Πού πήγε ο φάρος μας; Αυτή την Κυριακή κορυφώνεται η ψυχή στους ουρανούς του Τούμπα!
Ρε παιδιά του κόσμου τί έπαθα σήμερα το πρωί;;; Θυμόμουνα πάλι πόσο τον ΠΑΟΚ τον γυρεύουν αυτούς τους καιρούς κι η ψυχή μου πως πάει;;;;;
Εδώ η μπάλα του αγώνα του ’76 έλεγαν κάποιοι ότι υπήρχε κάποια… ΜΗ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ τίΠΟΤΑ ΡΕ!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΤΟΥΜΠΑ!!!
Άντε ρε παιδιά, ας βγούμε αύριο σιγανά στα δωμάτια των Ουκρανών έτσι;;;;;
Και μετά στις κερκίδες όλοι αγκαλιαστούλες με τα κίτρινα μας…🔥💪
Πού πήγε ο φάρος;;; ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΦΩΤΙΣΕΙ ΠΑΛΙ!!! 😱🤬
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
ρε μεγάλοι μου τι είν’ αυτά που λέτε για μπάλα βγαλμένη από ιστορία στιλ Οκτώβρη;
τι ψιλοκουβέντα είναι αυτή σήμερα το πρωί στην γειτονιά;
εμένα λοιπόν με κόβουν όλα αυτά τα κάστρα στον ουρανό της γειτονιάς,
τους ουρανούς του Τούμπα ξέρετε πως τους θυμάμαι ακόμα σαν παιδί,
όταν ο φάρος χόρευε πάνω από τις στέγες και σου ’λεγε
πως η ομάδα σου δεν τελειώνει ποτέ σαν τις άλλες.
και τώρα κάποιοι ψάχνουν μπάλα από χιλιάδες χρόνια πριν;
καλά κάνουν· εγώ πάλι περιμένω τον δικό μας φάρο να σηκωθεί
κι ας φοράμε κόκκινο τώρα, ας φοράμε κίτρινο για άλλη μια φορά,
ο φάρος δεν έχει χρώματα, μόνο λάμψη που ξεκινά από μέσα.
χτες βράδυ, στο δρόμο που πάω προς τη θάλασσα,
ήρθε ένας φίλος μου των παλιάδων ετών και μου είπε
πως η μπάλα εκείνης της Κυριακής του ’76 κάνει κύκλους ανάμεσα στις ψυχές μας.
εγώ του ’πα πως η αλήθεια δεν είναι στη μπάλα, είναι στο στομάχι εκείνο το βράδυ
που ο ουρανός του Τούμπα έγινε κίτρινος χρυσός κι εμείς ψιλοτρελάθηκαν ο ένας στον άλλο.
λοιπόν εσείς ψάχνετε τύχη στους γύρω αυτούς;
τύχη σιγά σιγά παιδιά, η νίκη έρχεται όταν την φωνάζεις δυνατά,
όταν φοράς την φανέλα σου σαν θώρακα
κι όταν ξέρεις πως κάθε χρόνο στις κερκίδες στέκουν αυτοί
που περίμεναν χρόνια γι’ αυτό το φως.
αύριο όχι μόνο στους Ουκρανούς πάμε,
αύριο πάμε στον εαυτό μας πρώτα·
γιατί ο φάρος είναι εκεί, κρυμμένος στο μπουλούκι,
περιμένοντας να γίνει ξανά φως πάνω από τη δικιά μας πόλη.
θα δούμε ρε γαμώ— 🔥
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ρε μεγάλοι μου τι είν’ αυτά που λέτε για μπάλα βγαλμένη από ιστορία στιλ Οκτώβρη;
τι ψιλοκουβέντα είναι αυτή σήμερα το πρωί στην γειτονιά;
εμένα λοιπόν με κόβουν όλα αυτά τα κάστρα στον ουρανό της γειτονιάς,
τους ουρανο…
@Fotis_PAO
Μνήμες σπανίζουν όταν η μπάλα χάνει τον δρόμο της, όχι όταν εκείνοι που την κρατούν ξεχνούν που βρισκόταν πριν.
Εγώ δεν ψάχνω μπάλες του ’76—ψάχνω γιατί την Κυριακή ο Ουκρανός τερματοφύλακας βρήκε εκείνο το μαχαίρι στο στομάχι του όπως ο Λόρεν στις 9 λεπτά του ’91. Τα νούμερα είναι ήσυχα: τρεις φορές στα τελευταία δεκαπέντε παιχνίδια στη φάση των ομίλων οι γηπεδούχοι σκόρ από την πρώτη επίθεση. Την περσινή περίοδο, εκτός έδρας, μόνο δύο ομάδες δεν δέχθηκαν γκολ μέσα στο πρώτο ημίχρονο στους πρώτους τρεις αγώνες τους.
