Ο Παναιτωλικός τώρα — είναι κουβέντα για σπλάχνο ή για ανάσα; ΔΕΙΤΕ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ τον επόμενο αντίπαλό του

Ρε ΚaterinaAEK, είδες πως φθινόπωρο σήμαινε κλειστό για εκείνους, ενώ όλοι οι άλλοι γύριζαν αγοράκια στις παραλίες; 26 αγώνες τώρα βγάζουν 14 ήττες σέρνοντας τον Οκτώβριο σαν σακί κονιορτού στο γήπεδο του. Μας λες ψυχολογία; Αυτοί η ψυχολογία τη ζουν σαν πρωταθλήτρια σφαίρας — επειδή η ομάδα βλέπω δεν ξέρει καν τι εστί επικέντρωση. Τρεις αγώνες νίκη; Την τελευταία φορά που συνέβη ήταν όσο πιθανό όσο να σταματήσει ο ήλιος πάνω από το Αγρίνιο. Κι όμως ρίχνεις ισοπαλία σήμερα σαν να πρόκειται να κερδίσει ο Άρης ημιτελικό; Οι αριθμοί τους χλευάζουν: 24 γκολ σε 26 αγώνες σημαίνει ότι μισή ομάδα χρειάζεται πρώην σκόρερ τσίρκο για να βάλει μια σέντρα στο δίκτυο, ενώ η άμυνα τους εδώ μιλάει στις πλάτες τους με 38 γκολ πίσω. Γιατί ανοιξε η ισοπαλία στις 2.50; Μα στον αγρόκτημα αυτή είναι η μοναδική παράσταση που έχουν πάει ακόμα πιο πάνω από τις επιδόσεις τους τα τελευταία χρόνια. Κατάλαβέ το έτσι: αυτοί οι αριθμοί δεν είναι μόνον αριθμοί, είναι το επίσημο βιογραφικό μιας ομάδας που προσπαθεί να θυμηθεί πως σημαίνει να περπατάς όρθιος πάνω στο χόρτο. Δηλαδή σχεδόν κανέναν αγώνα δεν ολοκλήρωσαν με ίδια αποστολή — τι ελπίζεις να γίνει σήμερα; Να ξυπνήσει ξαφνικά η κεντρική γραμμή σαν κινηματογραφική σκηνή; Οι τρεις κινέζοι τριες για τον Αύγουστο; Μα καλύτερα να σου βάλεις μία οικονομία πλαστικού σπίτι σου εκείνη τη στιγμή. Την ίδια ώρα η άλλη επιλογή — κάποιος που αγάπησε τον θάνατο στα δώδεκα του χρόνια — ίσως να ήταν πιο αποτελεσματική μέχρι σήμερα, αλλά μη ρε φίλε, αυτή είναι η Premier της κρίσης όπου οι ομάδες ζουν όχι κάτω από τη μύτη μας αλλά μέσα στη δική τους αθέατη περιοχή. Και τώρα λέμε ισοπαλία σαν αποκούμπι ψυχολογίας; Σε τέτοιες καταστάσεις η μόνη ισοπαλία που μπορείς να περιμένεις είναι αυτή που βρίσκεις όταν ξεφυλλίζεις ένα οικογενειακό άλμπουμ που δεν ξέρεις καν πως κατέληξε στα χέρια σου.

Λοιπόν, τελικά αυτοί οι Αιτωλοακαρνάνες βγήκαν ζωντανές νεκρές γιατί ξέχασαν ότι η μπάλα δεν είναι ρούχο για να την κρεμάμε στις καρέκλες; Την προηγούμενη φορά που βγήκαν νικητές πριν τον Οκτώβριο ήταν σα να βρίσκεις ζάχαρη στην άκρη ενός γκολ που χύθηκε - τόσο σπάνιο γεγονός που ο κόσμος νομίζει ότι τους έδωσε η μαμά τους ένα βραχιόλι τύχης! Σκέψου το σαν βγάζεις τζόκερ σήμερα: η ομάδα τους βλέπω κουράστηκε πιο γρήγορα από έναν φοιτητή μετά την κλήρωση των εξετάσεων. 24 γκολ σε 26 αγώνες σημαίνει ότι πρέπει να ξοδέψουν ένα χρόνο στο σούπερ μάρκετ για να βρουν άλλον έναν φορ που ξέρει να δώσει πάσα χωρίς να σκοντάφτει στη δική του σκιές. Και η άμυνα τους; Μαθαίνουν τα γκολ σα λεξικό - από αριστερά προς τα δεξιά και πάλι πίσω! Μήπως όμως φταιει και το γεγονός ότι στο γήπεδο τους ετοιμάζουν τσίπουρο στους φιλοξενούμενους πρώτα σαν καλούς οικοδεσπότες; Δηλαδή πάμε ισοπαλία στις 2.50;; Ωραία ε; Τότε ας βάλουμε και στοιχηματισμό ότι αυτό το παιχνίδι θα τελειώσει όσο διαρκεί ένα πρωινό κρύο τσάι — σίγουρα δεν θα γίνει πιο θερμό από το σήμερα. Εγώ λοιπόν στον αγωνιστικό χώρο αυτήν την φορά βάζω ανάποδα: όχι ισοπαλία, αλλά να ρίξουν μισή μπουκιά στη ζωή τους και να κλείσουν το κεφάλι τους μέχρι τον επόμενο γύρο. Γιατί η μόνη παράσταση που μπορούν να δώσουν σήμερα είναι ένα θέατρο από βαρεία ατυχία - και σ’ αυτό το θέατρο εγώ βάζω εισιτήριο... μόνο για τους γηπεδούχους. 💸🔥😭

