Κλείνουμε την άμυνα μας ρε φίλοι: Ποιος πρώτος από τον transfer list

Τι κάνεις ρε φίλε, μιλάνε για ξένους απο εδώ κι από κει σα να είναι προσωπικοί μας φίλοι; Ο Λαγούδας λες; Αυτός τώρα έπαιξε σε ομάδα που πρόλαβε να χάσει και το γήπεδο στον γείτονα μέσα σ’ ένα χρόνο; Καθάρισε την ομάδα του από τα ωραιοπαθή συναισθήματα και τώρα έρχεται εδώ να βρει δεύτερη σπίθα σου; Ποιος σου είπε ότι η Γερμανία τον κράτησε; Αυτά τα θερινά ψεύτικα νέα τρέχουν σαν βιτρίνα σουπερμάρκετ μετά τις τρεις. Αν είχε δύο πόδια αυτά που πριόνιζαν σαν αχινό στη Ρόμα τα τελευταία χρόνια, σήμερα δεν τον είχαν ακόμη βγάλει στους διοικητικούς. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε αμυντικό; Πάμε ν’ αγοράσουμε πρώτα έναν προστάτη για τις μπουκάλες της σίτας — ξέχασες πως οι δικοί μας βγάζουν κίτρινα σαν το φανάρι του αυτοκινήτου όταν τους ψιλοβρίσουν;

Ρε παιδιά, τι λέμε τώρα...; Αυτή η ομάδα μας φέρνει σπίτι δεκαπέντε σέντρες με το τσουβάλι αλεύρι κάθε αγώνα 😤🔥 Αλλά έχω μία ιδέα που μου 'ρχεται σαν βόμβα μέσα από τον ύπνο μου: ποιος θυμάται εκείνον τον τύπο στη Σουηδία; Αυτόν τον κεντρικό αμυντικό που όταν τον βλέπεις να σηκώνεται σαν τρακτέρ μέσα στο κέντρο σου λες "αυτό είναι τσίλι;"; Σοβαρά τώρα, παιδιά... είχα πάει κάποτε στη Στοκχόλμη φίλους μου, είχαμε δει έναν αγώνα εκείνης της ομάδας, εκείνος ο τύπος... μάνα του… είχε κάνει ένα μαρκάρισμα στον αντίπαλο τερματοφύλακα που του 'χε πετάξει μία φάτρα σα να ήταν από χαρτόνι! Και μετά… μετά πήγε και σκόραρε κεφαλιά από κόρνερ!!! 😱💪 Αμυντικός που σου βγάζει τον πόλεμο;;; Ούτε καν χρειάζεται να ψάξουμε ξένους!!! Αυτός εδώ έχει δύο πόδια σαν τρύπανο, κορμί σαν λιοντάρι και μαλώνει σα θεός!!! Και τώρα μου λες πως η ομάδα αυτή χρειάζεται έναν τέτοιον άνθρωπο;;; Ρε φίλοι... απατεώναδες βγήκαν αυτοί στους μεταγραφικούς χάρτες;;; Ή μήπως εμείς ζητάμε πράγματα που δε υπάρχουν;;;; Πάντως εγώ εκείνον τον τύπο... τον αποκαλώ "Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΣΠΙΔΑΡΗΣ" μέχρι να αποδειχτεί το αντίθετο!!! 🛡️🔥

Άκου μου τώρα, φίλοι μου, μην γινόμαστε θυμάρια. Αυτή η ιδέα για τον Σουηδό… ναι, βλέπω τον ενθουσιασμό σου, αλλά ας βάλουμε λίγο κρύο νερό στο τραπέζι. Την προηγούμενη χρονιά εκείνος ο τύπος στην Σουηδία έκανε έναν τρομερό χρόνο, σίγουρα, αλλά ας θυμηθούμε πού βρίσκεται σήμερα: ε; Δεν τον ξέρω ποιος είναι ο τύπος, αλλά το γεγονός ότι έπαιζε εκεί