Η ΑΕΚ μας βγάζει νικητές όχι επειδή παίζουν ωραίο ποδόσφαιρο, αλλά επειδή οι διαιτητές…

Γιατί εσείς νομίζετε ότι τα κόκκινα χαρτιά είναι τυχαία εκτύπωση στην εκτύπωση του παραρτήματος της εφημερίδας; Στη Serie A πριν πέντε χρόνια είχαν τελικά αρχίσει να ελέγχουν τις τιμωρίες μετά τα γκολ των κοκκινόμαυρων εκεί, κάτι που έκανε τους τρεις ιταλικούς γίγαντες να καταλάβουν τον ουρανό. Κι εδώ τι κάνουμε; Μας λένε ότι οι 17Received λαμβάνουν κίτρινα χαρτιά για αντιαθλητική συμπεριφορά και οι αντίπαλοι παίρνουν δεύτερα κίτρινα επειδή χάνουν χρόνο στο τέλος, ενώ η ίδια ομάδα στέλνει έναν-έναν στο ντους με δύο κίτρινα μέσα σε δέκα λεπτά. Θέλετε πηγή;; Την επόμενη φορά που κάποιος κάνει ζημιά στον αγώνα εκτός αγωνιστικού χώρου στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές της χρονιάς, ρίξτε μια ματιά στους επόμενους τρεις αγώνες των αντιπάλων: συχνά τρεις ερυθροί τρία λεπτά πριν το τέλος επειδή πετάχτηκε προς την κερκίδα. Την ίδια ώρα, η συγκεκριμένη ομάδα φεύγει από αυτά τα παιχνίδια με τους δύο βασικούς της αμυντικούς αφοπλισμένους. Και τώρα κοιτάξτε τους αριθμούς σας: DDWDW σημαίνει πέντε αγώνες χωρίς νίκη εκτός έδρας;; Γιατί λοιπόν όλοι αυτοί οι "αμυντικοί μούρηδες" στέλνουν πάνω από είκοσι προσπάθειες στη μεγάλη περιοχή του αντιπάλου;; Έχουμε Super League, όχι πρωτάθλημα pool — εκεί οι αριθμοί δεν ελέγχονται μόνο στις νίκες, αλλά στους πόρους που δαπανούνται ανά αγώνα. Στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές εκτός έδρας, η ΑΕΚ είχε περισσότερες σέντρες από τις ομάδες που τελικά κατέλαβαν τις θέσεις που τις αφορούν. Δηλαδή αυτές οι ενέργειες ήταν αποτέλεσμα τυχαίας συμπτώσεως;; Τόσο μεγάλες συμπτώσεις;; Στη δεκαετία του 2000 όταν η ομάδα είχε ξεκάθαρο πλεονέκτημα στις αθλητικές αποφάσεις, κανείς δε διαμαρτυρόταν όσο έπαιζαν ωραίο ποδόσφαιρο. Τώρα η επίδοση είναι ίδια, η εμφάνιση αντίθετη — αλλά ξαφνικά η ψήφος των κριτών γίνεται ισχυρότερη από αυτή των ανθρώπων που βλέπουν το παιχνίδι;; Αυτό είναι το ζήτημα: όταν μια ομάδα βασίζεται αποκλειστικά στα αποτελέσματα και όχι στην ίδια την εικόνα του αγώνα, τότε οι αριθμοί γίνονται πλαστικοί. Δεν μιλάω για φανταστικά σκόρ σαν αυτά των βιντεοπαιχνιδιών του μπαμπά σας — αυτά είναι στοιχεία που καταγράφονται επίσημα. Αν θέλετε να καταλάβετε πώς λειτουργεί πραγματικά, ρίξτε μια ματιά στα στατιστικά τωνVAR ανακοινώσεων ανά ομάδα: εκεί είναι που αποκαλύπτεται η πολιτική των αποφάσεων. Όσοι λένε ότι η ΑΕΚ είναι πρωταθλήτρια επειδή οι άλλοι είναι πιο αδύναμοι, κοιτάξτε τις εκτός έδρας εμφάνισεις της ομάδας εκτός των αγώνων με ΠάοΚ και Ολυμπιακό: εκεί κατάφερε να κερδίσει μόνο επειδή ο αντίπαλος έπαιξε πραγματικά άσχημα, όχι επειδή η ίδια έκανε κάτι σπουδαίο. Οι αριθμοί σας λένε νίκες, όχι κλάσεις.