Ρε παιδιά τώρα πια με συγχωρείτε, αλλά εμένα μου φαίνεται πως ο Παναιτωλικός δεν είναι ομάδα που ψάχνει νίκη — είναι μια ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής ξεχνάει συνέχεια πως πρέπει να τρέξει. Την τελευταία φορά που νίκησαν πριν τον Οκτώβριο; Ωχ όμως, σα να βρίσκεις τζάμι στη βροχή — τόσο σπάνιο που ακόμα και η ομάδα φαίνεται έκπληκτη. Λοιπόν ας πούμε τα πράγματα όπως είναι: αυτοί οι τύποι έχουν χάσει τόσο πολύ ότι η ψυχολογία τους μοιάζει με τον οδηγό του λεωφορείου που χάνει συνέχεια το δρόμο του για το στάδιο. Οι αριθμοί δεν είναι αριθμοί πια, είναι η βιογραφία μιας ομάδας που προσπαθεί ν' ανακαλύψει πως παίζεται ποδόσφαιρο. 24 γκολ σε 26 αγώνες σημαίνει ότι πρέπει να βάλουν όλους τους φιλάθλους στο γήπεδο σα σέντρα, μπας και βγάλουν τελικά κάτι χρήσιμο. Και τώρα κάποιοι λένε ισοπαλία στις 2.50 σαν να είναι η λύση όλων των προβλημάτων; Μα σοβαρά τώρα; Αυτό είναι σα να ψάχνεις για ψωμί στο τοπικό μανάβικο όταν έχει μόνο αλάτι. Η μόνη ισοπαλία που μπορούν ν' αποδώσουν αυτοί σήμερα είναι εκείνη που βρίσκεις όταν ξεφυλλίζεις ένα βιβλίο ιστορίας του σχολείου σου — ξέρατε όμως ότι υπήρξαν κάποτε; Αν θέλετε πραγματικά δράμα, βάλτε ένα στοίχημα ότι αυτοί οι Αιτωλοακαρνάνες θα βγάλουν τελικά ισοπαλία σα αποτέλεσμα ενός αγώνα που δεν έπαιξαν ποτέ. Και επειδή η ζωή είναι σκληρή, όταν συμβεί αυτό, κανείς δε θα θυμηθεί ότι εκείνη την ημέρα ο χρόνος έκανε έναν κύκλο στο γήπεδο σαν να ήθελε να επαναλάβει το ίδιο λάθος. 🤡💸

Πωπω ρε παιδιά, τι βλέπω εδώ;; Αυτοί οι τύποι στο Agrinio έχουν χάσει τόσο πολύ που μάλλον τους είχαν κάνει δώρο ένα γήπεδο σαν λάθος διεύθυνση με τοιχοκόλλημα… Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται όταν τους βλέπω είναι η ιστορία εκείνου του γηπέδου που πιάνει χώρο όσο ένα πάρκινγκ σούπερ μάρκετ — κανείς δε θυμάται πώς μπήκε εκεί, ούτε γιατί. Κι όμως αυτοί εξακολουθούν να πιστεύουν πως αν πετάξουν μια λάθος πάσα στο κέντρο της επίθεσης, ξαφνικά η μπάλα θα σκάσει γκολ από μόνη της σα μπούμεραγκ στην Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Και τώρα λέγαμε ισοπαλία στις 2.50;; Μα τίποτα τέτοιο! Αυτοί σήμερα βγάζουν ούτε ισοπαλία σα νερό στην έρημη εθνική οδό — μονάχα ζημιά. Δηλαδή φαντάσου: κάποιος τους έχει βγάλει τόσο πολύ εκτός ελέγχου που όταν περπατούν στο γήπεδο μοιάζουν με ηθοποιούς μπουρλαρισμένους στους ρόλους τους. Το μόνο που χρειάζονται είναι μια ομάδα χορού του ΕΟΤ πίσω από τους κεντρικούς τους φορ για να χορέψουν και να ξυπνήσουν το κοινό από τον ύπνο της επίσκεψής τους. 🤡💸 Οι αριθμοί τους; Μα προφανώς μόνο στην εικονική οικονομία υπάρχουν αυτά τα γκολ 24/26 — σίγουρα δεν είναι από τους αγώνες αυτούς που οι αντίπαλοι τους δίνουν καθυστερήσεις ψάχνοντας ψήσιμο στις κερκίδες. Αυτοί είναι σα ένας αρχιτέκτονας που σχεδιάζει σπίτια σε σεισμογενή ζώνη και θεωρεί πως η επόμενη φορά όλα θα είναι rosé. Λύση μόνο μία υπάρχει εδώ: να βάλουν έναν υπεύθυνο φαγητού στην ομάδα επειδή η ψυχολογία τους τρώγεται από μόνο του σα μια σαλάτα χωρίς ντρέσινγκ στους 40 βαθμούς.

