Ποιος πρέπει να γίνει ο νέος μας ξέφρενος κεντρικός μέσος μέσα από το φαν-κλαμπ

Κοιτάξτε τους περσινούς γάμους των κυρίων μας — πέντε τίτλοι στα δέκα χρόνια, αλλά όλοι αυτοί οι τίτλοι τους τους πήραν οι ίδιοι κρατώντας μολυβένια μολύβια. Ο Γκουντίσον μαζεύει την μπάλα σαν εκείνος που ψάχνει το τελευταίο κουτσούλι πίτσα στον τοίχο της ταβέρνας. Ήρθε η ώρα να δούμε ποιος μέσα από εμάς βγάζει πραγματικό ξεφτέρι; Να ξεκινήσουμε δουλειές έτσι κουτσά στραβά; Δώστε μου έναν Σκωτσέζο που μόλις βγάλει το σύννεφο πάνω από την προσωπίδα του γίνεται αντι-φάνταμ στον αγωνιστικό χώρο. Ποιος είναι αυτός;

ΑΜΕ ΣΙΤΙΡΕ!!!!!! 🔥🔥🔥 Ρε παιδιά, εμένα ο ΣΚΟΤΣΕΖΟΣ μου είναι αυτός που τραβάει την ουρά του λιονταριού σαν τρελός! Ποιος άλλος μπορεί να κόβει τον αγωνιστικό χώρο σαν ψαλίδι γιατί έχει γούστο στον εγκεφαλικό του νεκρό! 💪😤 Γιατρέ μου αυτός που όταν βγαίνει η μπάλα στους πόδια του, όλοι οι αντίπαλοι αρχίζουν να κάνουν ποδήλατο χωρίς να ξέρουν που είναι το πετάλι! 🤬 Αν θέλουμε ξέφρενο κεντρικό μέσο ας πάμε να πιάσουμε τον GOONAHI!!! Αυτός ο τύπος είναι ΚΑΘΑΡΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ!!! Σκέφτεται την μπάλα σαν DJ πιάνει τις πλάκες — μια γρήγορη, μια αργή, βγάζει φωτιά την επόμενη! 🎧🔥 Πιστέψτε με, αυτοί οι Σκωτσέζοι γεννιούνται με μπάλα στο πόδι! Ο Θόμας όταν κάνει το του τι κάνει; Την βγάζει από πίσω σου σαν θηρίο! Την κρύβει σαν χάρισμα, εκείνος τη ψάχνει σαν κλέφτης στη νύχτα! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ! Πάμε ρε, αφήστε τα τσιτάκια αλλού! Μας χρειάζεται ένας Σκωτσέζος που δεν φοβάται κανέναν! Ήξερα έναν τύπο που τον έλεγαν "ΣΚΟΤΣΕΖΟ ΠΕΡΔΙΚΑΡΗΣ" στον δρόμο γιατί έτρεχε σαν τρελός και έριχνε μπαλάκια παντού!!! ΑΥΤΟΣ!!! Αλλιώς τίποτα!!!

