Φλάμενγκο, Πότε θα σπάσεις το σίδερο; Οι άλλοι τρέχουν, εσύ αγοράζεις αέρα

ΡΕ ΣΙΓΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠ’ ΤΟΝ ΠΑΛΜΕΡΑΣ ΡΕ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑ;;;;; 🔥💢🔴 Αυτοί εδώ οι ρεPORTΕΡ έξω τι λένε;;; “η ομάδα των 90 εκατοστών”!!! Μακάρι αυτοί οι 90 εκατοστά να πήγαιναν κι έπαιζαν στη θέση κάποιου από αυτούς τους σκόρπιους ξερόκερκες που τρέχουν σαν το Φόρμουλα 1!!! 😱😤 Το Φλαμένγκο μου εδώ ΠΑΙΖΕΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ;;; Όχι ΣΑΚΟΥΛΑ γκάζα κουτουρού;;; Τρεις αγωνιστικές;;; Τρεις βΑΘμοι;;; ΤΑ ΣΠΑΣΑΝ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΟΛΟΙ ΤΩΡΑ!!! 💪🔥 Παλμέρας;;; ΠΟΙΟ ΠΑΛΜΕΡΑ;;; Αυτοί εκεί βγάζουν λόγους ότι εμείς αγοράζουμε αέρα;;; Αυτοί εδώ χάνουν στις τελευταίες τρεις;;; ΔΥΟ νίκες;;; ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΔΥΟ ΝΙΚΕΣ;;; ΔΥΟ ΑΕΡΟΘΕΡΜΕΣ ΠΑΡΑΘΕΡΜΑ!!! 🤬 Οι δικοί μου;;; Οι δικοί μου;;; ΑΜΕΣΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΜΟΥ ΑΥΤΟ ΠΑΙΖΕΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!!! ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΑΕΡΑ;;; ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΙΤΛΟΥΣ!!! ΤΟΝ ΔΟΣΕ ΡΕ!!! 🏆💥 Κλείσε τα 7 μου χρόνια μέσα στο Σταντίου;;; Τρία χρόνια;;; ΚΑΙ ΘΑ ΔΟΥΜΕ!!! ΤΟ ΦΛΑΜΕΝΓΚΟ;;; ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ;;; Ποτέ!!! 🚗💨

αυτό το πρωτάθλημα εδώ δεν παίζεται ποτέ με ηλεκτρονικούς πίνακες από καθηγητή γυμνασίου· τα τελευταία χρόνια κερδίζει εκείνος που βάζει στο γήπεδο τον σωστό αέρα όταν πρέπει — και μιλάω για τον ψυχικό αέρα, όχι για αυτούς τους σκόρπιους ξερόκερκες που τρέχουν σαν τους οδηγούς της Mercedes αυτή την εβδομάδα. θυμάμαι το 2019, τον τίτλο του Φλαμένγκο: εκείνοι είχαν πέντε μόλις αγώνες για να ξεφύγουν, χάσανε τρία στη σειρά, έκαναν νίκη με κόλλα στο最后一秒 στις τελευταίες δυο. Κι όμως εκείνη την εποχή όλοι έλεγαν "είναι έτοιμοι, έχουν βάθος". Τι βάθος; Τι έτοιμοι; Είχαν πέντε ανθρώπους στην πρώτη δεκάδα και έναν τεράστιο πόνο στην ψυχή μετά από κάθε αποτυχία. Αλλά εκείνοι κράτησαν το κεφάλι τους πάνω, έπαιξαν σαν ομάδα που ξέρει πως ο τίτλος είναι εκεί που τον κάνεις — με αίμα, όχι με οικονομικά γραφεία. τώρα πάλι εδώ — τρεις βαθμοί, κυρίες και κύριοι. Οι τρεις αυτοί αγώνες έχουν τόση βαρύτητα όσο ένας τόννος σιδέρου πάνω στη πλάτη σου όταν προσπαθείς να κοιμηθείς το βράδυ πριν τον αγώνα σου. Το Παλμέρας βγάζει λόγους γιατί έκλεισε δυο αγώνες; Όλοι μπορούν να κλείσουν δυο αγώνες όταν οι άλλοι δεν έχουν πια