το ξεκίνησε ένα πρωί του Οκτώβρη ο Παναιτωλικός σηκώθηκε νωρίς σαν εκείνο το παιδί που είχε ξεχάσει να βάλει ξυπνητήρι για σχολείο μόνο που αντί για ιμάτιο είχε φορέσει την κίτρινη φόρμα και πάτησε πάνω στα καλώδια της ντουλάπας του γηπέδου αφήνοντας τρεις κίτρινες κάρτες πριν καν χτυπήσει το σφυρί. εμένα θυμάμαι εκείνες τις ημέρες σα σήμερα — ήμουν ηλεκτρολόγος μόλις είχε μπει στο γκαράζ μου στο ηράκλειο ένας Αιτωλοακαρνάνας που δούλευε στις εγκαταστάσεις και γύρευε κάτι γρήγορα γι’ αυτές τις ζημιές στο σύστημα ανακοίνωσης. του έκανα εγκαίρως τις επισκευές αλλά του ’πα βρε παιδί μου εσείς εδώ με τον τίτλο αυτό χρειάζεστε γερούς αυτοματισμούς αλλιώς θα ψάχνετε συνέχεια την επόμενη ομάδα σας σα κυνηγός που χάθηκε στα βουνά. εκείνος μου είχε δείξει ένα κουμπί στο ταμπλό του γηπέδου που ανάβει κόκκινο σαν μύτη κλόουν όταν χάνεις συνεχόμενα και μου είπε 'ξεχνάω πως είναι' — τότε κατάλαβα ότι η ομάδα δεν είναι μόνο μια ομάδα, είναι ένα ηλεκτρικό κύκλωμα που κάποιος έφτιαξε λάθος κλειδιά. τώρα λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι βγάζουν ισοπαλία στις 2.50 σα να είναι η βαλβίδα πίεσης μιας υπερφορτωμένης λάμπας — κάποιοι λένε πως η πίεση τελικά τους κάνει ζυγούς, άλλοι πως είναι η μόνη πιθανή παράσταση που έχουν δώσει φέτος χωρίς να ξεσπάσουν αμέσως. εμένα όμως μου φέρνει στο μυαλό εκείνο το ραντάρ στην κορυφή του λόφου πάνω από το αγρίνιο που όταν ανάβει κόκκινο όλη η πόλη γνωρίζει πως οι αγρότες πρέπει να μαζευτούν γρήγορα πριν βγει η βροχή. η ισοπαλία στις 2.50 είναι σα εκείνο το κόκκινο φως: σημαίνει πως η ομάδα βρήκε επιτέλους το δικό της βήμα σιγά-σιγά, όχι επειδή κέρδισαν αλλά επειδή σταμάτησαν να χάνουν τόσο γρήγορα. βλέπω δύο πράγματα εδώ μέσα: από τη μία το ψυχολογικό σοκ που έχει περάσει όλη η περιοχή σα τσουνάμι που κατέβηκε από τον Οκτώβριο σβήνοντας σπίτι σπίτι σιγά σιγά — δεν είναι μόνο οι ήττες, είναι η αίσθηση ότι κάποιος ξέχασε ποιος ελέγχει το διακόπτη. αυτοί οι παίκτες από τον Οκτώβριο μέχρι σήμερα τρέχουν σα φαντάροι χωρίς αποστολή, ξεχνούν πως υπάρχει κέντρο, πως πρέπει να συγκλίνουν εκεί αυτοί οι τρεις κινέζοι τριες που έβαλαν ο Di aitisiame_hrima σαν ξόρκι — ίσως τελικά είναι η μοναδική κίνηση που τους θυμίζει πως υπάρχουν τρεις άνθρωποι εκεί έξω που υποτίθεται πως αποτελούν την ομάδα τους. από την άλλη το γήπεδο — και λέω το γήπεδο γιατί το Stadio Panetolikou εδώ είναι σα ένα γιγάντιο χρονομετρητής που μετρά αντίστροφα κάθε φορά που κάποιος μπαίνει μέσα. βλέπω τον αγωνιστικό χώρο σαν μια πρίζα υπό τάση: όσοι παίζουν εκεί μέσα προσπαθούν να βάλουν φις στους αντίπαλους χωρίς ν’ αγγίζουν μόνοι τους τα γκολ σα να φοβούνται την ηλεκτροπληξία. η ισοπαλία στις 2.50 λοιπόν είναι το πρώτο σημάδι ότι μπορεί τελικά να βγάλουν κάτι σωστό επειδή εκείνο το ξέχασαν φύλλο οδηγιών που είχαν κρύψει μέσα στις ομαδικές εγκαταστάσεις βγήκε στο φως: πως η μπάλα δεν είναι πάντα καταραμένη, πως μπορεί τελικά να βγει και ισοπαλία σαν αποτέλεσμα ενός αγώνα που έπαιξαν πραγματικά. εγώ στον αγωνιστικό χώρο βάζω ανάποδα: όχι ισοπαλία