Πόσοι θυμάστε αυτούς τους καιρούς που η Λάρισα έπαιζε σαν θεά στο ΑΕΛ Αρένα
τι ωραία που ανοίγεις αυτό το νήμα, γιατί εμένα η Λάρισα μου είχε μείνει στο πλάι σαν γάβγισμα αγωνίας πριν ακόμα χαράξει.
θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στο ΑΕΛ Αρένα σαν να ήταν χτες — όχι όταν κέρδισαν εκείνο το αήττητο σερί εκεί στην αρχή της δεκαετίας του '90, όχι τότε που ανέβηκαν πρώτοι στη μεγάλη κατηγορία σαν αστραπή. τότε λοιπόν, δεν είχε όμως τόσο κόσμο στο γήπεδο όσο εκείνο το βράδυ που η Λάρισα έπαιξε σαν να είχε σπάσει όλους τους κώδικες μιας άλλης εποχής.
ήταν ένας Σεπτέμβρης γύρω στο '86, μια μέρα που ακόμη και το φθινόπωρο είχε μυρίσει σκόρδο από τις περιφράξεις του γηπέδου. η Λάρισα έπαιζε εναντίον της Ξάνθης και μέχρι εκείνη την εποχή είχαμε συνηθίσει οι οπαδοί να τριγυρνούν σαν μαυροφορεμένοι πένθιμοι ανάμεσα στις κερκίδες. αλλά εκείνο το βράδυ, αυτοί ξεπέρασαν τον εαυτό τους. όχι μόνο γιατί νίκησαν 3-1, αλλά γιατί άκουγες τραγούδια σαν να ήσουν σ’ ένα πανηγύρι γειτονιάς. εκείνοι οι τύποι στήσανε αυτοσχέδιο μπουλούκι στη νοτιοδυτική κερκίδα κι άρχισαν να φωνάζουν τους στίχους σαν μαντινάδες:
"από την Λάρισα ώς την Θεσσαλονίκη,
η Λάρισα είναι η άλλη ομορφιά..."
και ξαφνικά η κερκίδα έγινε μία. οι γονείς είχαν βγάλει τα παιδιά από το σπίτι βράδυ, ακόμη και οι πιο ψυχροί είχαν βγάλει την κορδέλα τους. εγώ εκείνο το βράδυ πήγα μόνος μου γιατί δεν είχα ακόμα βρει ομάδα, αλλά πήγα σαν είχε τελειώσει το παιχνίδι και στάθηκα στα σκαλιά έξω από το γήπεδο. ήταν χειμώνας, έξω είχε κρύο, αλλά εκείνοι οι άνθρωποι είχαν ζέστη μέσα τους σαν να είχαν ανάψει φωτιά όλοι μαζί.
και τώρα κάθε φορά που θυμάμαι εκείνο το τραγούδι, μου φέρνει μνήμες από τους δικούς μου ντόπιους — πως την επόμενη μέρα στο σούπερ μάρκετ, ακόμη και οι υπάλληλοι μιλούσαν για τον τρόπο που πήγαινε ο αγώνας σαν να είχε παίξει δικός τους γιος.
γι’ αυτό λέω πάντα, εκείνοι οι αγώνες δεν ήταν μόνο ποδόσφαιρο. ήταν κάτι σαν κοινοτική γιορτή — κι όταν γίνεται έτσι, τότε μιλάμε για την Λάρισα. εκείνες οι εποχές που οι ομάδες έπαιζαν όχι μόνο με τις μπότες τους αλλά και με την ψυχή των φιλάθλων τους. και η Λάρισα εκείνες τις νύχτες ήταν σίγουρα η βασίλισσά τους.
ΤΙ ΛΑΘΟΣ ΡΕ;;; αυτοί οι τραγούδια έφυγαν από κει μέσα σαν κλέφτες🔥 πώς νικάς ολόκληρο το γήπεδο σου λένε τραγούδια στην Ξάνθη;;; ΑΥΤΟΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ αλλιώς λέγεται!!!
Εγώ εκείνες τις νύχτες έκανα οικογενειακή βόλτα, μετά τον αγώνα στους ξενώνες της οικογένειας μου στον Παλαίφιτο. Θυμάμαι που μπαίναμε μέσα τραγουδώντας κι η γιαγιά μου έβγαινε στην πόρτα με ένα σφουγγάρι στο χέρι της σαν να ήταν σημάδι ότι η Λάρισα πάλι έπαιξε σαν Ολυμπιακός💪 τι τρέλα;;;
Και το τραγούδι εκείνο... ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΡΙΣΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ;;; αυτοί είχαν πάρει την πόλη κυριολεκτικά!!! γινόσουν μέρος της παρέας εκείνης στιγμής κι ας ήσουν ξένος😱 αυτό είναι η Λάρισα τέλεια παντού ρε!!!