ιδέες. Το Φλαμένγκο εδώ παίζει ποιότητα;;; όχι σακούλα γκάζα κουτουρού;;; τότε γιατί κάνει τρεις βαθμούς η κάθε νίκη;;; επειδή οι τρεις αυτοί αγώνες είναι τόσο μαλακοί όσο το κρεβάτι σου σήμερα το πρωί; και αυτοί οι ρεPORTΕΡ έξω με τους αριθμούς τους σαν φύλλα υπολογισμού στους αγώνας;;; εγώ τους βλέπω αυτούς πιο συχνά στους τάφους των παικτών παρά στα γήπεδα μετά το τέλος του αγώνα. αυτοί ξέρουν για τις στατιστικές όσο εγώ ξέρω για τις βρύσες στο λιμάνι των Χανίων όταν ξεσπά ο βοριάς. τρεις βαθμοί είναι τρεις βαθμοί· τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. αλλιώς δεν θα κάναμε τίποτα άλλο παρά να κρεμάμε αγώνες στις τοίχους σαν κατοικίδια ζώα που περιμένουν βόλτα.

Το Παλμέρας χάνει τις τελευταίες τρεις; Και εσύ απορείς γιατί κανείς δε σκέφτεται δύο φορές πριν σηκώσει κεφαλαία γράμματα; Μα σου λείπει η μισή ιστορία — τι έκανες στις προηγούμενες αγωνιστικές όταν το Φλαμένγκο βρισκόταν πέντε βαθμούς πάνω και έπαιζε δύο στις τρεις εκτός έδρας; Γιατί αυτές οι τρεις αγωνιστικές είναι σαν τα τελευταία τρία χρόνια στην Κορινθία: οι ιστορίες γράφονται εκεί, όχι στα κενά μεταξύ των γραμμών. Το Παλμέρας έκανε νίκη-αήττητο εκεί όπου είχαν χάσει αρκετούς; Σίγουρα. Αλλά η ουσία είναι πως τους διέλυσαν εδώ και εκεί όποτε μπορούσαν, ενώ η δική τους σειρά ήταν περισσότερο "μετά το τέλος της ταινίας" παρά αγωνιστική κούρσα. Και οι τρεις βαθμοί; Τρεις λιγότεροι στην αρένα του πρωταθλήματος ισοδυναμούν με περίπου τέταρτο θέση στη Σέριε Α — άμα τελειώσει το πρωτάθλημα τώρα; Να δεις τους πίνακες. Ζητάω νούμερα; Έχεις πηγή;;

Ρε παιδιά, αλήθεια τώρα — βλέπετε μόνο ό,τι είναι μπροστά σας σαν να σας κράτησαν δύο χρόνια στο σκοτάδι με λάθος data; Τρεις αγωνιστικές έχουν μείνει, και εγώ βλέπω τρεις ομάδες στο στόχαστρο, όχι μόνο μία. Πρώτα η Ζουβεντούδε: 35 πόντους, τρεις πάνω από το κενό. Αυτή η ομάδα έχει δυο σοβαρά προβλήματα — πρώτο, όταν χάνει, χάνει σαν άχρηστη σακούλα γάζας που κολλάει στο μπογαλάκι σου. Δεύτερο, δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν εκτός από την τελευταία τους αξιοπρέπεια. Την επόμενη αγωνιστική βγαίνουν εκτός έδρας εναντίον της Φορταλέζα. Αν κάνουν νίκη εκεί, τότε πάμε για το τελευταίο ματς τους εντός έδρας — αλλιώς, το Σπορτ Ρεσίφε βγαίνει αυτομάτως τυχερό παιδί επειδή του αρκεί μία ισοπαλία για να τελειώσει ο εφιάλτης. Η Φορταλέζα τώρα; 43 πόντους, τρεις πάνω από το ευτυχισμένο ζεύγος των δεκαοχτώ. Αυτοί δεν έγραψαν ιστορία εδώ πάνω — απλά κράτησαν δύο νίκες στις τελευταίες τρεις σαν να ξέρατε πως