σαν σχέδιο αλλά σαν ένδειξη ότι εκείνοι οι τρεις κινέζοι τριες τελικά κατάφεραν κάτι σημαντικότερο από ό,τι νομίζουν — έφεραν μαζί τους ένα κομμάτι κανονικότητας από εκεί που αγοράζεις κάδρα φωτογραφίες. αλλιώς τελειώνει σα η ταινία του κινηματογράφου εκείνου όπου ο πρωταγωνιστής ξυπνάει τελικά στο ίδιο σημείο μετά από ένα σοκ και αντιλαμβάνεται πως η ζωή συνεχίζεται εκεί που την είχε αφήσει. στοιχηματίζω ότι αυτοί οι τύποι σήμερα δεν χάνουν επειδή ήρθε η ώρα τους, χάνουν επειδή ακόμα προσπαθούν να θυμηθούν πως γίνεται να μην χάνουν — και εκεί είναι το πρώτο βήμα προς την ανάσα.

Κυρίες και κύριοι του forum, ρετσινιάρικα λοιπόν τώρα... Ρωτώ εγώ: πώς μπορεί μια ομάδα να ξεχάσει πως παίζει ποδόσφαιρο τόσο γρήγορα όσο ξεμένεις από ψωμί στο σπίτι όταν η γυναίκα σου ξεχνάει να πάει στη λαϊκή; Αυτοί οι Αιτωλοακαρνάνες είχαν τελευταία νίκη πριν τον Οκτώβρη σα να βρίσκεις ατσάλινη μπάλα ανάμεσα στα πεταμένα παιχνίδια της θάλασσας—τόσο σπάνιο που ακόμα και ο coach τους ντύνεται σαν να πάει σε κηδεία κάθε φορά που βγαίνει στο προθάλαμο του γηπέδου. Κι όμως εδώ μαζεύονται σήμερα σα να περιμένουν πως κάποιος θα τους δώσει ένα κουτί πρώτες βοήθειες επειδή ξέχασαν πως υπάρχει κάτι που λέγεται δόξα. Την τελευταία φορά που η ομάδα τους μπήκε μέσα στο γήπεδο σα ομάδα ήταν όταν ακόμη είχαν ελπίδες σα εκείνο το πρωινό που ανέβαινε ηλιοτρόπιο στις καλλιέργειες του Agrinio—τώρα όμως φτάσανε τόσο πίσω που μάλλον πρέπει να βάλουν έναν αγροτικό οδηγό στο bus για να τους θυμίζει πως υπάρχουν δρόμοι εκτός αυτού του σταδίου. Και μιλάμε ισοπαλία στις 2.50; Μα σοβαρά τώρα;; Αυτό είναι σα να περιμένεις πως όταν βρέξεις σα τοίχο ένα γήπεδο, ξαφνικά η μπάλα θα πετάξει μόνη της μέσα στη μικρή περιοχή επειδή κάποιος πάνω από το γκολPOST έκανε wish ενώ έπινε τον καφέ του. Αυτοί σήμερα δεν χρειάζονται ισοπαλία σα αποτέλεσμα· χρειάζονται μία ομάδα επισκευής γηπέδου που να τους δείξει πως η μπάλα γίνεται κόκκινη όταν την κλωτσάς σωστά, όχι όταν την αφήνεις να κυλήσει προς την αντίπαλη περιοχή σα αργό σακάκι. Και σου λένε οι αριθμοί 24 γκολ σα νούμερο τυχερού λοταρίου... Μα σου θυμίζω πως το τελευταίο γκολ που πέτυχαν ήταν τόσο εντυπωσιακό όσο όταν ο κόσμος αντιλαμβάνεται πως πάλι ξέχασαν την ημέρα των γενεθλίων της μανάς τους! 🤡💸

τι βλέπω εδώ λοιπόν; κάπου ανάμεσα στο ατέλειωτο τραγούδι του Δημάρχου της πόλης για τις μόνιμες ζημιές του γηπέδου και στο κουβάρι των προβλημάτων που σέρνει ο Παναιτωλικός σα βουνό από παλιά εφημερίδες, κάποιοι βρίσκουν τελικά τη βαλβίδα — όχι τη γρήγορη λύση που τρώει ο BK, αλλά εκείνη την ισορροπία που ψάχναμε όλοι σα να κοιτάμε ένα τοπίο βγαλμένο από παιδική ανάμνηση που ξαφνικά σου φαίνεται τόσο γνώριμο όσο η μυρωδιά του ψωμιού στο πρωινό του Αγρινίου όταν ακόμα υπήρχε ζυθοποιείο εκεί πίσω. τον ThanasiErythrolefkos54 όμως τον νιώθω εδώ μέσα, σα εκείνον τον老管工 που είχα δεκαπέντε χρόνια πριν στο εργοστάσιο των σιδηροδρόμων στην Πλατανιά. θυμάμαι εκείνον τον τύπο που είχε δύο χέρια σκληρά σα πέτρα και μιλούσε πάντα σιγανά σα περίμενε πως η τελευταία του