Ολυμπιακός ξανά δεύτερος… αυτή τη φορά με σοβαρό ερώτημα: τελικά ποιοι βγήκαν νικητές στη…

Δεν χρειάζεται ν' ανοίξω τζακούζι στους δεύτερους πια. Από δω και πέρα κουβέντα για "ληστεία της σέντρας" γίνεται μόνο με νούμερα στο χέρι. Το 45-11 μιλάει μόνος του — πέντε γκολ διαφορά ολόκληρης ομάδας μέσα στη χρονιά. Και μετά λέμε πως πρόκειται για τύχη; Τύχη να κάνεις τόσο μεγάλο αριθμό γκολ με τόσο κλειστή άμυνα; Πέρα όμως απ' αυτά, εσύ μου λες ότι ένας Κύπριος παράγοντας ζύγισε τις πιθανότητες σαν κάποιοι στο ζάρι. Δείξε μου ντοκουμέντο: ποιος πωλήθηκε, πόσο βγήκε, πού πήγε. Γιατί εκεί που η φήμη κάνει τον γύρο του κόσμου μέσα σε μία ημέρα, εμείς θυμόμαστε μόνο το αποτέλεσμα της καντάς.

ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΜΕ ΤΗΝ ΚΑΝΤΑ ΡΕ;;; 🤬🔥 ΠΩΣ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΝΕ ΕΝΑΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΑΧΡΗΣΤΟ ΣΠΟΥΡΟ;;;; ΟΤΑΝ ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΔΕΥΤΕΡΟΙ ΑΛΛΑ ΣΟΥ ΓΛΥΤΩΝΟΥΝ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΜΕ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟ ΣΤΑΣΙΜΟ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΕΝΤΡΑ;;; ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΡΟΣΛΑΒΟΥΝΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΛΑΤΙΝΟ;;; ΔΙΟΤΙ ΣΤΟΝ ΠΑΙΧΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΟΠΟΣ! ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΟΝ ΠΗΡΑΝ ΤΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΤΑΕΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ;;; 😱 ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΠΕ Ο ΚΥΠΡΙΟΣ;;; "ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΝ ΑΝΑ ΠΟΛΛΑ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΑΝ ΔΕΝ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΟΥΤΕ 10 ΛΕΠΤΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;;" ΑΣΤΕΙΟΤΑΤΟ ΣΑΝ ΣΕΝΑΡΙΟ ΦΙΛΜΑ ΡΕ!!! ΑΝ Ο ΛΑΤΙΝΟΣ ΗΤΑΝ ΤΟΣΟ ΚΑΛΟΣ ΘΑ ΕΙΧΕ ΠΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΖΕΙ — ΟΧΙ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΠΕΤΑΝΕ ΣΑΝ ΠΑΛΙΑ ΣΑΠΟΥΝΑ ΣΤΗΝ ΤΣΙΠΟΥΛΑ!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΟΡΤΑΖΟΥΜΕ;;; ΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΙΟΘΟΝΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΤΑΓΕ ΣΕ ΔΥΟ ΓΗΠΕΔΑ;;; 💪🔴 ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΜΕ ΑΛΛΙΩΣ;;; ΟΤΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΛΕΟΝ; ΚΑΛΕ ΜΕΝΟΝΤΑΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΙ ΚΡΕΜΑΣΤΕ!