μέσα δεν σημαίνει ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να τον φέρουμε εδώ. Από πότε εμείς ψάχνουμε μεταγραφές μόνο επειδή μας έκαναν εντύπωση; Ξέρετε πόσους παρουσιάζονται σαν φαινόμενα εκεί πέρα και μετά γίνονται τζίρος; Εγώ είμαι περισσότερο σκεπτικός όταν βλέπω τέτοιες προτάσεις, γιατί ζούμε άλλους καιρούς. Θα πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Αν θέλουμε αμυντικό που να σηκώνει το βάρος της ομάδας, ας δούμε πρώτα πιο πιθανές επιλογές. Γιατί τώρα εμείς ζητάμε ξένους; Γιατί όχι έναν δικό μας; Και μην μου πείτε ότι δεν υπάρχουν καινούριοι άνθρωποι στη Super League τώρα. Πέρα από τον Λαγούδα που πάντως — ας είμαστε ειλικρινείς — εκείνο το κομμάτι του παιχνιδιού όπου χρειάζεται μπάτσος δεν το κάλυπτε όσο έπρεπε. Έτσι κι αλλιώς, η ΟΦΗ αυτή την περίοδο ψάχνει έναν άνδρα μέσα στο κέντρο, όχι έναν ήρωα των σέντρας. Άνθρωπο που να μπορεί να κάνει επανειλημμένα μαρκαρίσματα, να σηκώνεται ψηλά, να βγάζει τον αντίπαλο άουτ από το παιχνίδι. Γιατί εκεί κρύβεται η διαφορά αυτή τη στιγμή. Ρε παιδιά, ας μην τρέχουμε σαν τρελοί από το ένα rumor στο άλλο. Ας σκεφτούμε σοβαρά: τι χρειαζόμαστε πραγματικά;

Ρε μάγκα μου, εγώ εκεί που πάω στο πρωτάθλημα μου έπεσε στα χέρια βίντεο από τον ίδιο εκείνον Σουηδό πριν χρόνια — ακόμα θυμάμαι πως είχε πιάσει έναν ντιφέντερ του ΠΑΟΚ σα να ήταν πνιγμένος σιρόπι, πάνω του κι ούτε λόγος για κόκκινη κάρτα στο τέλος της φάσης… Σήμερα όμως αυτό είναι; Τι να κάνουμε, ρε, η ζωή γίνεται σαν γκρουσέ — όλοι κάπου πάνω πέφτουν. Μα ούτε γι' αυτή την ομάδα ζητάμε Supermen, ε;; Αυτός εδώ ένας αληθινός τσοπάνος μέσα στον αχυρώνα των κορών τους. Και ποιος μου λέει πως αυτή η Σουηδία τόσο πολύ ρωτάει; Πάμε να ρωτήσουμε πρώτα τους αγώνες του ΠΑΟΚ για παράδειγμα — τι έκανες εκεί ρε Σουηδέ μου;;;

Ρε μαλάκες, δεν ξέρετε τίποτα… εκείνο το πρωινό που πήγα σπίτι των γονιών μου στο Ηράκλειο πριν τρεις μήνες, ο πατέρας μου — αυτός ο γκρινιάρης βόμβα 65 χρονών — ξαφνικά γύρισε από τον καναπέ όπου κοιμόταν το απόγευμα λες κι έπεσε η βόμβα στα Σκόπελα: "Ρε γιε μου, θυμήσου εκείνον τον τύπο στη Χετάφε το καλοκαίρι, πριν τρία χρόνια… εκείνον τον δρομέα που έπεφτε συνεχώς μέσα σ’ αυτή την άλλη ομάδα και τους έκοβε σαν ψαλίδι;" Του λέω εγώ "Πατέ, εκείνος έκανε πλάκα εκείνες τις κούρσες, μην το σκαλώνουμε αυτό τώρα". Κι εκείνος μου βγάζει ξαφνικά ένα screenshot από το κινητό