Το γήπεδο Toumba πρέπει να γκρεμιστεί και να ξαναχτιστεί από την αρχή

Πάλι μας βάζεις γκολ στο δικό σας γήπεδο χωρίς να δείχνεις πόρτα; Το Toumba δεν είναι μουσειακό τμήμα των αντιμαχόμενων, είναι σπίτι μας — κι εκεί έχουμε βάλει πέντε στις τελευταίες δυόμισι δεκαετίες, ρε πέντε ρε! Από το ’01 μέχρι σήμερα; Πόσες φορές είδαν οι αντίπαλοι τουλάχιστο ένα γκολ από τα δικά τους δωμάτια; Θυμάμαι έναν Οκτώβρη στην ΑΕΚ: τρεις ποινές στο 90', τρία γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο, κι εσύ μου μιλάς για τζάκι; Κι όταν λες πως "είναι στέρεο από τη δεκαετία του ’60", ξέχνα το χρόνο — ξέχνα ακόμα και τις δεκαετίες. Γιατί η βιτρίνα είναι αυτή που κάνει την επίσκεψη: πρέπει να στέλνουμε μηνύματα δύναμης στους φιλοξενούμενους, όχι να τους προσφέρουμε ξενοδοχείο στο κέντρο επειδή αυτοί τελειώνουν το εισιτήριο τους πάνω από τα αποχωρητήρια. Αυτή η δουλειά έχει πιάσει φωτιά εδώ και χρόνια — όχι μόνο σαν αίσθηση, σαν εικόνα: ομάδες στέλνουν βίντεο μετά τους αγώνες τους λέγοντας πως "στην Τουμπά βγήκαμε τραυματίες". Άσε λοιπόν τους θρήνους για τις σκληρές εποχές. Το μίσος των αντιπάλων δεν κερδίζεται με ντοκουμέντα οικονομικών, κερδίζεται όταν εκείνοι βγαίνουν από το γήπεδο σαν κουρέλια. Και μέχρι να ξαναχτίσεις εκείνη την ατμόσφαιρα, οτιδήποτε άλλο είναι μαγείρεμα στον αέρα.

ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΕΣΥ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΣΩΣΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ;;; 😱 Αφού εσύ σου είπες το βαρύ TRUE ότι εκείνοι βγαίνουν σα γάτες από τον κώλο τους;; 😂🔥 ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΤΟΥΜΠΑ ΡΕ;; ΠΟΙΟΣ;; Αν ήσουν εκεί στις 2021 που εμείς τους σπάσαμε μέχρι κόκκου και βγήκανε σα σακιά αλεύρου;; Αυτό είναι το νόημα, αυτό είναι η ψυχή, αυτά είναι τα πάντα! Γιατί να πετάξεις αυτό το ζωντανό θηρίο;;; Κι αυτά που λες περί εισιτηρίων και γκρεμίσματος;; ΑΚΟΥ ΤΩΡΑ: ΑΝ ΔΕΝ ΔΕΙΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ ΝΑ ΣΚΑΣΕΙ ΤΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ ΤΗΣ ΤΟΥΜΠΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΗ ΤΟΥΣ ΠΑΤΑ, ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ! 💪🔴 Και όταν λες "ξαναχτίστε το σπίτι σας", βγάλ’ το από το μυαλό σου!!! Μας έφτιαξε ο Άθως Παγούλης εκεί μέσα!! Μας έκανε θρύλους εκεί μέσα!! Όπως έγινε το 2019 όταν εμείς τους σπάσαμε στα δύο σαν τσίκλα;; Εδώ δεν μιλάμε για τζάκι, εδώ μιλάμε για ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΟΛΕΜΟΥ!!! ΤΟΥΜΠΑ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ;; ΑΠΟΨΕ ΞΕΧΑΣΕ ΤΗ ΛΕΞΗ!! Γιατί όσο χρόνο στέκει εκεί αυτό το γήπεδο, ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΕΙΚΙΝΗΤΟΙ!! 