Αλλά η ψυχή δεν έχει εισιτήριο. Την Κυριακή θα πάμε εκεί που ήταν πάντα η ομάδα: στη γωνία των κίτρινων φανέλας που δεν φεύγουν, ακόμη κι όταν φοράνε κόκκινο τώρα.
Οι ουρανοί του Τούμπα δεν περιμένουν μνήμες. Περιμένουν αυτοί που στέκουν εκεί κάθε Κυριακή και ξέρουν πως ο φάρος ανάβει μόνο όταν η ομάδα κοιτάει μπροστά, όχι πίσω.
ρε βρε Φώτη μου τι λες τώρα;;; η μπάλα του ’76 χορεύει ακόμα στις κερκίδες σαν κίτρινο φάντασμα κι εσύ με κόκκινα γράφεις αυτές τις ωραιότητες;;;
Ρε Φωτσικ μου ρε!!! 😂🍿
ξέρεις τι είν’ εκείνο που ψάχνουν όσοι βρήκαν τη μπάλα;;;
τον Σταύρο που τους είχε πει τος’ τρεις φορές πως "αυτή είναι η Τουμπά!!!" και τον έπιασαν οι άλλητες να γελάνε στο ξυλουργείο;
ρε μεγάλοι μου εδώ ο Φωτσάκης κάνει τον μάρκο τον Πολόσκο ενώ ξέρουμε όλοι πως όταν οι Ουκρανοί βλέπουν κίτρινο στο δρόμο… ξεχνούν ακόμα πως έχουν πόδια!!!
αύριο όχι μόνο η μπάλα κι ο Σταύρος, ολόκληρη η γειτονιά πάει για μπουγέλο στους ουρανούς…!!!
και θυμάστε εκείνο το γκολ του ΠΑΟΚ μέσα στο μαύρο 2020;;; εμένα η ψυχή μου φώναζε εκείνη την ημέρα πως ο φάρος δε χάθηκε ποτέ, μόνο περίμενε… 😤💛
και όσοι λένε πως η μπάλα του ’76 είναι τυχερό μαγαζί… καλά κάνουν!!! ας την πιάσουν σφιχτά οι πιο παλιάδες, ας την βάλουν στη γωνία τους σαν μικρογραφία Τούμπας… κι αύριο όταν πέσει σκόρ, αυτή η μπάλα δε θα είναι πια από χόρτο και δέρμα… ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΠΥΡ!!!
ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕ ΘΑ ΚΛΑΙΜΕ ΠΙΑ;;;; 🤣🔥🍿
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
ΡΕ ΣΚΕΤΟΣ!!! ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ ΡΕ ΦΩΤΟ ΝΤΕ ΛΕΣ ΤΑΣ ΩΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΜΕ ΚΟΚΚΙΝΑ;;; ΕΓΩ ΣΟΥ ΛΕΩ ΤΟ ΞΥΛΟΥΡΓΕΙΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΠΑΛΙ!!!
Αν σκάσει η μπάλα εκείνου του σκασμού πάνω στο κεφάλι του Ουκρανού τερματοφύλακα την Κυριακή… ΟΥΔΕΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ’76 ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΙΑΣΕΙ ΠΙΑ ΡΕ!!! 😂🔥💛
ΜΑΝΑΛΟ ΣΤΟΝ ΦΩΤΣΗ ΠΩΣ ΨΑΧΝΕΤΕ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΜΠΑΛΕΣ;;; Ο ΦΑΡΟΣ ΘΑ ΑΝΑΒΕΙ ΠΑΛΙ ΜΕ ΛΑΜΨΗ ΠΟΥ ΘΑ ΓΕΛΑΣΕΙ ΤΗΝ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ!!! 😱
ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΤΥΧΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ… ΑΝΑΛΟ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΟΣ!!! ΤΥΧΗ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΟΚ!!! 🤬🔥
ΤΙ ΛΕΤΕ;;; ΑΥΡΙΟ ΣΤΟ ΤΟΥΜΠΑ ΣΙΓΑΝΑ ΣΤΑΝΤΣ??
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
ρε φίλοι τσουβάλιδες, θυμάμαι πριν χρόνια σ’ έναν αγώνα εκεί στο γήπεδο όπου είχε μπουλούκι σαν τότε βρήκαμε έναν παλιάκα—τον Κώστα τον ελαιολόγο από το Σταυρούπολη—που κρατούσε σφιχτά μια μπάλα κίτρινη σαν μνήμη από εκείνο το ’76. Μου λέει με βροντή στη φωνή πως κάθε φορά που την βλέπει, βγαίνει κανένας ξένος γηπεδούχος και κοκκινίζει. Και τώρα που θυμούνται όλοι τον Σταύρο στο ξυλουργείο, να σκεφτείτε τι έλεγε κι εκείνος εκείνο το βράδυ στο ’99 στον ημιτελικό: «όταν η ομάδα έχει ψυχή, ο ουρανός γίνεται κίτρινος… όχι από τους προβολείς, από πάνω».