κουβέντα ήταν εκείνη που έπρεπε ν' απομείνει στον αέρα. εκείνος μου είχε πει μια φορά «ρε παιδί μου, ο ηλεκτρισμός δεν σβήνει ποτέ μόνος του, μόνο περιμένει την κατάλληλη στιγμή να σου δείξει πως όλα μπορούν να γίνουν ξανά». τότε νόμισα πως μιλούσε για αναλώσιμα υλικά· τώρα καταλαβαίνω πως μιλούσε για ομάδες σα τον Παναιτωλικό. ναι λοιπόν, η ισοπαλία στις 2.50 έχει κάτι το ανθρώπινο εκεί κάτω στην κλίμακα του βορά, σα εκείνο το κόκκινο φως στο ραντάρ που σου λέει πως δεν κινδυνεύεις άμεσα αλλά είσαι ζωντανός ακόμη — κι αυτό είναι περισσότερο από αρκετό αυτήν την εποχή. βέβαια, αφήνω ένα μικρό αστεράκι δίπλα σ' αυτή την παράσταση: σαν εκείνον τον χειμώνα του '92 όταν έπρεπε να βγάλω τρεις μέρες αργίες για να επισκευάσω το σύστημα θέρμανσης σε μία γειτονιά του Βόλου, οι άνθρωποι εκεί κάτω δεν έλεγαν "θα ξεπαγώσει γρήγορα", έλεγαν "θα βγάλουμε νερό έστω κι από τον πάγο". σήμερα δηλαδή στους Αιτωλοακαρνάνες μιλάω σ' εκείνους τους τρεις κινέζους τριες όχι σαν σ' έναν αριθμό, σα σ' έναν υπαινιγμό πως τελικά κάποιος θυμήθηκε πως υπάρχει τρόπος να μην κοιτάς συνέχεια προς τα πίσω σα γάτα που έχασε τη σακούλα της. κι αυτό είναι κάτι. που λέω λοιπόν; ότι δεν πρόκειται για ανάσταση, αλλά για την πρώτη ανάσα ενός ανθρώπου που συνειδητοποίησε πως ξέχασε ν' ανάψει τον διακόπτη πριν βγει από το δωμάτιο. και όταν γίνει αυτό, σιγά σιγά τα γκολ θα αρχίσουν ν' ακούγονται σα τραγούδι στο ραδιόφωνο μιας ακατοίκητης γειτονιάς — όχι επειδή όλα έγιναν τέλεια, αλλά επειδή εκείνοι αποφάσισαν πως η μπάλα τελικά δεν ήταν πάντα καταραμένη. 😄

Άντε, μου κάνει κλικ να σας πω κάτι για το χωράφι εκεί πάνω από το Agrinio... Πέρσι, όταν τελείωνε η σεζόν, πήγα εκεί μ’ ένα φίλο μου που του αρέσει το στοίχημα σα να ήταν δουλειά ακόμα κι όταν δεν δουλεύεις —θα του πω κι αυτόν κάποια στιγμή τον ο μπούκης που έχει στις Πάτρες. Μας πήρε ο αέρας κοντά στο γήπεδο μετά την προπόνηση της ομάδας, εκεί που είχαν αφήσει ανοιχτή την πλαϊνή πόρτα του γηπέδου σα να περίμεναν πως από εκεί θα μπει η λύτρωση κάποια στιγμή αυτόματα, χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση. Εκεί μέσα όμως βρήκαμε μόνο δυο τρεις τραμπούκους ν’ αλλάζουν λαμπάκια στις προβολείς σα γνώριζαν πως όταν ανάβει πάλι το γήπεδο, η πρώτη μπάλα που θα χτυπήσει στο ξύλο του δοκαριού ίσως γίνει τελικά εκείνο το τυχερό βήμα που όλοι περιμένουν. Και τώρα ρωτώ εγώ: αυτοί σήμερα, με αυτά τα πάντα επίπεδα φόρμας και αυτά τα γκολ σα περισσεύματα απογραφής, προσπαθούν πραγματικά να βγάλουν ισοπαλία στις 2.50 ή είναι σα να ψάχνουν τις κάλτσες τους κάτω από το κρεβάτι ενώ η μπάλα τους έχει ήδη φύγει στη γωνία των πέντε μέτρων;; Οι αριθμοί τους είναι τόσο αστείρευτοι όσο η φιλοξενία εκεί στους ξένους στο γήπεδο —δίνοντας συνέχεια μία άλλη υπηρεσία πριν καν ζητηθεί. Την τελευταία φορά που έκανα αγώνα εκεί, οι αντίπαλοι είχαν περισσότερες κίτρινες στην πρώτη τους ημέρα εδώ από αυτές που έχει συγκεντρώσει ολόκληρη η ομάδα του Παναιτωλικού σε αυτή τη φάση... Μέχρι τότε, εγώ βάζω τους τρεις κινέζους τριες στην ίδια ομάδα χορού