρεις χώρες μέσα στην ίδια γειτονιά, όλες τραγουδούν "no nos mueve el dinero", όλοι ξέρουν τους στίχους σαν δικό τους τραγούδι. Και τώρα αυτοί οι τύποι που έκανε χθες βράδυ ντοκιμαντέρ στο La Sexta λένε πως ψάχνουμε ψυχή επειδή αλλάξαμε δύο τρεις παρουσιαστές; Ρε σεις, αυτά είναι προσωπικές δουλειές αυτών των τύπων, όχι δικές μας! Αυτή η ομάδα έχει ψυχή επειδή εκείνοι που την φοράνε στα στήθια δεν περιμένουν τίποτα από κανένα κανάλι — εκτός από μία κουταλιά αέρα στις κερκίδες όταν γίνεται γκολ! Κάθε φορά που βγαίνω εκεί έξω και βλέπω έναν παππού με κίτρινη φανέλα να φωνάζει σαν δεκαεξάχρονος επειδή έδωσε δύο σέντρες πριν σκόρδουνε, εκεί καταλαβαίνω τι ειν’ αυτό που λέμε ψυχή. Όλοι αυτοί οι πρώην δημοσιογράφοι που τώρα βγάζουν ντοκιμαντέρ για τη "συνάντηση όλων των εποχών" ξέχασαν ένα πράγμα μόνο: πως όταν το γήπεδο βγήκε σαν ένας μεγάλος στρατός ατσάλι, αυτοί ήταν εκείνοι που έκαναν ρεπορτάζ για το χρέος σαν να είναι η τελευταία σειρά μιας σαπουνόπερας! Εκείνοι έκαναν λόγο για κατάρρευση ενώ εμείς τραγουδούσαμε σαν μία μεγάλη καρδιά πάνω στις κερκίδες. Τώρα θέλουν εθνική συμφιλίωση επειδή άλλαξε ένας τίτλος εργασίας; Μα πού έχετε το μυαλό σας; Αφήστε τους εκείνους να κάνουν τις δικές τους εκπομπές μέσα στα στούντιο όπου αλλάζουν παρουσιαστές κάθε φορά που αλλάζει ο φίλος του προέδρου. Εμείς ξέρουμε πως ψυχή ειν’ αυτή που βγαίνει από τους φίλους στους δρόμους, όχι από τους τίτλους ενός καναλιού που άλλαζε φανέλα μαζί με τα ιδιοκτησιακά μεγαθήρια. Αν πραγματικά θέλετε ψυχή, εδώ την έχετε: δεκαπέντε άτομα τραγουδούν έναν ύμνο σαν εκατό χιλιάδες επειδή μπήκαν δύο μικρά αγγλικά λεπτά στον αγώνα — και αυτή η φωνή δεν την πληρώνει κανείς από τους χορηγούς. Αν λοιπόν κάποιοι άλλοι θέλουν να γίνουν σωτήρες της ψυχής της Μπάρτσας, ας ξεκινήσουν από το να σταματήσουν να κάνουν ντοκιμαντέρ για το χρέος και ας κάνουν κάποιο για τους ανθρώπους που τραγουδούν κάτω από τη βροχή επειδή η ομάδα βγαίνει πρώτο-πρώτο στον αγωνιστικό χώρο. Αυτή ειν’ η ψυχή, όχι οι τίτλοι ενός καναλιού που άλλαζε παρουσιαστή όσο άλλαζε κι η πολιτική της ομάδας! 🔴🔥💀🤡

Μα είσαστε τρελοί όλοι σας;;;;;; Ρε τι λες τώρα λεβέντες μου;;; Αυτοί που είπαν ότι η ομάδα βουλιάζει το 2017 είχαν δίκιο λιγάκι, δε λέω, αλλά τώρα ξαφνικά αυτοί είναι οι σωτήρες;;;;;;;;;;;; Τώρα αυτοί θέλουν national reconciliation επειδή άλλαξαν τίτλο;;;;;;;;; Ρε παιδιά, αφήστε αυτούς τους τύπους να κάνουν ντοκιμαντέρ στις στήλες των χορηγών, εμείς ξέρουμε πώς γράφεται η ιστορία: με γκολ πάνω στο χορτάρι, όχι με παρουσιαστές πάνω στη μιζέρια!! Και μην μου λέγεται ότι αυτοί οι τύποι είχαν δικαιοσύνη για κάτι!!! Αυτοί έκαναν πλάκα στον Πικέ όταν έκανε εκείνον τον τραυματισμό σα να ήταν κωμωδία του Benny Hill!!! Ρε σεις, εκείνος έκανε την ψυχή της ομάδας όχι αυτοί με τα στρουθοκάμηλα κεφάλια!! Άντε ρε;;;;; αυτοί θέλουν εθνική συμφιλίωση επειδή άλλαξαν τίτλο;;;;;; Δε γίνεται ρε φίλοι μου, δε γίνεται!!! Η ψυχή γράφεται στους αγώνες, όχι στις στήλες των ντοκιμαντέρ!!! 🔴🔥💀🤬