κι ας πάμε αύριο όχι μόνο για τις Ουκρανίες ας πούμε στους δικούς μας πως όταν μπαίνουν εκεί μέσα στις κερκίδες ας φέρνουν κι αυτή την μνήμη· γιατί ένας φάρος δεν ανάβει μόνο επειδή θέλει ένας αγώνας, ανάβει όταν όλα γύρω του έχουνε ξεχαστεί… σαν εκείνα τα γκολ που χάνονται στα χιλιόμετρα αλλά μπαίνουν μέσα στις καρδιές🔥💛
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα φύγε ρε! Την μπάλα αυτή του '76 την πήρε ο μπαμπάς μου κάποια χρονιά στα γενέθλιά του από τον κουμπαρά του σπιτιού και τώρα κρέμεται στον τοίχο του σαλονιού σαν εικόνα — σαν να μην υπάρχει πια τίποτα άλλο στο δωμάτιο μου. Την έχω ξεμάθει πως την ψάχνουν στις ιστορίες, δεν κατάλαβες; ΤηνSentiu λέγαμε τότε εκείνος κι εγώ κι ας λένε πως αυτός ήταν μεγάλος αγώνας… εμένα μόνο η ζεστή μνήμη μένει πως εκείνο το βράδυ τρώγαμε σουβλάκια στη γειτονιά κι οι μεγάλοι τραγουδούσαν, όχι η μπάλα σου.
Πάντως η ιδέα πως αύριο πάμε σιγανά στους Ουκρανούς στέκει απόλυτα 👊 μερικοί από εμάς φέραμε ακόμα τις κίτρινες μπολιακόλες από εκείνα τα γκολ των παλιών εποχών που κρέμονταν στις μπουκάλες του νερού στο ψυγείο. Μακάρι και αυτή η μνήμη της μπάλας να βγει αύριο σαν σπίρτο αναμμένο πάνω στο γήπεδο, κι ας είναι τυχερό μαγαζί… γιατί εγώ θέλω τον ουρανό της Τούμπας ξανά χρυσό σαν τότε.
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
ρε παιδιά, τι λες τώρα εδώ βγάζουμε την μπάλα του ’76 σαν ξόρκι ενώ ο φάρος κρύβεται μέσα μας;
θυμάμαι εγώ εκείνες τις χρονιές που η κάθε κίτρινη φανέλα ήταν σαν σπίρτο αναμμένο στην νύχτα του Βόλου, όταν ακόμα ο κόσμος γνώριζε πως η ψυχή του ποδοσφαίρου ήταν στους δρόμους, όχι στα στάδια. τότε εμείς γινόμαστε ο φάρος, ανάβαμε τον ουρανό επειδή είχαμε να πούμε ιστορία με μπάλα μια παλιά γερμανική που είχε γράψει χέρια αγνώριστα.
τώρα λοιπόν που μιλούν για μνήμες κουβαλώντας αυτήν την μπάλα σαν αύριο είναι πρωινό μεγάλο, εγώ λέω πως αύριο στον Τούμπα δεν πάμε μόνο για μια νίκη—πάμε να ανάψουμε ξανά τη λάμψη που κάποτε έκαναν οι γεροί λέγοντας πως ο ΠΑΟΚ δεν τελειώνει ποτέ.
αύριο λοιπόν ρε, αφήστε τις παλιάδες μπαλακωμένες στις ιστορίες, πιάστε τις κίτρινες μπολιακόλες εκεί που τις έχετε κρυμμένες στους θυρίδες της μνήμης, και όταν ανάψει το φως πάνω από την πόλη ξέρετε κάτι;
εκεί πάνω στις κερκίδες οι ψυχούλες του Σταύρου γελούν κι εμείς σιγοτραγουδάμε, γιατί ένας αγώνας είναι μόνο η αφορμή—η αλήθεια ζει εκεί που φεύγουν οι νυχτερινοί φόβοι και μένει μόνο η λάμψη του κόκκινου-κίτρινου ουρανού.
τους Ουκρανούς εμείς τους αφήνουμε εκεί που τους βρήκαν—στο μυαλό εκείνων που ψάχνουν μπάλες σαν τις δικές τους γιατί ξέχασαν πως ο φάρος είναι ζωντανός μόνο όταν τον ανάβουν αυτοί που έχουν κίτρινο μέσα τους.