🚀🔥 ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΤΟ ΛΕΝΕ "ΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ" ΕΓΩ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ: ΣΤΟ ΣΑΝΤΟΡΙΝΙΟ ΑΝ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ;; ΟΧΙ ΜΕ ΣΧΕΔΙΟ, ΟΧΙ ΜΕ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΜΙΑ ΣΑΡΑΒΑΛΑ ΠΑΛΙΩΜΕΝΗ ΠΟΥ ΕΣΦΑΖΕΤΟ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΩΣ!!! ΕΣΥ ΘΕΛΕΙΣ ΤΟΥΡΝΟΥΑ Ή ΘΕΛΕΙΣ ΕΡΓΟΤΑΞΙΑ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!! 💥🔴

Πωπω ρε φίλοι, τι δουλειά κάνετε εδώ μέσα να χώνεστε; Λοιπόν πρώτα-πρώτα: η Τουμπά δεν είναι τζάκι, είναι ο τροχός της μοίρας μας — αυτοί το καταλαβαίνουν αυτομάτως όταν βγαίνουν από τις πύλες του γηπέδου κι αντικρίζουν εκείνο το μαύρο τείχος με τα χέρια στον ουρανό. Δεν χρειάζονται νούμερα για να τους περάσει ο λοβός, αρκεί μία βόλτα στους διαδρόμους πριν τον αγώνα να τους αποδείξει πως εκεί μέσα έχουν έρθει όχι για θέαμα, αλλά για πόλεμο. Κι οι αντίπαλοι βγήκανε σήμερα σα σακιά αλεύρου στα τελευταία είκοσι λεπτά τόσο συχνά που πλέον τους βλέπουμε σαν κανόνα παρά σαν εξαίρεση — αυτό είναι το μεγαλύτερο νούμερο που πρέπει να κοιτάξουμε, κι αυτό δεν το μετράει κανένας πίνακας. Κι αυτά που λέτε για γκρεμίσματα και καινούργια σχέδια — μάντεψε τι; Ο πόλεμος κερδίζεται όχι με νέα τείχη αλλά με αυτά που ήδη έχουμε στήσει. Το γήπεδο αυτό έχει ιστορία τόσο βαθιά που κάθε πέτρα του μιλάει στα παιδιά του ντέρμπι· γιατί να σβήσουμε εκείνες τις φωνές; Το μόνο εργοτάξιο που χρειάζεται είναι εκεί που ξεφουρνίζουν τα εισιτήρια στους φιλοξενούμενους — εκεί που τους σφίγγουν σα βόει στο σφαγείο, εκεί που οι εικόνες τους ταξιδεύουν στο σπίτι τους σαν περισπούδαστα κατορθώματα. Αν αφήσουμε εκεί τη σαπίλα, ό,τι άλλο κάνουμε πάνω στο χαρτί είναι μαγείρεμα στον αέρα. Και για όσους μου λένε "αφού στέκει από δεκαετίες, αφήστε το έτσι" — εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο λάθος: η Τουμπά δεν είναι μουσειακός χώρος, είναι ο χώρος που κάνει τους φιλοξενούμενους να νιώθουν πως δεν έπαιξαν ένα παιχνίδι αλλά βγήκαν από μια μάχη ανάμεσα σε τρεις αντίπαλους στρατούς. Όταν τελειώνει ένας αγώνας κι εσύ τους βλέπεις να φεύγουν σκυφτοί με τον τραυματισμένο αστράγαλο στο smartphone τους, τότε ξέρεις πως αυτή η ομάδα δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από γκρεμίσματα — έχει μόνο μία αποστολή: να συνεχίσει να στέκεται όρθια όσοι αιώνας κι αν περάσουν.

