Γιατί η στήλη των αποτελεσμάτων δείχνει νίκη - ισοπαλία ενώ η ομάδα παίζει τυχαίο…

Είδα έναν παππού στο παραλιακό κέντρο της Ρόδου που προσπαθούσε επί δύο ώρες να φτιάξει ένα τραπέζι σκάκι πάνω στη ζεστή πέτρα με τον αέρα να του σπρώχνει τα πιόνια συνέχεια προς τα πλάγια. Κάθε φορά που το έπιανε ο γιος του, του έδινε την τύχη πίσω σπρώχνοντας τόσο αργά τη σανίδα που εκείνος είχε χρόνο να φτύσει τον καφέ του πριν καν ξεκινήσει η κίνηση. Στις μεγάλες στιγμές όμως, όταν η μπάλα ερχόταν στον Δημήτρη Πέλκα ή στον Ioannis Kotsiras εκείνες τις στιγμές ξεχώριζες αμέσως την ποιότητα — ένας μόλις δέκα δευτερόλεπτα βρίσκονταν στη θέση τους, έκαναν μία σωστή μεταβίβαση εμπρός, και ξαφνικά άλλαζε όλο το σχήμα της επίθεσης σαν χειρονομία συγγραφέα που σβήνει μια παρένθεση. Εδώ είναι το ζουμί: οι παίκτες έχουν την ικανότητα εκείνης της στιγμής — έχουν τις χούφτες γεμάτες από λεπτούς ανθρώπους μέσα στο γήπεδο του Apóstolos Nikolaidis. Μα τι έγινε με την οργάνωση; Αυτό το DLLDL δεν είναι φόρμα, είναι σύμπτωμα μιας ομάδας που έχει ξεχάσει ότι το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο με παιδιά που τρέχουν σαν ζάπινγκ μόλις αγγίξει η μπάλα στις περιοχές τους. Την στιγμή που αντιλαμβάνονται ότι έχουν την μπάλα αυτομάτως μετατρέπονται σε θεατές μίας παράστασης που λέγεται "πώς δεν χάσουμε αυτή τη κατοχή". Πάμε στον πυρήνα: - Πίεση: Την τελευταία εβδομάδα τρεις ομάδες πάνω από τον Παναθηναϊκό έκαναν PPDA κάτω από 10 ανά κατοχή αντιπάλου. Γιατί; Γιατί εκείνοι επιτρέπουν στους αντίπαλους τους να ξεκινήσουν από την περιοχή τους χωρίς αντίσταση. Ο Παναθηναϊκός χάνει τον εαυτό του από την πρώτη στιγμή της ανάκτησης — μόλις σηκώνεται η μπάλα προς το τμήμα τους, οι πομποί κλείνουν τους διακόπτες τους σαν βαγόνια απορρίμματα που πέφτουν στις πλάγιες. Το αποτέλεσμα; Μετά από δεκαπέντε δευτερόλεπτα κατοχής του αντιπάλου, εκείνοι έχουν ήδη κάνει τρεις διαφορετικές μεταβιβάσεις στις πλάγιες τους ενώ εμείς στέκουμε σαν σκιές γύρω από την περιοχή μας περιμένοντας τον επόμενο κύκλο του προβλήματος. - Μεταβάσεις: Όταν γίνεται ανάκτηση υψηλά στο γήπεδο, ο Παναθηναϊκός μεταφέρει τη μπάλα προς τα εμπρός περίπου στο 30% των περιπτώσεων — το υπόλοιπο είναι είτε αργές μεταβιβάσεις μέσα στην ίδια ζώνη είτε επανεκκίνηση από τον τερματοφύλακα. Στις μεγάλες ομάδες το νούμερο αυτό κυμαίνεται ανάμεσα στο 45-55%. Γιατί αυτό μετράει; Επειδή όταν χάνεις την μπάλα εκείνες τις στιγμές των counter προσβολών ξεκινάνε οργανωμένα εκείνη η διαδικασία όπου η άμυνα μετατρέπεται σε επίθεση σαν ντους