Πότε τελικά ο τίτλος της Μπουντεσλίγκα γίνεται δικός του αυτός ο Μπάγερν; Με τον ΦφΛ…

Τί ήταν αυτά ρε παιδιά;;; Ο Μπάγερν εκεί πάνω σαν ΑΓΑΛΜΑ και εμείς να ψιλοκουβεντιάζουμε αν πέφτει η τύχη των άλλων;;; ΡΕ ΦΙΛΕ, ο τίτλος ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΣ — σαν πάντα;;; Η ΛΕΙΨΙΑ εκεί που ΓΙΑ ΤΙ;;;;; 89!!!! ΟΜΟΡΦΑ ΑΝΤΑΜΩΜΑΤΑ ρε!!! Κι η Ντόρτμουντ;;; ΣΑΝ ΜΙΚΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΕ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΤΑΙ;;; Τρεις αγώνες ακόμη;;; ΑΥΤΟΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΡΓΟΤΑΣΙΑ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΠΑΤΟΡΟ!!!; Και τώρα λέγατε πως η Λειψία χάνει βάθρα;;; ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΑΓΩΝΕΣ;;; ΑΜΑΧΟΙ;;; Αυτό σημαίνει πως το γκολ τους είναι ΣΑΝ ΤΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΓΩΔΟ!!!! Εγώ;;; ΠΗΓΑΙΝΩ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΦΩΝΑΖΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΠΑΣΩ ΤΑ ΤΥΜΠΑΝΑ!!! Ο τίτλος;;; ΔΙΚΟΣ ΤΟΥ ΟΡΙΣΜΟΣ!!! 🔥🔥🔥

τρία γκολ οι Ντόρτμουντ πέρυσι εκεί στο κρίσιμο ντέρμπι της Γκάμλινγκεν κι εγώ σα δειλός δούλεψα βόλτα σα βοηθός στη στρωμνή τους τότε — φούχτωσε η δουλειά, άμα θέλεις με τον Μπάγερν μιλάς σοβαρά! τώρα όμως βλέπω τον τίτλο που του ξεφεύγει σαν ψάρι από το χέρι του ψαρά, όσο κι αν αυτοί οι ντερβίς προσπαθούν μπαζούνους της Ντόρτμουντ να ξεγελάσουν τον εαυτό τους πως μπορούν ακόμη να τρέξουν; τι σχέση έχουν αυτά τώρα με τις πλάκες περί Λειψίας που δεν βρίσκει το τέρμα της; άλλο πράγμα η φτωχή ομάδα εκεί πέρα που σέρνεται σαν ξέφτιστο αθλητικό δέρμα πάνω στις βέργες ενός ξύλινου κλουβιού και άλλο η σπουδαία παράδοση των βαυαρών που όταν βάζουν ψωμί στο τραπέζι ξέρουν κι από εμπειρία πως η δουλειά τελειώνει εκεί που πρέπει — όχι σαν τους άλλους που τριγυρνούν γύρω-γύρω για μισή ώρα πρίν θυμηθούν πού βρίσκονται τα δοχεία του νερού! τους θυμάμαι ακόμη εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν είχαν έρθει οι μπογηματισμένοι οίκοι ντου με ανοιχτές αγκαλιές στα οποία πλέον έπρεπε ν’ ανάψουν όλες τις λάμπες τους επειδή τους έκλειναν πρώτοι η Λάιβιφκ, η Ρεάλ, η Ατλέτικο στον... πόσοι τελικοί; τρεις μέσα σε τέσσερα χρόνια; κι όμως εκείνοι μόνο νίκη έκαναν εκείνο το τσουλό — σήμερα όλοι αυτοί που μιλάνε περί ψυχολογίας και συμπεριφοράς ξεχνούν ότι εκείνη την εποχή η ομάδα του Φραντς μπήκε σπίτι της νικούμενη σωστά στο σκορ, αλλά επέστρεψε τον Μάιο σαν τρομερή μηχανή χωρίς να βγάλει ψήφους στις εκλογές! κι όμως τώρα μας δείχνουν αυτούς που χάνουν συνεχώς τους τελευταίους αγώνες σα κάτι πρωτάρης εργολάβος που δεν μπόρεσε να βγάλει σχέδιο κατάλληλο ακόμα κι όταν του δίνουν μονοπάτι ως... τέταρτο στην κούρσα! τρεις αγώνες ακόμη κι ο Μπάγερν να μην κάνει τίποτα διαφορετικό από το ν’ αφήνει τους άλλους να τσαλαβουτούν στον βούρκο του «αποφύγετε στιγμές εύνοιας», όπως πάντα — εκείνοι είχαν εκείνες τις στιγμές πριν από δεκαπέντε χρόνια κι όμως τώρα ξαναζούμε την ίδια ιστορία σα βίντεο που το ξαναγράφεις κάθε φορά στο κινητό σου επειδή νομίζεις πως κάτι άλλαξε, ενώ εγώ σου λέω: η ποιότητα εκεί πάνω ξέρει πως πρέπει να είναι καλύτερη κάθε στιγμή γιατί το πρόγραμμά της γράφτηκε εκεί που ο ίδιος ο χρόνος μετριέται σε τίτλους! τύχη; τρείς νίκες λιγότερες από τους δύο επόμενους όταν εκείνοι έκαναν μπάλα σκόντο!