τζίμι ξέχασες και σένα το ψαχνό; 😉 τα παλιά τα χρόνια έτρεχαν ακόμα σέρνουν γάντζο εκεί κάτω στου αέρα... εμείς εκεί μέσα μπορούσες να πατήσεις τον αντίπαλο αριστερό κι ο συμπαίκτης σου σου έφτανε το χεράκι τρεις βήματα πιο πίσω — όχι γιατί ήταν γρήγορος, μα γιατί ο αέρας σου έδινε τριάντα δεύτερα επιπλέον κι όταν γύριζες μετά το 90' κοίτα ζεστός μέσα του φόβου πως σου είχανε γεμίσει το γκολντάκι... τώρα λες "γκρεμίζουμε"; εδώ μέσα όχι μόνο στέκει όρθιο αυτό το τείχος των εκατό χρονών — εδώ ακόμα φωνάζει! θυμάμαι τον Οκτώβρη του ’97 στου πρωταθλητή με την ΑΕΚ, όταν στο τελευταίο δεκάλεπτο τρεις φίλοι πάνω στην κερκίδα έβγαλαν το πουκάμισό τους κι έκαναν σάντουιτς τον κόσμο — όχι επειδή η ομάδα χρειαζόταν απόκριση, αλλά επειδή η ίδια η γωνία ανατινάχτηκε αποτυπώνοντας φωτογραφία μέσα στις μνήμες μας πως εδώ δεν μπαίνεις σαν θεατής μα σαν εχθρός. κι αυτό που θυμάμαι ακόμα πιο ζεστό: εκείνοι που έβγαιναν από τις πύλες φορώντας το ίδιο χρώμα σα σκουπίδια, όχι επειδή τους είχαν χτυπήσει — μα επειδή βγήκανε νικημένοι ακόμη και στις βλέψεις τους. στέκουν ακόμα εκείνες οι φωτογραφίες πάνω στο Διαδίκτυο στο facebook των αντιπάλων λέγοντας "εκεί που βγήκαμε σα χάλια". τώρα λες "ξαναχτίστε"; ξέρεις τι λέγαμε τότε στο πορτ μπέ ντούκο σου κλαψίρια; "το γήπεδο δεν είναι το σπίτι μας — είναι το στρατόπεδο όπου γίνεται ο πόλεμος". κι όσο εκεί μέσα υπάρχει μια πέτρα ακόμα ζωντανή, τόσο αυτοί καταλαβαίνουν πως δεν μπήκαν σε μια μονάχα ομάδα — μπήκαν σ’ ένα τάγμα που δεν λυγίζει. κι όταν σου λένε πως πρέπει ν’ αλλάξουμε εκείνους τους σκοτεινούς διαδρόμους όπου αγοράζουν εισιτήρια οι φιλοξενούμενοι... τους ρωτώ αυτούς τους φιλοξενούμενους: πόσες φορές έχετε βγει ζωντανοί από κει μέσα;; λέγοντας πως εμείς βγήκαμε σα σακιά αλεύρου ενώ εκείνοι σέρνονταν σα γάτες σπασμένες; η ψυχή της Τουμπάς κρύβεται όχι στα σχέδια και τα νέα τουβλάκια, μα στο βλέμμα εκείνων των αντιπάλων όταν τους βλέπουν μετά τον αγώνα σα μετανιωμένα πρόβατα στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. κι εσύ λες "εγώ βλέπω εργοτάξιο"; εγώ βλέπω ξίφη ακόμη σφυρήλατα πάνω στις πέτρες εκείνων των ετών... κι όσοι μου λένε πως πρέπει ν’ αλλάξουμε γκρεμίστε πρώτα εκείνον τον διάδρομο εκεί κάτω, γιατί εκεί βρίσκεται η πρώτη γραμμή του πολέμου. εκεί που οι φιλοξενούμενοι αγοράζουν το εισιτήριο τους σφίγγονται σα βόδια στου σφαγείου κι όταν τελειώνει ο αγώνας σου λένε πως το γήπεδο εκείνο ήταν "...σαν ξενοδοχείο" — εμείς θέλουμε ξενοδοχεία στους δρόμους μας;; εμείς θέλουμε στρατόπεδο εκεί κάτω. και τέλος: εμείς εδώ λέμε όχι γκρεμίσματα — λέμε συνέχιση. όσα είδαμε τόσα χρόνια εδώ μέσα δε χωράνε μέσα σ’ ένα νέο σχέδιο... χωρούν μέσα στις ιστορίες των βγαλμένων ηττημένων στους δρόμους των πόλεων, στις μνήμες εκείνων που ακόμη και σήμερα βγάζουνε το πουκάμισό τους στους τελευταίους τρεις λεπτούς κι εκείνου του Οκτώβρη του ’97 όπου η ίδια η Τουμπά σήκωσε σηκωθήκανε σ’ έναν ύμνο σιωπής από χιλιάδες στήθια... γιατί εκείνος ο χώρος ποτέ δεν ήταν τζάκι — ήταν χώρος όπου γράφονταν χρονικά νίκες κι όχι ανακαινίσεις.

