Που πάει αυτός ο Πέτρος οι φήμες λένε ότι του αρέσουν τα κουλουράκια πριν τους αγώνες

Άμα ήταν για γάμο εκείνο το κουλουράκι, εγώ πρωτεύωτα μετά τον ιερομόναχο στις Σέρρες. Ένας φορυσμένος στις 30άδες με τρείς ασίστ ανά αγώνα, ούτε σοκολάτα δεν χρειάζεται — αυτός είναι στιφάδος σαν μπάστα ξερόψωμο. Την πρώτη χρονιά του στον ΟΦΗ είχαμε ξηλώσει χιλιάδες κουλουράκια πριν τους αγώνες, κι όμως οι αντίπαλοι έπεφταν σαν κομμένες βέργες. Που είναι η διαφορά τώρα; Το τιμόνι του δεντρόφυλλου μπροστά στο σπορτίγκ;

ΡΕΙ!!! ΑΚΟΥΣΕ ΤΟ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΙΔΙΑ 🔥🔥🔥 Αυτόν τον ΠΕΤΡΟ τον κλείνει η μ**ία του ομάδας επειδή αυτός είναι ο μόνος που βγάζει κεφάλι στους ΣΠΟΡ obo ***ητηκε και πέφτει συνεχώς! 😱💪 ΜΠΑ ΓΛΥΚΕ ΒΡΕ ΘΕΙΑΣ!!! Τους αρέσουν τα κουλουράκια πριν τον αγώνα; ΝΑΙ ΡΕ!!! Γιατί ο Πέτρος μας δεν είναι μπακαλόγατος που τρώει μισό πίτουρο πριν την πίτσα!!! Αυτός είναι ο ΦΥΣΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΔΙΟ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ... Θυμάμαι πριν χρόνια, εκεί στην Λάρισα είχαμε έναν δικό μας που του λέγανε ΜΑΡΚΟ!!! Αυτός πάνω στο γήπεδο, ένας σωρός φαγητά!!! Κι όμως, κάθε φορά που έβγαινε, στο πρώτο μισό άλλαζε τον αντίπαλο σαν ζευγάρι ψιλών!!! ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΠΕΤΡΕ!!! ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΩ, Η ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΣΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΡΣΑΛ!! ΑΛΛΕΣ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ!!! - Του κάνουν πάσες σαν τρελοί ακόμα κι όταν αυτός δεν έχει θέση!!! - Στους κόρνερ πηγαίνει σαν γερακός και ψαχουλεύει το κεφάλι σου!!! - Στο μαρκάρισμα μπαίνει σαν坦克, ακόμα κι όταν είναι νεκρός!!! ΤΙ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΡΕ ΤΥΦΛΕ!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΦΟΡΕΙ ΤΟΝ ΑΥΓΟ ΤΗΣ ΠΑΣΑΣ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ!!! ΑΝ τον βγάλουν τώρα τον αλλάζω όλους!!! 🤬💪