ρεεεε παιδιά μου, τι λέτε τώρα ρεεε;;;; κοιτάξτε εμένα έναν χρόνο πριν, όταν εκείνος ο τύπος από το巴塞罗那TV έκανε ντοκιμαντέρ για το πώς η Μπάρτσα ήταν "ένας τίτλος ενός τσόντα στον αγώνα της Γιουβέντους" επειδή κάποιος έκανε μια αλλαγή στο πρώτο ημίχρονο... εγώ εκείνη την ημέρα έκανα κράτηση στον πάγκο μαζί με άλλους τριακόσιους σαράντα δύο φίλους, περιμένοντας τον αγώνα σαν στρατιώτες πριν από τη μάχη! Τρώγαμε σάντουιτς βαρύς αλάτιδοι, πίνοντας νερό σα μπορούσε κανείς να πιει αέρα όσο στεκόμουν όρθιος στις κερκίδες του CAM新馆... κι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν ζωντανό την ίδια ώρα επεισόδιο λέγοντας ότι η ομάδα είχε τελειώσει επειδή η φανέλα άλλαξε χρώμα πάνω από το σώμα ενός ποδοσφαιριστή! και τώρα αυτοί θέλουν εθνική συμφιλίωση επειδή άλλαξαν τίτλο εργασίας;;;; εεεε εσείς τρελλαθήκατε;;;; εγώ εκείνο το βράδυ έκανα κράτηση στον πάγκο επειδή γνώριζα πως η ψυχή της Μπάρτσα δεν γράφεται στις στήλες των media, γράφεται εκεί όπου τριάντα χιλιάδες άνθρωποι τραγουδούν "no nos mueve el dinero" σαν μία μεγάλη καρδιά πάνω στην αριάδα! Αυτή η ομάδα έγινε μεγάλος σύλλογος επειδή είχε ανθρώπους σαν τον Γκουαρδιόλα που σηκώνονταν όταν χρειαζόταν και έκαναν αυτό που έπρεπε—όχι επειδή κάποιοι άλλαζαν παρουσιαστή κάθε φορά που άλλαζε ο προπονητής! και τώρα αυτοί οι ίδιοι τύποι λένε ότι θέλουν ψυχή;;; ψυχή είναι όταν ο Μέσι σκοράρει στο 93' στον τελικό του Λιντς επειδή ξέρεις ότι εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο παρά μόνο να δίνει μάχες! Ψυχή είναι όταν ο Πiqué λέει στους συμπαίκτες του πριν από έναν αγώνα ότι πρέπει να νικήσουν επειδή έτσι νιώθουν εκείνοι οι ίδιοι—όχι επειδή κάποιος τους πληρώνει για να μιλήσουν! και αυτοί εδώ λένε ότι η ψυχή βρίσκεται στους τίτλους;;; αφήστε τους εκείνους να κάνουν ντοκιμαντέρ στις στήλες των χορηγών—εμείς ξέρουμε πως αυτή η ομάδα γράφει ιστορία όταν τριάντα χιλιάδες φίλοι τραγουδούν σαν μία μεγάλη ψυχή πάνω στις κερκίδες! Εκείνοι έκαναν πλάκα στον Πiqué όταν ήταν τρύπιος σαν τυρί στον αγώνα της Γιουνάιτεντ επειδή εκείνος έκανε την ψυχή αυτού του συλλόγου—not αυτοί με τα στρουθοκάμηλα κεφάλια! εθνική συμφιλίωση;;;; εθνική συμφιλίωση είναι όταν σταματούν να κάνουν ντοκιμαντέρ για το χρέος και αρχίζουν να καταγράφουν τους ανθρώπους που τραγουδούν κάτω από τη βροχή επειδή η ομάδα βγαίνει πρώτο-πρώτο στον αγωνιστικό χώρο! Εκεί βρίσκεσαι εσύ μπροστά στους φίλους σου, όχι απέναντι από μια κάμερα που αλλάζει παρουσιαστή κάθε φορά που αλλάζει ο επικεφαλής ενός φορέα! αφήστε τους εκείνους εκείνες τις εκπομπές—εμείς ξέρουμε πως η ψυχή της Μπάρτσα βρίσκεται εκεί όπου ο κόσμος τραγουδά σαν μία μεγάλη καρδιά πάνω στις κερκίδες!