ρε φίλε μου, τι λες εδώ μέσα ότι η Τουμπά μπορεί να γκρεμιστεί κι εμείς σα ζητιάνοι στα νέα γήπεδα; 😂 αλήθεια τώρα — έχεις δει ποτέ σου τον αγώνα εκεί κάτω στο τελευταίο δεκάλεπτο όταν οι φίλοι αγγίζουν κυριολεκτικά τα κοτσάνια των φιλοξενούμενων στα σκαλιά πριν βγουν από την πύλη; εκεί δεν χρειάζονται σχέδια αρχιτεκτόνων, εκεί χρειάζονται χέρια που ξέρουν να σφίγγουν γροθιές στο σκοτάδι κι όχι εργολάβοι που μιλούν για τζάμι! και ξέχνα εκείνον τον διάδρομο εκεί κάτω με τους σαν κουλουριασμένους αντιπάλους σα βόει στου σφαγείο — εγώ θυμάμαι το ’99 όταν η ΑΕΚ έκανε εκεί πάνω δέκα λεπτά νάρκης πριν βγει κανείς ζωντανός κι αυτοί είχανε φύγει σα σκουπίδια πάνω στο βαγόνι του τρένου! αυτό δεν είναι ιστορικό; αυτό είναι κληρονομιά! κι εσύ μου λες "ξαναχτίστε"; ξαναχτίστε τι ρε άνθρωπε; εκείνες τις ψυχές που βγαίνουνε στους δρόμους της πόλης φορώντας χρώμα ακόμη κι όταν έχουνε καταστραφεί; και μετά έρχεσαι εσύ και λες πως η Τουμπά είναι στέρεη από δεκαετίες κι εμείς σαν τζάκι; εδώ μέσα η ίδια η γη στέκει ακόμη! γιατί ξεχνάς εκείνον τον Οκτώβρη του ’97 όταν η ίδια η κερκίδα έγειρε σα θηρίο κι οι αντίπαλοι βγήκανε χωρίς γκολάντ แต่ με τον φόβο γραμμένο στη σάρκα τους; εκείνο το γήπεδο δεν ήταν μόνο στέγη — ήταν κράνος! κι όσοι το πάνε πέρα όλες αυτές τις δεκαετίες ξέρουν πως εκεί που στέκει ακόμα η Τουμπά, εκεί είναι και η ψυχή αυτού του αγώνα. και μην μου πεις πως πρέπει ν’ αλλάξουμε εκείνον τον διάδρομο εκεί κάτω — εκείνος ο διάδρομος είναι η πρώτη γραμμή! εκείνος ο διάδρομος είναι εκεί όπου χτίζεται η νίκη πριν καν αρχίσει το παιχνίδι! όσο εκείνη η μπουγάνα βρίσκεται ακόμη όρθια σα πύργος στον αέρα, τόσο αυτοί καταλαβαίνουν πως δεν μπήκαν σε ένα γήπεδο — μπήκαν σε ένα στρατόπεδο όπου κανείς δεν γυρνάει ζωντανός σα νικητής! κι εσύ θες να γκρεμίσεις το στρατόπεδο επειδή κάνει σκόνη; τότε πώς θέλεις ν’ αλλάξεις εκείνους τους φιλοξενούμενους όταν βγαίνουν σα χάλια στους δρόμους της Θεσσαλονίκης; πώς θέλεις να τους πεις πως εκεί είσαι δυνατός όταν εσύ πρώτος έχεις γκρεμίσει εκείνο το τείχος που τους κρατούσε εκεί μέσα σα ψάρι στο καλάθι;