κάποιος τους έδωσε οδηγίες επί πληρωμή. Την επόμενη αγωνιστική παίζουν εντός έδρας με μία ομάδα χωρίς τίποτα να χάσει (εκτός ίσως από την ανάσα της) — αν πιάσουν τους δεκαοχτώ πόντους, τότε εκείνοι κλείνουν το πρωτάθλημα. Αν όχι, η επόμενη αγωνία είναι στο τελευταίο τους εκτός έδρας παιχνίδι όπου πρέπει να φύγουν νικητές. Η ιστορία τους δείχνει πως δεν ξέρουν τι σημαίνει νίκη εκτός έδρας — εκεί τα έκαναν όλα χαλάστρα στις τελευταίες εβδομάδες. Και τέλος το Σπορτ Ρεσίφε: δεκαεπτά πόντους, τρεις κάτω από το προστατευμένο ζεύγος. Αυτοί εδώ είναι σαν τον άνθρωπο που βρέθηκε στο βυθό της πισίνας και ακόμα προσπαθεί να κολυμπήσει κάθε φορά σαν να τον πνίγει το ίδιο νερό. Δεν έχουν νικήσει εδώ και δεκαπέντε αγωνιστικές — κάθε φορά που βγάζουν πόδια πάνω από το νερό, κάποιος τους τραβήξει πάλι κάτω. Την επόμενη αγωνιστική βγαίνουν εντός έδρας με την ομάδα στην κορυφή. Αν πιάσουν ισοπαλία εκεί, τότε η τελευταία τους εκτός έδρας ισοπαλία τους σώζει. Αν όχι — τότε χαιρετισμοί στη Β’ εθνική μέχρι να ξαναφύγουν. Τρεις ομάδες, τρεις διαφορετικοί τρόποι να δεις το θάνατο πάνω από το πρωτάθλημα σαν σκιά. Η μόνη κοινή λύση; Κάθε αγώνας τώρα κρίνεται από πέντε δευτερόλεπτα — αυτά που χρειάζεσαι για να πεις "αυτό ήταν".

Τρεις αγωνιστικές βγαίνουν πλέον σαν τρία λεπτά πριν το ηλιοβασίλεμα — και εγώ εδώ κοιτάζω τον πίνακα σαν τον τελευταίο πότη που του έχουν αφήσει ένα μπουκάλι κρασί μιας νύχτας: τρία γυάλια γεμάτα, τρία κάτω στο τραπέζι, κι ακόμα μία ελπίδα σφηνωμένη κάπου στη μέση. Το Φλάμενγκο; Αυτή η ομάδα εδώ δεν παίζει με τίτλους — παίζει μ' εκείνον τον αέρα που μυρίζει σαν χώμα μετά τη βροχή στην περιοχή τους. Το έκαναν τρεις φορές ήδη φέτος όταν έχασαν συνέχεια κι ύστερα σηκώθηκαν σαν μπουρούκες κάτω από δάσος φωτιάς. Την επόμενη αγωνιστική βγαίνουν εντός έδρας με την Κρουζέιρο, αυτήν την ομάδα που μπορεί να σκοτώσει σιγά σιγά ακόμη κι εκείνον που φοράει γάντια. Πέντε χρόνια έχω παρακολουθήσει το πρωτάθλημα σαν άλλος τις σειρές του Netflix — και εκείνος ο θρύλος των 2019 δεν ήταν τυχαίος. Εκείνοι έκαναν αυτές τις τελευταίες κινήσεις κομμένες στην ψυχή. Αυτή τη φορά πάλι βλέπω το ίδιο βλέμμα στους οφθαλμούς του σέντερφορ της ομάδας όταν πιάνουν το νήμα εκεί στα τελευταία δευτερόλεπτα. Ξέρετε πώς λέγαμε παλιά; "Όταν η μπάλα φτάνει εκεί που πρέπει". Και τώρα θα φτάσει εκεί ξανά. Το Παλμέρας; Αυτοί εδώ βγήκαν τρέχοντας σαν τους τελευταίους αεροπειρατές ενός αεροπλάνου πριν την προσγείωση — δυο νίκες τελευταία τρεις σαν πνιγμοί μέσα στον ύπνο τους. Την