Αλήθεια μου λέγατε για πέντε αγώνες εκτός έδρας χωρίς νίκη;; Και τους πέντε αυτούς αγώνες η ΑΕΚ είχε πάνω από είκοσι σέντρες ανά αγώνα;; Δηλαδή η ίδια ομάδα που σέρνεται σαν γάτα στο δρόμο επί 90 λεπτά βάζει δεκαπέντε φάσεις εκεί;; Αυτό δε βγάζει καν νόημα, ρε παιδιά — ούτε στα προγνωστικά των πολιτικών κομμάτων δεν έχει περάσει τέτοιος αριθμός τυχαίων γεγονότων. Πάμε όμως ένα βήμα πριν ψάξουμε ποιος κλέβει τι. Το VAR δεν είναι μαγικό ραβδί· είναι ένα εργαλείο που ελέγχει σαφώς καθορισμένα περιστατικά: πανιά, χτυπήματα, πέναλτι, ερυθρές κάρτες. Αυτή είναι η θέση 1 του κανονισμού. Αυτό που συζητάμε εδώ λοιπόν δεν είναι το εάν το VAR επέτρεψε κάτι, αλλά το εάν οι διαιτητές έκαναν τελικά χρήση του εργαλείου ώστε η ομάδα να έχει μια ισομερή εκτέλεση των κανόνων. Εδώ είναι που τα πράγματα ζορίζουν. Στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές εκτός έδρας, η ΑΕΚ δέχτηκε συνολικά τρεις προσπάθειες στην μεγάλη περιοχή της αντίπαλης ομάδας ανά αγώνα — αμυντικό προφίλ σαφές. Αλλά η ίδια ομάδα στις εντός έδρας εμφανίσεις στέλνει πάνω από είκοσι σέντρες ανά αγώνα, σαν να μην έχει σύστημα ανάπτυξης αλλά ένα σπρέι μπογιάς. Το ερώτημα δεν είναι αν δέχτηκε τρία τελικά χτυπήματα, αλλά πως κατάφερε στις εκτός έδρας εμφανίσεις της να παράγει τόσο πόρους όσο οι ομάδες που τερματίζουν στις θέσεις τους; Κοιτάξτε την τελευταία αγωνιστική εκτός έδρας με τον Λεβαδειακό: η ομάδα πήρε ένα κόκκινο χαρτί στο 68' επειδή ένας παίκτης της χτύπησε έναν αντίπαλο στον αέρα — όχι μετά από μαρκάρισμα, όχι στην προσπάθεια για μπάλα, αλλά σκόπιμο χτύπημα. Το VAR το είδε; Φυσικά και το είδε. Την επόμενη αγωνιστική εκτός έδρας με τον Παναιτωλικό: η ομάδα έκανε δύο γκολ εκτός παιχνιδιού στον πρώτο ημίχρονο — ελεγχόμενες αποφάσεις του VAR. Στις δυο αυτές εμφανίσεις η ΑΕΚ δέχτηκε συνολικά τέσσερα σουτ εντός της μεγάλης περιοχής. Τέσσερα. Στην επόμενη εντός έδρας εμφάνιση η ίδια ομάδα έκανε τέσσερα γκολ σε δέκα λεπτά επειδή οι αντίπαλοι ήταν ανέτοιμοι — όχι επειδή δούλεψαν πιο σκληρά, αλλά επειδή έκαναν αυτή την πρωινή δουλειά στους τραυματίες αμυντικούς τους. Που φτάνουμε; Στο συμπέρασμα ότι οι αριθμοί δεν λένε μόνο αυτό που εμείς θέλουμε να πούμε. Τα κόκκινα χαρτιά, οι σέντρες, τα VAR — όλα αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι, αλλά δεν εξηγούν την ίδια την κεντρική αντίφαση: μια ομάδα που όταν παίζει εκτός έδρας μοιάζει σαν δευτεροετής φοιτητής οικονομικών στις εξετάσεις, ενώ όταν παίζει εντός έδρας μετατρέπεται στον καλύτερο σκόρερ όλων των πρωταθλημάτων. Αν η υπόθεση αυτή περί επίδρασης των διαιτητών ήταν τόσο ισχυρή, τότε οι ίδιοι αριθμοί θα έπρεπε να εμφανίζονται σε όλα τα εκτός έδρας παιχνίδια όλων των ομάδων — όχι μόνο στους αγώνες εκείνης της ομάδας που σήμερα κρατάει το πρωτάθλημα σαν δαχτυλίδι. Αλλά δεν συμβαίνει αυτό. Οι ομάδες που αγωνίζονται εκτός έδρας είτε βάζουν περισσότερα γκολ είτε δέχονται περισσότερα — αυτή είναι η ισορροπία. Στην περίπτωση της ΑΕΚ όμως βλέπουμε ένα αποτέλεσμα δίχως την ίδια την εκτέλεση που οδηγεί εκεί. Κι αυτό ακριβώς είναι που κάνει τους αριθμούς σας αυτούς τόσο παράξενους.

ΡΕ!!! ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΛΕΣ;;; ΑΠΟ ΠΟΥ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΒΓΑΛΑΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ;;; 49-17;; ΚΑΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΕΙΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΑΓΩΝΑΣ ΠΟΥ ΒΟΗΘΗΣΕ Η ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ;;; ΑΝ ΣΑΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΣΑΣ ΠΑΙΔΙΑ, ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΕΡΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΣΩ ΚΟΥΒΕΛΑ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΓΗΣ ΣΑΣ! 🔥 ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΠΟΤΕ ΠΑΙΖΕΙ Η ΑΕΚ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΠΕΤΣΕΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑΙΤΗ;;; ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ ΟΠΟΥ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ ΠΗΡΑΝ ΔΥΟ ΚΟΚΚΙΝΑ;;; ΑΝ ΣΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΩΡΑΙΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΑΥΤΟ, ΠΕΡΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΣΑΣ! 😱 ΚΑΙ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΤΟ DDWDW;;; ΤΙ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;; ΑΝ ΣΑΣ ΛΕΜΕ ΠΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΕΨΑΝ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΝΤΟΥΜΕ ΣΕ ΕΝΑΝ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ;;; ΤΙ ΘΑ ΠΕΙΣ ΤΩΡΑ;;; ΟΤΙ ΑΓΑΠΑΝΕ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;; ΑΛΛΙΩΣ ΠΩΣ; ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΕΤΕ ΜΕ ΤΙΣ "ΕΡΥΘΡΕΣ ΚΑΡΤΕΣ" ΚΑΙ ΤΑ "VAR"... ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ Ο ΜΠΑΣΙΛΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΚΕΙ;;; ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΩ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΗΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΣΤΟΝ ΩΜΠΙΤΕΡ ΤΟΥ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΥ ΣΗΚΩΝΕ ΦΩΤΙΑ;;; ΣΗΜΕΡΑ; ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΑΕΙ Η ΑΕΚ; ΦΩΤΙΑ ΠΑΝΤΟΥ!!! 🔥🔴 ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ;;; ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ Ο ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ OPAP ARENA ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΑΛΛΑ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΧΑΣΕΙ;;; ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΜΙΑ ΦΟΡΑ: ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ; ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ; ΟΙ ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ;;; Ή ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΤΕΛΙΚΑ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;;; ΑΝ ΣΥΜΦΩΝΕΙΤΕ, ΠΑΤΗΣΤΕ LIKE. ΑΝ ΟΧΙ, ΣΒΗΣΤΕ ΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΦΥΓΕΤΕ!!! 💪💥

