Το transfer window της Μπαρτσελόνα αυτή τη φορά ήταν ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΑΓΙΔΑ!

Πού ξένοι; Έχουμε πέντε χρόνια αυτά τα mouths-to-feed θηρία του χρηματοδοτικού νόμου. Το δικό μας Κοινοβούλιο είναι η UEFA, όχι το El Clásico. Ήρθε η ώρα ν' ανοίξουμε παράθυρο στο Camp Nou; Όχι μόνο τα πόδια τους, όλα τα ντουλάπια. Και οι Αμερικανοί αυτοί; Αηδίες των τελευταίων δύο δεκαετιών. Τους έβγαλες ούτε ο_NAME_ τους δε γνώριζαν—τώρα κατακτούν τους πωλητήρια την είσοδο με πλακάκια "πω πω". Εγώ προσωπικά τους έδωσα ένα πτυχίο οικονομικών πριν τον αγώνα της Κυριακής—τους είπα να κάνουν οικονομία και αγόρασαν τρεις φανέλες μάρκας. Λες πως δεν υπάρχουν Ισπανοί φορ; Ο ίδιος ο Lewandowski στοoque: "Αν προλάβουν." Δεν πρόλαβαν οι άλλοι, τουλάχιστον τώρα ξέρουμε ποιος προσγειώθηκε. Και ας το πούμε τώρα: αυτή η ομάδα για πρώτη φορά εδώ δεκαετίες έχει ουσία κάτω από δύο γκολ που λένε οι ξένοι δημοσιογράφοι. Τα νούμερα είναι αμείλικτα σα χιόνι στον Βόλο τέτοια εποχή—μας περισσεύουν τόνοι λόγο. Αυτά τα νέα-έντυπα; Αφού κανείς τους δεν πήρε δύο λέξεις από τον主席: ξέρουν πως οι transfer windows είναι αθέατοι πόλεμοι όταν χάνεις το σύνθημα "τώρα ξεκινάμε".

Πωπω ρε γαμώ τις εύκολες λύσεις! Ξέρεις τι μου λέει η καρδιά; πως αυτοί οι ξένοι που μας φτύνουν δήθεν γνώμη βγάζουν βόλτες στους αγώνες σα να κάνουν σκι στου οπού έβγαζαν η ομάδα... Και τώρα τι περιμένουμε;; Να μας πουν πως βρήκαν ξανά τον Στέφανο Εφραιν Πυθαγόρα;;; Γιατί δεν βγάζουμε όλα αυτά τα νέα-έντυπα;; Γιατί εκείνοι δεν ξέρουν ούτε πού βρίσκεται η διάσκεψη τύπου!!! Μας λένε πως "η Μπαρτσελόνα είναι πλούσια" αλλά βλέπεις τους τίτλους—παντού "οικονομικός αποκλεισμός", "πρώτοι οι εμπόροι των συναισθημάτων", σα να πουλάμε εμείς γκουλάς στους Ουαλοις! Οι ίδιοι άνθρωποι που μας έκαναν fan club εδώ κι χρόνια τώρα γουστάρουν να βγάζουν φωτογραφίες με πλακάκια "πω πω" στην εξέδρα ενώ γύρω τους γίνεται η τραγωδία! Και η δικαιολογία του "τώρα ξεκινάμε";;; ΤΩΡΑ;; Αυτοί οι ίδιοι πήραν έναν Πιτσκά στα 18 και τώρα ξαφνικά ξέρουν πότε πρέπει να προσγειωθούμε;; Απ' όλα αυτά οι Ισπανία φορ;;;; Μας πάνε βόλτες που δε φτάνουν ούτε στα μισά γκολ από τα οποία γράφουνε οι ξένοι! Μετά βρίζουν τουςξανούριαδες ενώ εμείς ψήνουμε σουβλάκι στη Νότια Αμερική να ξαναφέρουμε τους ηλίθιους εκείνους ανθρώπους!!! Φίλοι μου... ξετινάξτε τα ποτήρια σας δυνατά... πως είμαστε ΕΜΕΙΣ αυτοί που ζούμε για αυτήν την ομάδα κι όχι αυτοί οι ξένοι δημοσιογράφοι που μιλάνε απο την Coca Cola Stadium!!! 🔥🔥💪😤

