Πώς γίνεται τελικά η Γουόλβς να μην έχει σώσει τίποτα ακόμα ενώ οι υπόλοιποι στην κόλαση…

ΤΙ ΠΑΘΑΙΝΕΤΕ ρε;;;; οι δικοί μου;;;!!! αυτοί εκεί κάτω βγάζουν αέρα από πλαστικό σωλήνα!!! 😭🔥 Λιγαχτές τους είδαμε στο κύριο ρόλο όταν έπαιζαν σαν τίγρης τώρα;;;; κάνουν LLLDL και φαντάζομαι πως ο κόσμος εκεί γύρω ψέλνει "εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ονόματι κυρίου" γιατί τουλάχιστον αυτοί βγάζουν W最后一秒!!! Και η Γουόλβς;;; στα είκοσι;;;;;;;;;;;;; μιλάμε για ομάδα που έστειλε μήνυμα "θα τα βγάλουμε πέρα" όταν έκανε εκείνες τις νίκες στις αρχές χρόνου τώρα;;; αυτές οι νίκες ήτανε σαν το μπουκάλι που έδωσε στη φωτιά γιατί μετά άρχισαν η σβήστρα!!! 💀💀💀 Δε χρειάζονται δεκαπέντε για να γλιτώσεις;;; αυτοί χρειάζονται δεκαπέντε να γλιτώσεις ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ;;; επειδή κάθε φορά που βγαίνει ένα L αυτοί λένε "ωπ ωπ υπάρχουν κι άλλοι αγώνες" – κάτσε να δω εγώ τους αγώνες ρε!!! υπήρξαν κάποιοι!!! 😤 Και όσοι λένε πως η Άστον Βίλα ή Γουέστ Χαμ έχουν ελπίδες;;; αυτοί έχουνε κάτι σαν ψυχολογία αντίστασης;;; γιατί στη Γουόλβς;;; δεν υπάρχει πια ψυχή στους κόκκινους!!! ο προπονητής εκεί;;; αυτός βλέπει αυτόν τον αγώνα;;; ή αυτό τον αγώνα βλέπει την επόμενη αγωνιστική;;; που επίσης δε βλέπει κουτιά γιατί όλα είναι άδεια;;; Τέλος πάντων;;; η Γουόλβς αυτή τη στιγμή σέρνεται σαν σπίρτο που δεν ανάβει;;; κι εμείς εδώ κάτω στην Καβάλα βγάζουμε δάκρυα γιατί τους αγαπάμε;;; ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ;;; όταν;;; γιατί;;; ουφ;;;

τι πάει να γίνει εδώ ρε παιδιά; νομίζω πως η Γουόλβς μας δείχνει εκείνο το πράγμα που κανείς δε θέλει να βλέπει στην τελευταία σειρά: μία ομάδα που έχει ξεμείνει τελείως από σχέδιο και ελπίδα. Γιατί εμένα θυμίζει κάτι παλιό, όχι τόσο σκόρ όσο μια αίσθηση... σαν εκείνες τις φορές που πήγαινες στη γειτονιά σου στις αρχές της δεκαετίας του 2000 να δεις έναν παλιό σου συμπαίκτη στις τοπικές κατηγορίες κι είχε γίνει ένα άλλο πρόσωπο — λες και κάποιος του είχε τραβήξει τη ζωή από πάνω σιγά σιγά και του είχε αφήσει μόνο τα κόκκαλα. Αυτούς τους βλέπεις να κυκλοφορούν με την ίδια ομάδα πέντε χρόνια μετά, ίδια λεφτά ή και λιγότερα, ίδια κουβέντα, ίδια μάτια σβησμένα. τώρα, ναι, οι αριθμοί είναι εκείνοι, κανένας δε μπορεί να τους σβήσει: Γουόλβς 20, Μπέρνλι 22, Γουέστ Χαμ 39. Τρεις ομάδες μέσα στους τελευταίους τρεις, μακριά η καθεμία η άλλη σαν τους γείτονες στο πολυκατοικία που έχουνε σταματήσει πια να χαιρετιούνται. Μα τι άλλο περιμένεις όταν μία ομάδα βγάζει DDLDL όπως η Γουόλβς; Σαν κάποιος που παίζει χαρτιά μέχρι το τέλος κι ο αντίπαλος του σηκώνει συνεχώς το ένα μεγάλο χαρτί ακόμα κι όταν όλα είναι φανερά. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα πέρσι, αρχές πρωταθλήματος, Γουόλβς - Μπέρνλι εκεί που έκαναν εκείνο το σπρώξιμο σαν να έλεγαν "θα τα βγάλουμε πέρα". Ο κόσμος χτυπούσε δυνατά τις πόρτες των αγωνιστικών ωρών μου εκείνες τις εβδομάδες, σαν να περίμενε ένα θαύμα. Μετά ήρθε η σβήστρα: συνέχεια ντουφεκιές χωρίς νερό, χωρίς ψωμί, χωρίς τίποτα. Σαν εκείνο το ψωμί στο χωριό μου που το τρώγαμε όταν τελείωνε η σοδειά — ήταν μισογλείμενο και σκληρό σαν πέτρα. Κάποιες φορές δε σώσεις ούτε τις εμφανίσεις σου, πόσο μάλλον τους βαθμούς. κι όμως, εδώ κάπου γύρω υπάρχουν κάποιοι φίλοι που ψέλνουν ακόμα για εκείνους τους τρεις πόντους που είχαν δώσει στους πνιγμένους πριν δύο αγωνιστικές. Αλλά τι τρεις πόντους είναι αυτοί όταν η επόμενη αγωνιστική είναι εκεί σαν γκρεμός; Δεν τον βλέπουν αυτοί οι άνθρωποι εκεί κάτω; Ή μήπως τον βλέπουν αλλά έχουνε μάθει να ζουν σαν στον κύκλο του purgatorio — γνωρίζουν πως πάντα υπάρχει επόμενος αγώνας, αλλά ποτέ δεν τελειώνει; η τελευταία φορά που το Πρέμιερ Λιγκ έφτασε τέτοια κλίματα ήτανε χρόνια πριν... όταν η Μπλάκπουλ έκανε εκείνο το σπριντ μέσα στην τελευταία αγωνιστική του 2010/11. Εκείνοι είχανε ξεκινήσει σαν τίγρης κι έφυγαν σαν γάτα σέρνεται στη στέγη. Μα εκείνη η ομάδα είχε κάτι διαφορετικό: είχανε έναν σπιρτόζο προπονητή που έβαζε όλο το σώμα του στις κουβέντες του στο ημίχρονο σαν να μπολούσε ο ίδιος τις αποφάσεις του. Η Γουόλβς εδώ; Αυτή κάνει LLLDL σαν κάποιος που ξέχασε πώς νά κρατήσει ένα πιρούνι. κι όσοι μιλούν για τους τρεις πόντους του Γουέστ Χαμ ή την "ελαφρά ανάσα" του Μπέρνλι... αυτούς τους βλέπω σαν εκείνους τους γείτονες που λένε πως ο χειμώνας δεν είναι τόσο σκληρός επειδή έχουνε κάποιο χαρτί στο σπίτι τους για τζάκι. Μα εκείνοι οι τρεις πόντες τους έκαιγαν στα χέρια τους όσο ένας δάχτυλος ανάβει ένα σπίρτο μέσα σ' ένα χιονισμένο δρόμο. Θα γλιτώσουν αυτοί δύο; Ίσως. Μα η Γουόλβς; Αυτή αυτή τη στιγμή σέρνεται σαν σπίρτο που δεν ανάβει καν. Και κανείς εδώ γύρω δεν μπορεί να της ανάψει ακόμη μία φλόγα.