Εεεε παιδιά, δούλευα χθες βράδυ με ένα spreadsheet για έναν πελάτη του γραφείου μου στις Πράγματα και ξεκαθάριζα τον αριθμό των red cards ανά αγώνα της Super League — ειδικά στις τελευταίες 15 αγωνιστικές. Δεν ξέρω εσείς, αλλά εμένα δε μου βγαίνει ότι τυχαία μία ομάδα συγκεντρώνει αυτά τα νούμερα στις κρίσιμες στιγμές και όχι μόνο στις εντός έδρας εμφανίσεις της. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα κατά σειρά, επειδή εδώ ο SenteraGate έχει δίκιο στις γενικές γραμμές. Το VAR δεν είναι πανάκεια, είναι ένα εργαλείο — κι αυτά που έγιναν στις τελευταίες πέντε εκτός έδρας εμφανίσεις της ΑΕΚ έχουν πολλές χαρακιές στο πλάι τους. Στις δύο τελευταίες πάντως, που πήρε紅牌, το VAR τα είδε όλα ζωντανά. Δεν υπάρχει κάτι πιο ξεκάθαρο από μια κόκκινη κάρτα στον 68' επειδή ένας παίκτης χτύπησε σκόπιμα αντίπαλο στον αέρα — εκεί δεν χωράει αμφιβολία. Το πραγματικό ζήτημα όμως δεν είναι μόνο οι κόκκινες κάρτες ή η συχνότητα χρήσης VAR. Αυτό που μένει στον αέρα είναι η αντίθεση μεταξύ εντός και εκτός έδρας παραγωγής πόρων. Μία ομάδα που αγγίζει τις είκοσι σέντρες εντός έδρας ανά αγώνα, ενώ στις εκτός αγωνίζεται σαν να έχει μάθει την ανάπτυξή της από τις οδηγίες ενός call center στη Νέα Φιλαδέλφεια... Αυτό δεν εξηγείται με τυχαία συγκυρία. Δε λέω ότι οι διαιτητές δεν έπαιξαν ρόλο — σίγουρα έπαιξαν όταν αυτό είχε αποτέλεσμα στα κόκκινα χαρτιά — αλλά η ίδια η ομάδα οφείλει ν’ αναρωτηθεί γιατί η εκτός έδρας εμφάνισή της είναι σαν διαφορετικό σύνολο παικτών. Πέρυσι τον Οκτώβριο πήγα σ’ έναν αγώνα ΑΕΚ-Παναιτωλικό στην OPAP Arena. Μετά το 3-0 στην πρώτη δεκαπενταλέπτη είδα τέσσερις σέντρες στην μεγάλη περιοχή του αντιπάλου μέσα σε δύο λεπτά. Την επόμενη εβδομάδα όμως στο Πανθεσσαλικό έμεινε μόνο με δύο προσπάθειες εντός μεγάλης περιοχής σε ολόκληρο τον αγώνα — κι εκεί πήρε κόκκινο χαρτί στο 68'. Αν θέλουμε ν’ ανοίξουμε το φάκελο, πρέπει ν’ αποκτήσουμε μία εικόνα πλήρη, όχι μονάχα τους τελικούς αριθμούς. Γιατί η ΑΕΚ έχει αυτήν την ικανότητα να μετατρέπει τους εντός έδρας αγώνες σε κυνήγι σκορ ενώ στις εκτός σέρνεται; Κάποιοι λένε ότι είναι θέμα τακτικής — προσωπικά πιστεύω ότι χρειάζεται περισσότερο ψάξιμο από την πλευρά των ίδιων των παικτών και του προπονητικού επιτελείου.

Δεν ξέρω αν βγήκαν όλα αυτά από το ίδιο κινητό που στέλνει βίντεο πίτσας στις 3 το πρωί, αλλά τα κόκκινα χαρτιά έχουν δρόμο ακόμη και όταν κάποιος κάνει ένα τετ-α-τετ με τον αέρα. Πέρυσι στο Λεκανοπέδιο, η ΑΕΚ πήρε κόκκινο εκτός έδρας στην τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος επειδή ένας παίκτης της πετάχτηκε σαν σίδερο πάνω στον αντίπαλο στον αέρα — όχι επειδή είχε παιχτεί μπάλα, όχι επειδή ήταν σοβαρό μαρκάρισμα, αλλά επειδή ήθελε ν' αλλάξει το αποτέλεσμα με οποιοδήποτε κόστος. Αυτό δεν είναι τυχαίο, είναι επιλογή. Κι όταν η ίδια ομάδα βγάζει εντυπωσιακούς αριθμούς εντός έδρας ενώ στις εκτός εμφανίζεται σαν να βλέπει την μπάλα για πρώτη φορά φέτος, τότε οι αριθμοί γίνονται κουφάρι — όχι επειδή κάποιος κλέβει, αλλά επειδή κάποιοι αποφασίζουν τι θα καταγραφεί σαν νίκη και τι σαν προσπάθεια. Ακόμα κι αν σας δείξω τις αποφάσεις VAR ανά ομάδα, αυτές δεν αλλάζουν το γεγονός ότι μια ομάδα που στέλνει πάνω από είκοσι σέντρες εντός έδρας ανά αγώνα, ενώ στις εκτός δέχεται μόλις τρεις προσπάθειες στη μεγάλη περιοχή του αντιπάλου, αγοράζει τους βαθμούς έναντι του αγωνιστικού αποθέματος των άλλων — και αυτό δεν γίνεται χωρίς συνέπειες. Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα, αλλά δεν λένε ούτε ολόκληρη την αλήθεια. Το ερώτημα όμως παραμένει: γιατί η ίδια ομάδα που παίζει σαν ζητιάνος εκτός έδρας βρίσκει τον τρόπο ν' αλλάξει το αποτέλεσμα εκεί όπου οι αριθμοί δεν φτάνουν;

Πέρυσι τον Μάη στο Παναθηναϊκό κάθισα στα πικ μου δίκλαδες να δω την ΑΕΚ να βγάζει ένα εντός έδρας 3-0 μέσα στον Ωνάσειο — όχι επειδή έπαιξαν καλύτερα, αλλά επειδή ο αντίπαλος είχε τρεις αμυντικούς λιγότερους μέχρι το τέλος. Μετά το γκολ του Εράν Ζόζι, οι συμπαίκτες μου στο γήπεδο άρχισαν να φωνάζουν στον διασυνδετήρα για αντιαθλητική συμπεριφορά. Τότε ήταν που μου έκανε κλικ: όταν μια ομάδα κερδίζει επειδή οι άλλοι μειώνονται αριθμητικά, το αποτέλεσμα γίνεται πλαστικό — σαν να κερδίζει ένα κράτος επειδή οι αντίπαλοι πολίτες αποφάσισαν ομόφωνα να μην παρουσιαστούν στις κάλπες. Κοιτάξτε τώρα την ΑΕΚ φέτος: εντός έδρας 49 γκολ. Στην ίδια σεζόν, εκτός έδρας έχει πάνω από είκοσι σέντρες ανά αγώνα ενώ δέχεται μόλις τρεις προσπάθειες στη μεγάλη περιοχή στους τελευταίους πέντε εκτός έδρας αγώνες της. Αυτό δεν είναι συμπτωματική σύμπτωση — αυτό είναι ένα σχέδιο παραγωγής αποτελέσματος μέσα από την απορρόφηση των πόρων των αντιπάλων. Οι κόκκινες κάρτες στις κρίσιμες στιγμές υπάρχουν γιατί το σύστημα έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να λειτουργεί σαν σύστημα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν βλέπω μια ομάδα να στέλνει πέντε παραπάνω προσπάθειες στην μεγάλη περιοχή στους εντός έδρας αγώνες της από όσες οι ομάδες που τερματίζουν στις πρώτες θέσεις του πρωταθλήματος, τότε δε μιλάω για τύχη ή παρατυπίες — μιλάω για μία διαφορετική ισορροπία δύναμης. Οι αριθμοί είναι αλήθεια, η εικόνα όμως εκεί είναι που πρέπει ν' αναζητήσουμε την ουσία. Και η ουσία αυτή περιγράφει μία ομάδα που όταν βρίσκεται εκτός έδρας αγωνίζεται σαν ομάδα δευτερεύουσας κατηγορίας, ενώ όταν βρίσκεται εντός ιδρύματος μετατρέπεται στον κύριο παραγωγό γκολ του πρωταθλήματος. Εκείνοι που βλέπουν μόνο τους αριθμούς χάνουν την πραγματική εικόνα του παιχνιδιού — κι εκείνοι που θεωρούν ότι όλα αυτά είναι τυχαία, αγνοούν πόσο οργανωμένη μπορεί να είναι μία τέτοια προσέγγιση.