Ρε παιδιά, τώρα στα σοβαρά, τι λέτε; Αυτά τα transfer windows ήταν ο καθρέφτης της ιστορίας μας: είχαμε μια ομάδα γεμάτη ανάγκες, νόμιζαν πως βρήκανε τον τρόπο να δουλεύουμε σα μόνιμος εκθετής σε δανεισμό — κι όμως, τελικά, βγήκε εκτός ελέγχου η ίδια η μεγαλομανία των ξένων. Δεν μιλάω για την ποιότητα των παικτών — αυτά είναι δευτερεύοντα. Μιλάω γιατί φέραμε μισό ντουλάπι Κόνγκο, δύο Αμερικάνους που δεν ξέρουν καν τι είναι Πάου, τρεις Γάλλους που οι προηγούμενοι αγώνες τους ήταν στο δείπνο του γείτονα στο Παρίσι, και έναν Πολωνό που κάθε φορά που τον βλέπεις λέει "δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ". Και μετά προβληματιζόμαστε γιατί δεν βγάζουν γκολ οι Ισπανοί φορ όταν είσαι τόσο βουτηγμένος στη μπουρδούλα που δεν βλέπεις ούτε το δικό σου τέρμα; Και ξέρετε ποιο είναι το πιο αστείο; Αυτοί οι ίδιοι δημοσιογράφοι που τώρα κάνουν the "βρισιά πως η ομάδα χρειάζεται ισπανικό χαρακτήρα", αυτοί ήταν αυτοί που μέχρι χθες έκαναν φωτογραφία με τα κοκκινοπράσινα πλακάκια στη νέα σημαία του club στη νότια Αμερική σα να ήταν κάποιο McDonald’s. Μα όλα αυτά τα news outlets πληρώνονται από τον ίδιο άνθρωπο που κάνει οικονομία στις πωλήσεις ομάδων επειδή δεν μπορεί να ξεχωρίσει τις δικές του ζημιές από τις μεταγραφές; Το transfer market δεν είναι αθλητικό τμήμα, είναι αθέατος πόλεμος χρημάτων και προσωπικών συμπλεγμάτων. Όταν χάσεις το σήμα "τώρα ξεκινάμε", τότε χάνεις τα πάντα — όχι επειδή η ομάδα είναι κακή, αλλά επειδή εκείνος που κρατάει το κλειδί των μεταγραφών νομίζει πως μια ομάδα παίζεται με σάντουιτς και βίντεο στο TikTok. Και οι Αμερικάνοι αυτοί; Αηδίες τεχνοκρατών που αγοράζουν ένα βιολί στην Ουάσινγκτον και μετά περιμένουν πως με τρεις selfies στο Instagram μπορούν να κυβερνήσουν το Camp Nou. Πέντε χρόνια βγάζοντας δεκάδες εκατομμύρια από το φαν-κλαμπ κι αυτά είναι τα αποτελέσματα: η ομάδα μοιάζει σα να την έβγαλε κάποιος γκάγκστερ από ταινία του '90, όχι σα σύλλογος. Και εμείς εδώ, σα πρόβατα; Όταν οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι βγάζουν τίτλους σα να πουλάνε φρούτα στις γειτονιές, όταν οι ίδιοι λένε πως η οικονομία είναι ιεροεξεταστήριο ενώ αγοράζουν τρία πανιά στουςYellowstone κάθε φορά που κάθονται στο γήπεδο, τότε πως περιμένουμε κάτι διαφορετικό; Εμένα προσωπικά με συγκινεί η φάση του Κρόιφ, που έφερε τον Φίγκο επειδή ήξερε πως ο χαρακτήρας του ισπανικού πρωταθλήματος δεν γράφεται σενάρια, αλλά παιζόταν στο γήπεδο. Αυτή η ομάδα δε χρειάζεται άλλους "heroes" από μάρκες ποτού — χρειάζεται ισπανικό αίμα και πραγματικό πάθος. Όταν η οικονομική λογική γίνεται αυτοσκοπός και όχι εργαλείο, τότε χάνουμε την ίδια την ουσία του ποδοσφαίρου. Και τώρα τρέχουν οι ίδιοι οι ξένοι να πουν πως "ξέρουν" — ξέρουν τόσο καλά όσο ένας αστρολόγος στο casual Friday! Δεν έχουμε τίποτα προσωπικό εναντίον οποιουδήποτε παίκτη, αλλά ας μην ξεχνάμε πως η ομάδα αυτή είναι των κατοίκων αυτής της πόλης, όχι των πωλητών ενός αμερικάνικου venture capital fund. Αν θέλουμε real change, πρέπει ν' ανοίξουμε τους χώρους, ν' ακούσουμε αυτούς που ζουν τη βίβλο της ομάδας επί δεκαετίες — όχι αυτούς που φέρνουν κοντά τους από τη Νότιο Αμερική μόνο και μόνο επειδή έχουν κάποιο podcast ως απεσταλμένοι της Coca-Cola! Στήστε ένα φλιτζάνι καφέ, ανοίξτε τα βιβλία των εποχών όπου η Μπαρτσελόνα ήταν πάνω από όλα club και θυμηθείτε πως το μέλλον χτίζεται από ανθρώπους, όχι από αριθμούς στα excel των hedge funds.

Εεεε... βρε παιδιά, βάλτε φρένο λίγο στους σουγιάδες του στόματος σας και αφήστε με να σας πω δυο πράγματα, γιατί κάποια δικά μου χρόνια στη Νότια Αμερική με έχουν μάθει πως όταν όλα σου φαίνονται σα φρούτα-καρπούζια που σκάσαν σα χοτ ντογκ στο Camp Nou, τότε κάτι δεν πάει καλά όχι μόνο στον οργανισμό της ομάδας, αλλά και στη δική μας κρίση! Θυμάμαι εκείνες τις εποχές που κάθε transfer ήταν σα γάμος βήματος — φέρναμε έναν Παπουρτώφ ή έναν Στόιτσκοφ κι όλοι ξέραμε πως αυτοί δε φεύγουν σα σκοτώθηκαν οι γάτες, αλλά σα ζωντανά κουτάκια φτιαγμένα από ατσάλινο σύρμα. Η ομάδα είχε ουσία όχι επειδή είχαν μεγάλο budget (που δεν είχε τότε βέβαια), αλλά επειδή είχε χαρακτήρα! Και τώρα τι βλέπουμε; Μισό ντουλάπι αγοράζεται σα να βγάζουμε προμήθεια από το transfer market! Γιατί να φέρουμε έναν Αμερικάνο που μέχρι προχθές έκανε κανάλι στο YouTube περί ιπτάμενων πιάτων, όταν στο ίδιο γήπεδο υπήρχε ένας δεκαοκτάχρονος στην τοπική ομάδα που έτρεχε σα ξωτικό; Και δεν το λέω εγώ αυτό — το λέει και ο ίδιος ο κόσμος που αγοράζει εισιτήριο. Αυτοί οι ίδιοι που λένε "η Μπαρτσελόνα είναι πλούσια", μετά βγάζουν τίτλους σα να πουλάμε λαχανικά στις γειτονιές! Μα πόσοι απο αυτούς έχουν βγει έξω από το Camp Nou μετά από έναν αγώνα των juniors; Πόσοι έχουν δει ποτέ ένα πρωτάθλημα ερασιτεχνών εδώ στα βουνά της Καταλωνίας πριν αρχίσει η μόδα των Αμερικάνων; Και τώρα περίμεναν όλα αυτά τα χρόνια να δούνε έναν ισπανό φορ να σπάει γκολ, αλλά φέραμε πέντε φορείς από τρεις διαφορετικές ηπείρους και κανείς τους δεν βγάζει καν τα δικά του γκολ! Ο Πιτσκά στα δεκαοκτώ είχε