που ανοίγει αμέσως μετά την θερμοκρασία. Όταν όμως παίζεις σαν ομάδα που περιμένει εκατό βήματα για την πρώτη σωστή κίνηση, τότε εκείνες οι πέντε δεύτερα του αντίπαλου αρκούν να οργανώσουν μία επίθεση σαν αργός κινηματογράφος. - Δυνατές/αδύναμες ζώνες: Το μεγάλο κενό βρίσκεται εκεί που συνήθως τοποθετείται η ψυχή του συστήματος — στην περιοχή των κεντρικών μέσων. Εκεί η μπάλα κινείται σαν μετρονόμος στον αγώνα ενός γκραν μανάστρ, αργή, προβλέψιμη, σαν να γράφεις ένα γράμμα στην πρόταση αντί να το ολοκληρώσεις γρήγορα. Τα defence linebreaks γίνονται συχνότερα εκεί επειδή οι αντίπαλοι ξέρουν ότι οποιαδήποτε κατοχή εκεί οδηγείται αργά-αραγά στις πλάγιες τους με αποτέλεσμα να συγκεντρώνουν εκεί όλους τους συμμετέχοντες τους. Το αποτέλεσμα; Το xG που δέχονται ανά κατοχή εντός περιοχής τους αγγίζει συχνά τα υψηλότερα επίπεδα της κατηγορίας — όχι επειδή οι αντίπαλοι είναι τυχεροί, αλλά επειδή τους δίνεις την ευκαιρία να ζουν εκεί σαν οικογένεια στην χώρα τους. Λοιπόν, τι λύνει αυτή την ιστορία; Ακούς ακόμα τον γέρο εκεί στο λιμάνι που προσπαθούσε να στήσει το σκάκι του πάνω στη ζεστή πέτρα; Εκείνος τελικά κατάλαβε ότι έπρεπε να μετακινήσει το τραπέζι σε ένα πιο προστατευμένο μέρος — διαφορετικά όλα τα πιόνια θα κατέληγαν στην θάλασσα μαζί με την μπάλα. Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται περισσότερους μεγάλους άνδρες στον πάγκο· χρειάζεται κάποιον που θα τους αναγκάσει να ξαναβρούν την αίσθηση του αέρα γύρω τους. Να ξανα μάθουν να πιέζουν ψηλά όχι επειδή έτσι λέει το εγχειρίδιο, αλλά επειδή εκείνο το νούμερο 44 στα γκολ υπέρ ξεκινά από εκεί. Γιατί όσοι κάνουν organise press και counter attack μέσα στα πρώτα δέκα δευτερόλεπτα μιας κατοχής δεν γράφουν DLLDL στις σημειώσεις τους — εκείνοι γράφουν μόνο μία λέξη: νίκη.

ποιος σας είπε πως αυτοί εκεί πάνω είναι ομαδούλης μπας και ξαφνικά; εγώ θυμάμαι πότε ο Παναθηναϊκός έπαιζε σαν νεράκι από την παλιά συλλογή βινυλίων του Γιώργου Γονιού στις αρχές των 90s — είχαν έναν μέσο叫天命——τον Νίκο Λυμπερόπουλο——που εκείνος μόνος του έκτισε τρεις διαφορετικά γκολ την ίδια αγωνιστική εναντίον της Ξάνθης επειδή έβλεπε τον χώρο πριν καν κουνήσει το πόδι του. αυτά που λες για τον πάγκο σαν σούπερ μάρκετ τύπου "ψάχνω το ψωμί μου στον αγωνιστικό χώρο" πιάνει γέλιο εκεί πέρα μισό μέρος της πόλης — όμως εδώ που φτάσαμε δεν φταίνε μονάχα οι παίκτες. κάνεις μεγάλη συζήτηση για PPDA πάνω από δεκαπέντε εκείνοι έκαναν εκτός φόρμας μία φορά την περασμένη χρονιά όταν είχαν τους δύο Σουηδούς στο κέντρο — θυμάσαι; αυτοί εκεί