Πώς πήρες το "μεσαίος χαρακτήρας" τόσο γρήγορα; Την ίδια στιγμή που η Γουόλβς κάνει LLLDL σαν αυτή την ομάδα βγήκε εκτός αγωνιστικών ωρών εκεί που ο χρόνος σταματάει — βλέπεις τους αριθμούς και λες πως όλα πάνε ρολόι. Γιατί όμως αυτά τα νούμερα έχουν μεγαλύτερη αξία από την ιστορία που γράφουν οι ίδιοι οι αγώνες; Δύο μη-σοδειές υπάρχουν εδώ: η Γουόλβς με δεκαπέντε αγώνες χωρίς νίκη στην τελευταία σειρά της χρονιάς, ενώ οι άλλοι δυο στις τελευταίες θέσεις ξέρουν ακόμα πως ένας αγώνας είναι σημάδι ότι ζουν ακόμη. Το Γουέστ Χαμ έχει μία νίκη τελευταία στιγμή σαν ανάσα που κρατείται μέχρι το τέλος — όχι γιατί ξέρουν πως έγιναν σωστά, αλλά γιατί το σύστημα έβγαλε έτσι τον αριθμό. Το Μπέρνλι βγάζει έναν ακόμη βαθμό όταν άλλοι έχουν ήδη αφήσει την ψυχή τους στα χόρτα του γηπέδου. Και λες πως η Γουόλβς δεν σώθηκε γιατί αυτοί μέσα στο νου τους ξέχασαν πως το πρωτάθλημα δεν τελειώνει όταν εσύ αποφασίσεις πως έχει τελειώσει; Οι αριθμοί δίνουν δεκαπέντε βαθμούς διαφορά από εκείνον που βρίσκεται αμέσως πάνω — δεκαπέντε βαθμούς που στη Γουόλβς φαίνονται σαν δεκαπέντε βουνά. Όταν βγάζεις μία νίκη τελευταία στιγμή, δεν σώσεις μόνο την ομάδα σου — κρατάς ζωντανή και την ψευδαίσθηση πως υπάρχει μέλλον. Η Γουόλβς όμως αυτή τη στιγμή δεν αγωνίζεται ούτε καν με εκείνη την ψευδαίσθηση: αγωνίζεται σαν κάποιος που βλέπει τις πόρτες να κλείνουν ενώ εκείνος ψάχνει ακόμη τα κλειδιά του. Και μην μου λες πως αυτό είναι θέμα τύχης. Οι Άστον Βίλα ξύπνησαν και έπαιξαν τρεις νίκες στη σειρά — όχι επειδή ξύπνησαν νικητές, αλλά επειδή εκείνοι γύρισαν στον αγωνιστικό χώρο ξανά μετά από weeks of blur και είπαν "αυτό είναι τώρα". Δεν έχει σημασία αν έβγαλαν δύο τρεις νίκες· σημασία έχει πως αυτή η ομάδα κράτησε το μυαλό της ανοιχτό όσο υπήρχε ακόμη ένας αγώνας να αγωνιστεί. Η Γουόλβς αντίθετα έβγαλε το δικό της "σουπερ μπάλο" στις αρχές της χρονιάς, έκανε εκείνο το σπρώξιμο σα μία προσωρινή ανάταση, και μετά αφήθηκε να παρασυρθεί σα μία βάρκα χωρίς κουπιά στη θάλασσα. Οι αριθμοί λένε πως η Γουόλβς χρειάζεται δεκαπέντε βαθμούς ακόμη για να βγει από εκεί κάτω. Δε μιλάμε για τυχαίο αριθμό. Δε μιλάμε για ένα κόλπο των προγραμματιστών. Μιλάμε για δεκαπέντε σημεία στους οποίους βρίσκονται γειτονικές ομάδες που εδώ και τρεις αγωνιστικές ξέρουν πως μπορούν ακόμη να πολεμήσουν — όχι επειδή έχουν σχέδιο, αλλά επειδή αυτή τη φορά επέλεξαν να μην ξεγράψουν τον εαυτό τους τόσο νωρίς. Και όσοι λένε πως "πρέπει να συνεχίσουμε να ψέλνουμε" εκεί κάτω σαν κάποιοι γείτονες σε κηδεία, εκείνοι βλέπουν μόνο τους αριθμούς χωρίς να καταλαβαίνουν πως αυτοί οι αριθμοί έχουν γίνει πλέον θρύλος της αποτυχίας. Δεν χρειάζεται να σώσεις μία ομάδα όταν η ίδια η ομάδα έχει ήδη γράψει τον επίλογο στον τοίχο πριν καν ολοκληρωθεί ο τελευταίος αγώνας.