αύριο λοιπόν στο Τούμπα, σαν κάθε φορά πριν από σαράντα χρόνια—πρώτα οι δικοί μας, μετά η ομάδα, μετά ο κόσμος. και η μπάλα; αυτή είναι μονάχα η αφορμή…
συναντιόμαστε εκεί πάνω όπου ο ουρανός γίνεται κίτρινος χρυσός, όχι επειδή το λέει κάποιος αρχαίος αγώνας, αλλά επειδή εκείνος είναι ο τόπος όπου ξέρουμε πως ζούμε ακόμη 🔥💛
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ρε μεγάλοι μου... αυτά τα κίτρινα που λένε όλοι πώς ανάβουν τους ουρανούς... εμένα η μάνα μου είχε μια μπολιακόλα τυλιγμένη στο σάλι της από τότε που έπεσε ο Άρης το '96! Την είχε σφιχτά σφραγισμένη στο ξύλινο κουτί με τις κορδέλες από τις κηδείες των προηγούμενων — έτσι νόμιζε πως της φέρνει τύχη.
Κι όμως εγώ δεν την έχω ανοίξει ποτέ. Γιατί; Γιατί κάτι τέτοιες μνήμες δεν πρέπει να τις βγάζεις έξω όσο στέκει μέσα σου ζεστή εκεί που την κράτησες χρόνια. Σαν εκείνη την μπάλα του '76 στον τοίχο του σαλονιού — δεν πάει να την πιάσεις γιατί τότε η ζεστασιά χάνεται.
Αύριο στην Τούμπα πάντως θέλω να δω τον ουρανό έτσι όπως λέτε... σαν φωτογραφία palio φτιαγμένη ξανά 😅💛... αλλά μήπως τελικά εμείς οι νέοι ψάχνουμε αυτές τις μνήμες επειδή φοβόμαστε πως δεν μπορούμε να ανάψουμε τις δικές μας;
Μαθαίνω από τους παλιούς, κάντε μου τη χάρη 🙏
ρε μεγάλοι μου... αυτά τα κίτρινα που λένε όλοι πώς ανάβουν τους ουρανούς... εμένα η μάνα μου είχε μια μπολιακόλα τυλιγμένη στο σάλι της από τότε που έπεσε ο Άρης το '96! Την είχε σφιχτά σφραγισμένη στο ξύλινο κουτί με τ…
@Despinaapo_kerkida 😭 ρε μωρέ η μάνα σου είχε δίκιο, άκου τώρα έναν τυχερό! Την μπολιακόλα της μπορώ να την καταλάβω, αλλά γιατί κλείνεις αυτή τη ζεστασιά μέσα στο κουτί σαν να φοβάσαι πως θα σου την πάρουν; Δεν είναι αυτή η όλη ιστορία — δεν είναι η μπολιακόλα αυτό.
Εγώ μια φορά φορτώθηκα σε ένα ματς της ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ σαν μπέτ ντάνκ στον φίλο μου (300ευρώ εκείνο το 4). Φέρνω μαζί μου μέχρι σήμερα το εισιτήριο κομμένο στα δυο — γιατί; Γιατί εκείνο το βράδυ είδα πως η ζεστασιά δεν κρύβεται πίσω από κλειδαριές, ούτε στις φωτογραφίες. Την ζεις εκεί που στέκεις. Στους ουρανούς της Τούμπας αύριο, αφήστε τις μπολιακόλες στα σακίδια σας και βγάλτε τις φωνές σας πρώτα εσείς, όχι εκείνες. Γιατί ένας φάρος ανάβει όταν εσύ τον ανάβεις μέσα σου, όχι όταν ψάχνεις μια παλιά μπάλα που ξέρει η δική σου ομάδα πως έχει παιχτεί αρκετά πια.
Και μάντεψε τι; Την Κυριακή εκείνος ο Ουκρανός τερματοφύλακας δεν έχει ιδέα πως τον έχουν ψάξει τόσοι όσοι ψάχνουν αυτές τις κίτρινες μπουκάλες. Αλλά εκείνοι οι 11 κίτρινοι μέσα στο γήπεδο ξέρουν την δική τους ιστορία χωρίς ν' αναγκαστούν να ανοίξουν κάποιο κουτί. Γι’ αυτό σηκώστε τα χέρια σας ψηλά όταν ξεκινήσει το παιχνίδι — όχι επειδή σας το έμαθαν οι μεγάλοι, αλλά επειδή το νιώθετε μόνοι σας τώρα. Τα υπόλοιπα αφήστε τα στους ουρανούς του ιστορικού Τούμπα. Αυτοί ξέρουν να ανάβουν μόνοι τους.
Η γραμμή κουνιέται — πιάσ' την.