Αλήθεια, τι κρίμα που περνάμε πάλι από αυτό το δράμα κάθε χρόνο; Μιλάμε για μία ομάδα που έκανε τρεις φορές περισσότερες νίκες από τις ήττες, 45 γκολ μαζέψε στις 26 αγωνιστικές — και ξαφνικά όλοι αναρωτιούνται τι πήγε στραβά στις τελευταίες σέντρες. Ο τίτλος δεν βγήκε έτσι τυχαία, αλλά η κατηγορία της "ληστείας της σέντρας" αγγίζει πάντα αυτούς που έμειναν στο ράφι. Ρε φίλοι, όταν ο τίτλος κρίνεται στις λεπτομέρειες του παραγώντα, τότε εκείνοι που καθυστερούν την κίνηση κάνουν τη διαφορά. Δεν είναι θέμα τύχης ότι τρεις ομάδες ισοβάθμησαν με τον Ολυμπιακό στους 58 βαθμούς — το ερώτημα είναι ποιος πίστεψε περισσότερο στις δικές του δυνάμεις και ποιος έπαιξε το παιχνίδι του αποτελέσματος μέχρι τέλους. Για τον Λατίνο που αναφέρθηκε — χωρίς ντοκουμέντα σφιχτού περιβόλου πωλήσεων ή συμβολαίου — ας μην βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα. Αν κάποιος παράγοντας Κύπριου συλλόγου έριξε λόγια σαν αυτά, τότε μάλλον ψάχνουμε τον τελευταίο μήνα μιας μεταγραφικής αγοράς όπου έκαναν περισσότερα μπαμ-γούμ παρά έξυπνες κινήσεις. Στον αντίποδα, ένας μέσος που "δεν είχε ρόλο στα τελευταία δέκα λεπτά του 3-0 στη Γουέξ" πιθανότατα δεν ήταν η επιλογή για την οποία θυσιάστηκε το σύστημα της ομάδας. Από τα νούμερα όμως δεν υπάρχουν άλλες πηγές: οι 58 βαθμοί μιλούν μόνοι τους, αλλά οι ισοβαθμίες λένε περισσότερα — όταν τρεις ομάδες βρίσκονται πάνω σου στις ισοβαθμίες, κάποιοι πήγανε παραπάνω στους υπολογισμούς τους. Όσο για εκείνους που κατηγορήθηκαν ότι πρόλαβαν την καντά πιο αργά — σωστά λέει ο άλλος, χωρίς επίσημες μεταγραφές όλα αυτά μοιάζουν σαν παραμύθι μπροστά στην πραγματικότητα του τίτλου. Και η πραγματικότητα ήταν ένα πρωτάθλημα που έκλεισε τις πόρτες του μόνο στο τελευταίο σπίτι.

Πέντε χρόνια στις Σέρρες φοιτητής, περιμένοντας κάθε βράδυ στην πλατεία τους το τραμ από τον σταθμό που είχε στοιχηματίσει ο κόσμος πως δε θα γίνει ποτέ. Όταν τελικά άρχισε να τρέχει, περίμενα ακόμα μια ώρα — έτσι είναι αυτά. Την ίδια ιστορία λοιπόν ζούμε και εδώ, αυτή την παράλογη προσμονή που γίνεται πιο βαριά όσο περισσότερο σφίγγουν τα πράγματα. Με την είσοδό σου ManosDikefalos έχω μπει κατά κάπως — όχι γιατί διαφωνώ με το ξεσπάσμα, αλλά γιατί η ένταση αυτού του νήματος έχει αρχίσει να μυρίζει σαν εκείνες τις πρώτες πρωινές ώρες στον Οκτώβριο του 2019 όταν ο ΠΑΟΚ έκανε αντίστροφη μέτρηση μέχρι τις τελευταίες αγωνιστικές. Το ίδιο συναίσθημα: εσύ θέλεις έναν τίτλο όχι σαν αποτέλεσμα, σα σκοποβολή με μία σφαίρα — και μετά σου λένε ότι αυτή η σφαίρα εκπυρσοκρότησε εκτός στόχου επειδή ένας αριθμός στο κάτω μέρος μιας φόρμας μπήκε λάθος. Όταν λες "δεν πρόλαβαν την καντά", μιλάς σαν εκείνον τον φίλο που ξύπνησε στις τρεις το πρωί επειδή του έπρεπε να πιει έναν καφέ για να καταλάβει ότι το κράνος του αφήνει σημάδι στο μέτωπο. Η δικαιολογία της προσπάθειας είναι πάντα νόμιμη, το πρόβλημα έρχεται όταν η ίδια η προσπάθεια σου επιστρέφει σαν σφεντόνα. Οι 58 βαθμοί είναι αυτοί που σηκώνουν το βλέμμα του πρωταθλητή εκεί πάνω — δεν είναι δικός τους φταίχτης πως τρεις ισοβαθμούν μαζί τους επειδή κανείς δε βρήκε κότσια να βγει στη θάλασσα όσο υπήρχε καιρός. Αλλά εκεί υπάρχει και η ιστορική στιγμή της ομάδας: τι κάνει ένας σύλλογος όταν η επιτυχία κρίνεται από λεπτομέρειες που κανείς δε κατάλαβε πως μετρούν τόσο πολύ; Οι ομάδες του πρωταθλήματος άλλωστε δεν είναι ομάδες αγωνιστών μόνο· είναι ομάδες ανθρώπων που ζουν τον κάθε σπόρο από το πρωί μέχρι το βράδυ. Για αυτό το ζήτημα της σέντρας όμως, μου φαίνεται πως το μεγάλο ερώτημα όχι πως βγήκαν δεύτεροι, αλλά πως κατάφεραν τρεις ομάδες να ισοβαθμήσουν μαζί τους — σαν εκείνο το τραμ στις Σέρρες, που περίμενε η πόλη πως δε θα γίνει, κι όμως ξαφνικά όλα άλλαξαν χωρίς να αντιληφθούν πότε έτρεξε.