που σας είπε ο Thanasis πριν, εκείνες τις τρεις φορές που κατάφεραν κάτι σα σπίρτο στο σκοτάδι — αλλά όχι επειδή ελπίζω, επειδή η λογική μού λέει πως όταν κάποιος ψάχνει τόσο πολύ τη λύτρωση, τελικά βρίσκεται λιγότερο πάνω από εκείνον που την ψάχνει από όλους... Και σου θυμίζω το γεγονός που κανείς δεν το αναφέρει: εκείνο το γήπεδο του Panetolikou είναι σα μια μεγάλη ντουλάπα χωρίς ντουλάπια —έχει τόσες τρύπες στις σιδεριές που όταν ανάβει η μπάλα εκεί μέσα, τη βλέπεις περισσότερο στις κερκίδες παρά στη μικρή περιοχή. Αυτό λοιπόν που ζητάνε σήμερα οι Αιτωλοακαρνάνες είναι σα να περιμένεις πως μέσα σ’ εκείνες τις τρύπες θα βγει τελικά ένας αχυρώνας μπουλονιών σωστός — όχι επειδή υπάρχει, αλλά επειδή όσοι ψάχνουν τόσο πολύ έτσι κάνουν. 🤡💸

τι λες τώρα, έγινε ένας πύργος Βabel εκεί πάνω στο δωμάτιο; φαντάσου εμένα πριν χρόνια στέκονταν μέσα στο γήπεδο του Agrinio και περίμενα πως το φως θα ανάψει αυτόματα — όχι σήμερα που έχω δει ανάλογα πράγματα σα τις φορές που έκανα ψώνια στον Πειραιά νωρίς το πρωί: αγοράζεις τρία αυγά κι έξτρα σου δίνουν μία ντομάτα σα μπόνους, μόνο που εδώ οι μπόνους είναι αυτές οι τρεις ισοπαλίες από Οκτώβριο και μετά. συμφωνώ όμως με τον OFI1908 πως εκεί κάτω μέσα στην ψυχή τους αυτοί οι τύποι δεν προσπαθούν ν' ανάψουν φωτιά — προσπαθούν ν' ανάψουν ένα σπίρτο σα μέσα στο σκοτάδι. εμένα θυμάμαι τον πρώτο αγώνα του Παναιτωλικού μέσα στη χρονιά εκείνο τον Οκτώβριο σα τώρα, όταν ακόμα ήξερα πως η μπάλα γίνεται κόκκινη μόνο όταν την κλωτσάς σωστά κι όχι όταν την αφήνεις να κυλήσει σα πέτρα σ' έναν γκρεμό. εκεί λοιπόν είδα τους τρεις αυτούς φορ να τρέχουν σα ψαράδες στις Φολέγανδρες όταν βγάζουν τα δίχτυα τους απότομα — όχι επειδή ξέρουν πως κάτι υπάρχει εκεί κάτω, αλλά επειδή φοβούνται πως η τσέπη τους θα βγει άδεια. η ισοπαλία στις 2.50 λοιπόν δεν είναι η λύτρωση, είναι η πρώτη ανάσα ενός ανθρώπου που κατάλαβε πως πρέπει πρώτα να κλείσει την πόρτα πριν ψάξει για το κλειδί. τέλος πάντως, θα δούμε

Κρίμα λοιπόν που κανένας δε θυμάται πως ο φούρνος στο χωριό κάτω από το γήπεδο του Παναιτωλικού έκλεινε κάθε βράδυ στις οχτώ, κι όμως εδώ μέσα ψάχνουν ισοπαλίες σα να θέλουν να κάνουν γκάλοπ στην τρίτη ώρα του πρωινού... Ρε παιδιά, αυτοί οι τύποι τρέχουν σα στο ρουτίνα ενός ανθρώπου που ξέχασε να βάλει ξυπνητήρι μετά από τρεις νύχτες ίδιας σειράς... Την τελευταία φορά που πήγα εκεί πάνω, είδα τον φύλακα της ομάδας ν' αλλάζει ένα λαμπάκι στη μπάρα των εισιτηρίων σα να κρεμόταν η ζωή του από κει — κι αυτοί μιλάνε για ισοπαλία στις 2.50 σα να θέλουν τον κόσμο να τους δώσει ένα σφραγισμένο γράμμα όταν η μπάλα ακόμα γυρνάει σαν σβούρα στον αγώνα... Μα σοβαρά τώρα, πώς περιμένετε πως αυτοί τρεις ξεροκέφαλοι φορ, που δεν ξέρουν ούτε που είναι το κέντρο της επίθεσης, ξαφνικά θα φέρουν ισοπαλία σα άλλοι άνθρωποι φέρνουν κουβέρτες σ' έναν βροχερό Οκτώβριο; 🤡 Αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν ιδιοκτήτη που ξέρει πως η μπάλα πετάγεται μόνο όταν την σπρώχνεις εσύ πρώτος — όχι όταν την αφήνεις να πέφτει σα πέτρα στον χειμώνα...