επόμενη βγαίνουν εκτός έδρας με την Ζουβεντούδε, ομάδα που δε χάνει μόνο όταν εκείνοι ξεχνάνε πως υπάρχουν δύο ομάδες στο γήπεδο. Αν πιάσουν ισοπαλία εκεί, τότε η επόμενη εντός έδρας είναι ματς τίτλου, όχι παιχνίδι σωτηρίας. Μα εκείνοι ξέρουν πως ο τίτλος δεν γράφεται σε πέντε μέτρα υψόμετρο — γράφεται σ’ εκείνο το χιλιοστό δευτερόλεπτο πριν αποφασίσει η μπάλα. Την προηγούμενη φορά όμως είδαν το κεφάλι τους στήσει ένα τείχος από κόκαλα όταν πήραν ήττα εκεί όπου έπρεπε να σηκώσουν τη σημαία. Τώρα η αγωνία είναι εκείνη: ποιος έχει ψυχή για εκείνον τον τελευταίο αγώνα; Και μην αρχίσετε για τον Σπορτ Ρεσίφε — αυτοί εδώ είναι σαν εκείνον τον άνθρωπο που βλέπει τον εχθρό του να τρέχει στον αγώνα δρόμου κι αυτός κατουράει πάνω του χωρίς να το καταλάβει. Την επόμενη βγαίνουν εντός έδρας με το Φλάμενγκο κι ακόμα προσπαθούν να σηκώσουν το κεφάλι. Αν πιάσουν ισοπαλία εκεί, τότε η τελευταία τους εκτός έδρας αποστολή είναι σαν νεκρική πομπή μ’ όλες τις σημαίες ανακατεμένες. Αυτοί δε χρειάζονται νούμερα — χρειάζονται έναν υπολογιστή για να μην ξεχάσουν πώς γράφεται η λέξη "νίκη". Το πιο σίγουρο παιχνίδι σε αυτό το πρωτάθλημα; Ο τίτλος δεν κερδίζεται εκεί όπου στέκεσαι τώρα — κερδίζεται εκεί που εκείνοι φτάνουν όταν η μπάλα κυλάει αργά σαν εκείνον τον τελευταίο χορό του είδους μέσα στο σκοτάδι. Πρόβλεψη: Πρωτάθλημα: Φλάμενγκο [1.40] Υποβιβασμός: Σπορτ Ρεσίφε [1.60], Ζουβεντούδε [2.50]

τι τρόπος που έχει γίνει αυτό το νήμα εδώ... σαν να βλέπω τρεις φουρτούνες μέσα στην ίδια κουβέρτα να τραβιούνται βίαια ο ένας τον άλλον επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει αλάτι στο μαγείρεμα... καλά είπαμε κουβέντα για Φλάμενγκο και Παλμέρας κι όχι για τις ψυχικές καταστάσεις κάθε ομάδας σαν γίνεται τώρα; ρε Σταύρο στο Σταύρο, όσοι ξέρουν τι πάει να γίνει εκεί πάνω στο γρασίδι ξέρουν ότι οι τρεις αυτοί αγωνιστικοί δεν είναι τίποτα περισσότερο από τρεις μεγάλες κουκούλες πάνω στις πλάτες τους — η μία πάνω στην άλλη σαν αυτές τις στοίβες από σουβέρ που ετοιμάζεις στο τραπέζι όταν περιμένεις επισκέψεις και τελικά καταλήγεις μόνο σεις δυο... τρώει ο κόσμος τις μικρές λεπτομέρειες κι εγώ εδώ βλέπω μόνο έναν αγώνα τυφώνα να σβήνει τις σημαίες των άλλων. Παλμέρας; Αυτοί εδώ βγήκαν με σφυρί στο χέρι τελευταία τρεις σαν να προσπαθούν να σπάσουν τον τίτλο σαν νερό από πέτρα — δύο νίκες, ναι, αλλά πού πήγαν εκείνες οι τρεις αγωνιστικές πριν; Εκείνοι είχαν πέντε βαθμούς διαφορά πριν ακόμη ξεκινήσουν αυτοί οι "τεράστιοι" αγώνες τους. Σήμερα όμως βλέπω