Έτσι που βλέπω την κατάσταση τώρα, φαίνεται πως όλοι ξέχασαν ότι η Μπουντεσλίγκα έχει εβδομήντα παιχνίδια ακόμα μέχρι να κλείσει ο λογαριασμός — όχι τρεις αγώνες μονάχα. Ο Μπάγερν εκεί πάνω στους 89 βαθμούς του λέει «αυτό είναι» και όλοι σαν ηλίθιοι ασχολούνται με το ότι η Ντόρτμουντ βγάζει τα δικά της νούμερα εκεί κάτω. Τρεις νίκες λιγότερες; Ναι, αλλά ξέχασαν πως όταν η ομάδα που έχει δώσει δουλειά μια ζωή δεν χρειάζεται ψυχολογία — αυτή τη δουλειά την κάνει η ομάδα που κάθε φορά βρίσκει έναν τρόπο να βγάλει τρεις βαθμούς όταν πρέπει. Οι υπόλοιποι μπορεί να χάνουν στις τελευταίες στιγμές, όμως εκείνοι ακόμη και όταν η μπάλα πετάγεται στα ουράνια βρίσκουν ένα χέρι να τη σπρώξει μέσα. Την προηγούμενη εβδομάδα κέρδισαν εκεί που ακόμη δεν είχαν ανοίξει το στόμα τους στο γκολ — τι τύχη; ούτε γκρίζλι μόνοι τους θα το πίστευαν. Και μετά έρχονται και μιλάνε για την Λειψία σα να είναι αυτή η μεγάλη απειλή. Στους 65 βαθμούς εκείνοι χάνουν τελευταίοι αγώνες — ναι, αλλά η πραγματική διαφορά δεν βρίσκεται στους αριθμούς που γράφονταν εκείνη την ώρα, βρίσκεται στο πόσο γρήγορα οι υπόλοιποι ανάβουν τον δρόμο τους προς την απογοήτευση. Η Λειψία μπορεί να μην βρίσκει το σίγουρο τέρμα, όμως όταν το κάνουν αυτό δεν χάνει τρεις φορές μέσα σε πέντε αγωνιστικές γιατί δεν έχουν την εμπειρία να κλείσουν έναν αγώνα σαν εκείνους που έκαναν αυτό το επάγγελμα δουλειά μια ζωή. Αυτό που λέγεται «τίτλος δικός του» εκεί έξω δεν είναι κάποιο σημάδι ιεροτελεστίας — είναι το αποτέλεσμα μιας δουλειάς που συνεχίζεται χρόνια. Οι αριθμοί μπορεί να δείχνουν οκ, όμως η ιστορία της ομάδας εκείνων λέει πως όταν βγάζουν νερό η μύτη σου ξέρεις πως αυτή τη φορά δεν ήταν προσωρινό ξεσπάσιμο. Αν ο τίτλος ήταν ζήτημα τύχης τότε όλα αυτά τα χρόνια η Λάιβιφκ, η Ρόμα κι η Ατλέτικο είχαν αρκετούς τίτλους στο συρτάρι τους — όμως εμείς ξέρουμε ότι η τύχη σηκώνει μόνον όσους βρίσκουν τον τρόπο να χρησιμοποιήσουν κάθε δευτερόλεπτο σαν τελευταίο. Άσε αυτά τα νούμερα στην άκρη για λίγο. Η πραγματική ερώτηση εδώ είναι: πόσες ακόμη φορές μπορεί η ψυχολογία ενός ανθρώπου να γελοιοποιείται όταν αντιμετωπίζει ομάδες που ξέρουν πως πρέπει να σκοράρουν όταν πρέπει; Το αποτέλεσμα στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές δεν δείχνει αλλαγή συστήματος — δείχνει πως κάποιοι ξέχασαν ότι το ποδόσφαιρο δεν τελειώνει όταν κλείνει το 90ο λεπτό.