εστίαζαν την μπάλα αποκλειστικά προς τον Σάντσες που έκανε κινητοποίηση σαν ελικοπτέρου ενώ γύρω του υπήρχε πεδίο νεκρών επειδή οι αντίπαλοι είχαν δώσει το σήμα πως εκεί βρίσκεται η αριστερή πτέρυγα κι έτσι γκρουπάρουν όλα μαζί. τι έγινε εκεί; μπήκαν μέσα εύκολα επειδή άλλαξαν πρόταση παιχνιδιού μέσα στα πρώτα τρία λεπτά — όχι επειδή είχαν άπειρες ιδιοφυΐες. τώρα λες πως όταν η ομάδα χάνει την μπάλα στην δική της περιοχή ξεκινάει σαν αργή ταινιάcria παραλία; ρε παιδιά, δώστε μου ένα μονό ένα παράδειγμα από πρωταθλητές εκεί που στην πρώτη ανάκτηση έχουν κατοχή εντός περιοχής τους πάνω από δεκαπέντε δευτερόλεπτα επειδή περίμεναν την μετάδοση του next track. στον Παναθηναϊκό το έχεις ζήσει εσύ αυτό; εγώ όταν πρωτοείδα τους δύο Σουηδούς εκεί πάνω να τρέχουν σαν τρελοί στην αντίθετή πλευρά επειδή κάποιος τους πέταξε μια μπάλα χαμηλά στο grass, κατάλαβα πως το ζήτημα δεν είναι τεχνικό — είναι ταχυδρομείο: αυτοί εκεί δεν εμπιστεύονται τίποτα άλλο εκτός από την προσωπική τους ιδέα της επιτυχίας. ομοίως με τον Πέλκα εκείνος έπαιξε μία χρονιά σαν πρωταγωνιστής επειδή είχε γύρω του οργανωμένη δομή κι όχι επειδή εκείνος μόνος του γνώριζε όλα τα κόλπα — θυμάσαι πότε τον Σάββα Παντελίδη τον είχαν αφήσει ελεύθερο στην αριστερή περιοχή εκεί εκείνες τις στιγμές; μπας και αυτοί εκεί πάνω ξεχνάνε πως δεν βρίσκονται σε ταινία του Αμερικάνικου τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής νικάει όλους τους εχθρούς μόνος του; χρειάζονται έναν που θα τους κάνει να δουν τον συμπαίκτη σαν πρώτο προηγούμενο κι όχι σαν φορέα newsletter. και μην μου λες για τους δύο γκάνγκστερς στον πάγκο — εδώ πάνω στηνudadόκησή μας στη πόλη της Athína εκείνος που αναλαμβάνει την ευθύνη σπάνια φορά γίνεται headline — μιλάμε για ομάδες που κάνουν counter χτίζοντας από την πρώτη στιγμή όχι τυχαία πιθανότητες αλλά οργανωμένη προσέγγιση. όταν η ομάδα σου έχει τρεις διαφορετικούς μέσους στο ίδιο παιχνίδι επειδή κανένας τους δεν αποφάσισε τι σημαίνει "επόμενη κίνηση", τότε εκείνος ο χώρος που λες ότι περισσεύει γεμίζει από σκόνη επειδή κανείς δεν έκανε το πρώτο βήμα — εκείνοι αφήνονται εκεί σαν spectators πάνω στο δικό τους γήπεδο. λοιπόν σκεφτείτε το έτσι: ένας οδηγός φορτηγού όταν βγαίνει στον αυτοκινητόδρομο δεν περιμένει τον επόμενο γύρο του δρόμου για να αποφασίσει πού θα στρίψει — αυτός βλέπει τον χώρο, πατάει γκάζι ή φρένο εκείνη την στιγμή. αυτοί εκεί πάνω θέλουν ακόμα να διαβάζουν τον χάρτη ενώ οι αντίπαλοι έχουν ήδη ξεκινήσει το ταξίδι τους — και μετά λένε πως η τύχη δεν τους χαμογελάει.