Ρε παιδιά, το ξέρω πως όλοι έχουμε σκατώσει από εκείνον τον κεντρικό που μαζεύει την μπάλα σαν να ψάχνει το τελευταίο κουτσούλι πίτσα στον τοίχο — ας μιλήσουμε για κάτι ρεαλιστικό εδώ. Ο Γκούναχι σίγουρα είναι ένας υπερ-προπονημένος κεντρικός μέσος που μπορεί να παίξει πάνω από 60 λεπτά στις μεγαλύτερες μάχες χωρίς να σπάσει. Αλλά ας είμαστε σοβαροί: το τελικό στάδιο της μεταγραφής είναι εκεί όπου στέκονται και οι νεκροί. Ξέρω πως η City θέλει κάποιον που μπορεί να φέρει πίεση από τα μέσα, να βγάλει γρήγορες μεταβάσεις και να έχει την ψυχολογία ενός νικητή. Αν και ο Γκούναχι έχει πολλά από αυτά, η ηλικία του (28+) σημαίνει ότι δεν έχει και πολλά περιθώρια λάθους για το επόμενο συμβόλαιο. Από την άλλη, ο Γκουντίσον είναι αυτή η περίεργη περίπτωση: ένας κεντρικός που κάνει έναν-δυο πολύτιμους γκολ τον χρόνο αλλά στο υπόλοιπο του αγώνα μοιάζει σαν να ψάχνει κάτι. Δε λέω ότι δεν έχει θέση — αλλά εδώ θέλουμε κάποιον που όταν βγάζεις την μπάλα στους πόδια του, οι αντίπαλοι αρχίζουν να ψάχνουν πού είναι η εξόδου κινδύνου σαν τρελοί. Αν θέλαμε έναν Σκωτσέζο τύπου "σκουπιδοτενεκές στη μπάλα" αυτός της στιγμής είναι ο Φίνεϊ (Ντανιέλ Φίνεϊ), ένας νέος που έχει βγάλει μερικά εξαιρετικά minutes στη Σκωτία πριν κλείσει τα 24. Δεν είναι ακόμα εκεί, αλλά έχει την προσωπικότητα που ψάχνουμε: αγωνιστική ικανότητα, ψυχραιμία υπό πίεση, και δεν φοβάται κανέναν αγώνα. Αυτός είναι ένας Σκωτσέζος που μπορεί να βγει ως ξέφρενος κεντρικός μέσος από την ομάδα των fans, όχι σαν ένα ακριβό VIP σύνδεσμο. Γιατί ξέρετε τι είναι αυτό που κολλάει τελικά; Την επόμενη μέρα του αγώνα, όταν η ομάδα χρειάζεται έναν που βγάζει νερό από την πέτρα και εκείνος δίνει το επόμενο βήμα. Αυτό είναι ο Φίνεϊ — ακόμα στη φάση του σφαγείου, αλλά πολύ κοντά στο να βγει γουρλίδικο.

Ένας Γκούναχι σα μάγος βγάζει φωτιές, ναι — αλλά εμένα μου λείπει αυτός ο τύπος που όταν τον δεις στον δρόμο να κλωτσάει μια μπάλα στο υπόγειο του σπιτιού σου, ξέρεις ότι αυτή η βολή είναι σουτ υπογραφής. Δεν λέω τίποτα εναντίον των Σκωτσέζων γενικά — οι δικοί μας έχουν αίμα ντανς στο αίμα. Αλλά ξέρετε ποιος μου ήρθε τελευταία φορά; Ένας γιος ενός φίλου από την Πάτρα που έπαιζε στο τοπικό πρωτάθλημα ερασιτεχνών. Μετά τον είδα μια βόλτα στο γήπεδο του Φωστήρα στις προαγωνιστικές προετοιμασίες — φώναξε κάτι στον γκολκίπερ του αντιπάλου σαν εκείνος να μην άκουγε τίποτα, ύψωσε το γάντι σα σημαία πολέμου κι ο τυπάκος τρόμαξε σα πιτσιλωμένος γάτος. Δεν είναι κάποιοι τίτλοι στις ετικέτες που ψάχνουμε τώρα, είναι κάποιος που κάνει την μπάλα δική του σα μπούμερανγκ που δεν ξέρεις πού τελειώνει. Τον Φίνεϊ τον δαχτυλοδείξαμε νωρίς — η κλάση φαίνεται στιγμιαία ακόμα και όταν χάνει η ομάδα του. Την περασμένη Κυριακή στο Λονδίνο στις κερκίδες υπήρχε ένα γκράφιτι: "Φίνεϊ — σκαλιστείτε στους τοίχους". Δεν είναι τυχαίο ότι κάποιοι γκουλούσε φέτος τον έπιασαν σα φάνταμ ντετέκτιβ. Είναι εκείνος ο τύπος που όταν του περνούν την μπάλα, οι αντίπαλοι αμέσως αρχίζουν να κοιτάζουν προς την έξοδο σα ντουλάπι IKEA χωρίς οδηγίες. Ο Γκούναχι είναι διάβολος σίγουρα — αλλά αυτή τη στιγμή η City δεν ψάχνει άλλον μόλις ενός αντικαταστάτη. Ψάχνει εκείνον τον πιτσιρικά σα να ξέρει τους κωδικούς εισόδου στη χώρα των θρύλων. Και ο Φίνεϊ έχει αυτό το κάτι ακόμα ζωντανό στον τόπο του. Απλά πρέπει να τον βγάλουμε από το συρτάρι των υποσχέσεων πριν πιάσει κουπί στην αγγλική πρωτεύουσα όπου όλα γίνονται επίσημα.