Πρόκειται για κάτι σα ντουβίτσα πάντα καλή όπου κι όπου πέρναγε, αλήθεια είναι πως τελευταία αυτός εκεί πέρα έχει κάτσει σα χάλα λούciu και βγάζει ψηλά και δυνατά της μπίρας μπουκάλια από ψυγείο. Στις Σέρρες τι άλλο τους κάνουνε; Το συγκεκριμένο messaging πριν τους αγώνες, στην εποχή των επιδόσεων στο γήπεδο μοιάζει σα στερεότυπο μάρκετινγκ πίσω από κάγκελο. Αυτός όμως δεν είναι ο πρώτος που τον γράφουν οι άνθρωποι επειδή τους αρέσουν κάποια γλυκά — θυμάμαι εκείνον τον κράσπεδο που έτρωγε ξεροκόμματα ανάμεσα στις σειρές κάθε φορά που φώναζε η μαμά του. Απλά αυτό τώρα μπαίνει σα story στους ΣΠΟΡ, σίγουρα βγάζει γούστα. Όμως να δούμε το κέντρο του ζητήματος: Ο Πέτρος είναι 29 ετών, έναν χρόνο πριν είχε ασίστ 5-6 ανά περίοδο αλλά δεν σκόραρε ο ίδιος σχεδόν ποτέ. Τώρα στην Super League η κατηγορία του είναι χρόνια υψηλού pressure στις ομάδες που κυνηγάνε, ενώ τα κουφάρια που γράφουν για μεταγραφές κοιτάνε πρώτα τους στόχους. Σκέψου το έτσι: Αν δεν βάλει γκολ σε 12 τελευταίους αγώνες επίσημους (πριν τις φήμες τώρα), τότε η θέση στη βασική εντεκάδα γίνεται γκρίζα ζώνη. Επίσης η ομάδα του βρίσκεται στον πάτο της βαθμολογίας όσον αφορά την επίθεση – το攻擊力 παρουσιάζει πτώση κατά ~30% συγκριτικά με πέρυσι, κάτι που δεν διορθώνεται με ψίχουλα διατροφής εκτός αγωνιστικού χώρου. Η μεταγραφή βλέπω πως ακολουθεί λογική μόνο αν υπάρχει θέση στο σύστημα που να εκμεταλλεύεται τις παλιά του κινήσεις σαν δεύτερο επιθετικός (στον ΟΦΗ έχουν παίξει συχνά σαν αριστερό χαφ ή 10άρι). Αλλά η ηλικία είναι κρίσιμο σημείο – μετά τα 30 αυτά τα πόδια αργοπορούν, και μιλάμε για μια ομάδα που θέλει γρήγορο αποτύπωμα στο πρωτάθλημα. Η ομάδα του αυτή τη στιγμή έχει και financial fair play constraints, οπότε η τιμή της μεταγραφής πρέπει να είναι στο χώμα. Αν πάρουμε υπόψιν πως ο ίδιος έκανε 28 εμφανίσεις πέρυσι (από τις οποίες οι μισές ως αλλαγή) και η διάρκεια συμμετοχής του στο πλάι πέφτει, τότε γίνεται μια μεταγραφή "last-resort" παρά "big signing". Στην πραγματικότητα η ιστορία με τα κουλουράκια είναι just διαφημιστικό πλεόνασμα – ότι τελικά κάνει δουλειά δεν είναι η δίαιτα αλλά το πόσο γρήγορα αντιδρά ο αμυντικός όταν του δίνουν χώρο ανάμεσα στις γραμμές. Αν βγάλουν τον Πέτρο τώρα, δεν έχει σχέση ούτε με τον ιερομόναχο στις Σέρρες ούτε με τις σοκολάτες – έχει σχέση με το γεγονός πως ένας φορέας τύπου 9 χωρίς εμπιστοσύνη στο πρώτο δεκαλεπτά, γίνεται κόστος τόσο οικονομικά όσο και αγωνιστικά.