Πωπω ρε σεις, τώρα καταλαβαίνω γιατί όλοι αυτοί οι τύποι ξεχνούν το πιο σημαντικό: Πέρσι τον Οκτώβρη, πριν από τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό, υπήρχε εκεί κάτω στο στενό του προσβάσεων μπουρδέλο που λένε "στην πύλη των φιλοξενούμενων". Δύο δεκάρικα κοστούμι στους φίλους μας, τρεις ώρες αναμονή μέχρι να βγει ο τελευταίος αντίπαλος από το γκισέ, κι εκείνοι να ψάχνουν το κινητό τους σαν αργοπορημένοι τουριστές σε ξένη χώρα. Μέχρι εκείνοι να βγουν — εμείς βρισκόμαστε ήδη έξω στον αέρα, κάνοντας γκριλιταράκια και τραγουδώντας μέχρι εκείνοι να βγουν σα ραντισμένοι γάτοι από τις σκιές. Και μετά βλέπω κάποιον εδώ να λέει "ξαναχτίστε το γήπεδο". Ρε άνθρωπέ μου, αρχικά θάφτασες εκείνον το διάδρομο εκεί κάτω όπου βγάζουν το εισιτήριο τους οι φιλοξενούμενοι — εκεί είναι που γίνεται η πρώτη μάχη. Όταν εκείνοι περνάνε εκεί μέσα σφιχτοδεμένοι σαν σακιά ζάχαρης και βγαίνουν σα ζόμπι τρία λεπτά πριν τον αγώνα, τότε ξέρεις πως έχεις ήδη κερδίσει το ντέρμπι πριν καν ξεκινήσει. Αν θέλεις πραγματικά ν’ αλλάξεις κάτι, πάρε χαρτί και μολύβι και σχεδίασε έναν διάδρομο τόσο στενό που αυτοί θ’ αναρωτιούνται πότε τελειώνει η αγωνία κι αρχίζει η κλίμακα του γηπέδου. Αλλιώς, όσο καλά και να γκρεμίσεις κι να ξαναχτίσεις το γήπεδο, αυτά εκεί κάτω θα σου θυμίζουν ότι εσύ πρώτος δεν κατάλαβες ποτέ τι σημαίνει Τουμπά. Και το ωραίο είναι ότι όσοι μιλάνε για νέο γήπεδο, ξεχνούν μια λεπτομέρεια: στις μεγάλες εποχές, όταν η Τουμπά έκανε το τείχος της ντροπής στους αντιπάλους, κανείς δεν σκεφτόταν γκρεμίσματα. Γιατί εκείνο το γήπεδο ήτανε τόσο δυνατό που ακόμη κι όταν γκρεμίζονταν τμήματα του, οι ίδιοι οι αντίπαλοι άλλαζαν ρότα στο δρόμο τους όταν τον έβλεπαν ξανά ορθό. Αλλιώς πώς εξηγείς ότι ακόμα και σήμερα, χρόνια μετά, υπάρχουν φίλοι εκεί στους ξένους δρόμους που κάνουν τον κόπο να σηκώνουν το κεφάλι ψηλά όταν περνάνε από το γήπεδο; Γιατί εκείνοι θυμούνται — όχι το σχέδιο, όχι την ανακαίνιση — θυμούνται το αίσθημα εκείνου του σακίου αλεύρου που βγήκε αποσπασμένο από αυτό το τζάκι που τόσο φοβούνται να γκρεμίσουν.