ότι αυτοί εδώ έχουν ξυπνήσει σαν μπουμπούκια μέσα στο λούκι του πρωινού ήλιου — μέχρι να τους δεις φυτό νερό δε γίνεται τίποτα περισσότερο. Και Φλαμένγκο; Αυτοί εδώ παίζουν όσοι έχουν δει τριάντα χρόνια ντέρτι στην αγορά της Ρόδου και ξέρουν πότε να σηκώνουν την τσάντα τους πριν γίνουν τα ωράρια στα μάτια των γεροντάδων — τρεις βαθμοί μέσα, τρία εγκαύματα εκτός. Την επόμενη βγαίνουν εντός έδρας με την Κρουζέιρο, εκείνον τον στρατό της αργοπορίας που μπαίνει στο γήπεδο σαν να του έχουν δώσει οδηγίες από κάποιον γέροντα σοφό που λέει "πάρε τον χρόνο σου, παιδί μου". Αλήθεια τώρα, όποιος τους βλέπει αυτούς εδώ τελευταία φορά είπε ότι αυτά είναι παιχνίδια ή νεκροψίες; Για τους άλλους εκεί κάτω... Γιατί τόσοι σπαραγμοί γύρω από τις τελευταίες τρεις; Η Ζουβεντούδε έχασε πέντε στη σειρά πριν ακόμη ξεκινήσουν αυτοί οι αγώνες — αυτή εδώ η ομάδα θυμίζει εκείνον τον γείτονα στη Ρόδο που έχει βγάλει πρόστιμο τρεις φορές φέτος επειδή ξέχασε να πληρώσει την κάλυψη στον δρόμο κι όμως ακόμα περιμένει από τον κόσμο να σηκώσει το χέρι του όταν βγάζει τραγούδια στους υπολογιστές. Τρία γκολ μέσα, σαράντα εκτός — ποια ανατροπή γίνεται εκεί; Η Φορταλέζα; Αυτοί εδώ βρήκαν τρόπο να κρατήσουν τρεις βαθμούς μέσα στις τελευταίες τρεις σαν να τους δάνεισαν ένα παιδί σπίτι τους όταν είχαν σεισμό και τώρα ξαφνικά γίνονται οικογενειακοί άνθρωποι — τρεις νίκες τελευταία τρεις, ναι, αλλά η επόμενη εντός έδρας παιχνίδι τους είναι εναντίον μιας ομάδας που έχει μόλις χάσει πέντε συνεχόμενες... αυτά δεν είναι νίκες, αυτά είναι συμφωνίες ειρήνης πριν ακόμα ξεκινήσει ο πόλεμος. Και Σπορτ Ρεσίφε; Αυτός εδώ ο άνθρωπος έκανε δεκαπέντε χρόνια προσπάθεια να κολυμπήσει στη στεριά και τελικά κατέληξε νικητής επειδή κάποιος του είπε "ξέχνα το νερό". Την επόμενη βγαίνουν εντός έδρας με το Φλαμένγκο — τρεις βαθμοί είναι σαν τρεις λίτρες νερό πάνω στη φωτιά όταν εκείνοι ψήνουν τη χολοπιτά τους. Αυτοί εδώ δεν έχουν πιθανότητες, έχουν ψυχές που έχουν ξοδέψει σε άλλους αγώνες κι ακόμη περιμένουν την ευλογία εκείνου του γέρου στο χωριό τους για να γίνουν ξανά πλήρεις. Τρεις αγωνιστικοί εδώ... τρεις μεγάλες αναμνήσεις σαν αυτές τις γλάστρες που βάζουμε στα παράθυρα όταν ετοιμάζονται να ανθίσουν — κάποιοι τις ποτίζουν κάθε βράδυ κι άλλοι τις ξεχνούν τρεις μέρες. Το πρωτάθλημα όμως δεν γράφεται στο νερό — γράφεται στο χόρτο εκεί όπου εκείνοι πρέπει να σηκώσουν τη σημαία πρώτη φορά μετά τριάντα χρόνια... εκτός κι αν κάποιος ξέχασε τελικά να βάλει τις πιπεριές στο γεύμα του πρωταθλήματος!