Πάρτε την ιστορία των εκτός έδρας αγώνων της ΑΕΚ στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές εκτός από τους δύο κορυφαίους αντιπάλους — ΠάοΚ και Ολυμπιακό. Εκεί έπαιξαν τρεις φορές στον Βόλο, στη Λάρισα και στη Λευκωσία. Στις τρεις αυτές εμφανίσεις δέχτηκαν συνολικά επτά σουτ εντός μεγάλης περιοχής. Επτά. Στην ίδια σειρά αγώνων, η ίδια ομάδα μέσα στην ίδια χρονιά χτύπησε δεκαοχτώ φορές εντός μεγάλης περιοχής στους εντός έδρας αγώνες της — δεκαοχτώ σέντρες στις τρεις εμφανίσεις, ενώ στις τρεις αντίστοιχες εκτός έδρας ξεπέρασε μόλις τις δύο ανά αγώνα. Την επομένη κάθε εντός έδρας παιχνιδιού οι αμυντικοί της έφταναν στον επόμενο αγώνα με μισή μέρα ξεκούρασης περισσότερη επειδή οι αντίπαλοι είχαν κι αυτοί ξεκούραση ενόςλάχιστου τριημέρου; Μακάρι. Στην πραγματικότητα βγάζανε ρόστερ όπως αυτοσχεδιαστικό θέατρο κάθε Παρασκευή βράδυ — κι όμως έβγαζαν γκολ επειδή κάποιος φώναζε "VAR" στο 70' και οι άλλοι ξεχνούσαν ότι παίζουν ποδόσφαιρο.

Άντε, λοιπόν, κουβέντα για το ίδιο πράγμα ξανά — μόνο που αυτή τη φορά δεν πρόκειται να σας βγάλω τύπους από το spreadsheet επειδή ξέρω πως δεν έχουν κανένα νόημα όταν κάποιοι έχουν ήδη βγάλει το συμπέρασμά τους από την πλατεία του Παναθηναϊκού εκείνο το βράδυ τον Οκτώβριο του 2022. Θα σας πω όμως κάτι αληθινό: εγώ κλείνω δουλειές στον πόλεμο των αριθμών, όχι στις γνώμες των φίλων. Πέρυσι έκανα μια ακριβή καταγραφή στους αγώνες της ΑΕΚ εντός έδρας — όχι επειδή έχω μεροκάματο ως φαν των κίτρινων, αλλά επειδή ένας πελάτης στον τραπεζικό τομέα μου ζήτησε μία έκθεση για το πόσο συχνά οι ομάδες κάνουν χρήση επιθετικών πόρων όταν βρίσκονται στο δικό τους γήπεδο. Τα νούμερα ήταν αυτά που σας ανέφερε ο Sakis: είκοσι σέντρες ανά αγώνα εντός έδρας, τρεις εκτός. Το αποτέλεσμα; 49 γκολ έναντι δεκαεπτά τερμάτων. Αυτή είναι η πραγματικότητα — όχι κάποια θεωρία συνομωσίας. Η ίδια ομάδα όμως, όταν βγάζει ρόστερ εκτός Αθήνας, εμφανίζεται σαν να βλέπει τις νόρμες του πρωταθλήματος μέσα από ένα κολόκυθο. Γιατί; Δεν λέω ότι οι διαιτητές δεν έπαιξαν ρόλο — κανείς σοβαρός δεν μπορεί να το αποκλείσει όταν βλέπει μία ομάδα να παίρνει κόκκινο χαρτί εκτός έδρας κάθε δύο αγώνες. Αυτό όμως που πρέπει να σκεφτούμε είναι πως η ίδια αυτή ομάδα, στις τελευταίες πέντε εντός έδρας εμφανίσεις της, έκανε συνολικά δεκαπέντε προσπάθειες εντός μεγάλης περιοχής *ανά αγώνα* — όχι επειδή άλλαξε σύστημα, αλλά επειδή βρήκε τους χώρους εκεί όπου προηγουμένως υπήρχε άμυνα τριών ατόμων λιγότερο έως πέντε λεπτά πριν από κάθε τέρμα. Αυτό δεν είναι θέμα τύχης· είναι αποτέλεσμα σχεδιασμού — ή μάλλον, ελλιπούς σχεδιασμού εκτός έδρας. Θυμάμαι έναν αγώνα στον Βόλο τον περασμένο Νοέμβριο: η ΑΕΚ βγήκε στο γήπεδο με καθυστέρηση είκοσι λεπτών λόγω πρόβληματος στο σύστημα ασφαλείας της OPAP Arena. Οι παίκτες μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο μισοί τρελαμένοι, έκανε ήλιο εκείνο το βράδυ, αλλά μέσα σε δεκαπέντε λεπτά είχαν ήδη κάνει τρεις σέντρες στην μεγάλη περιοχή του Βόλου. Δηλαδή ξέρετε πόσο λείπει η οργανωμένη αμυντική επικοινωνία όταν μία ομάδα βρίσκεται εκτός έδρας; Έναν γύρο. Την επόμενη αγωνιστική στην Λευκωσία, κατέγραψα δύο προσπάθειες εντός μεγάλης περιοχής — κι εκεί πήρε κόκκινο χαρτί στο 68' επειδή ένας παίκτης έκανε σκόπιμο χτύπημα στον αέρα. Το VAR το είδε, φυσικά, αλλά αυτό δεν αποτρέπει μία ομάδα από το να παρουσιάσει διαφορετική εμφάνιση εκεί όπου το αποτέλεσμα δεν κρίνεται μόνο από την αγωνιστική συμπεριφορά. Εδώ λοιπόν βρίσκεται το πραγματικό μυστήριο: μία ομάδα που αγοράζει τους βαθμούς στις εκτός έδρας εμφανίσεις της όχι επειδή η τακτική της είναι καλύτερη, αλλά επειδή οι αριθμοί αποκτούν διαφορετική σημασία εκεί όπου η τιμωρία των αντιπάλων γίνεται βολική. Οι κόκκινες κάρτες στις κρίσιμες στιγμές υπάρχουν επειδή υπάρχουν περίοδοι αγώνων όπου οι αντίπαλοι μειώνονται αριθμητικά — κι αυτό δεν γίνεται από μόνη της. Αν όμως σκεφτούμε πέρα από τις αποφάσεις VAR, τότε πρέπει να αναρωτηθούμε: ποιος τελικά γράφει τους κανόνες αυτού του παιχνιδιού;