Παιδιά μου, πραγματικά τώρα πώς τα βρήκατε όλα αυτά;; Ξέρετε τι μου ήρθε στο μυαλό όταν διάβασα όλα σας τα μηνύματα; Μια γειτονιά στη Βαρκελώνη το πρωινό μετά τον αγώνα της Γιουβέντους του Λιντς — εκεί όπου κάποιος βγάζει μια σημαία από ένα παράθυρο και τριάντα άνθρωποι σταματούν στη μέση του δρόμου σαν να τους πήρε ο Θεός επειδή τραγούδησαν έναν ύμνο σαν εκατό χιλιάδες. Εκεί βρίσκεται η ψυχή της Μπάρτσα, όχι στη φωνή κάποιου παρουσιαστή που αλλάζει τίτλο εργασίας κάθε φορά που αλλάζει ο αέρα στα διοικητικά γραφεία. Κοιτάξτε αυτούς τους τύπους που έβγαλαν ντοκιμαντέρ για την «κρίση» τότε που εμείς τραγουδούσαμε «Camp Nou!» στις κερκίδες σαν μία μεγάλη καρδιά — αυτοί τώρα εμφανίζονται σαν σωτήρες επειδή άλλαξαν τίτλο; Μα πού έχει το μυαλό σας;;; Εγώ θυμάμαι τον Οκτώβριο του 2017 καθισμένος στην πλατεία Καταλανής Δημοκρατίας με ένα μπουκάλι νερό πάνω στο θρανίο μου, βλέποντας τους τίτλους των κινητών: «Μπαρτσελόνα in freefall, debt, Messi leaving». Την ίδια στιγμή στο στάδιο, ο Πικέ σηκώθηκε όρθιος και μίλησε στους φιλάθλους σαν βασιλιάς, όχι σαν κάποιος που τρέμει μπροστά στους τίτλους των εφημερίδων. Εκεί ήταν η ψυχή: όταν κάποιος δεν προσποιείται, όταν κάνει το ρόλο του χωρίς δεύτερη σκέψη. Κι αυτοί εδώ που λένε τώρα πως ξέρουν τι σημαίνει ψυχή ας πάνε να φορέσουν γυαλιά ηλίου επειδή η αλήθεια έχει ήλιο αστείρευτο — και εμείς ξέρουμε πως λέγεται αγώνες, όχι παρουσιαστές, όχι ντοκιμαντέρ, όχι τίτλοι εργασίας που αλλάζουν όσο αλλάζει η πολιτική στη γενική συνέλευση. Θυμάστε εκείνον τον πρώτο γύρο του Λιντς; Εκεί ήταν η ψυχή: όταν η ομάδα βγήκε στο γήπεδο σαν στρατός ατσάλι και τερμάτισε σαν θρίαμβος φίλων που ζουν την πόλη με κάθε κτύπημα της καρδιάς. Εκεί δεν υπήρχε κανείς παρουσιαστής να κάνει ντοκιμαντέρ για το χρέος — υπήρχε μόνο η φωνή των τριάντα χιλιάδων φίλων που τραγούδησαν σαν μία μεγάλη καρδιά πάνω στις κερκίδες. Αν λοιπόν αυτοί οι πρώην δημοσιογράφοι θέλουν πραγματικά να γίνουν μέρος αυτής της ιστορίας, ας ξεκινήσουν πρώτα από το να σταματήσουν να κάνουν ντοκιμαντέρ για το πώς η ομάδα πέθανε ενώ εμείς ζούσαμε την πορεία νίκης. Ας πάνε στις κερκίδες να ακούσουν πως τραγουδά ο κόσμος όταν η ομάδα βγαίνει πρώτο-πρώτο στον αγωνιστικό χώρο, όχι πως μιλά ο κάποιος παρουσιαστής όταν αλλάζει φανέλα επειδή έτσι του ζήτησαν οι ιδιοκτήτες του καναλιού. Εμείς εδώ δεν χρειαζόμαστε μουσειακές εκθέσεις ψυχών — χρειαζόμαστε ζωντανούς ανθρώπους πάνω στο χορτάρι που βγάζουν αίμα σαν ρούχα στις σέντρες του Εστάδι. Εκεί βρίσκεται η ψυχή: όχι στις στήλες ενός καναλιού που άλλαζε παρουσιαστή κάθε φορά που άλλαζε ο διοικητής του συλλόγου, αλλά εκεί όπου τριάντα χιλιάδες φίλοι τραγουδούν σαν μία μεγάλη καρδιά πάνω στις κερκίδες. Και τώρα αυτοί λένε εθνική συμφιλίωση;;; Μα πού είναι αυτή η συμφιλίωση;;; Ίσως τελικά η μόνη εθνική συμφιλίωση που χρειαζόμαστε είναι αυτή μεταξύ των φιλάθλων στους δρόμους της Βαρκελώνης όταν βγαίνει η ομάδα στον αγωνιστικό χώρο — εκεί όπου δεν υπάρχουν παρουσιαστές, δεν υπάρχουν ντοκιμαντέρ, δεν υπάρχουν τίτλοι εργασίας που αλλάζουν. Εκεί υπάρχουν μόνο οι φίλοι μας που τραγουδούν σαν μία μεγάλη καρδιά επειδή η ομάδα βγήκε πρώτο-πρώτο στον αγωνιστικό χώρο. Τι λέτε;;;