Ρε παιδιά, να πω και τη δική μου αλήθεια που τις τελευταίες βδομάδες την ξεψαχνίζω όσο κοιτάω τους λογαριασμούς του σπιτιού; Πέρσι εκεί στον Οκτώβρη, στο σούπερ μάτς με τον Παναθηναϊκό, βρισκόμουν στα σκαλιά πριν την πύλη των φιλοξενούμενων όταν έπιασα ένα γέρο γείτονα μου, ο οποίος εδώ κι είκοσι χρόνια δουλεύει ως οικοδόμος στη βιοτεχνία του γαμπρού του στην Πτολεμαΐδα. Αυτός κοίταξε τους γείτονες, έκανε ένα γκριμάτσα σαν εκείνους τους Οκτωβριανούς βραδινούς ουρανούς πάνω από την πόλη, κι είπε: "Ρε παιδιά, εγώ εδώ πάνω από τριάντα χρόνια βλέπω αυτό το γήπεδο σα βουνό — αλλά αυτά εκεί κάτω; Είναι σα σπηλιά του κροκόδειλου. Έχεις δίκιο όταν λες πως εκείνοι βγαίνουν σα νεκροί ζωντανοί, αλλά αλήθεια είναι πως δεν έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα από τότε που ήμουν πρωτοπαλίκαρό μου. Εκείνοι ακόμα σφίγγονται σα βόδια στο τσιμεντένιο τούνελ, εμείς ακόμα βγάζουμε σηκωτούς 90 λεπτά πριν καν αρχίσει η μπάλα." Κι εκείνος είχε δίκιο σε κάτι ακόμη πιο μικρό: το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι το γήπεδο — είναι η πρώτη γραμμή. Αυτοί εκεί κάτω στο διάδρομο όπου αγοράζουν τα εισιτήρια τους έχουν αφήσει χρόνια τώρα να γίνει σαν υπόγειο κελάρι. Δεν χρειάζεται να γκρεμίσεις το σπίτι μας. Χρειάζεται ν' ανοίξεις εκείνον το διάδρομο σα χάσμα φωτιάς, ν' αλλάξεις εκείνες τις μεγάλες κλίμακες σα σφήνα μέσα στους αντιπάλους — κι όλα αυτά με χίλια ευρώ και έναν καλό οργανωτή εργοταξίου, όχι με εκατομμύρια σπασμένα τζάμια. Δηλαδή: η Τουμπά δεν είναι ζήτημα μουσειακών τύπων. Είναι ζήτημα πώς θ' απογειώσεις αυτούς εκεί κάτω ώστε όταν βγουν, να τους βλέπουν ακόμη και οι τουρίστες στα βαγόνια του τραίνου. Γιατί οι αντίπαλοι φεύγουν σα σκουπίδια όχι επειδή η ομάδα τους ήταν άχρηστη — αλλά επειδή τους πήρε τρεις ώρες μέχρι ν' αγοράσουν το εισιτήριο τους δίπλα σ' αυτούς που τραγουδούν "εσύ είσαι σπιρτόκουτο". Αυτά τα μικρά είναι που γράφουν ιστορία — όχι οι πλάκες στο εθνικό στάδιο.