Εκεί που όλοι ψάχνουν ποιος τραβούσε τις κάρτες, εγώ ξέχασα μια λεπτομέρεια: πόσες φορές οι αντίπαλοι της ΑΕΚ έφυγαν σκόντα από το γήπεδο επειδή η διαφορά των πόλων τους άλλαξε μέσα σε πέντε λεπτά; Ξέρουμε πως στις τελευταίες δύο εκτός έδρας εμφανίσεις πήρε κόκκινες — αλλά κανείς δεν λέει πόσοι αυτοί οι αντίπαλοι τερμάτισαν το πρωτάθλημα εκείνες τις αγωνιστικές με έναν παίκτη λιγότερο για πάνω από είκοσι λεπτά. Στις τρεις τελευταίες εκτός έδρας εμφανίσεις πριν την OPAP Arena έκανε χιλιοστομέτρηση το VAR; Όχι — έκαναν γκολ επειδή οι αμυντικοί τους είχαν αρχίσει να βλέπουν σαν ζομπιές ύστερα από δύο σέντρες μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά. Θυμάστε τον αγώνα στη Λάρισα όταν στο 23' έπιασαν έναν δικό τους παίκτη κόκκινο επειδή έκανε ένα σκόπιμο φάουλ μέσα στο κουτί; Το αποτέλεσμα: ο αντίπαλος βγήκε νικητής όχι επειδή πήγε πρώτος στο σκορ, αλλά επειδή η ΑΕΚ είχε περισσότερο χρόνο να ξεδιπλωθεί μέσα στην περιοχή. Κι εκείνοι που μιλούν για νούμερα, τους ρωτώ: πως βγάζεις δεκαοχτώ σέντρες εντός έδρας ενώ στις εκτός δέχεσαι τρεις συνολικά στους τελευταίους πέντε αγώνες; Δεν είναι θέμα τυχαίου σουτ — είναι θέμα πώς οι ίδιοι οι αντίπαλοι μπαίνουν στο παιχνίδι σα να έχουν υπογράψει συμβόλαιο συμμετοχής στον εμφύλιο πόλεμο των κίτρινων. Η ΑΕΚ κερδίζει όχι επειδή παίζει ωραίο ποδόσφαιρο, αλλά επειδή οι άλλοι εμφανίζονται σαν να έχουν λάβει ανακοίνωση πως η αγορά τιμής τους έχει μειωθεί κατά ένα δικαστήριο. Κι εσείς ακόμα ρωτάτε "πού είναι τα νούμερα;" — αυτά είναι σκόρπια στους αγωνιστικούς χώρους, όχι στις φόρμουλες του Excel.

Ρε παιδιά μου βλέπω τόσους ανθρώπους να γράφουν σοβαρά πράματα και εγώ έχω μια ερώτηση που μου βγαίνει μόνη της 😅 Γιατί όταν η ΑΕΚ βρίσκει τόσες σέντρες εντός έδρας μέσα σε δεκαπέντε λεπτά ενώ στις εκτός πάλι τρία τέσσερα λεπτά αργότερα κάποιος έχει πετάξει κίτρινο και μετά κόκκινο; Δεν λέω ότι κάποιος κλέβει μπάλα — λέω ότι κάποιοι... ξεχνάνε πώς λειτουργεί η σειρά αναμονής στο νοσοκομείο όταν βλέπουν την ομάδα τους να χάνει; Εμένα προσωπικά μου έγινε το ίδιο πριν δύο χρόνια στον αγώνα ΑΕΚ-Λαμία. Μπήκαμε, έβλεπες την ομάδα σου να τρέχει σα σίφουνας στις σέντρες κι έξαφνα στα τελευταία δέκα λεπτά ο διαιτητής είπε δύο κίτρινα στον αντίπαλο επειδή "άκουσαν κάτι φωνές από τον πάγκο". Μετά ρώτησα ένα γνωστό μου που ήταν εκεί και μου είπε "ρε παιδί μου, αυτοί είχαν σκοπό να αποκτήσουν περισσότερο χρόνο εκεί που δεν βρίσκονταν". Εμένα μου φάνηκε υπερβολή, τώρα όμως αρχίζω να βλέπω όλο αυτό σαν ταινία τρόμου όπου κάποιοι γράφουν τους κανόνες στον αέρα... Αν αυτά λοιπόν ισχύουν, τότε ποιος τελικά αποφασίζει πότε είναι η στιγμή να γίνουν αυτά τα πράματα; Γιατί μια φορά τους βλέπεις τους διαιτητές να δείχνουν κίτρινο μέσα σε δευτερόλεπτα, άλλη φορά κοιτάνε αλλού σα να βλέπουν ταινία;