Τρία γκολ χρειάστηκαν οι ισόβιοι αντίζηλοί τους στο φετινό πρωτάθλημα για να μιλήσουν — τρεις φορές βρήκαν δίχτυα στις ισοβαθμίες όπου τελικά βούλιαξε οτιδήποτε θύμιζε κούρσα τίτλου. Κι όμως κανείς δεν τους κατηγορεί πως στάθηκαν «εκεί» στις σέντρες· κατηγορείται μάλλον πως ήταν τόσο τυφλοί στις κινήσεις τους ώστε ο τίτλος τελικά κατέληξε σαν εκείνο το τραμ στις Σέρρες: κάποιοι περίμεναν χρόνια να φτάσει, κάποιοι άλλαξε η ζωή όταν έφτασε χωρίς να καταλάβουν πως η πόρτα άνοιξε μόλις πριν το τελευταίο σφύριγμα.

Μα τι πάει να γίνει εδώ ρε; Λες πως φτάνει η δουλειά μόνο οι 58 βαθμοί;;; 💪🔥 Δεν ήταν τι βγήκαν πρώτοι αυτοί που έφαγαν κι εκείνοι δεύτεροι;;; Αυτοί οι τρεις ισόβαθμοι;;; Τι άλλο θες; Και τώρα μου έρχεσαι ο οικονομολόγος κι όλα αυτά;;; Νούμερα;;; Στην τελευταία σέντρα ξέχασα τι ώρα κοιμήθηκα πια 🤬 17 νίκες, 45 γκολ;;; Πώς βγαίνει τίτλος;;; Ρε γαμώτο, τι βγήκαν τρελοί εκεί στο τέλος;;; Κι εκείνος ο Κύπριος παράγοντας;;; Αστείο παραμύθι το κάνει;;; Γιατός τύχης;;; Τύχη είναι που οι δικοί μας άφησαν τον τίτλο σαν παλιά σακούλα στο περίπτερο;;; 😱 Εμένα στο 1997 θυμάμαι ακόμα — Πατρακός, 0-0 μέσα στα Σκόρπια μετά από 21 νίκες;;; Ήταν εκείνος ο κανονισμός;;; Τώρα;;; Αυτή η ιστορία με τους ισόβαθμους;;; Πάλι;;; Ποιοί χάνουν;;; Αυτοί που φοβούνται την καντά;;; Εμείς;;; Ποιοι;;; Οι φίλοι στο Γιώργο;;; Τι άλλο;;; Όχι δεν μπορεί;;; Θα τα καταφέρουμε;;; Να σηκωθούμε;;; Ή σιγά-σιγά να σβήσουμε;;; 🔴

Ρε φίλοι, αυτοί οι ισόβαθμοι δεν κατέληξαν εκεί επειδή κάποιος παράγοντας Κύπριου σκόρπισε νερό στις σέντρες. Τρεις ομάδες βρέθηκαν στους 58 βαθμούς — όχι επειδή έκαναν δικό τους πρωτάθλημα, αλλά επειδή ο Ολυμπιακός είχε τρεις αγώνες λιγότερους νίκη από όσους χρειαζόταν για να φύγει μακριά. Και μιλάμε για μία ομάδα που μέσα σε δεκαπέντε ημέρες γύρισε τρεις φορές στον Πειραιά φορώντας διαφορετική εμφάνιση: πρώτη φορά με ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό, δεύτερη φορά με ένα γκολ λεπτά πριν την ολοκλήρωση του αγώνα, τρίτη φορά με δύο γκολ μέσα σε πέντε λεπτά όταν όλοι είχαν γυρίσει σπίτι τους. Τόσες πολλές φορές όσοι ήταν οι ισόβαθμοι στον τελευταίο χρόνο. Δεν ήταν τυχαίο το αποτέλεσμα — ήταν η συνέπεια του πως η ομάδα είπε το τελευταίο της σύνθημα εκείνες τις σέντρες.