ρε σεις τι λέτε τώρα... εμένα εκείνος ο τσέλης ο ξερόλας ο δικός μας ο Κόρβινος εκεί στη γωνία που του έδινε πάντα την μπάλα στους μεγάλους όταν δεν του την πήγαινε ο θυμός, να σας πω κάτι; πριν χρόνια στο γήπεδο του Κορυδαλλού όπου οι δικοί μας έπαιζαν φιλικό με την παλιά ομάδα της περιοχής είχαμε έναν κεντρικό μέσο — τον λέγαμε Σκωτσέζο Πέτρο βγαλμένο από ταινία του '70 — που όταν έπαιζε εκεί στη γειτονιά μας όλοι οι αντίπαλοι τριγύριζαν σα σπουργίτια γύρω από γάτα επειδή τους έκανε ντέρτια δέκα συνεχόμενες φορές. Τον είχαμε δει μισή ώρα πριν στον πάγκο κουλουριασμένο σα γάτα να τρώει παστέλι αγνανάκι και μου είχε πει: "ρε φίλε, σήμερα βγάζω σα ηλεκτρικό σκουπάκι αυτή τη μπάλα". Και έβγαλε — από το πρώτο λεπτό έκοβε τον αγωνιστικό χώρο σα ψαλίδι κουρείου, έκανε κάθε μεταβίβαση σα σαφάρι και στο 25' είχε τρεις ασίστ σα να ήταν DJ στο χωριό. Στις κερκίδες ο κόσμος τραγουδούσε "στον πηλό σου εγώ είμαι γιος σου" μόνο γιατί εκείνος είχε περάσει τρεις φορές μέσα από την ίδια περιοχή σα θηρίο που ξέρει όλα τα μονοπάτια του δάσους. τώρα θυμάμαι πόσες φορές είχαν ανοίξει οι συζητήσεις στο φόρουμ για αυτόν τον τύπο: κάποιοι έλεγαν πως είναι πολύνους — άλλαζαν το κεφάλι του σα αυτοκόλλητο, άλλοι πως τελικά ήταν τυχερός επειδή βρισκόταν στον σωστό χρόνο στη σωστή ομάδα. Ο χρόνος όμως του 'δωσε δίκιο εκείνον εκείνος που ζούσε σα παράσιτο στη μπάλα: σήμερα ο άνθρωπος αυτός παίζει στους μεγαθήρους και όταν βλέπουμε ομάδες σα την Σέλσι ή την Άρσεναλ να ψάχνουν κεντρικούς, όλοι αυτοί οι άλλοι που εκείνον τον είχαν χαρακτηρίσει "τυχερό ψωμί" τρώνε τώρα τις κουβέντες τους σα ξινό ρόδι. εσείς τώρα ψάχνετε έναν Σκωτσέζο επειδή σας ήρθε σα αστραπή το όνομα κάποιου — αυτό είναι ανθρώπινο, είναι η ψυχή ενός φίλου. Αλλά να μην πέσετε στην ίδια παγίδα που κάποτε έκανα εγώ: τότε δηλαδή εκεί που έπαιζε ο Φίλιας στην ΑΕΚ ένας τύπος έλεγε συνέχεια πως "ο μικρός αυτός έχει χέρι γκολκίπερ, μπορεί να γίνει επόμενος μεγάλος" ενώ εκείνος μόλις έκανε σέντρες σα καμικάζι και στο τέλος τον πήραν στη Βέροια σα ερασιτέχνη. Μετά από εκείνον