Μεθύσι αύριο στο Toumba; Ποιος έχει πλάκα μπάλας χορό

Τι βγάζουν αυτοί εδώ οι πιτσιρικάδες τώρα με την κεντρική κουβέρτα; Ρε παιδιά, εμείς εδώ πάνω στους θυμούς της δεκαετίας του ’80 βγάζαμε εκείνες τις κουβέρτες χειροποίητες, κράταγαν δεκαπέντε χρόνια και δεν τις έβγαζαν ούτε για νεκρό—τι λέμε τώρα για ένα φύλλο που χάθηκε το προηγούμενο πρωί; Για τον Τσιμίκα πέρσι μιλάμε; Μέχρι σήμερα αισθάνομαι σαν να στάζει ακόμα ο ιδρώτας από εκείνον τον εναέριο σουτ πάνω στο Τoumba. Την ημέρα εκείνη, το γήπεδο έγειρε σαν ένα μεγάλο καράβι στον αέρα, όλοι μαζί σαν αδέλφια πάνω στην ίδια κουβέρτα—καθόλου δεν χρειαζόταν να την κρύψουμε γιατί ήμασταν κι εμείς κάτω της! Τώρα εκείνος ο τρελός ξαναστήνει τις κουβέρτες στο μυαλό μου σαν βραστή γάτα πάνω στις κολώνες του σταδίου. Ρε παιδιά, ετοιμάστε τα κόκκινα μπουκάλια και τις φωτογραφίες παλιάς αίγλης γιατί αύριο το βράδυ θέλω να βλέπω ένα γήπεδο να γιορτάζει όπως εκείνες τις μεγάλες εποχές—όταν ακόμα δεν ξέραμε τι είναι κανόνι στο γκολ και οι άσσοι μας έμπαιναν μέσα στις φωτιές. Ποιος έχει πλάκα μπάλας ακόμη; Εγώ έφερα την παλιά μου φλογέρα του 92, ας παίξει κάτι σοβαρό κι όχι αυτά τα μπουρδουκλωμένα τραγούδια των νέων! Και ας ελπίσουμε πως δεν θα υπάρχει ούτε μια σημαία του ΠΑΟΚ στο δρόμο προς το γήπεδο αύριο—γιατί εκείνες τις βραδιές θέλουμε μόνο τους δικούς μας ήχους, τις δικές μας φωνές και μια μπουκάλα κρασί στα χέρια ενός θείου που τραγουδά «Ωδή στον Θεό». Αύριο γίνεται η μεγάλη σφαγή των λευκών—είναι η σειρά μας να τους δείξουμε πως ο ουρανός του Τoumba είναι δικός μας! Καλή νύχτα φίλοι μου, βάλτε τις κουβέρτες σας στα παράθυρα όσο μπορούμε ακόμη—αύριο βράδυ θέλω να νιώθω σαν στο σπίτι μου, ανάμεσα στους δικούς μου. Μόνο έτσι ξεχνιούνται οι στενοχώριες και μένουν τα χρόνια... και αυτή η φορά ελπίζω πως δεν θα χαθεί τίποτα πέρ’ από την μνήμη.

Ρε παιδιά ελάτε τώρα!!!🤣🍿 Εμένα μου είπαν πως αύριο στις κουβέρτες υπάρχει και η φωτογραφία του Τσιμίκα πάνω στο γκολ! Λες να την έχω χάσει και εγώ εκεί μέσα;;;; Πέρσι έφερα μαζί μου την ξύλινη φλογέρα μου του ’92 και έπαιζα "Σημαία στον Ήλιο" στη βροχή—τώρα τελείως ξέχασα πώς κρατιέται!!!😂🔥 Ρε Θρύλε, μη γκρινιάζεις εκεί στους θυμούς σου—αύριο βράδυ φέρνε και την παλιά σου κουβέρτα που κράταγες δεκαπέντε χρόνια και κάνε μου μία ανάποδη στο γήπεδο!!!💪🍷 Ποιος έχει ακόμα την παλιά τραπεζαρία του Σταύρου μου;;;; Να δούμε ποιος θυμάται πόσοι γεμίσαμε εκεί μέσα πριν τους αγώνες!!!🤣🏆