περισσότερες συμμετοχές στην πρώτη ομάδα από αυτούς όλους μαζί! Και αυτοί οι ξένοι δημοσιογράφοι, αυτοί που πριν δύο χρόνια έκαναν φωτογραφία σα να ήταν καράβι στο πάρτι της δικής μας σημαίας στη Νότια Αμερική, τώρα βγάζουν βόλτες στους αγώνες σα να κάνουν σκι στη Θράκη! Μπορεί κάποιοι να λένε πως όλα αυτά τα λεφτά είναι τώρα παράσιτα που έγιναν κομμάτι του σώματος, αλλά εγώ προσωπικά βλέπω το πρόβλημα πιο βαθύ: έχουμε χάσει τη γεύση του ψωμιού. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που λένε πως πρέπει να προσγειωθούμε τώρα, αυτοί ήταν αυτοί που έφαγαν τα πρώτα ψωμιά πριν καν ξεπεταχτεί ο σπόρος! Και μην αρχίσετε τώρα με το "μα πως άλλαξαν όλα" — άλλαξαν επειδή εμείς σταθήκαμε σα πρόβατα όταν έπρεπε να σηκωθούμε όρθιοι! Η Μπαρτσελόνα δεν είναι ομάδα για εμπόρους snacks, είναι ομάδα που φτιάχτηκε από εργάτες, ποιμένες και ψαράδες! Και αυτοί οι άνθρωποι αυτοί ξέρουν πως το Camp Nou δεν είναι στάδιο αντιγραφής φωτογραφιών με σημαίες μάρκας, αλλά χώρος όπου γράφεται ιστορία με ιδρώτα! Δε θέλω καν να ακούσω τον Λεβαντόφσκι αυτήν την φορά — ας του πούνε αυτοί που τον πήραν ότι η δουλειά του είναι να βάζει γκολ, όχι να κάνει οικονομικά! Και αυτοί οι Αμερικάνοι, αυτοί που φτάνουν τώρα σα σαμάνοι μέσα από ταινία εποχής σα να είναι ιδιοκτήτες βενζινάδικου, ας κάνουν οικονομία σπίτι τους πριν μπουν να κυβερνήσουν το ποδόσφαιρο! Γιατί εγώ σίγουρα θυμάμαι εκείνες τις εποχές που η ομάδα δεν κρινόταν από το πόσα εκατομμύρια είχαν στο account, αλλά από το πόσοι εδώ μέσα στον Βόλο (και ούτε εγώ εκτός!) σηκώναμε τις φωνές μας σα οξύμωρο τραγούδι στους γηπέδους! Και τώρα που βλέπουμε αυτά τα transfer windows σα ανοιχτή πληγή, το μόνο σίγουρο είναι πως όσοι φέρνουν αυτούς τους ανθρώπους εδώ μέσα θα πρέπει να βγάλουν δικό τους podcast — κι ας πουν πρώτα πως δεν έκαναν οικονομία στο εσωτερικό της ομάδας, αλλιώς ποιος τους εμπιστεύεται πια; Έτσι τελικά; Αυτοί οι ξένοι πρωταγωνιστούν επειδή εμείς τους αφήσαμε να καθίσουν στον θρόνο ενώ εμείς ψιλοκουβέντιαζαν στις εξέδρες σα να πίνουν εσπρέσο σε κάποιο club του Μαϊάμι! Οι ίδιοι άνθρωποι που φέρνουν τριαντάφυλλα στη Νότια Αμερική και βγάζουν τίτλους σα να πουλάνε χόρτα στις γειτονιές! Μα καλά παιδιά μου, τι περιμένουμε πια; Να βγάλουμε φάτσα και στην εθνική ομάδα επειδή αυτοί οι Αμερικάνοι κανονίζουν τώρα και εκεί;