Μα τι σόι χορός είναι αυτός εδώ; Βγάζουν οι άλλοι το νερό από την άμμο κι εμείς σαν παρατηρητές του τίτλου αρχίζουμε ν’ αναρωτιόμαστε πότε ακριβώς θα αφήσει ο Μπάγερν και μια ρυτίδα στο αέρα. Μα αλήθεια, όταν βλέπω το Βόλφσμπουργκ εκεί κάτω στους 29 βαθμούς με τρεις νίκες τους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες, σου δημιουργείται η εντύπωση πως ο χρόνος έπαψε να τρέχει γι’ αυτούς — όχι επειδή δεν προσπάθησαν, αλλά επειδή ο αριθμός τους έγινε το δικό τους σωσίβιο. Θυμάστε εκείνο το τμήμα του πρωταθλήματος που έλεγαν πως όσο μένουν αυτοί εκεί κάτω σίγουρα κάποιος άλλος θα βουτήξει; Λοιπόν, εκτός από τους δύο θανάσιμα κουτσομπολιά που έχουν ακόμη χρόνο ν’ αποφύγουν το ξύλο, η υπόλοιπη δουλειά εκεί κάτω μοιάζει σα γράφημα που σβήνει σιγά σιγά όλα του τα ζητούμενα. Το Χάιντενχαϊμ εκεί κοντά στους 26, δύο μόλις βαθμούς πάνω από τον Σαντ Πάουλι, είναι σαν εκείνο το ξενοδοχείο που κλείνει τον Οκτώβρη κι όμως οι πελάτες αρνούνται ν’ αποχωρήσουν επειδή κάποιος ξέχασε ν’ αφήσει το κλειδί στην πόρτα. Τρεις αγωνιστικές ακόμη στη σειρά, και μιλάμε για τρεις φλόγες σε πυρκαγιά που καίγονται σιγά σιγά χωρίς βοήθεια. Το χειρότερο; Την επόμενη περίοδο ο αγώνας αυτοί δεν πρόκειται ν’ αλλάξει χαρακτήρα — είναι σαν νάταν προγραμματισμένο να βρεθούν εκεί, σαν τυχόν ρόδες κάποιου φορτηγού που ξέχασε ν’ ανάψει τα φώτα στην ομίχλη. Και ο Σαντ Πάουλι εκεί στους 26, στους οποίους η τύχη τους έχει μειώσει τόσο πολύ τις επιλογές που κάθε νίκη τους μοιάζει σα θρίαμβος μιας ομάδας που πάλευε χρόνια για ν’ ανέβει κι όχι μιας ομάδας που πολεμάει για ν’ αποφύγει την καταστροφή. Τρεις ισοπαλίες στις τελευταίες πέντε — όχι επειδή είχαν αμυντική στρατηγική, αλλά επειδή η επίθεση τους μετατράπηκε σα βρώμικη πετσέτα μετά από τρίτη φορά πλύσιμο. Την τελευταία αγωνιστική εκείνοι δεν είχαν ούτε τρία γκολ στη φαρέτρα τους σαν ομάδα ολοκλήρου πρωταθλήματος. Κι όταν σκάβω μέσα σ’ αυτά τα νούμερα, μου έρχεται στο μυαλό πως εδώ δεν μιλάμε για ομάδες που άφησαν τυχαίες στιγμές, αλλά για ομάδες που οι ίδιοι οι αριθμοί τους έκαναν στρατούς ισόβιων προβλημάτων. Το Βόλφσμπουργκ, παρά την ψυχολογική του σκληρότητα στην αρχή της χρονιάς, βρήκε τον ίδιο του τον εαυτό σε έναν αγώνα επιβίωσης σα να έχασε τις προηγούμενες τρεις περιόδους μέσα στο ίδιο πρωτάθλημα. Οι άλλοι δυο εκεί κάτω όχι μόνο δεν κέρδισαν τίποτα πρόσφατα, αλλά μοιάζουν σα να περιμένουν ότι ο επόμενος αγώνας τους θ’ αλλάξει τον προσανατολισμό τους — σαν κάποιος ν’ άλλαξε τους δείκτες του ρολογιού τους μέσα στον όγκο της ημέρας. Και εδώ έρχεται το ερώτημα: πόσα ακόμη γκολ πρέπει να σου λείπουν σαν ομάδα που γράφει ιστορία δεκαετιών, όταν το δίκτυο σου είναι σαν σουβλί που βγάζει κάθε φορά το ίδιο αποτέλεσμα; Η αλήθεια είναι πως αυτοί εκεί κάτω δεν χρειάζονται ψυχολογία — χρειάζονται ένα τέλος. Κι αυτό το τέλος γράφεται όχι με λύπη, αλλά με τους αριθμούς που σιγά σιγά γράφουν μία ιστορία αδιάφορη για όλους εκτός από αυτούς που βρίσκονται μέσα στην πυρά.