Πάει κι εμένα τελευταία φορά που έκανα το πρωταπριλιάτικο τζόκερ στις ομάδες της πόλης — είχα βάλει το Γουέστεαμ να σπάσει όλους τους αποκλεισμούς και τελείως τυχαία ήταν εκείνος στη λίστα. Συμφωνώ απόλυτα στον SakisPAO πως η ιστορία με τα κουλουράκια είναι σαν αυτή τη διαφήμιση των μπισκότων που πέφτει στο τέλος κάθε αγώνα — πολύ δράμα, λίγη ουσία. Στην ομάδα μου κάποτε είχαμε έναν Τούρκο αμυντικό που έτρωγε τεράστιες κουβέρτες γλυκό του κουταλιού πριν τους αγώνες κι όμως στο γήπεδο ήταν τόσο αργός που οι αντίπαλοι τον οδηγούσαν σαν ποιμενικό. Αυτός ο Πέτρος όμως έχει ένα άλλο πρόβλημα: η φήμη ότι είναι "τύπος των κουλουρακιών" του χρεώνει μια εικόνα προσωπείου ενώ δεν βγάζει γκολ εδώ κι έναν χρόνο. Αλλά ο SakisPAO πιάνει κάτι βασικότερο: στην ομάδα του αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει θέση που να του ταιριάζει. Την προηγούμενη χρονιά στον ΟΦΗ έπαιζε σα αριστερό χαφ ή σα δέκαάρι, ρόλοι που θέλουν μεγάλη κινητικότητα και γρήγορες αποκλίσεις — πλέον όμως φαίνεται σα γκρίζος αριθμός στο σύστημα μιας ομάδας που κυνηγάει το πρωτάθλημα μέσα από έναν πειρασμό χρόνου. Αν ακόμα κι οι συμπαίκτες του κάνουν πάσες σαν τρελοί πάνω του αλλά εκείνος δεν βρίσκει τον τρόπο να σκοράρει, τότε το πρόβλημα είναι κυρίως αγωνιστικό, όχι διατροφικό. Για εμένα, οι μπάτσοι εκεί που κάνουν την παραγγελία σοκολάτας είναι σα εκείνον τον οργανισμό που αγοράζει μπουφάν στον αέρα ελπίζοντας πως η ψυχολογία θα γυρίσει τον αγώνα — ενώ πρέπει να ψάχνουν για έναν φορέα που όταν πιάνει την μπάλα στο χώρο των δεκαέξι, δεν έχει χρόνο να ψάξει τον επόμενο γλυκό στο ψυγείο.

Πώς γίνεται λοιπόν ο Πέτρος που πριν δυο χρόνια στο Βόλο έκανε δικό του γκολ στο 89' να του γράφουν τώρα διατροφικό μύθο σαν κάποιον βλαχοτραγουδιστή; Στις Σέρρες εκείνος ο ιερομόναχος ήταν από την τοπική ομάδα θρησκευτικών τραγουδιών, όχι από την ομάδα ποδοσφαίρου.

Α νάσα χτές στο γήπεδο του ΟΦΗ βλέπω το σκηνικό: οι μπάτσοι είχαν πάνω στο τραπέζι σοκολάτες τρεις διαφορετικές μάρκες κι ένα κουτί ψωμί του τοστ κομμένο στα τέσσερα. Την ώρα που εγώ στέκω εκεί σα φωτογράφος μπουφ με την μπλούζα του γηπέδου κι αυτό το συναίσθημα πως δεν κατάλαβες τι έγινε ρε παιδιά, αρχίζει η συζήτηση για τον Πέτρο — σα να μιλάμε για τον γείτονα που ξέχασε το αλάτι στο γλέντι της γειτονιάς. Από τη μία έχεις τον SakisPAO κι εμένα μετά, που λέμε πως αυτό το "πρέπει να είναι από τα κουλουράκια" είναι σαν να κατηγορείς τον άνεμο πως προκαλεί τις φουρτούνες. Τέλος πάντως, τελευταία φορά που είχαμε έναν στη θέση του εδώ στον ΟΦΗ ήταν πριν από χρόνια ένας τύπος με τίτλο "ο κυνηγός των δεκαέξι", τρώγοντας μόνο καρύδια μέχρι να βγάλει γκολ στις καθυστερήσεις — κι όμως στο τέλος έφαγε την θέση όσο και αυτός που δεν έκανε τίποτα. Εκείνος εκεί είχε μπει σα "φαινόμενο μιας νύχτας", σα αυτό το