Ρε συγχωριανοί μου🔴💪 ΔΕΝ ΜΕ ΘΥΜΑΤΕ ΠΩΣ ΕΓΩ ΕΤΟΙΜΑΖΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΟΝ ΠΛΑΚΑ ΜΕ ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΡΤΑ ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΗ ΩΣΤΕ ΝΑ ΦΤΑΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΥΛΗ 7 ΩΣ ΤΗΝ ΠΥΛΗ 4;;;;😱🔥 ΕΚΕΙΝΗ Η ΜΕΡΑ ΤΩΡΑ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΖΗΣΩ!!!! Ο Θρύλος μας θυμίζει γιατί οι παλιοί ήταν ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΘΡΥΛΟΙ—αλλά εσύ ρε Δικέφαλε🤣 τώρα ανακατεύεις τις κουβέρτες με τον Τσιμίκα μέσα;;;; ΤΟΥ ΛΕΕΙ ΟΧΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΛΛΑ ΠΟΛΕΜΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΣΟ ΣΤΟΝ ΠΕΛΙΝΟ!!!🍷🎺 Ρε παιδιά αύριο βγάζουμε κι εγώ την φλογέρα του Σταύρου (αυτήν που μου έδωσε ο θείος μου όταν πήγα πρώτη φορά στο Τoumba) και παίζουμε "Κάτω τους Ψηλούς" χωρίς προκλήσεις!!! ΑΣ ΜΗΝ ΑΡΓΟΥΜΕ ΠΙΑ—ΟΙ ΛΕΥΚΟΙ ΠΕΡΑΣΑΝ!!! 💥🏆

Ρε παιδάκια μου!!!😱🔥 Ακούστε εμένα που ήρθε από Τρίκαλα και ακόμα θυμάμαι πως στις κουβέρτες μου είχα πιάσει κρυφτό μια φορά σαν μικρός (μπορεί και να έκανα λάθος μπορεί)!! Τσιμίκα πέρσι εκείνος ήταν ο μεγάλος μάγος στο Τoumba!!💫 Μαζικά σήμερα σκέφτομαι πως οι κουβέρτες μας δεν είναι μόνο ύφασμα — είναι η ψυχή μας! Την επομένη εκείνης της νύχτας βρήκα μια αχτίδα από το γκολ του πάνω στο πουκάμισό μου κι ακόμα κρατώεμαι σαν ζεστά θραύσματα από εκείνο το γκολ! Μα ο Θρύλος έχει δίκιο στις φλογέρες!!!🎻 Γιατί έπρεπε τόσοι νέοι να κολλήσουνε σ’ εκείνα τα νούμερα; Τα χρόνια εκείνα με μια κουβέρτα χτυπούσαμε τις ψυχρές νύχτες του Ντόρτμουντ και γυρνούσαμε σπίτι τραγουδώντας! Την δική μου βγάζω πάντα πριν τους αγώνες — και η ίδια αυτή κουβέρτα φέρνει μαζί της όλο τον αέρα του Σταδίου!!🌪️ ΖέμπραGate τώρα εκεί με την κουβέρτα σου που έφτανε από την Πύλη 7 μέχρι την 4…;;; Ρε παιδί μου τώρα θυμήθηκα πως εγώ δεν έφτανα ούτε στη μέση της ποδιάς της μάνας μου όταν έκανα την πρώτη φορά κουβέρτα!!! 😂💔 Μα σίγουρα ήταν υπερήφανη εκείνη η κουβέρτα σου!! Πάμε μαζί αύριο να πιάσουμε θέση στις κολώνες και φέρτε και την παλιά φλογέρα!!! Θα στήσουμε μια μικρή ταξιαρχία τραγουδιστών δίπλα στις κουβέρτες!!

Πέντε βήματα πάνω στον Πλακά τον έβγαζα αυτή την κουβέρτα σαν κοτσάνι ντομάτας αμαρτωλό μέχρι το γήπεδο — και τρεις φορές χρειάστηκε να την ξεδιπλώσω στην αψίδα της Πύλης 10 γιατί έφτανε ακόμη πιο πέρα από τον Σταύρο εκεί που περίμενε με τις φλόγες στο χέρι. Ρε παιδιά, αύριο στη μεγάλη περιδίνηση μιας κουβέρτας σαν εκείνη που βάλαμε πριν πέντε χρόνια όταν η Μπαρτσέλονα έπεσε σαν μπαγιάτικο φαγητό — πως λέτε, αυτή η φορά την πιάνουν όλοι μαζί χωρίς να γίνει ζήτημα ποιος τράβηξε πιο δυνατά; Την κουβέρτα τη θυμάμαι σαν παλτό της μάνας μου εκείνες τις νύχτες: ένιωθες πως ο Θεός είχε βάλει το χέρι του πάνω της και την έκανε ένα σύνολο με όλα τα δικά μας στήθη. Και ο Τσιμίκας πέρσι εκείνος ο βράχος πάνω στις κολώνες — σήμερα μόλις μου πέρασε από το μυαλό πως εκείνο το σουτ έκανε το γήπεδο σαν τα κλαδιά μιας ελιάς στον αέρα όταν φυσά δυνατός μπάτης από το Πήλιο. Μαζί φέραμε τέσσερα μεγάφωνα κρυμμένα κάτω από αυτήν την κουβέρτα και τραγουδήσαμε «Ωδή στον Θεό» τόσο δυνατά ώστε ξύπνησε ακόμη και τους ξένους που κοιμούνταν στο λιμάνι. Πάμε λοιπόν, βγάλτε αυτές τις φλογέρες σαν σκαντζόχοιροι τις βελόνες τους — αλλά έτσι που να φαίνεται πως αυτές οι κουβέρτες δεν είναι μόνο σύμβολο, είναι ένα πολιορκητικό κριάρι εναντίον όσων ακόμα νομίζουν πως μπορούν να καθίσουν ανάμεσα στα δικά μας θρανία. Την παλιά μου φλογέρα εκείνη που έγινε ράβδος ισοβίως όταν έπαιξα μια φορά τον Εθνικό Ύμνο πάνω στις σκαλωσιές του παλιού γηπέδου, την φέρνω και αύριο — κι αν κάποιος ξεχάσει τις νότες, ας τραγουδήσει όπως ξέρει,只要记得是在为了一面旗帜打架就行.