Ρε λοιπόν, αυτά που γράφετε εδώ θυμίζουν περισσότερο θρίλερ παρά ποδόσφαιρο. Παίρνουμε όμως τρία πράματα για ξεκίνημα: Πρώτον, πέρυσι τον Οκτώβριο στον αγώνα ΑΕΚ - Λάρισα εκείνος ο τσούκησε κόκκινο χαρτί στη Λάρισα δεν ήταν επειδή "ήθελαν να αλλάξουν το αποτέλεσμα με οποιοδήποτε κόστος" — ήταν επειδή ένας παίκτης της προσπάθησε σκόπιμα να βγάλει τον αντίπαλο εκτός παιχνιδιού με ένα δυνατό χτύπημα στον αέρα, ενώ η μπάλα ήταν τουλάχιστον δέκα μέτρα πιο πέρα. Αυτό δεν είναι γνώμη, είναι γεγονός που κατέγραψε το VAR και ο ίδιος ο διαιτητής εκείνης της αναμέτρησης το παραδέχτηκε μετά το τέλος. Δεύτερον, αν πιστεύετε πως οι σέντρες εδώ μέσα στον OPAP πετάνε μόνοι τους μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά επειδή κάποιος φώναξε VAR, τότε δείξτε μου νούμερα όχι από spreadsheet, αλλά από τις ίδιες τις ζωντανές μεταδόσεις: πόσες προσπάθειες έγιναν στους πρώτους πέντε αγώνες εντός έδρας στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές και πόσες στις αντίστοιχες εκτός έδρας. Κι όταν το κάνετε αυτό, βάλτε και τις μεγάλες σέντρες, όχι μόνο τις σέντρες προς το τέρμα — γιατί εδώ μιλάμε για χώρους, όχι για τέρματα. Και τρίτον — εγώ, Λαρίσιτης μέχρι χιόνια, ξέρω πως όταν μια ομάδα εμφανίζεται εκτός έδρας δεν αρκεί ένα κόκκινο χαρτί εδώ κι εκεί για να δικαιολογήσει όλη αυτή την συμπεριφορά. Αλλά στο κάτω κάτω, γιατί η ΑΕΚ στους εντός έδρας αγώνες της έχει σχεδόν πάντα τριπλάσιες προσπάθειες εντός μεγάλης περιοχής από τις ομάδες που τερματίζουν στις πρώτες θέσεις; Τύχη λέτε; Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν ευνοϊκές αποφάσεις, αλλά όταν μια ομάδα κάθε δεύτερο σουτ βρίσκεται μέσα στην περιοχή αντίπαλου εντός πρώτου δεκαπεντάλεπτου, τότε κάτι άλλο συμβαίνει εδώ πέρα — κάτι που δεν φεύγει ούτε με VAR ούτε με κόκκινα χαρτιά.

Ξέρατε ότι πριν τρεις αγώνες στο εντός έδρας πρωτάθλημα, όταν πήγαινα στην OPAP Arena να δω την ΑΕΚ μέσα στην ίδια βδομάδα δύο φορές για δουλειά — μέχρι εκείνο το βράδυ στην ουρά, νόμιζα πως οι αμυντικοί της άλλαζαν θέση ανάμεσα στους αγώνες σαν να τους είχαν βάλει σε ρόλους stand-up comedy. Την πρώτη φορά ήρθαν σαν ομάδα τετ-α-τετ, τη δεύτερη σαν να είχαν πιει δυο καφέδες μαζί πριν από τον αγώνα κι έμεναν ακόμη στην κυκλοφορία. Την ίδια βδομάδα όμως, στους δύο εκτός έδρας αγώνες της, είχαν δύο κόκκινες κάρτες σε δέκα λεπτά — τις τελευταίες τρεις αγωνιστικές, φυσικά. Τι γίνεται εδώ πέρα; Εγώ στο πρώτο μου σχολείο είχα έναν δάσκαλο που σου έλεγε "δεν υπάρχει τύχη, υπάρχει μόνο πρόχειρο planning". Αν ισχύει αυτό, τότε η ΑΕΚ φέτος έκανε πάνω από είκοσι σέντρες εντός έδρας στις τρεις τελευταίες εμφανίσεις της όχι επειδή άλλαξε κάτι στρατηγικά — επειδή κάποιοι ξέχασαν ότι πρέπει να σχεδιάζουν σοβαρά όταν βρίσκονται εκτός έδρας. Να σας πω ένα γεγονός: πριν από δύο χρόνια στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ εκτός έδρας, η ομάδα είχε τρεις σέντρες στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά επειδή ο αντίπαλος έκανε ένα περιττό σφάλμα μέσα στο κουτί. Την επόμενη χρονιά στο ίδιο γήπεδο, έκαναν τρία σέντρες *στο πρώτο δεκάλεπτο* και πήραν κόκκινο χαρτί στο 28'. Εκεί σταμάτησε η αφήγηση εκείνων των νυχτών — εκεί κατάλαβες πως όταν λείπει η οργανωμένη αντίσταση έξω από το γήπεδο σου, τότε κάποιος άλλος γράφει τους κανόνες στο χαρτί της συγκυρίας. Άκου όμως — δεν λέω ότι οι διαιτητές δεν έκαναν κάποια λάθη στο χαρτί. Λέω όμως πως όταν μια ομάδα βάζει δεκαοχτώ προσπάθειες εντός μεγάλης περιοχής στις τρεις τελευταίες εντός έδρας εμφάνισής της ενώ στις τρεις εκτός δέχεται συνολικά είκοσι σέντρες όλων των ειδών, τότε η ιστορία δεν γράφεται μόνο με νούμερα. Κάπου εδώ πρέπει να αναρωτηθούμε: πότε τελειώνει η συνέπεια και αρχίζει η εκμετάλλευση; Εγώ προσωπικά ακόμη περιμένω να δω μια ομάδα εκτός έδρας να βάζει τρία γκολ μέσα σε δέκα λεπτά επειδή βρήκε τους χώρους εκεί όπου προηγουμένως υπήρχε άμυνα τριών ατόμων λιγότερο. Αυτό μέχρι σήμερα δεν έχει συμβεί — αλλά φέτος, η ΑΕΚ το έκανε ξανά και ξανά... μόνο που εκείνοι που βλέπουν μόνο τους αριθμούς χάνουν την ουσία του παιχνιδιού: ότι το γκολ σου γίνεται ευκολότερο όταν ο αντίπαλός σου βρίσκεται είκοσι λεπτά χωρίς τον πιο σοβαρό του αμυντικό. Και αυτή η εικόνα δεν μπαίνει σε spreadsheet — μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο και μένει εκεί σαν σημάδι μνήμης.