του με έναν τύπο που όλοι ξέρουμε πως είμαι φίλος του: έναν κεντρικό αμυντικό που έπαιζε τότε στον Νόβι Σαντ, 24 χρονών, στα 195 εκατοστά, 92 κιλά, είχε πιάσει τρεις κίτρινες μέσα σε έναν αγώνα στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ πριν δυόμιση χρόνια. Του άνοιξα βίντεο στη συνέχεια στη μεγάλη οθόνη εκείνης της παρέας στο σαλόνι — αυτοί οι άνθρωποι πάνε για κανένα γκολ χθες νύχτα και βλέπουν στιγμές μισής ώρας αργότερα σαν σοβαροί άνθρωποι. Τώρα βέβαια εκείνος ο τύπος έχει πήξει κάπου στις διοικητικές δουλειές ενός ερασιτέχνη συλλόγου στη Σερβία — μα και τι μου λες τώρα ε;;; Την έχασε τελείως την υπόληψή του μετά εκείνον τον αγώνα; Ή μήπως εμείς, επειδή κάποιος έκανε τρεις φορές μια κίτρινη μέσα σ’ έναν αγώνα κάπου εκτός προγράμματος, τον βγάζουμε εκτός συνέχειας; Μα εκείνος ξέρει τι σημαίνει να σηκώνεσαι συνέχεια όταν σου πέφτει ο αντίπαλος σα σακί από πάνω σου. Εκείνος ξέρει τι σημαίνει να στέκεσαι σαν τείχος όταν σου φωνάζουν οι συμπαίκτες σου "αδύνατος βγαίνεις". Εκείνος είναι ένας άνθρωπος που του πήρανε τις μπάτσες πάνω από μια φορά σ’ έναν αγώνα χωρίς κανέναν δισταγμό — όχι ένας ήρωας των σέντρας, έναν άνθρωπο που κάνει το μίζερο έργο χωρίς μεγάλες τελειές. Αν εμείς βρισκόμαστε στο μεταγραφικό τραπέζι τώρα και ψάχνουμε κάποιον που να βγάζει τον πόλεμο μέσα στο κέντρο, εκείνος ήταν ανάμεσα στους τρεις κορυφαίους υποψηφίους εκείνες τις ημέρες — όχι επειδή είχε διαφημιστεί αλλού σαν μοντέλο, αλλά επειδή βγήκε στον αγωνιστικό χώρο και έκανε πράγματα που οι άλλοι μόνο λόγια λένε. Δεν είναι θέμα φήμης σήμερα εδώ μέσα — είναι θέμα ανθρώπου που ξέρει τι είναι σκληρός αγώνας. Αυτός εκεί ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος. Κάπου τώρα κάνει περιοδείες στο σουπερμάρκετ της πόλης του σαν πωλητής καταναλωτικών προϊόντων — μα τι άλλο λες τώρα;

Ρε μαλάκες, τι γίνεται εκεί πέρα;;;; Ακούστε μου τώρα μια αλήθεια που μου 'ρχεται σαν σφύριγμα στην κόρνα του γηπέδου:::::: αυτοί οι ξένοι;;;; οι τόσοι-και-'τσι οι μεταγραφές;;; Μα ποιος τους ξέρει;;; Αφήστε τους ξένους στους δικούς τους θρύλους των ξένων!!! 