Πρώτη φορά εδώ 20 χρόνια να βλέπω τον Μπάγερν όχι μόνο σαν τίτλου αλλά σαν... ψωμί κομμένο στη μισή του τιμή! Την προηγούμενη αγωνιστική εκεί που σκόραραν εύκολα όσοι γύριζαν από πέρα-πέρα όπως το Χάιντενχαϊμ, αυτοί έκαναν δύο γκολ στο γήπεδο του πρωταθλητή της Σέριε Α(!) κι εμείς εκεί νιώθουμε πως ο αγώνας τίτλου τελικά δεν είναι ζήτημα πόσους βαθμούς έχουν οι άλλοι στους 18 αγώνες, αλλά πόσες φορές μπορούν αυτοί εκεί πάνω ν’ ανοίξουν τρύπα στη συνέχεια όταν ρίχνουν πέντε φορτηγά μπροστά! Η Ντόρτμουντ εκεί στους τρεις αγώνες απέμειναν που ψιλοτρέχουν σα θηριοτροφείο χωρίς ψωμί — WWLWL σημαίνει πως ανάμεσα στις νίκες τους κρύβονται τρεις εμφράξεις σαν αυτές του Φεβρουαρίου που λένε πως η ψυχολογία σου διαβρώνεται όταν η ομάδα σου δεν βρίσκει τρόπο να νικήσει ούτε μια ομάδα εκτός Βουλγαρίας σ’ έναν αγώνα τίτλου. Τρεις αγώνες ακόμη και αυτοί ακόμη περιμένουν κάποιον να τους πει «τι κάνετε εδώ κάτω;» σα μια γιαγιά που βλέπει τους εγγονούς της να χάνουν το δρόμο τους προς το σχολείο. Η Λειψία όμως εκεί πέρα έκανα την τελευταία αγωνιστική ένα γκολ στο Λεβερκούζεν κι εγώ είδα τόσο πολλούς ανθρώπους να τραγουδούν σα ν’ είχαν κερδίσει το Champions League σ’ ένα τοπικό ζαχαροπλαστείο! Τρεις ήττες μέσα σε πέντε αγώνες δεν σημαίνουν πως δεν μπορούν να σκοράρουν — σημαίνουν πως η ομάδα εκείνη μεγαλώνει μεν τις φιλοδοξίες της σα σπόρους φακής, αλλά όταν φτάνει στην εποχή των μεγάλων αγώνων τους βγάζει βλαστούς… μόνο όταν έχουν ήλιο αυτοί πάνω τους! Το γκολ εκείνοι δεν το ξέχασαν — το ξέχασαν όσοι γύριζαν γύρω-γύρω σα δαχτυλίδι στον Πύργο του Άιφελ επειδή περίμεναν τον επόμενο αγώνα σα σωσίβιο! Και όσοι ασχολούνται τώρα με τους τρεις αγώνες του τίτλου σα ν’ ήταν ζήτημα μονομαχίας σε ταινία καουμπόικων: ο Μπάγερν εκεί που ξέρει ότι το μόνο που χρειάζεται είναι μια βόλτα σαν εκείνη στο Άμστερνταμ πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν έφεραν γκολ από τρεις διαφορετικές εθνικότητες μέσα σε τρεις αγώνες! Τύχη εκεί; Ο Φραντς είχε περισσότερους τίτλους όταν έκανα τζόγο πριν γεννηθεί ο πιτσιρικάς μου — αυτοί εδώ πάνω έχουν ιστορία τέτοια που όταν χάνουν μία φορά μέσα στην πόλη εκείνοι οι ίδιοι γράφουν ιστορία σα ν’ είχαν κάνει μεγάλο ξεπέταγμα! Το Βόλφσμπουργκ εκεί που έκανε τρεις νίκες τους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες σα εκείνος ο γείτονας που πάλευε να βγάλει κέρδος από ένα κατάστημα παλαιών συσκευών! Τρεις αγωνιστικές ακόμη και αυτοί εκεί κάτω ακόμη περιμένουν να βγάλουν χρήματα σα μέσα από πετσέτα μέσα στο πλυντήριο! 💸🔥😭