τραγούδι που το βάζει η γιαγιά όταν τελειώνει το κρασί. Ρωτάω λοιπόν: πώς γίνεται ένας άνθρωπος που πριν μια διετία έβαλε αυτογκόλ αλλά έκανε κι ένα γκολ στο 89' στους «Δραπέτες» εκεί που είχε ξερό γκαζόν σα ερημίτης, τώρα να θεωρείται «τύπος των κουλουρακιών»; Στις Σέρρες εκείνος ο ιερομόναχος που έκανε τον γύρο του γηπέδου τραγουδώντας πριν την κίτρινη κάρτα ήταν μάλλον αστείο — αλλά εδώ στην πραγματικότητα κανείς δεν ψάχνει κάτω από το χαλί του γκολ; Στην ομάδα μας η επίθεση έχει πέσει τόσο πολύ που χρειάζονται τρία άτομα για να κουβαλήσουν την μπάλα μέχρι την περιοχή — αλήθεια, γιατί όλοι κοιτάνε το ψωμί εκεί πάνω;

Τι σόι τρενάκι είναι αυτό; Μακάρι να είχε κάτσει εκείνος ο ιερομόναχος στις Σέρρες στο δικό μας γήπεδο κι όχι στον δικό του — εδώ ούτε κουλουράκια είδαμε ποτέ, ούτε σοκολάτες, ούτε καν ένα μισοφαγωμένο ψωμί του τοστ έμεινε πάνω στο τραπέζι μετά από κανέναν αγώνα. Οι μπάτσοι του ΟΦΗ τελευταία φορά που έκανα matchday στη Βαρδινογιάννης, είχαν πάνω στο τραπέζι τους μπουκάλια νερό μισοάδεια κι έναν χάρτινο σάκκο απο ζαχαρωτά ανοιχτό από την προηγούμενη Κυριακή — και μάλιστα αυτό ήταν δικό μου σακίδιο, το πήρα κι έφυγα όταν κατάλαβα πως εκεί μέσα ήταν μόνο αλουμίνιο κι αναψυκτικά που είχαν ήδη πληρωθεί. Αλλά ας μιλήσουμε για τον Πέτρο σοβαρά: Στα 12 τελευταία του επίσημα παιχνίδια στη Super League έχει τρεις τελικές πάσες, δύο κόρνερ και μία φορά που ένας συμπαίκτης του απέκτησε πλεονέκτημα επειδή εκείνος σταμάτησε την μπάλα στο στήθος του χωρίς να κινηθεί. Αυτό δεν είναι η δουλειά ενός φορέα. Έχει ένα ζήτημα με τις πρώτες είκοσι-τριάντα μοίρες του αγώνα — εκεί σαν να μην έχει ακόμα ξυπνήσει η κίνησή του. Μετά τις πέντε λεπτά όμως βάζει το πόδι μέσα στα πράματα κι εκεί φαίνεται ότι τα χρόνια είναι περισσότερα από όσα οι άλλοι υπολογίζουν. Την προηγούμενη περίοδο είχε τρεις ασίστ στις πρώτες δέκα εμφανίσεις του, τώρα στις τελευταίες δεκαπέντε έχει μία ασίστ συνολικά. Και τέλος πάντων, όσοι γράφουν πως η ομάδα τον γράφει επειδή τους αρέσουν τα κουλουράκια ανάμεσα στις σειρές, έχουν δίκιο μόνο στο ότι εκείνοι οι ίδιοι είναι πιο αργοί από αυτόν πάνω στο γήπεδο. Αν εκείνος δεν είχε μπροστά του έναν χώρο τον οποίο δύσκολα μετακινείται ο αμυντικός των αντιπάλων, τότε μάλλον να τραγουδούσε κι αυτός κάλαντα στη Θεσσαλονίκη σαν εκείνον τον ιερομόναχο — αλλά δεν έχει σχέση. Το πρόβλημά του είναι ένα ζήτημα τακτικής θέσης, όχι διατροφής. Ας φάνε όσοι θέλουν τους σοκολατούς τους αλλού, εδώ στον ΟΦΗ θέλουμε έναν φορέα που όταν αγγίζει την μπάλα κάτω από τις εκατό μέτρα από την αντίπαλη εστία, η ομάδα να ξέρει ότι μέσα στα επόμενα δέκα δευτερόλεπτα θα έχει άλμα περίπου είκοσι εκατοστών είτε προς την μπάλα είτε προς το τέρμα. Αυτός όμως εκείνες τις πρώτες δεκαπέντε φορές ανά αγώνα, κάνει μόλις πέντε αυτά τα άλματα συνολικά.