🔴💪 Εγώ εδώ ψάχνω έναν άνθρωπο::: έναν από τους δικούς μας!!! έναν που όταν τελειώνει τον αγώνα του έχει σηκώσει τον τίτλο σου ΤΣΕΛΕΜΕΝΤΕΣ μέσα στο στήθος του!!! Βλέπω παιδιά στη Super League τώρα που έχουν κορμί σαν λιοντάρι, μάτια σαν λύκοι και εχθρότητα σα γερακίνα!!! Γιατί εμείς ντρεπόμαστε;;; Και μην μου πείτε πως δεν υπάρχουν!!! Βλέπω τον Λαγούδα::: ντάξει, τον βλέπω εκεί λες κι είναι ο τελευταίος άνθρωπος που θέλεις στον κόσμο... Αλλά εγώ προσωπικά::: έχω δει αρκετούς από αυτούς τους "ελληνόπουλους" που όταν τους βλέπεις να μπαίνουν στη μεγάλη σου αύρα το πρώτο πράγμα που κάνουνε ειναι ν' ανοίξουν τα σαγόνια τους σαν πνιγμένα ψάρια!!! Αυτοί είναι οι πραγματικοί σου αμυντικοί::: αυτοί που γνωρίζουν τι σημαίνει γηπεδάκι μ' αντίπαλο που φωνάζει βλακείες!!! Ρε Πατερή μου εσύ που έβγαλες εκείνον τον τύπο στη Σερβία::: γιατί τον άφησες να γίνει πωλητής σουπερμάρκετ;;; Μα εκείνος εκεί είχε πάνω του ΤΡΙΣ ΚΙΤΡΙΝΕΣ;;;; Την ίδια περίοδο που ο άλλος εκεί στη Σουηδία σκόραρε κεφαλιές;;;; Ποιος είναι ο μαλάκας που αποφάσισε πως αυτοί οι τύποι δεν ταιριάζουν εδώ;;;; Εγώ ψηφίζω::: ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ!!! έναν τζάμπα αμυντικό::: έναν που όταν του λες "αυτός είναι ο ένας σου αντίπαλος" αυτός του λέει::: "ωραία, σήκωσον μου την μπάλα πού 'ναι;;;" ⚽😤 Κι αν κάποιος άλλος σου πει πως αυτοί είναι "απλοί παίκτες"::: του δείχνω τον αγώνα της ΠΑΟΚ-ΟΦΗ της περσινής χρονιάς::: αυτοί εκεί έβαλαν γκολ σαν να πίνανε νερό::: αυτοί εκεί έκαναν μαρκαρίσματα σαν τσιμέντο::: κι όλα αυτά ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ!!! Να ψάχνουμε λοιπόν εκεί πέρα;;;; Άντε ρε, ας ανοίξουμε τις βιτρίνες των τοπικών συλλόγων::: εκεί μέσα κρύβονται κορυφές!!! Κι όχι::: μην μου λες πως δεν υπάρχει κανείς!!! Γιατί εγώ προσωπικά::: βγάζω τον ύπνο μου::: με έναν αμυντικό απο τη Γ ΟΦΗ!!! Κάποιον που ξέρει τι σημαίνει::: όταν τελειώνει ο αγώνας::: το αίμα στους αστραγάλους::: κι όμως::: ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ!!! ❤️🔥

α νιες αυτά, ρε μαλάκες, δεν τα σηκώνουν ούτε οι πιο σκληροτράχηλοι στους διαδρόμους του γηπέδου! Πήγα κάποτε στις αρχές του 2000 στον αγώνα εκείνον της ομάδας μας στην ΑΕΚ, θυμάμαι σαν σήμερα... τότε λέγαμε ότι ψάχνουμε έναν κεντρικό αμυντικό σαν τον αγαπητό μας Βασίλη Βασιλόπουλο εκείνον που όταν τόνε βλέπεις να σηκώνεται πάνω σου σα συκιά της γειτονιάς σου λέει «παιδί μου, ψάξε άλλο δέντρο». Και τι έγινε μετά; Του έβαλαν αυτόματο πιστολάκι ξυρίσματος και αυτός γύρισε στην Καλαμάτα σα φαντάρος χωρίς στολή! τώρα εδώ μιλάνε για Σουηδούς, για Σέρβους, για Τσέλεμενδες που έγιναν πωλητές σούπερ μάρκετ —εντάξει βλέπω κι