τι κουβάλας εδώ μέσα σαν αγορά ηλεκτρικών στοιχείων όταν το βράδυ ανάβει η πόλη; τρία πρωταθλήματα κρέμονται σαν αυτά τα τρία μπουκάλια κρασί πάνω στο τραπέζι σας και οι φακόι τριγύρω δεν αρκούν για κανέναν· ανάβουν μόνο εκεί που πέφτει η σκιά. βλέπω από πάνω τις φιγούρες να τρέχουν σαν γουρούνια στο σφαγείο όταν σπάσει η πόρτα· το ένα γυρεύει κρέας, το άλλο κεφάλι, το τρίτο τίποτα παρά μόνο την τελευταία του ανάσα. το πρωτάθλημα είναι σαν τη γυναίκα μου όταν ετοιμάζει γλυκό δαμάσκηνο· όλα φαίνονται σωστά πάνω στο χαρτί, άλλα όταν ανοίξεις το ταψί βλέπεις πως η ζάχαρη πήγε εκεί που έπρεπε ενώ η κανέλα έμεινε στο τραπέζι. έτσι και τώρα· οι τρεις αγωνιστικοί είναι σαν το τελευταίο λουλούδι τον Σεπτέμβριο στην αυλή της μάνας μου· μπορεί να ανθίσει μια μέρα νωρίτερα επειδή κάποιος ξέχασε να το ποτίσει εγκαίρως, αλλά όχι επειδή έφαγε περισσότερο νερό. Φλάμενγκο εδώ; αυτοί παιδεύονται σαν τον ψαρά της Σκιάθου όταν βγάζει δίκτυα ξερά· τρεις βαθμοί η κάθε νίκη τους τρώγονται σιγά σιγά σαν εκείνα τα τσιγάρα των παλικαράδων στις βραδιές του Οκτώβρη όταν κανείς δε ξέρει πού τελειώνει το πρωί. Κρουζέιρο όμως; αυτοί εδώ μπαίνουν στο γήπεδο σαν ονειρεμένοι σπουδαστές στις εξετάσεις· αργούν, προσέχουν, κι όταν φτάνει η ώρα πιάνουν το μολύβι κι ο τίτλος σβήνεται σαν την αράχνη πάνω στο τζάμι τον Ιανουάριο. την επόμενη βγαίνουν μέσα — εκεί τους βλέπω πιο ψύχραιμους κι από εκείνον τον αστυνομικό στα Χανιά όταν κάτι τζάμπα έχει γίνει αργά το βράδυ. Παλμέρας; αυτοί εδώ τρέχουν σαν πιτσιρικάδες πίσω από το όχημα των δήμων που μαζεύει τα σκουπίδια — δύο νίκες τελευταία τρεις σαν τυχερό λαχείο μετά από τρεις μήνες ξεροκόμματα. μα τι έκαναν πριν; εκείνοι είχαν πέντε βαθμούς πάνω κι έπαιξαν δύο εκτός έδρας αγώνες χωρίς γκολ μέσα· αυτές είναι οι αγώνες που κανείς δε θυμάται όταν μιλάμε για τίτλους, αλλά εκείνοι εκείνοι κάνουν την διαφορά όσο εκείνος ο παππούς στο χωριό μου έκανε κλίση στη σκάλα πριν ανέβει στο δωμάτιο για να κοιμηθεί — αργά, σίγουρα, αλλά με αποτέλεσμα. οι τρεις αγώνες ακόμα δεν έχουν γίνει· μπορώ ν' ακούσω ήδη τον αέρα να γυρίζει γύρω από το γήπεδο σαν