τι τρέχει εδώ ρε παιδιά; τρεις αγώνες ακόμη για τον τίτλο κι όλοι αυτοί οι μεγάλοι λόγοι σα να μιλάμε για τελικούς πρωταθλημάτων στα δεκάδες τους; η ιστορία του Μπάγερν εκεί πάνω στους 89 είναι σαν παλιό βινύλιο που κάποιος το βάζει ξανά και ξανά μέχρι ν’ ακουστεί γδαρμένο — γνωστό, προβλέψιμο, σίγουρο. η Ντόρτμουντ όμως εκεί που κάθεται στους 73, με τρεις νίκες λιγότερες και τρεις ήττες στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές; αυτοί δεν χάνουν βάθρα επειδή κάποιος τους σπρώχνει — χάνουν επειδή τους ξεσκεπάζουν σα γυμνή αγορά την τελευταία στιγμή σαν εκείνες τις φορές που ο κόσμος είχε αρχίσει ν’ αφήνει τις ξύλινες κερκίδες γιατί θεωρούσαν δεδομένο πως η ομάδα τους δεν έχει τίποτα ν’ αλλάξει. τρεις αγώνες ακόμη κι αυτοί ακόμη ψάχνουν ποιο είναι εκείνο το κουμπί που πρέπει ν’ αγγίξουν για ν’ ανάψουν ξανά τη μηχανή τους. κι η Λειψία εκεί πέρα στους 65; τρεις φορές μέσα σε πέντε αγώνες χωρίς νίκη κι ακόμη ψάχνει το γκολ σα εκείνο το παλιά ανθρωπάκι στους διαδρόμους ενός αεροδρομίου που ψάχνει την πρίζα για ν’ ανοίξει το κινητό του — ξέρουν πως υπάρχουν σκοποί εκεί έξω, ξέρουν πως υπάρχουν παιχνίδια που πρέπει ν’ κερδίσουν, όμως κάθε φορά που πλησιάζουν, τους κόβει η ψυχή τους σα μαχαίρι σακάτι στο χορτάρι. τρεις αγωνιστικές ακόμη κι αυτοί ακόμη προσπαθούν ν’ αποδείξουν πως δεν είναι εκεί για τα κλάματα. το Βόλφσμπουργκ εκεί κάτω στους 29, τρεις νίκες στους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες κι ακόμη γυρίζει γύρω-γύρω σα εκείνος ο γείτονας που προσπαθεί ν’ ανοίξει μια πόρτα σα στριμωγμένος μέσα στο δικό του σπίτι; αυτοί δεν ψάχνουν σωσίβιο πια — ψάχνουν την πόρτα εξόδου πριν βάλουν νερό στη βάρκα τους. τρεις αγωνιστικές ακόμη κι αυτοί ακόμη αναρωτιούνται ποιος έδωσε δικαιολογία ν’ αρχίσουν τον αγώνα. τώρα λοιπόν η ερώτηση σας: πότε ο τίτλος γίνεται δικός του — εκείνος;; εγώ λέω πως ο τίτλος δεν γίνεται ποτέ δικός κανενός — ο τίτλος ζητιάνος στέκεται μέχρι την τελευταία στιγμή σα φιλαράκος που αργεί ν’ αποφασίσει ποιανού το σπίτι θα πέσει να κοιμηθεί. τρεις αγώνες ακόμη είναι τρία μεγάλα ερωτήματα χωρίς σίγουρες απαντήσεις.