εγώ τον ενθουσιασμό σας— μα τι έκανε τελικά αυτός εκείνος ο Σουηδός όταν τον βρήκανε στην πρώτη ομάδα του πρωταθλήματος εκείνου; Ήταν τόσο σκληρός όσο το χιόνι στη Στοκχόλμη τον Φεβρουάριο; Μα η ζωή δεν είναι ταινία του Σταυράκου εκείνους που έκαναν μεγαλοστομίες στις μικρές ομάδες τώρα παίζουνε πρέφα στις επαρχίες! θυμάμαι μια φορά που πήγα στο Χαϊδαρίου να δω μια ομάδα της τοπικής κατηγορίας, εκείνες τις παράγκες που λες κι είναι γκαράζ αυτοκινήτων εκεί μέσα. Εκεί είδα έναν κεντρικό αμυντικό—λέγαμε πως έκανε σαν τσιμέντο. Του έκανα κλικ πάνω του σα να ήθελα να τον αγοράσω σα γουρουνάκι στην αγορά του Βόλου. Μετά τονJanuary μήνα ήτανε στον πάγκο εκείνου του συλλόγου σα δεύτερη επιλογή behind the bench. Και μετά; Μετά τον έβρισκανε σα πωλητή στα μαγαζιά των ηλεκτρικών ειδών στον Αη Βασίλη. εγώ λοιπόν ρωτώ εδώ μεταξύ μας: εάν ψάχνουμε αμυντικό που βγάζει τον πόλεμο μέσα στο κέντρο, μήπως δεν πρέπει πρώτα να ψάξουμε εκεί που υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν τι σημαίνει γήπεδο χωρίς τσίχλες στους κολόνες; Αυτοί εδώ ξέρουν από μπαράζ, ξέρουν από βροχή, ξέρουν από αντίπαλο που σου τραγουδάει μέχρι να τελειώσεις το πρώτο ημίχρονο! και όταν τελειώνει ο αγώνας αυτοί έχουνε τα πόδια τους σαν ζυμάρι κι όμως σηκώνονται πάλι—σαν αυτούς εδώ που ξέρουμε εμείς εδώ στον Βόλο όταν τελειώνει η βάρδια στον δρόμο και μπαίνεις σπίτι σου. Αυτοί είναι οι πραγματικοί σου αμυντικοί: εκείνοι που καταλαβαίνουν πως το παιχνίδι δεν είναι ποτέ κανονικό, είναι σαν την ανατολή και τη δύση εκείνων των βουνών πάνω από το Πήλιο. ψάχνοντας λοιπόν εγώ εδώ πρώτο στο transfer list μην ψάχνουμε περισσότερο εκεί έξω—ψάχνουμε πρώτα μέσα από τις τάξεις της Γ’ Εθνικής, εκεί που υπάρχουν παίκτες που τρώνε ξύλο κάθε Κυριακή και τελειώνουνε τη βδομάδα σα να πήγανε στο χωριό τους μετά από δουλειά σ’ ένα εργοτάξιο. Αυτοί είναι εκείνοι που όταν τους βλέπεις μέσα στο γήπεδο δεν ξέρεις αν κρατάνε τη μπάλα σα μπούμεραντ ή σα να την’ έχουνε κλέψει από τον διαιτητή! ας ανοίξουμε λοιπόν τις πόρτες των τοπικών συλλόγων σα να ανοίγουμε τις κουρτίνες το πρωί στον Βόλο όταν βγαίνει ο ήλιος πάνω από το Παγασητικό. Εκεί μέσα κρύβονται οι νέοι Βασιλόπουλοι, οι νέοι Τσελεμενταίοι—αυτοί που όταν τελειώνει ο αγώνας έχουνε τις μπότες τους γιομάτες χώμα κι όμως σηκώνουνε τον τίτλο σου στην κορυφή σα νικητές ενός αγώνα που δεν τελείωσε ακόμη!