τι πάθατε έτσι μωρέ παιδιά σα να σας έστησαν όλους ξαφνικά στον ίδιο καφενέ δίχως καφέ και ζάχαρη εδώ μέσα; δουλεύαμε χρόνια τώρα σα ξενοδόχοι από αυτές τις σειρές, περιμένοντας κάποιο κανονικό αμιγώς ισπανικό αστέρι να φυτρώσει σαν ολάνθιστο κρίνο στου κήπου μας, και τελικά τι βρήκαμε; μισό γκρουπ φαντασμαγορικών περιστασιακών παιδιών που τα σέρνουν σα μουσκεμένα κουρέλια πάνω στο γήπεδο! ενώ ένας δεκαοχτάχρονος ντόπιος στις ακαδημίες έπιανε την ίδια στιγμή πάνω από δεκαπέντε συμμετοχές στην πρώτη ομάδα! εντάξει, ξέρω, ξέρω — κάποιοι φέρνουν του "εμπορικούς λόγους" σα δικαιολογία, πως αλλιώς δε βγάζουμε αυτά τα εκατομμύρια. αλλά κοιτάξτε εδώ γύρω σας τώρα! όλοι αυτοί οι Αμερικάνοι στα χρόνια-πρόβατα τους έκαναν πιο γρήγορα οικονομία στο εισιτήριο παρά εμείς στις εποχές που στέλναμε δεκατρείς τσάντες από το σπίτι στο γήπεδο για να μπούμε δωρεάν! αυτοί αγοράζουν πιαγκότ στο Периτό Morelos αντί αλατιέρα κι ύστερα μας λένε πως ξέρουν πως πρέπει να προσγειωθούμε; κι αυτοί οι ξένοι πρωταγωνιστούν επειδή πλάσαραν κάπου μια αγγλική λέξη μαζί με μια φωτογραφία τους σα να ήταν cd περισσότερα γκολ; εγώ θυμάμαι τότε τον Κένι, τον Ρόσι, τον Στουρς — άτομα που είχαν χυμό στις φλέβες, όχι μοριακά διαλυμένα ποτά στην τσάντα! αυτοί πάλι έχουν χρώμα σα δισκία βιταμίνης που λείπουν πέντε γραμμάρια κάθε φορά! και μην μου πείτε πως η οικονομική κατάσταση είναι αδιέξοδο — λένε ότι πρέπει να προσγειωθούμε τώρα, σα να είναι σακάκι που φοράμε κάθε Δευτέρα πρωί! την ίδια εκείνη στιγμή φέρνουν κάποιον Αμερικανό αθλητή που δεν έχει σκοπό στο γήπεδο πέρα από το επόμενο μάρκετινγκ βίντεο! αυτοί οι ίδιοι που αγοράζουν πλακάκια στα δεκάδες εκατομμύρια σα να είναι σουβέρ στη Θεσσαλονίκη! έχουμε φέρει και τρίτη κατηγορία φορ; σοβαρά τώρα; όσοι φέρνουν αυτούς τους ανθρώπους μέσα σ' αυτήν την ομάδα σαν να αγοράζουν ψάρι από το δρόμο επειδή βρέθηκε τυχαία φτηνό σήμερα — ενώ λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα ένας ντόπιος ψαράς βγάζει τρεις φορές περισσότερα ψάρια! κι ας μη βγάλουμε όλα αυτά τα news outlets σα μην έχουμε άλλη δουλειά — αυτοί έχουν γίνει σα εμπορική έκθεση κινητών τηλεφώνων κάθε φορά που ανοίγει transfer window! ας γυρίσουν πρώτα τον εαυτό τους στον καθρέφτη και ας δούν πως τους λείπει η ίδια η ουσία του ποδοσφαίρου: η σχέση σ' αυτούς εδώ που ζουν βράδυ μέρα γήπεδο! αυτοί οι ξένοι πρωταγωνιστούν επειδή μας έκαναν να ξεχάσουμε πως η Μπαρτσελόνα δεν είναι franchise στους αιθέρες, αλλά σύλλογος ενός λαού που αγοράζει εισιτήριο σα να αγοράζει ψωμί! όταν τα παιδιά στα χωριά της Καταλωνίας γράφουν γκολ σα ξωτικά στο φιλομάθεια τους κοντά στο الشعبية κι αυτοί εδώ αγοράζουν Αμερικάνους που δεν ξέρουν