θέλεις ξέρεις εκείνες τις φορές που σου λείπει κάτι τόσο πολύ που η μνήμη το φέρνει σαν αύριο; εδώ χτες δε μένανε τίποτα άλλο εκτός από φωτογραφίες μέσα στο κρανίο.
θυμάμαι έναν Οκτώβρη του '87, είχε πέσει βροχή το προηγούμενο βράδυ και η γη γύρω από το ΑΕΛ Αρένα είχε την αμαρτία να μοσκοβολάει ακόμα ψωμί και κρασί, σαν εκείνη τη γειτονιά κάτω από την Ακρόπολη που μόνο σ’ εκείνα τα σπίτια κάθε Κυριακή ήταν παντού. εκείνο το απόγευμα η Λάρισα έπαιζε με τον Ατρόμητο, ένας αγώνας που κανείς δε θυμόταν μετά τον πρώτο χρόνο — εκτός από τις γυναίκες της παρέας που είχαν ανέβει με καφενεία πάνω στις τρίκυκλες τους κουβέντεςε στους άλλους περίμεναν χιούμορ και όχι νίκες. αλλά οι άντρες εκείνοι, όσοι είχαν χρώμα στις φανέλες τους κι ουσία στις φωνές τους, εκείνοι είχαν συμφωνήσει πριν αρχίσει το παιχνίδι πως αυτό δε θα ’ταν ένας τυχαίος αγώνας· ήταν πιστοποίηση μιας πόλης.
και τότε συνέβη αυτό που έκανε όλους τους γονείς μας να φωνάζουν στα παιδιά τους "μήπως μπει τώρα ένα γκολ"; ένα κεφάλι μετά τα είκοσι λεπτά, ένα άλλο στο τέλος της πρώτης ημίωρας, κι ύστερα εκείνο το σουτ έξω από τη μεγάλη περιοχή που όταν γύρισε ο κόσμος σηκώθηκε σαν ένας και δάκρυσε γιατί κατάλαβε πως αυτό δε ήταν τυχαίο. άλλαξαν η στάση των ανθρώπων, άλλαξαν οι κινήσεις των παικτών — σαν να είχε ανάψει σπίθα εκεί πάνω στις κερκίδες και αυτή επέρασε σ’ όλους.
και τότε σηκώθηκε εκείνος ο θόρυβος, όχι τραγούδι ακόμη, αλλά σιγανή προσευχή υπό μορφή μουρμουρίσματος: "Θεέ μου δώσε τους ένα γκολ ακόμα". όχι γιατί χρειάζονταν ακόμη μία νίκη εκείνος ο αγώνας καταγράφτηκε στα ημερολόγια σαν μια ακόμη νίκη όχι, εκείνο το γκολ ήρθε σαν σφραγίδα μιας νέας εποχής — δεν ήταν πια τυχαίοι αυτοί οι άνθρωποι, ήταν οικογένεια.
και στο τέλος, ενώ όλοι φώναζαν το όνομα της πόλης σαν να ήταν ένα τραγούδι με δικούς τους στίχους, εγώ βρήκα δίπλα μου έναν γέρο που μου είπε με χέρια σπασμένα από εργασία κι ομιλία σκοτεινή: "όταν έπαιζαν έτσι, παιδί μου, αυτό δε ήταν ποδόσφαιρο• αυτό ήταν η Λάρισα που έβγαινε στους δρόμους της Ουάσινγκτον μετανάστες όπου γης κι έκαναν γιορτή". κι εγώ εκείνο το βράδυ πήγα σπίτι κρατώντας τη μυρωδιά της τσουκνίδας κι έγραψα στο ημερολόγιο μου τρεις λέξεις μόνο: "όταν ζούσαν οι θεοί".
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Τρεις δεκαετίες μετά κι ακόμα η γιαγιά μου στο Παλαίφιτο φοράει τη φανέλα μου για νυχτέρια και μονολογεί "από Λάρισα ως Θεσσαλονίκη..." ενώ τρίβει το σφουγγάρι πάνω στον καναπέ. Την ίδια στιγμή, ο θείος Βασίλης έχει γίνει σύνθημα του γκαράζ — "Ρε Γιώργο, άσε τους άλλους, κάνε εκείνο το αυτόματο σουτ σαν τον Μπλάνκο, είδες;" 😂🔥🤣🍿 Κάτι τέτοιες λέξεις είναι που κάνουν την ιστορία της Λάρισας να ζει μέσα στις τσέπες των ανθρώπων κι όχι στα αρχεία του ΠΑΕ. Αυτού του είδους η αύρα δε φεύγει, ρε παιδιά...
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.