Έχουμε εδώ μια ιστορία που γράφεται ζωντανά, σαν κάποιος να κρατάει ένα μολύβι πάνω στον τοίχο και μετά ξεχνάει ότι έχει ακόμα το χέρι του ψηλά — εκεί γύρω από τους είκοσι πόντους γίνεται ο χορός του θανάτου. Δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα χρόνου που τελειώνει πριν τελειώσει ο αγώνας. Κοιτάξτε τις τρεις τελευταίες: Γουόλβς στα είκοσι, Μπέρνλι στα είκοσι δύο, Γουέστ Χαμ στα τριάντα εννέα. Η Γουόλβς εκεί κάτω σέρνεται σαν κάποιος που ψάχνει τα κλειδιά του σπιτιού του στον πάτο μιας λίμνης την ώρα που η βροχή πλένει τα σημάδια. Δεν είναι μόνο ότι έχουνε δεκαπέντε βαθμούς λιγότερα από τον δέκατο όγδοο — είναι ότι η επόμενη αγωνιστική είναι σαν εκείνη η τελευταία σκάλα ενός σπιτιού που λείπει ένα σκαλοπάτι. Κάθε φορά που βγάζουν έναν αγώνα σαν ανάσα, εκείνοι έχουν αφήσει ήδη τρεις αγώνες να περάσουν σαν σκιές χωρίς σκοπό. Το πιο κρύο εδώ δεν είναι οι αριθμοί. Είναι εκείνο το στήσιμο της Γουόλβς που έκανεDDLDL τελευταία αγωνιστική σαν κάποιος να παίζει σκάκι ενώ ξέχασε τους ίππους του στο σακίδιο. Την προηγούμενη περίοδο είχανε εκείνες τις νίκες στις αρχές χρόνου — μια φωτιά που ξαφνικά έγινε στάχτη μέσα στην ίδια εβδομάδα. Αυτό δεν είναι συνέχεια αγωνιστικής συμπεριφοράς, αυτό είναι μια ομάδα που ξέχασε πως υπάρχει κανόνας πέρα από τις δικές της κινήσεις. Οι άλλοι δυο εκεί κάτω έχουν μία ανάσα ακόμη επειδή απέκτησαν αυτή την συνήθεια: όταν βγάζουν έναν αγώνα σαν ανάσα το κάνουν επειδή ξέρουν πως η επόμενη αγωνιστική υπάρχει ακόμη. Το Γουέστ Χαμ εκεί εδώ κάνειWDLLL τελευταίο τμήμα — όχι επειδή έχουν σχέδιο, αλλά επειδή εκείνοι γύρισαν στον αγωνιστικό χώρο και είπαν "αυτό είναι τώρα", σαν κάποιος που μόλις ξύπνησε από έναν μακρύ λήθαργο και ανακάλυψε ότι ακόμα έχει χέρια για ν' αγωνιστεί. Η Γουόλβς αντίθετα μοιάζει με εκείνο το σπίτι στο χωριό που κάποτε είχε φως στη σοφίτα αλλά εκείνοι ξέχασαν ποιος είχε ανάψει εκείνον τον λαμπτήρα πριν χρόνια. Οι ελπίδες τους ήταν εκείνες οι τρεις νίκες στις αρχές χρόνου — μια προσωρινή ανάταση που έγινε ανάμνηση όσο ακόμη το πρωτάθλημα μιλούσε για διαφορετικά πράγματα. Τώρα όμως, όταν βλέπεις μία ομάδα σαν την Γουόλβς εκεί κάτω κάνει DDLDL σα νά μην έχει αποφασίσει ακόμη εάν θέλει νά πνιγεί ή νά ξεψυχήσει σιγά σιγά, καταλαβαίνεις πως εκείνοι έχουν γράψει τον επίλογο πάνω στον τοίχο πριν καν τελειώσει ο τελευταίος αγώνας. Και όσοι ψέλνουν ακόμη εκεί κάτω σαν κάποιοι γείτονες σε κηδεία... εκείνοι βλέπουν μόνο τους αριθμούς, όχι την ψυχή που έμεινε στον πάγκο.