Ακόμα μία ιστορία σαν αυτή του γέρο στο λιμάνι της Ρόδου; Περιμένεις να δείς οργανωμένη μετάδοση όταν οι ίδιοι οι συμμετέχοντες βάζουν τις φωτογραφίες τους στις περιοχές των πλάγιων αντί να τρέχουν στην αντίπαλη περιοχή; Οι αριθμοί του PPDA δεν είναι τυχαίοι — είναι αποτέλεσμα: όταν η μπάλα βγαίνει πάνω στη γραμμή, αυτοί κλείνουν τους αγωγούς μεταφοράς σαν σωλήνες θέρμανσης το χειμώνα. Δεν περιμένουν εκείνοι τον αντίπαλο· εκείνος περιμένει *τους*. Και ξαφνικά αναρωτιόμαστε γιατί η φόρμα βγάζει DLLDL σαν αυτόματο; Επειδή εκείνοι δεν βλέπουν ποτέ την μπάλα να κινείται προς τα εμπρός — μόνο γύρω γύρω σαν ηλεκτρικό ρεύμα που γυρίζει στον εαυτό του. Λες πως όταν ο αντίπαλος αφήνει χώρους πίσω εκείνοι έχουν φούρια; Ναι, αλλά ποιος οργανώνει εκείνη τη φούρια; Ποιος αποφασίζει να στείλει τρεις παίκτες σαν μπουλντόζες στην αντίπαλη περιοχή ενώ η υπόλοιπη ομάδα στέκει σαν μαγνήτης στις δικές τους γραμμές; Κάποιος πρέπει να βάλει πρώτα το σχέδιο στο χαρτί πριν αρχίσει η επίθεση — αλλιώς γράφεις Ιστορίες Αγάπης πάνω στο δικό σου γκολ. Και μην αρχίζουμε με τα περί “εμπιστοσύνης στους συμπαίκτες”. Στις ομάδες που πραγματικά κάνουν πίεση ψηλά εκείνοι οι συμπαίκτες *ξέρουν* πως ο ένας στέκεται εκεί για λογαριασμό όλων — όχι επειδή έχει ιδιαίτερη αγάπη για την ομάδα, αλλά επειδή άλλαξαν τον προσανατολισμό τους σαν την βίδα ενός ποτιστήρι που γυρίζεις ανάποδα. Εδώ ακόμα ψάχνουν το ψωμί τους στον αγωνιστικό χώρο επειδή κανείς δεν τους είπε πως το ψωμί βρίσκεται *πίσω* από την μπάλα, όχι πάνω στο πιάτο μιας κατοχής. Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται ψυχολόγο — χρειάζεται κάποιον που θα τους βγάλει μια φορά έξω από το γήπεδο του Apóstolos Nikolaidis και θα τους δείξει πως λειτουργεί ο αέρας όταν κάποιος τρέχει όντως προς την αντίπαλη εστία αντί να στέκεται σαν ξενοδόχος στο δικό του ξενοδοχείο. Αλλιώς το DLLDL παραμένει το μοναδικό νούμερο που δεν αλλάζει.

Ρε παιδιά, το γήπεδο του Apóstolos Nikolaidis σήμερα το βλέπω σαν μια μεγάλη κουζίνα όπου κάποιος έχει βάλει όλους τους μάγειρες να περιμένουν την σειρά τους πριν καν ανάψουν τη φωτιά. Στο πρώτο ημίχρονο ισοφαρίζουν επειδή εκείνοι οι τρεις ομάδες πάνω από σας έχουν μάθει ότι αν αφήσουν τον Παναθηναϊκό να ολοκληρώσει μία οργανωμένη κατοχή, τότε εκείνοι αυτομάτως πιάνουν θέση πισώπλατα σαν θέατρο — μάλιστα τρεις φορές μέσα στο τελευταίο δεκαπενθήμερο αυτό συνέβη. Γιατί; Γιατί οι αντίπαλοι ξεκίνησαν την ανάκτησή τους από την περιοχή τους χωρίς αντίσταση, έκαναν τρεις μεταβιβάσεις στις πλάγιες και εκεί βρήκαν χώρο σαν κατεβασμένο πανί για τους ντρίμπλερ τους. Τώρα πείτε μου: όταν ένας μέσος σηκώνει το κεφάλι του πάνω από τη μεσαία γραμμή και βλέπει είκοσι μέτρα κενό μπροστά του, γιατί περιμένει να του σφύξουν το χέρι τρεις φορές πριν αρχίσει να τρέχει; Την προηγούμενη Κυριακή που έπαιξαν εκτός έδρας στον Βόλο εκείνη η κατοχή μέσα στη περιοχή που ξεκίνησε από τον ίδιο τον Πάγκο δεν κράτησε καν