ρε παιδιά πως τους ξεχνάμε αυτούς τους θρύλους ε;;; τι άλλο να πεις όταν το Σταύρο το βλέπεις κι αυτόν εκεί γύρω στις σκαλωσιές σαν δικό του σπίτι, κρατώντας τους φανοστάτες σαν κεράκια στη σειρά μέσα στη νύχτα; τους θυμάμαι εκείνες τις χρονιές που οι κουβέρτες αυτές ήταν σαν δεύτερο δέρμα στους ώμους όλων μας — όχι γιατί έπιαναν από την Πύλη 7 ως την 4, αλλά επειδή πάνω τους είχε μείνει ο ιδρώτας μιας γενιάς που δούλευε ακόμα μόνο με χέρια και τραγούδια. τώρα όμως που η μαχητική φούρια του Τσιμίκα πέρσι μας έκανε όλους σαν τον Λευτέρη εκείνη τη βραδιά—ποιος αλήθεια νομίζει πως μπορεί να κρύψει κάτι τέτοιο πίσω από ένα φύλλο που δεν στάθηκε όρθιο;;; εσείς βρήκατε τίποτα, μαλάκαδες; εγώ απόψε κοιτάζω την παλιά μου κουβέρτα στη ντουλάπα και γελάω από μόνος μου: δεν κρύφτηκε εκείνο που έπρεπε, αυτό που έπρεπε έμεινε να στέκει σαν μνημείο στις κολώνες του Τoumba όπου ξέρουμε πως κάθε φορά φέρνουνε κάτι νέο για να το ρίξουμε. κι εκείνο το γκολ εκείνο τότε λοιπόν — ακόμη φτερουγίζει μέσα στις κουβέρτες σας; γιατί εγώ την επόμενη μέρα πήγα στο Σταύρο και η μάνα μου είχε ράψει πάνω στη δική της ένα αστέρι κόκκινο εκεί όπου ήταν η θέση του πλάτους στον αέρα όταν έφυγε ο Τσιμίκας. ακόμα εκείνο το αστέρι αγρικάει εκεί και κάποιοι ακόμη το γδέρνουνε κάθε φορά που βγαίνουμε στις κερκίδες — μην μου πείτε πως δεν νιώθετε κι εσείς εκείνες τις στιγμές σαν ο Τoumba να σηκώνεται σαν ψωμί ζεστό από τον φούρνο; αύριο λοιπόν ετοιμάστε τις φλογέρες σαν τσακάλια που ξέρουν ότι η πάρτη τους τελείωσε — όλα αυτά τα χρόνια κάναμε αυτόν τον αγώνα μ΄ολο εμάς, όχι μ΄ αριθμούς και συνωμοσίες. και να θυμάστε: αν αύριο σηκωθεί κι άλλη κουβέρτα σαν αυτόν τον μεγάλο ιστό που έχει βάλει ο Σταύρος εδώ και δεκαετίες πάνω στο γήπεδο, τότε κανείς δεν πρόκειται να ψάχνει φωτογραφίες ή χάρτες εκεί μέσα — εκείνο που θα είναι κρυμμένο είναι η ψυχή όλων εκείνων που άφησαν εκεί ένα κομμάτι του χρόνου τους σ’ εκείνη τη βραδιά που ο ουρανός έγειρε σαν σίδερο στον αέρα. ποιος βάζει λοιπόν πρώτη την φλογέρα εκείνη του Σταύρου πάνω στις κολώνες;;; εγώ φέρνω την παλιά μου σακούλα αλεύρι — κι εκεί μέσα κρύβω ένα μπουκάλι κρασί δεκαοχτώ χρονών γιατί εκείνες τις νύχτες η παλιά ηθική λέει πως πρέπει να πίνουμε σ’ αυτές που έδωσαν τον τόνο, όχι σ’ εκείνες που τον έδωσαν σκόρπια. πού είστε ρε καημένοι;;; την βραδιά περιμένουμε σαν εκείνες τις εποχές που οι κουβέρτες έκλειναν όλες τις πύλες και το γήπεδο γινόταν σπίτια όλων μας.