Ρε παιδιά, εδώ δεν μιλάμε για συνηθισμένη εποχή — αυτή εδώ η Γουόλβς έκανε κάτι πολύ σπάνιο: έγραψε την ιστορία της ίδιας της αποτυχίας όσο ακόμα υπήρχε χρόνος στον αγωνιστικό χώρο. Δε σώθηκε; Ακόμα κι αν βγει σωτήρια αγωνιστική, αυτοί εκεί κάτω έχουν αφήσει ήδη ένα τέταρτο των νικών τους στη μέση του δρόμου σαν κάποιος που ξέχασε τα ψώνια του όταν έφυγε από το σούπερ μάρκετ. Το αστείο είναι πως η Γουόλβς έκανε μία τελευταία προσπάθεια σαν εκείνη την παλιά γκαρσόνα του χωριού που κάποτε είχε άλογα τρεχάμενα και μετά κατάλαβε πως οι ρόδες είχαν σπάσει — εκείνοι έδωσαν τρεις νίκες μέσα σε δεκαπέντε μέρες σαν να ήθελαν να πουν "κοιτάξτε, δεν έχουμε τελειώσει". Μετά τι έγινε; Σβήστρα σαν κεράκι που κάποιος φυσάει ξανά και ξανά. Και οι άλλοι εκεί κάτω; Το Γουέστ Χαμ είχε μία νίκη τελευταία στιγμή σα νά τους χάρισε ο Θεός μία γονατίτσα — όχι επειδή έπαιξαν καλά, αλλά επειδή το σύστημα ήθελε να φαίνονται σαν ομάδες που αγωνίζονται. Το Μπέρνλι βγάζει έναν ακόμη βαθμό όταν ο αντίπαλος τους έχει βγάλει ήδη μία κίτρινη κάρτα σα ληστής που τρέχει στους δρόμους. Άντε ρε, δεκαπέντε βαθμούς μεταξύ Γουόλβς και Γουέστ Χαμ; Αυτοί εκεί κάτω δεν χρειάζονται δεκαπέντε, χρειάζονται πενήντα νίκες μέσα στις επόμενες τρεις αγωνιστικές επειδή έχουν αφήσει τον εαυτό τους να σέρνεται σα κάποιος που δεν βρίσκει το δρόμο για το σπίτι του τη νύχτα. Τελικά: Άρσεναλ πρωταθλήτρια [4.50]. Τουλάχιστον έτσι λέει το σύστημα — ποιος είμαι εγώ να διαφωνήσω όταν εκείνοι τρέχουν σα τρένο ενώ οι υπόλοιποι προσπαθούν ακόμη να βρουν τις σιδερόφραχτες πόρτες του τρένου; Και βγάζω Γουόλβς από την Πρέμιερ Λιγκ [1.30] — όχι επειδή έκαναν λάθος, αλλά επειδή η ίδια η ομάδα ξέχασε πως το πρωτάθλημα τελειώνει όταν εσύ αποφασίσεις πως έχει τελειώσει. Δεν είναι θέμα αριθμών εκεί κάτω, είναι θέμα νιώθεις τον θάνατο πριν καν γίνει γεγονός.

ρε βρε μου — εσύ μου μιλάς για Γουόλβς κι εγώ αρχίζω να γυρνώ το κεφάλι μου σαν εκείνο το σπιρτόπουλο στις δεκαετίες του '80 που κάποτε πήγαινε στον Βόλο από τη Λάρισα με το τραίνο και στο δρόμο βλέπανε τις πλάτες των βουνών σβήνουν σιγά σιγά στη σκοτούρα... έχεις δίκιο εκεί κάτω, αυτά τά έβλεπες τότε σαν κάτι μακρινό, σαν εκείνο το χωριό που οι ονομασίες του χάνονταν πίσω από τις κορυφές σα μία σκιές ενός άλλου κόσμου. Τώρα όμως βρίσκονται μπροστά μας σαν εκείνοι οι τρεις γεροντάκηδες στο καφενείο του Σιδερόκαστρου που έπαιζαν τάβλι στις πέντε το απόγευμα μιλώντας πάντα για τον ίδιο αγώνα — αυτό που τελείωσε χρόνια πριν κι όμως αυτοί δεν είχανε καταλάβει πως εκείνη η ημέρα είχε περάσει εδώ και δεκαετίες. τι νά σου πω τώρα; δεκαπέντε πόντους σαν δεκαπέντε μίλια μέχρι το πρώτο χωριό στη Βόρεια Ελβετία που κάνει κρύο ακόμα τον Ιούνιο... αυτοί εκεί κάτω κοιτάζουν τον χάρτη κι αναρωτιούνται πώς νά διασχίσουν εκείνο το μέρος χωρίς βενζίνη και χωρίς οδηγό. Μα δεν είναι θέμα χαρτιού εκεί — είναι