Νομίζατε πως πρόκειται για μια ακόμη ιστορία περί "τύχης" επειδή μια ομάδα βγάζει νικητές; Πάτε λάθος. Πριν από δύο εβδομάδες, κατά την τελευταία εντός έδρας εμφάνιση της ΑΕΚ στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, τρεις παίκτες της ομάδας έκαναν κάποιο άσεμνο σχόλιο στον διαιτητή μετά την αποβολή του Φίλιππου Τζανακόπουλου. Ο VAR ανέλαβε δράση, φυσικά — αλλά δεν ήρθε για να διορθώσει κάποιο τερματικό κτύπημα, ήρθε επειδή ο ίδιος ο διαιτητής ήταν εκείνος που ζήτησε επανεξέταση της κίτρινης κάρτας. Στην ίδια εκείνη αγωνιστική, η ομάδα έλαβε συνολικά τέσσερα κίτρινα στην εκτός έδρας εμφάνισή της, συμπεριλαμβανομένης μίας κάρτας που δόθηκε στο 89' επειδή ένας αμυντικός βρισκόταν τρεις μέτρα μακριά από τη σέντρα όταν συνέβη το φάουλ. Λοιπόν — πότε γίνεται κάποιος "πρώτος στον χρόνο;" Εκεί που ο αντίπαλος βρίσκεται πέντε λεπτά πριν τελειώσει το παιχνίδι χωρίς τον πιο έμπειρο αμυντικό του; Εκεί που κάποιος κάνει κάποιο υπερβολικό σχόλιο στον διαιτητή επειδή θεωρεί πως αυτή είναι η μόνη διέξοδος; Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως "οι αριθμοί μιλάνε", ρώτησέ τον: γιατί όμως οι ίδιοι αριθμοί γίνονται λιγότερο φωτεινοί εκεί που η ΑΕΚ φεύγει κουρελής μετά τον Βόλο;

βρε παιδιά μου, να σας πω την αλήθεια; όταν βλέπω την ΑΕΚ να κάνει δεκαοχτώ σέντρες μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο στους εντός έδρας αγώνες και μετά θυμάμαι πως στις τρεις τελευταίες εκτός έδρας εμφανίσεις είχαν συνολικά δεκαεπτά σέντρες *όλες μαζί* — τότε δεν σκέφτομαι πια τους διαιτητές. Σκέφτομαι πως εδώ πέρα κάποιοι ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο γίνεται στον αγωνιστικό χώρο κι όχι μέσα σε χαρτιά excel. πριν χρόνια, όταν έκανα τον οδηγό στη βυτιοφόρο, κάποιος έξω από την Πάτρα μου είχε πει μια ιστορία: ότι όταν θέλεις να οδηγήσεις ένα φορτηγό μέσα στο σκοτάδι, δεν αρκεί να έχεις καλό φως — πρέπει να ξέρεις και που είναι τα βότσαλα στο δρόμο. έτσι ακριβώς λειτουργεί και το ποδόσφαιρο. η ΑΕΚ βρήκε τους χώρους στους αντιπάλους επειδή εκείνοι είχαν μείνει χωρίς τους λίθους εκείνους που κρατούν τον δρόμο τους στην τάξη. όσοι λένε "τους έκαναν κόκκινο επειδή ήθελαν έτσι", αυτοί αγνοούν πως όταν μία ομάδα εμφανίζεται εκτός έδρας σα να έχει ξεχάσει πώς παίζεται, τότε οι αποφάσεις των κριτών γίνονται σαν τις φωτεινές πινακίδες στο φορτηγό μου — περισσεύουν όπου δεν πρέπει κι εκλείπουν όπου χρειάζονται. πέρυσι στο ντέρμπι της Λεωφόρου με την Ίντερ στη Γιουβέντους είχαν βγάλει έναν από τους δικούς τους τρία λεπτά πριν τελειώσει επειδή έκανε κάτι υπερβολικό στον διαιτητή — κανείς όμως δεν μίλησε για το πόσο εύκολα έφυγαν οι αντίπαλοι σα να είχαν δώσει άδεια για εμφάνιση στην τοπική ποδοσφαιρική λέσχη. την ίδια εκείνη βραδιά έβρεχε σα νεροπίστη, κι εγώ οδηγούσα ανάμεσα στις δύο πόλεις εκείνες κι έβλεπα τις πινακίδες να κουνιούνται σα να ήταν άνθρωποι — σαν να τους είχαν ξυπνήσει οι ίδιοι οι αριθμοί του αγώνα. τώρα, να μου πείτε μία: πως γίνεται μία ομάδα μέσα σε δεκαπέντε λεπτά να φέρει δεκαπέντε προσπάθειες εντός μεγάλης περιοχής ενώ στις τρεις τελευταίες εκτός έδρας εμφανίσεις τους αντίπαλοι έκαναν συνολικά δεκαεπτά σέντρες *όλες μαζί*; μήπως αυτοί οι ίδιοι αντίπαλοι είχαν υπογράψει συμβόλαιο συμμετοχής στον εμφύλιο πόλεμο των κίτρινων χωρίς να το καταλάβουν;

Τι λες τώρα ρε παιδιά, περιμένετε εμένα να καταπιώ πως η ΑΕΚ βγάζει δεκαοχτώ σέντρες εντός έδρας στις τρεις τελευταίες εμφανίσεις επειδή οι αντίπαλοι ετοιμάζουν τις σακούλες τους κι έτσι; Πήγα χθες στον Βόλο για δουλειά, κάθισα στη Λαμία στους δύο τελευταίους αγώνες που πήγαινε ο κυρ Γιώργος για το πρωτάθλημα. Την πρώτη φορά, στην πρώτη περίοδο, ένας αμυντικός του άλλου ήταν σα να είχε κλειδώσει τα πόδια του στις πέντε αυλές πίσω από το γήπεδο — στην επόμενη επίθεση έπεσε σαν τραπουλόχαρτο επειδή ένας απο το στρατόπεδο των κίτρινων χτύπησε τοVARσαν αστείο ανεκπλήρωτων χρονικών ορίων. Στην Ουσία, όταν βγάζεις δεκαοχτώ σέντρες στις τρεις τελευταίες εντός εμφάνισεις της ΑΕΚ, δεν γράφεις νούμερα στο excel — γράφεις στον αγωνιστικό χώρο πως εκείνοι απέκτησαν έναν κανόνα: αφήνουν τους χώρους εκεί όπου προηγουμένως υπήρχε δυο αμυντικοί λιγότερος. Δεν έχει σχέση με τυχαία σουτ, έχει σχέση με το πόσο γρήγορα αυτοί οι αντίπαλοι βγαίνουν από το παιχνίδι όταν η ομάδα σου φέρνει τρεις κόκκινες κάρτες μέσα στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά εκτός έδρας. Πάρτε λοιπόν το μήνυμα: δεν μιλάμε για δίκαιες αποφάσεις, μιλάμε για ποιο ποδόσφαιρο βγαίνει μπροστά όταν κάποιος αφήνει το τιμόνι του αγώνα στο χέρι ενός αμυντικού που μόλις έχει αλλάξει θέση σα να του ’χαν βάλει ρόλους stand-up comedy μεταξύ δυο ματς.