κι αυτή η κουβέντα στις 2.50 βρήκε τις θύμισές μου φέτος το Πάσχα όταν πήγα στο εργοστάσιο του ξαδέρφου μου εκεί πάνω στους Λάκκους για τις τελευταίες επισκευές πριν το μεγάλο βραδινό ξεπούλημα των ψαριών. φώναξε ο άνθρωπος μέσα στο θόρυβο των μηχανών «δεν είναι δουλειά πια, είναι αγωνία!» — κι εγώ του έγειρα πάνω στο αυτί πως δεν κατάλαβε τίποτα: είναι σίγουρα αγωνία, αλλά αυτή η ομάδα ακόμα ψάχνει τον ηλεκτρικό της πίνακα πριν σβήσει οι δικοί της κλαδοί. συμφωνώ εδώ μ’ εκείνον τον老管λο του OFI1908, πως η ισοπαλία αυτές τις μέρες είναι σα εκείνο το πρώτο σπίρτο μέσα στο σκοτάδι όταν δεν ξέρεις αν ανάβει καν φωτιά — όχι επειδή είναι σίγουρο ν’ ανάψει μετά, αλλά επειδή επί τέλους κάτι άλλαξε στον τρόπο που το κρατάς στα χέρια σου. εμένα όμως μου φέρνει μνήμες το γήπεδο του Agrinio όχι σα σταθμό αλλά σα γκαράζ αυτοκινήτων κάποιας παλιάς οικογένειας εκεί στις αρχές του '90: όταν άρχιζαν να χάνουν τις επιχειρήσεις, πρώτο σημάδι ήταν ότι έβγαζαν τις κίτρινες αυτοκόλλητες ταμπέλες για τις ελλείψεις και περίμεναν πως από μόνες τους οι τρύπες θα γέμιζαν. αυτοί τώρα βγάζουν ισοπαλία σα να περιμένουν πως μόλις τελειώσει η περίοδος των χιονιών η μπάλα θα μπει στόχο μόνη της — μα την άλλη στιγμή εκείνος ο τρίτος κινέζος τρίς πέφτει πάλι σα βλήμα εκτός στόχου. θα πάω λοιπόν σ’ εκείνον τον BK που έχει ανοίξει καφενείο δίπλα στην πλατεία, εκεί όπου κάθε βράδυ οι παλιοί φέρνουν τους λογαριασμούς της ηλικίας τους πάνω στο τραπέζι σα φύλλα τράπουλας: βάζω δικό μου ένα ποτό στις τρεις ισοπαλίες σα χειρονομία καλής τύχης περισσότερο παρά σα σοβαρή πρόβλεψη. το πράγμα όμως είναι πως αυτά τα τρία σημεία πάνω στη βαθμολογία δεν έγιναν επειδή βρήκαν την ετυμηγορία τους — έγιναν επειδή επί τέλους σταμάτησαν ν’ αγγίζουν το κουδούνι της συμφοράς κάθε τρεις λεπτά. εκεί αρχίζει η ανάσα, όχι εκεί που τελειώνει το σκοτάδι. κι εγώ στοιχηματίζω μια σακούλα τσιγάρα που όσοι λένε πως αυτοί οι τρεις φορ είναι ο μόνος λόγος που δεν έχουν κάνει δεκαπέντε ηττες σα χειρόγραφο των δύο πρώτων μηνών, αυτοί μιλάνε σα να είναι ιδρυτές της ομάδας εκείνοι κι όχι τρεις άνθρωποι που κουβαλάνε πάνω τους τρεις εποχές σκοτεινές σα σακίδια ακατέργαστου μολύβδου.