δεκαπέντε δευτερόλεπτα — εκείνος ο χώρος μετατράπηκε σε χρυσό της Ασίας επειδή δεν είχαν να σηκώσουν έναν αντίπαλο στον αέρα, ενώ εδώ μέσα στο γήπεδο της Athína μόνο κουρεύουν τα γρασίδια σαν καλλιεργητές λουλουδιών. Οι αριθμοί των PPDA πάνω από δεκαπέντε δεν είναι μέτρο άμυνας· είναι σύμπτωμα μιας ομάδας που νιώθει πως το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει μετά την ανάκτηση είναι να ξαναδώσει την μπάλα στους αντίπαλους επειδή εκείνοι έχουν περισσότερους παίκτες στη δική τους περιοχή. Κοιτάξτε την φάση που αναφέρθηκε πριν: όταν η ομάδα κάνει πέντε διαφορετικές μεταβιβάσεις στις πλάγιες εντός δεκαπέντε δευτερολέπτων κατοχής αντιπάλου, εκείνα τα πέντε δευτερόλεπτα είναι αρκετά για να δημιουργήσουν πέντε διαφορετικά σχήματα επίθεσης — κάτι που μόλις νιώθεις πως χάνεις τον έλεγχο, οι αντίπαλοι βρίσκονται ήδη στον κεντρικό χώρο σαν επιθέτες ενός φιλμ τρόμου. Την ίδια στιγμή οι δικοί μας τρεις γκάνγκστερς στον πάγκο περιμένουν την επόμενη εντολή σαν smartphone που φορτίζει — όχι επειδή είναι αργοί, αλλά επειδή κανείς δεν τους είπε πως το ποδόσφαιρο παίζεται πρώτα στο κεφάλι κι ύστερα στα πόδια. Και τώρα φτάνουμε στο μεγάλο παράδοξο: έχουν ικανότητα στα counter όταν αντιλαμβάνονται τον χώρο, όπως έκανε ο Πέλκας εκείνο το βράδυ ή όταν έβλεπαν ο Κότσιρας οργανωμένα τις επιθέσεις του αριστερού πλάγιου — εκείνοι εκείνες τις στιγμές γίνονται αυτοί που κάνουν damage επειδή δεν στέκονται σαν αυτοματοποιημένοι πωλητές σούπερ μάρκετ. Μα για να υπάρξει εκείνη η στιγμή πρέπει πρώτα να έχεις κάνει μία ανάκτηση υψηλά στο γήπεδο, όχι σαν αργή κινούμενη ταινία αλλαγής κατοχής στις πλάγιες. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στους παίκτες· βρίσκεται στον τρόπο που τους έχουν εκπαιδεύσει να σκεφτούν. Θυμάμαι όταν πρωτοήρθε ο Μπουζούκης εκεί πάνω: εκείνος δεν περίμενε να του δώσουν κάρτα επειδή έπαιξε σαν τρελός επειδή είχε γύρω του οργανωμένους συμπαίκτες που του έδιναν χώρο σαν κουρδιστό παιχνίδι. Αυτό το σύστημα δεν υφίσταται πια — το DLLDL είναι η λογική συνέπεια μιας ομάδας που δεν βλέπει τον αντίπαλο σαν αντίπαλο αλλά σαν αγοραστή στον ίδιο κατάστημα. Όταν ανακτήθηκε η μπάλα από τους δύο Σουηδούς εκείνοι εκεί έτρεχαν σαν τρελοί όχι επειδή ήταν γρήγοροι, αλλά επειδή κάποιος είχε σχεδιάσει εκείνη την γρήγορη μετάδοση — όχι σαν ερώτηση προς τον επόμενο συμπαίκτη, αλλά σαν δήλωση ότι εκεί πάνε να σκοτώσουν. Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται έναν ψυχολόγο — χρειάζεται έναν προπονητή που θα τους βγάλει μια φορά από την Athína και θα τους δείξει πως λειτουργεί ο αέρας όταν κάποιος τρέχει πραγματικά προς την αντίπαλη περιοχή αντί να περιμένει τους άλλους να σηκώσουν το χέρι τους. Αυτό δεν είναι θέμα εμπιστοσύνης στους συμπαίκτες· είναι θέμα εμφύτευσης μιας νέας κουλτούρας μέσα τους. Αλλιώς οι αριθμοί 44-26 μένουν εκεί σαν νεκροταφείο τίτλων — σίγουρα πιο σπουδαίοι από οποιοδήποτε DLLDL γραφόταν στο φυλλάδιο του αγώνα.