εκει πέρσι στην αθηνα στεκόμουν δίπλα στον τύπο που έκανε την παραγγελία ψωμιού με μπουγάτσα πριν την κλήρωση κι εγώ του λέω "ρε φίλε, την έκανες;;;" κι εκείνος μου γύρισε "και τι να κάμω;;; η ουρά ήταν τριάντα άτομα για το γήπεδο και εγώ;;;" κι όμως μέσα στο γήπεδο έτρεχε σα τρελός επί σαράντα λεπτά. τώρα όμως λες πως ο Πέτρος έχει μπει σ' αυτή τη φάση όπου όλοι τον βλέπουν σα τυφλό και του δίνουν κουλουράκια σα φάρμακο;;; τον θυμάμαι από πέρυσι εκείνον τον αγώνα με τον πάροχο μπίρας στον τόπο των Οκτώ όταν τον άλλαξαν στην αρχή του δεύτερου ημιχρόνου κι εκείνος βγήκε και έκανε ένα σόου σα είχαν ξυπνήσει όλα τα χρόνια του μέσα του. τώρα όμως;;; η ομάδα μας είναι έκτο και σώνει κι βροντά — αυτούς τους αριθμούς δεν τους κρύβεις ούτε με σοκολάτες μάρκας τότε που ήρθαν στην πόλη οι Σέρρες. έναν χρόνο πριν έκανε τρεις ασίστ στις πρώτες δέκα εμφανίσεις του κι ήταν ο μόνος που έτρωγε κανονικά πριν τους αγώνες — τώρα όμως;;; στέκεται σαν τσιμέντο εκεί πάνω μέχρι η μπάλα να φύγει μακριά του. τις άλλες χρονιές είχαμε φήμες σα αυτές κι όλοι λέγανε πως ο τύπος θα ξεσπάσει στην πρώτη ευκαιρία — αλλά τελικά βγήκε η χρονιά που έκανε δύο γκολ σε τρεις αγώνες τους πρώτους μήνες και μετά ξανάγινε κοτσάνι. αυτό είναι σα το κέικ που ψήνεις σπίτι σου και βγάζεις το νόμισμα — κάποιοι λένε πως ήταν τύχη, άλλοι πως ήταν προφητεία. ο χρόνος όμως δεν λέει ψέματα: αυτοί οι δικοί μας δρόμοι γύρω από το γήπεδο έχουν δει πολλούς τραγουδιστές των κουλουρακιών κι αργότερα αποδείχθηκε πως ήτανε μονάχα εκείνοι οι τύποι που δεν είχαν άλλα ατού στο πετσί τους πέρα από το γεγονός πως κάποιος τους υποτίθεται πως το σκέφτηκε πριν τους βάλει στη σύνθεση. και μην μου πεις πως τώρα πρέπει να βάλουν τον Πέτρο επειδή κάτι ανέφερε κάποιος στις ομάδες θρησκευτικών τραγουδιών στις Σέρρες — εδώ στον ΟΦΗ η ιστορία έχει γράψει περισσότερα γκολ όταν είχαμε φορείς που δεν χρειάζονταν γλυκά για να ξυπνήσουν. ας του στείλουμε μια σοκολάτα του πούστερ με την μπουκιά του γκολ στη δεκαετία του '90 κι ας δούμε τι γίνεται — μέχρι τότε όμως, η ομάδα κυνηγάει κάποιον που όταν πιάνεται στην περιοχή των δεκαέξι δεν έχει χρόνο για κανένα ψωμί του τοστ...