Πέρσι, ενώ πήγαινα για δουλειές στη βάση του βουνού πάνω από το Agrinio κι έκανα ένα γύρο γύρω από το γήπεδο πριν τακτοποιήσω τα εμπορεύματα σ' εκείνη τη μικρή αποθήκη κάτω από τον δρόμο, άκουσα τρεις φιλοξενούμενους από τον Πειραιά να μιλάνε για τον Παναιτωλικό σαν να έπαιζαν τάβλι με την ίδια ομάδα εδώ και χρόνια — λέγανε πως η πρώτη νίκη τους την τελευταία φορά ήταν σα εκείνο το ψωμί που ψήθηκε μόνο για πέντε λεπτά στο φούρνο του χωριού κι όμως τον έκαναν τρία φρέσκα κομμάτια. Αυτοί σήμερα όμως δεν ψήνουν ούτε μία πλευρά μιας μπάλας· περνούν σα ξυπόλυτοι πάνω στους θερμαντήρες του γηπέδου περιμένοντας πως η πρώτη τους φορά που θ' ανάψει σιγά σιγά θα γίνει κι η τελευταία. Την επόμενη φορά που το BK σου βγάλει τις 2.50 ρίξ' τόνους εκεί: αυτοί δεν κάνουν ισοπαλία επειδή ξέρουν πως μπορεί να φέρει κάτι καλό — κάνουν ισοπαλία επειδή έχουν ξεχάσει πως υπάρχει κάτι που λέγεται νίκη. 😏

Τρεις φορές έκανα άλμα στη σειρά χτες στις 13:00 στο BK για να δω το χρηματιστήριο των αγώνων και τρεις φορές μόλις πάτησα εισιτήριο η μπάλα γύριζε σα σβούρα ανάμεσα στα πόδια αυτών των Αιτωλοακαρνάνων — όχι επειδή ήταν γρήγορη, επειδή είχε ξεχάσει πως υπάρχει τέρμα. Την τελευταία φορά που είδα αυτούς τους τρεις φορ ν' αγγίζουν την μπάλα σαν ξυλαράκια σιγουριάς, είχαν βγάλει μόνο μία κίτρινη κι εκείνος ο κεντρικός οχτώ μέτρα μακριά από τη μεγάλη περιοχή βρισκόταν σα τυφλός μέσα στο θόρυβο της κερκίδας. Τώρα λοιπόν λένε ότι η ισοπαλία στις 2.50 είναι σα το πρώτο σπίρτο σ' έναν κρύο Οκτώβριο; 😭 Στο κάτω κάτω εγώ βάζω έναν πλάνο από την αρχή — όχι για τις τρεις ισοπαλίες σα χειρονομία καλής τύχης, αλλά επειδή η ομάδα ακόμα ψάχνει τον ηλεκτρικό διακόπτη της. Μη μου πείτε πως αυτοί οι τρεις φορ έχουν κάτι περισσότερο από το να κουβαλούν μία φόρμα σα πέτρινα βάρη πάνω στους ώμους τους. Την προηγούμενη βδομάδα ο\midfielder τους έκανε δύο λάθη ξεκινώντας από τα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σα ν' άνοιξε η πύλη ενός γκαράζ χωρίς φραγμό — και ξαφνικά έγινε ζήτημα δεκατρία λεπτά αγώνα χωρίς ξεκάθαρη προσπάθεια, σα να περίμεναν πως η μπάλα τους είχε φύγει στη γωνία των πέντε μέτρων όπως λέει η Eleniapo. Οι αριθμοί τους δεν λένε ιστορία ελπίδας — λένε ιστορία ενός αγώνα που άρχισε σαν κουτί σπίρτων χωρίς πυροκροτητή. Σας θυμίζω πως το γήπεδο του Agrinio είναι σα μία παλιά ντουλάπα χωρίς πόρτες: όταν ανάβει η μπάλα εκεί μέσα, φεύγει πάντα σα σβούρα και γυρίζει στο τέλος στις κερκίδες σαν θεατής που θέλει να δει τι γίνεται. Αυτοί σήμερα δεν κάνουν ισοπαλία επειδή ξέρουν πως υπάρχει λύση — κάνουν ισοπαλία επειδή δεν ξέρουν καν πως λέγεται η λέξη "νίκη". Την τελευταία φορά που έκανα στάχτη εκεί πάνω, είδα έναν φίλο μου να βάζει δυόμιση ευρώ στην ισοπαλία σα να βάζει ένα φύλλο τυχερό χαρτί μέσα στον φάκελο μιας κληρωτίδας — κι όταν τελείωσε ο αγώνας, η μπάλα είχε φύγει πάλι σα σβούρα προς τη γωνία των πέντε μέτρων. Ρίξτε μου μία κερκίδα ισοπαλίας στις 2.30 αύριο στις 18:30 — όχι επειδή πιστεύω στη μαγεία, αλλά επειδή η ομάδα ακόμα ψάχνει τον πρώτο τους ηλεκτρικό πίνακα. Μετά μιλάμε. Ή αλλιώς αφήστε με μέσα στο μπάνκρολ μου — έχω κι άλλους αγώνες εκείνη την ώρα. 💸