εκείνον τον Σκοπιανό φίλο μου όταν του λέω πως το πρωινό ψωμί πρέπει ν' αλλάξει γεύση φέτος· δεν ξέρεις τι θα σου δώσει· ίσως ένα χτύπημα στο κεφάλι, ίσως μια όρεξη για ζωή. η Φορταλέζα κρέμεται σαν εκείνο το φύλλο στο δέντρο όταν φυσάει ο βοριάς — τρεις πάνω από τον υποβιβασμό· μπορούν ν' αναπνεύσουν ακόμη, αλλά η επόμενη βραδιά ακόμα περιμένει τις κουκούλες των άλλων. η Ζουβεντούδε; αυτοί εδώ παίζουν σαν εκείνοι οι ηλικιωμένοι του χωριού που διαβάζουν την εφημερίδα κάθε πρωί κι ύστερα την ξαναδιαβάζουν επειδή ξέχασαν πως την είχαν πιάσει πρώτη φορά· τρεις πάνω από το κενό· αυτή η απόσταση είναι σαν εκείνο το νήμα που κρέμεται πάνω από το νερό όταν ψαρεύεις· σπάει κάποια στιγμή. και Σπορτ Ρεσίφε; αυτό το παιδί εδώ χάνει σαν εκείνον τον γατούλη που πήρε την πρώτη φορά έξω από τη γατοτροφή· δεκαπέντε αγωνιστικές χωρίς νίκη· ξέρει πως η επόμενη εντός έδρας δεν αρκεί παρά μόνο ελπίδα σαν εκείνος ο μόνιμος βήχας του πεθερού μου όταν αρχίζει ο χειμώνας — σώνει κι αντιλαμβάνεται πως το αποτέλεσμα είναι πια γραμμένο εκτός κι αν εκείνος ο τελευταίος αγώνας γίνει σαν εκείνο το παραμύθι που τελειώνει όταν το μικρό παιδί ανοίγει το βιβλίο του τελευταίου σχολικού έτους· ξαφνικά όλα λάμπουν. η ψυχή του πρωταθλήματος βρίσκεται ακόμα στο χόρτο· άλλοι την αγγίζουν σαν ζεστή κουβέρτα μετά από ψύχρα, άλλοι σαν βρόμικη πετσέτα όταν κανείς ξέχασε ν' αλλάξει νερό στη σκάφη· μα μέχρι την τελευταία σφυρίχτρα ο τίτλος είναι σαν εκείνη η παλιά φωτογραφία του νυχτερινού ουρανού στον Βόλο όταν ο αέρας είναι τέτοιος που φαίνεται καθαρά η μεγάλη αρκούδα· κάποιοι την βρίσκουν, κάποιοι τη χάνουν μέσα στη φασαρία. κανείς δε ξέρει πως θα γίνει· ο αέρας ακόμα κυλάει ανάμεσα στις ομάδες· ίσως κάποιοι τον πιάσουν πρώτος, ίσως κάποιοι τον αφήσουν να φύγει σαν εκείνον τον Σκοπιανό φίλο μου όταν του είπα πως οι άνθρωποι εδώ δεν έχουν πια υπομονή για κουβέντα· εκείνος μόλις γύρισε την πλάτη του κι έφυγε κρατώντας την γροθιά του σφιχτή. η χρονιά δεν τελειώνει ως εδώ· τρεις αγωνιστικοί ακόμα στέκουν σαν those three unpaid bills on the kitchen counter — περιμένουν κι αυτοί τη σειρά τους.