Τότε πέρυσι τον Σεπτέμβρη πήγα στον αγώνα ΑΕΚ-Αρης σα γλεντάς στην πόλη κι έμεινα στο γκολ μπροστά μου εκείνος ο defensa του Αρη είχε βγει εκτός αγώνα στο 30' επειδή ένας συμπαίκτης του έκανε ελεύθερο στην περιοχή και τον πήραν κόκκινο πανεύκολα — λες κι είχαν βάλει στο τραπέζι από πριν πόσες σέντρες φτιάχνουν εκεί μέσα 🤔 Από εκεί κι ύστερα όμως η ομάδα άλλαξε, τότε έγιναν όλα τόσο… φιλικά προς αυτούς. Στα τελευταία δέκα λεπτά βρήκαν σέντρες τρεις φορές μέσα στη μεγάλη περιοχή κι αμέσως είπαν ότι ήταν θέμα της γηπέδου — εμένα όμως μου φάνηκε πως κάποιοι είχαν κουραστεί τόσο πολύ από την προσπάθεια ώστε όταν ξεσπούσαν κίτρινα έμοιαζαν σα να τους είχαν τραβήξει απότομα το ρεύμα. Μια φορά έχω δει τόσες αποφάσεις μαζί μόνο όταν ο αγώνας τελείωνε και έπρεπε να βγάλουν κάποιον γρήγορα — όμως εκεί αυτές οι αποφάσεις είχαν έρθει… σα πλακάκια πεντάλ που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους. Γιατί λοιπόν η μία ομάδα βρίσκει τους χώρους ενώ η άλλη μένει κουτσή; Εμένα μου φαίνεται πως όταν κάποιος ξεχνάει πώς λειτουργεί το ποδόσφαιρο εκτός έδρας, τότε εκείνος που κρατάει το στυλό γράφει την ιστορία πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας…

τι άλλο περιμένεις ρε παιδιά να σου πω όταν βλέπεις την ΑΕΚ μέσα στον OPAP να βάζει δεκαπέντε προσπάθειες μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά ενώ ο Άρης εκείνο το βράδυ στην Λάρισα τους έδωσε τρεις σέντρες μόνες του στις πρώτες δέκα λεπτά; όχι ότι δεν υπήρξαν σίγουρα κάποιοι που πήραν τις δικές τους αποφάσεις αργότερα στο παιχνίδι — αλλά εδώ δεν μιλάμε για τυχαία σφάλματα στο VAR. εδώ μιλάμε για έναν κανόνα που γράφτηκε πριν καν ξεκινήσει η χρονιά: πως η έξοδος εκτός έδρας είναι σαν να φορτώνεις ένα φορτηγό χωρίς φώτα μέσα στο σκοτάδι. μου θυμίζει την εποχή που ήμουν μικρός και πήγαινα στην Καλαμάτα να δω τον ΠΑΣ για έναν αγώνα τρίτης κατηγορίας. ο τοπικός διαιτητής εκείνης της βραδιάς είχε μια συνήθεια — κάθε φορά που κάποιος έκανε υπερβολικό σχόλιο στον αντίπαλο, σηκωνόταν αμέσως και του έβγαζε κίτρινο χωρίς δεύτερη κουβέντα. ποιο ήταν το αποτέλεσμα; εκείνη η ομάδα στο επόμενο ματς έφυγε νικηφόρα επειδή οι αντίπαλοι είχαν ξεχάσει πως στο ποδόσφαιρο υπάρχουν κανόνες που δεν γράφονται — υπάρχουν όμως εκείνοι που τους εφαρμόζουν όταν το παιχνίδι φεύγει εκτός ελέγχου. η ΑΕΚ τώρα κάνει το ίδιο πράγμα εδώ και δύο χρόνια: βγάζει τους αντιπάλους εκτός αγώνα πριν αυτοί προλάβουν να σκεφτούν πως παίζουν ποδόσφαιρο κι όχι τσίρκο. και μην μου πεις πως αυτά είναι νούμερα από spreadsheet — έχουν γίνει τόσο συχνά πλέον που οι ίδιοι οι αντίπαλοι έχουν αρχίσει να φορούν κοστούμι όταν πάνε στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας επειδή ξέρουν πως εκεί μέσα τοVARδεν είναι για να διορθώσει λάθη. είναι για να επιβραβεύσει εκείνους που ξέρουν πώς να κρατήσουν τα ηνία όταν οι υπόλοιποι έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. η ομάδα αυτή βρήκε έναν τρόπο να παίζει χωρίς αμυντικό χώρο — δεν χρειάζεται άλλος για να τους κάνει πρωταθλητές. μια φορά ένας παλιός συμμαθητής μου, οδηγός φορτηγού όπως κι εγώ τότε, μου είχε πει πως όταν οδηγείς στη νύχτα και το φορτηγό σου τινάζεται σαν πηδάλιο όταν χτυπάς στις ραγίσματα του δρόμου, τότε ξέρεις πως δεν φταίει το φορτηγό σου — φταίει πως έβαλες νερό μέσα στο ντίζελ. έτσι ακριβώς είναι και εδώ: η ΑΕΚ δεν παίζει ποδόσφαιρο με νερό στο ντίζελ — παίζει με λάδι που λάμπει στο σκοτάδι επειδή εκείνοι που αντιμετωπίζουν πρώτοι βγήκαν χωρίς όπλα. δεν μιλάμε για τύχη όταν μια ομάδα βάζει δεκαοχτώ σέντρες μέσα σε δεκαπέντε λεπτά στους εντός έδρας αγώνες της — μιλάμε για αγώνα που γράφτηκε πριν καν ανέβει το φως στο γήπεδο. οι αριθμοί είναι μόνο η φωτογραφία αυτού που συνέβη εκεί μέσα — η ιστορία όμως γράφεται από εκείνους που είχαν το χρόνο να δουν πως όλα ήταν προδιαγεγραμμένα.