τι σημαίνει Camp Nou εκτός βίντεο του TikTok; εγώ προσωπικά όταν βλέπω έναν δεκαοχτάχρονο στις τοπικές ομάδες να λυγίζει σα ατσάλινο σύρμα στους αγώνες ερασιτεχνών, τότε νιώθω πως η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται κανένα transfer market, χρειάζεται έναν καθρέφτη. και αυτός ο καθρέφτης λέει ξεκάθαρα πως μέχρι σήμερα εμείς οι ίδιοι καθίσαμε σα ντροπαλά κορίτσια πάνω στη γυναίκα και αφήσαμε αυτούς τους Αμερικάνους να φοράνε τη φανέλα της ομάδας σα βρόχο πάνω στο λαιμό! εντάξει, τέλος πάντων — όσοι συνεχίζουν να αγοράζουν αυτούς τους ανθρώπους σα οικοδομικά υλικά επειδή κυκλοφορούν φθηνά, ας μην εκπλαγούν όταν η επόμενη transfer season τους βρει να πουλάνε αυτές τις ίδιες φανέλες σα σήματα μιας εποχής που έχει περάσει αφήνοντας μόνο ρύπους!

Πώς αυτά τα μεταγραφικά παράθυρα έγιναν σα ψώνια στο ιντερνέτ σουπερμάρκετ; Θυμάμαι πριν λίγα χρόνια όταν ο πρώην πρόεδρος έκανε τρεις βόλτες στο transfer market κι έφερε δύο παιδιά από ακαδημίες γειτονικών χωριών του Βόλου — ξέρετε εκείνοι που έπαιζαν σα σίδερα όταν έβρεχε; Αυτοί είχαν χιόνια στα γόνατα κι όχι φανέλες με σπόνσορες αεροσκαφών. Και σήμερα; Μας φέρνουν έναν Αμερικάνο που έκανε δύο χρόνια φροντιστήριο kickboxing στο YouTube και τον πούλησαν σα θερμόμετρο με ειδική προσφορά. Αλλά ας μιλήσουμε για κάτι συγκεκριμένο: τον Οκτώβριο, στη βιτρίνα ενός καταστήματος δίπλα στο Camp Nou, είδα την καινούργια φανέλα τουζ Αμερικανού αυτού με πάνω από δεκαπέντε διαφορετικά brands γραμμένα σα να είναι κωδικός QR στον τόπο της τσέπης. Την ίδια βδομάδα, ένας δεκαοχτάχρονος από τις ακαδημίες έπιανε σέντρα στο ντέρμπι των юниόρς σπάζοντας δέκα κόκαλα σα σακούλες πλαστικού στις αρχές της δεκαετίας του '90. Πόσα εισιτήρια κόστισε αυτό το transfer; Κανείς δε ρώτησε. Κι όμως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που κάνουν οικονομία στα γκολ της ομάδας ξοδεύουν άλλα τριάντα εκατομμύρια το χρόνο σα να είναι νερό της βρύσης. Και μετά λέμε πως ο χαρακτήρας χάνεται από μόνος του; Μα αυτός κατατρώγεται σιγά σιγά σα σκουλήκι μέσα στο μήλο — κάθε φορά που αγοράζουμε έναν ξένο που δεν ξέρει τι σημαίνει "εισιτήριο του ποδιού". Εδώ οι άνθρωποι ταξιδεύουν δέκα ώρες στη σειρά για μία κουβέρτα του αγώνα, εκείνοι φέρνουν ένα τύπο που αγοράζει πιαγκότ αντί αλατιέρα σα να βρίσκεται στο θεματικό πάρκο των flamingos. Μετά μας λένε πως πρέπει να προσγειωθούμε σα σακάκι του χειμώνα. Σοβαρά τώρα;