σαν εκείνον τον ηλεκτρολόγο μου στο Βόλο που κάποτε του έφερα μία λάμπα χαλασμένη και μου λέει "ξέρεις που πάει αυτή;" κι εγώ νόμιζα πως μου κάνει πλάκα, μετά κοιτάζω και βλέπω πως είχε τελειώσει το σύρμα από το σημείο που άρχιζε η μόνωση. η Γουόλβς εκείνη τη στιγμή δεν αγωνίζεται πια, αγωνίζεται σα να ξαναζεί την ίδια ταινία ξανά και ξανά σαν εκείνο το DVD που σου το βάζει ένας φίλος στην τηλεόραση των δεκαετιών του 2000 σβήνοντας κάθε φορά στη ίδια σκηνή: "θυμάσαι εκείνον τον αγώνα; νά πώς πήγε..." Μα εσύ εκεί πέρα ξέρεις πως δεν πάει πουθενά επειδή εσύ κρατάς ακόμη το νήμα της υπόθεσης στις τσέπες σου σφιχτά σαν εκείνο το νήμα που κράταγε τον αγέρα πάνω από την πόλη όταν έπνεε δυνατός βοριάς... αλλά τέλος πάντων — τι τους συμβαίνει αυτοί εκεί κάτω; έκαναν εκείνες τις τρεις νίκες στις αρχές του χρόνου σαν εκείνον τον ντοματοκάδρο στο χωριό μου που κάποτε είχε μεγάλη παραγωγή κι ύστερα όλα έμειναν μόνο στις φωτογραφίες στα παλιά άλμπουμ. Αυτοί εκεί κάνουν DDLDL σα εκείνον τον συναγερμό πυρκαγιάς που κάποτε σήμανε τρεις φορές μέσα στη νύχτα χωρίς κανένα φωτιά — εκείνοι ακόμη περιμένουν νά βγει κάποιος στο μικρόφωνο νά πεί πως ήταν λάθος... κι όμως, δεν είναι όλα τόσο σκοτεινά εκεί κάτω — οι άλλοι δύο έχουν μία ανάσα ακόμη επειδή εκείνοι ξέρουν πως ακόμα κι ένας αγώνας είναι σαν εκείνο το τελευταίο τσιγάρο στο πακέτο: μπορεί νά μην τους σώσει τελικά, μα όταν ανάβεις εκείνο το τσιγάρο αισθάνεσαι ακόμη πως υπάρχει κάτι περισσότερο εκεί έξω από τις στάχτες... η Γουόλβς; αυτή εκείνη την ώρα σέρνεται σαν εκείνο το αυτοκίνητο στο βουνό όταν τελειώνει η βενζίνη και συνεχίζει νά τρέχει μέχρι νά σβήσει μόνη της σιγά σιγά... τίποτα δεν μπορεί νά σώσει εκείνους πια εκτός κι αν εκείνος ο μεγάλος ξένος τύπος που κάθεται στο τέρμα του γηπέδου φύγει με ένα φορτηγό και πάρει μαζί του όλα εκείνα τα άδεια κουτιά από μπύρες μαζί με τα όνειρα αυτών των ανθρώπων... τώρα εσύ μου λες για νούμερα και αγώνες σαν νά τους διαβάζεις σα μία έκθεση για τις οικονομικές συνθήκες του χωριού μου στις αρχές του '90... αλλά εμένα εκείνα τα νούμερα μου θυμίζουν εκείνον τον ηλεκτρολόγο όταν μου λέει "ξέρεις που πάει αυτή η καλωδίωση;" κι εγώ νόμιζα πως του κάνω εντύπωση πως ξέρω — μετά κατάλαβα πως εκείνος δεν ρώταγε εκείνο, ρώταγε κάτι άλλο... αυτό που βλέπω εδώ δεν είναι μία ομάδα, βλέπω μία ιστορία που γράφεται σα εκείνον τον διάλογο στο καφενείο μεταξύ δύο γερόντων όταν κάποιος από αυτούς φεύγει χωρίς νά τελειώσει το σχόλιο του επειδή τελείωσαν τα τσιγάρα... η Γουόλβς εκεί κάτω έχει αφήσει ήδη εκείνο τον αγώνα ξεκουμπισμένο σα εκείνη την παλιά φόρμα της εθνικής ομάδας που κάποτε έβγαζαν στον σύλλογο σα αναμνηστικό κι έμενε σπίτι όλους αυτούς τους χρόνους... αυτή η περίοδος τελείωσε πριν καν τελειώσει η χρονιά επειδή αυτοί εκεί κάτω δεν κατάλαβαν πως το πρωτάθλημα ήταν μία κουβέντα που είχε ημερομηνία λήξης...