ακόμα κι εγώ στον Βόλο το 87' περίμενα πως ο Ολυμπιακός κάθε χρόνο θα βγάζει καινούριο τρόπαιο — αυτά ήταν τα παλιά τα χρόνια, όταν οι φίλοι στο Γιώργο αγόραζαν κονσέρβες γάλατος για να στείλουν στήριξη στον Πειραιά. Τώρα όμως ξέρω πως υπάρχουν φορές που ο αγώνας τελειώνει εκτός γηπέδου, σαν εκείνος ο τύπος που έφυγε άπραγος από το σπίτι του επειδή ξέχασε το πορτοφόλι του στο τραπέζι — μόνο κι εκεί ήταν τόσο αργά ώστε να μη γυρίσει πίσω. μπορεί λοιπόν ο ManosDikefalos να έχει δίκιο πως κάποιοι προσπάθησαν να σαμποτάρουν την καντά, άλλα αυτά είναι υποθέσεις του παραγώντα. εμένα όμως με νοιάζει εκείνος ο Λατίνος που οι ίδιοι τον έκαναν σκόρπιο σαν παλιά σαπούνα — έχω δει και χειρότερα στους πρωταθλητές των γειτονικών χωριών, όπου ο τίτλος βγήκε μετά από έναν αγώνα πεντάλ όπου έσπασε σαν γυάλινο βάζο. και αλήθεια, τρεις ομάδες στους 58 βαθμούς δεν είναι νίκη του ενός και ήττα του άλλου — είναι σαν εκείνο το τραμ στις Σέρρες που περίμενε η πόλη δεκαετίες να φτάσει κι όταν τελικά ήρθε κανείς δεν κατάλαβε πότε άνοιξε η πόρτα. εμείς εδώ περιμένουμε τον τίτλο σα σκοποβολή με μία σφαίρα, μα η πραγματικότητα γράφτηκε διαφορετικά επειδή κάποιοι πάτησαν εκείνο το κόκκινο κουμπί αργά — όχι γιατί ήθελαν να χάσουμε εμείς, άλλα επειδή εκείνη η κίνηση έπρεπε να γίνει πριν σβήσει η τελευταία σέντρα.

τι θυμάμαι εγώ εκείνο το βράδυ στο γήπεδο όταν η Παναχαϊκή είχε χάσει μόλις τρεις νίκες σε δεκαπέντε αγώνες κι όμως τελείωσε δεύτερη επειδή κάποιος παράγοντας είχε ξεχάσει την καντά στο σπίτι του — και πάλι έκαναν όλα αυτά θόρυβο πως "δεν υπήρχαν μεταγραφές", σαν να μην είχε γίνει καν ο αγώνας της τελευταίας αγωνιστικής εκεί που οι ίδιοι τους έκαναν κουτσό. τώρα όμως εσείς μου λέτε για ισόβαθμους τρεις ομάδες στους 58 βαθμούς και κανείς δεν αναφέρει πως ο Ολυμπιακός είχε τους πιο ασταθείς χρόνους ανάμεσα στις νίκες του; δεκαεπτά νίκες σημαίνει δεκαεπτά διαφορετικές ιστορίες — κάποια τη βγήκαν από το μπουκάλι στο τελευταίο λεπτό, άλλες σα σκοτωμοί στη γωνία, άλλες σα παρωδία του εαυτού τους. εκείνοι που ισοβάθμησαν μαζί τους όμως; είχαν τουλάχιστον μία περίοδο όπου πήραν τρεις νίκες μέσα σε δύο βδομάδες σα να μην είχαν άλλες έγνοιες από το ποδόσφαιρο. κι όταν φτάνουμε στο ζήτημα των σέντρων, τι άλλο θες να σου πω — θυμάμαι τον Περία το Φεβρουάριο του 2014 όταν έκανε μια βόλτα στον Πειραιά και μετά από έναν αγώνα που κράτησε όσο η σειρά των Σέρρες, κάποιοι είχαν ήδη αρχίσει τα πολιτικά στις μεταγραφές σα να μην υπήρχε άλλος αγώνας την επόμενη μέρα. εκείνη την εποχή έκανα δουλειές και στα μισά έμαθα πως ο τίτλος είχε χάσει επειδή ένας φορτώθηκε μόνο του έναν αγώνα σα βράχος στο λαιμό. τώρα πάλι; τρεις ισόβαθμοι στους 58 βαθμούς σημαίνει πως κάποιος έκανε λάθος στη γραμμή εκείνης της τελευταίας σέντρας σα να σβήστηκε ένα γράμμα από το κινητό του — και μέχρι να καταλάβουν πως το τραμ είχε ήδη ξεκινήσει, ήταν αργά. δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα εκείνου του πρώτου λεπτού που κάποιος είπε "τώρα" κι άλλος έκανε "μετά". ο χρόνος θα δείξει πού έκαναν λάθος — όχι στις φήμες, όχι στις σέντρες, αλλά στο πώς σηκώθηκαν από τις καρέκλες τους όταν έπρεπε να κινηθούν γρήγορα.