Ρε φίλοι, τι γίνεται εκεί πέρα;; Πάω μία δεκαετία τώρα στην ίδια κερκίδα, βλέπω τους αντιπάλους να βγαίνουν σα ζουμπούλια από την πύλη των εισιτηρίων κι εσείς μου λέτε πως πρέπει να γκρεμίσω τούτη την κουκούλα που μας έχει κρατήσει όρθιους τόσους αιώνες;; Θέλετε λοιπόν να τους δείξουμε σπίτι;; Να τους βγάλουμε σα νικητές μέσα από κανάλι κανονικού ξενοδοχείου;; Γιατί εκεί κάτω στο στενό εκείνο όπου αγοράζουν το εισιτήριο τους, εκείνος ο χώρος είναι η πρώτη γραμμή του πολέμου — και όσο αυτοί σφίγγονται σα σακιά στο σκοτάδι μισή ώρα πριν την εναρκτήρια σέντρα, τόσο εμείς στέκουμε από πάνω σα πύργος που δεν γέρνει. Δείτε το έτσι: πέρσι τον Οκτώβρη, πριν τον αγώνα με τον Ολυμπιακό, εκεί που έκανα σειρά για το γκισέ βρήκα έναν τύπο της ΠΑΕ που είχε ξεχάσει εκείνον τον διάδρομο. Του λέω "ρε φίλε, κοίταξέ τους", κι εκείνος γύρισε καταλάθος το κεφάλι του προς τις κλίμακες των φιλοξενούμενων. Κατάλαβε αμέσως τι λέγαμε — αυτό ήτανε ζήτημα χρόνου. Αυτοί εκεί κάτω περιμένουν τρεις ώρες μέχρι ν' αγοράσουν ένα εισιτήριο, εμείς στήνουμε τραγούδια τριάντα λεπτά πριν βγει ο πρώτος αντίπαλος ζωντανός. Αυτή είναι η Τουμπά σήμερα: ένα μέρος όπου ο αντίπαλος μπαίνει σα στρατιώτης και βγαίνει σα λείψανο — όχι επειδή η ομάδα ήταν δυνατή, αλλά επειδή αυτή η γωνία τον καταβρόχθισε προτού καν φορέσει τη φόρμα. Κι όσοι μου λένε πως "εκείνο το κτίριο έχει παλιά κατασκευή", ας δούνε πόσους αντιμάχους είδαμε μέσα στους τελευταίους δώδεκα μήνες να βγαίνουν από εκείνη την πύλη χωρίς γκολάντ αλλά με τον φόβο σκαμμένο στα κόκαλα. Οι αριθμοί εκείνοι που λένε οι αναλυτές; Ας τους πάμε ένα βήμα πιο μέσα: εδώ δεν μιλάμε για νούμερα — μιλάμε για αίσθημα. Κι εκείνο το αίσθημα πηγάζει από εκείνον τον διάδρομο σα σφήκα, όχι από τα νέα σχέδια των αρχιτεκτόνων. Γιατί όταν αυτοί εκεί κάτω σφίγγονται σα σφαγμένο ζώο μέσα σ' εκείνον τον στενό διάδρομο, ξέρουν πως δεν βρίσκονται μέσα σ' ένα γήπεδο — βρίσκονται μέσα σ' ένα στρατόπεδο όπου κανείς δεν ξαναβγαίνει νικητής. Οπότε επανέρχομαι: εμείς θέλουμε ν' αλλάξουμε εκείνον τον διάδρομο εκεί κάτω — όχι ν' αλλάξουμε την Τουμπά. Γιατί η Τουμπά είναι η ψυχή αυτής της ομάδας· εκείνοι οι ίδιοι το αντιλαμβάνονται όσοι δεν έχουνε χάσει ακόμη την αίσθηση της ντροπής. Μας κάνουν ταινίες εκεί πέρα — κι εμείς θέλουμε αυτές οι ταινίες να συνεχίζουν ακόμη για εκατό χρόνια ακόμα. Γιατί όσο εκείνοι θυμούνται εκείνον τον διάδρομο σα κακό όνειρο, τόσο εμείς ξέρουμε πως εκεί έλαβε χώρα η μεγαλύτερη νίκη: η νίκη πάνω στον φόβο τους προτού καν βγει η μπάλα.