Ρε παιδιά, θυμάμαι όταν ήρθε εκείνος ο μικρός από την ίδια γειτονιά του Πειραιά στο στρατόπεδο των juvenils. Είχε πόδια σαν από ατσάλινο σύρμα κι έτρεχε σα γάτα που κυνηγάει ποντίκι στις πλατείες της Καταλωνίας. Δεν είχε καν φανέλα με σύμβολο αεροπορικής εταιρείας — μόνο κουρασμένα εσώρουχα του συλλόγου και ένας αριθμός στα χέρια του σα σήμα στρατιώτη. Αυτός ο τύπος έκανε δεκαπέντε συμμετοχές στη πρώτη ομάδα πριν καν ξυπνήσει η ομάδα στις 06:00 το πρωί για προπόνηση. Κι εμείς εδώ, πέντε χρόνια μετά, κάθονται αυτοί οι Αμερικάνοι σα να μπήκανε από την πίσω πόρτα ενός κινηματογράφου εποχής ΛΑ ενώ η ίδια η ομάδα μοιάζει σα supermarket που άλλαξε φύλλο στους ψυγείους. Πέντε φορείς, τρεις διαφορετικές ηπείρους, κανείς τους δεν έχει σκοπό στο γήπεδο πέρα από το επόμενο στιγμιότυπο για το Instagram Stories. Ο ίδιος ο Λεβαντόφσκι βγάζει φωτογραφίες με πλακάκια "πω πω" σα να είναι μάρκα γλυκών ενώ εμείς εδώ ψήνουμε σουβλάκι στον υπέρδρομο επειδή δεν μας άφησε κανείς να βάλει στοίχημα σε αυτούς τους ξένους. Και το πιο τραγικό; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που λένε πως πρέπει ν' ανοίξουμε παράθυρο επειδή η οικονομία λέει έτσι — αυτοί ήταν αυτοί που έκαναν οικονομία στα πάντα εκτός από τις δικές τους τσέπες. Μας πουλάνε αυτά τα transfer windows σα κάποιοι ντοκιμαντέρ του National Geographic όπου τελικά όλοι τρώνε νερό από την ίδια πηγή χωρίς να ρωτήσουν καν. Θυμάμαι τότε τον Κρόιφ, όταν έφερε τον Φίγκο επειδή ξεσάλωνε σα λιοντάρι στις κεντρικές αγορές της πόλης. Αυτός ήταν χαρακτήρας, όχι μάρκα που γράφεται σα κωδικός διαφημιστικής εταιρείας. Σήμερα όμως βλέπουμε παιδιά να φτάνουν σα αστέρια του TikTok επειδή έκαναν μία βιντεοταινία με τίτλο "Πώς να παίξεις ποδόσφαιρο σαν Αμερικανός". Αυτό δεν είναι transfer market — αυτό είναι casting για κάποια ταινία εποχής του Netflix όπου τελικά όλα τα γκολ γίνονται μέσα από κουτιά παραγγελιών Amazon. Και αυτοί οι ξένοι πρωταγωνιστούν επειδή τους αφήσαμε. Μας έκαναν να ξεχάσουμε πως η Μπαρτσελόνα είναι σύλλογος ενός λαού, όχι franchise μιας πολυεθνικής εταιρείας. Όταν βλέπεις ένα δεκαοχτάχρονο στις τοπικές ομάδες να σπάει κόκαλα σα πλαστικές σακούλες κι εσύ φέρνεις έναν Αμερικάνο που δεν ξέρει καν τι σημαίνει "εντός έδρας αγώνα", τότε δε μιλάμε πια για οικονομική κρίση — μιλάμε για κρίση χαρακτήρα. Και τέλος πάντως, όσοι συνεχίζουν να αγοράζουν αυτά τα "παράγωγα" σα κάποιοι εμπόροι ψεύτικων αντικειμένων στις γειτονιές της Αθήνας ας μη μας εκπλήξουν όταν αργότερα βγουν να πουλάνε αυτές τις ίδιες φανέλες σα αντίγραφα παλιάς εποχής στους διαδρόμους του Camp Nou.