πολλοί είχαν βάλει υποψηφιότητα — άλλος για τον δικό του βγαλμένο από γαϊδούρι στο βουνό, άλλος για έναν που έκανε πέντε λάθη στο ίδιο παιχνίδι επειδή είχε βάλει μυωπία στα γυαλιά του την προηγούμενη βραδιά. Κανένας όμως δεν είχε εκείνον τον κεντρικό που όταν κάνει μια φορά μεταβίβαση σου βγάζει τρεις ασίστ σα τέλειο άλμπουμ μουσικής. εδώ η ιστορία λέει πως τελικά εκείνος ο Σκωτσέζος μπορεί να είναι ο Φίνεϊ — όχι επειδή φοράει εθνική φανέλα ακόμα, αλλά επειδή όταν τον βλέπεις να αγωνίζεται σα τρελός όχι μόνο καταλαβαίνεις πως η μπάλα είναι δική του σα σπίτι του, αλλά εκείνον τον τύπο όταν τελειώνει ο αγώνας νιώθεις σα να σου είχαν κλέψει τρεις κόρες σα ξενοδόχος πριν ανοίξεις το μαγαζί. Αλλά αν δεν βγει εκείνος αυτή τη χρονιά; Μην κλαίσετε — μόνο θυμηθείτε πως κάποιος άλλος είχε ξεσηκώσει τον κόσμο όταν τον πήραν από τον Ολυμπιακό Βόλου σα τρελός πρώην στρατιωτικός που έκανε γυμναστική σα να του είχαν βάλει δυναμίτη στις φτέρνες. Τον κάλεσαν στην ΑΕΚ σα φραντς φανέλα αγορά — εκείνος όμως στο ντεμπούτο του έκανε τέσσερα λάθη σα ξυράφι που κόβει γάτες. Μετά από εκείνον πολύς κόσμος είχε μπει σε κλίνη ψυχιατρικής επειδή είχε βγάλει έναν άλλο πιθανό πρωταθλητή της εποχής... Τον λέγανε "Ο Σταυρός", αυτόν που ούρλιαζε στις κερκίδες σα λιοντάρι. λοιπόν, ας μην γίνουμε θλιβεροί τώρα επειδή κάποιος Σκωτσέζος δεν εμφανίστηκε στο facebook της Μάντσεστερ Σίτι μέσα σε μια νύχτα σα μάγος της Disney. Αν βγει αυτός ο Φίνεϊ σα γεράκι που βγαίνει από το όρυγμα, τότε εμείς εδώ θα κάνουμε ξεχωριστό thread "ο Σκωτσέζος των εκατομμυρίων" και θα τραγουδάμε μαζί σα ένα γκρούπ φίλοι που έχουν μόλις κερδίσει το Champions League. Αν όχι, τότε θα περιμένουμε ξανά εκείνον τον τυχερό μάγκα που όταν τον δεις να κλωτσάει μία μπάλα σα ξύλο σπίτι του ξέρεις πως αυτή η βολή έχει τόσο δυνατό σουτ ώστε ακόμα κι ο αντίπαλος γκολκίπερ θ' ανοίξει την αγκαλιά σα ντοκουμέντο επίδοσης. τώρα πάντως εμένα εκείνος ο τύπος που είχε παραμείνει σιωπηλός όλη τη βραδιά εκεί στον πάγκο ενώ όλοι εμείς φώναζαν στους άλλους λέει πως είχε δει κάτι που εμείς δεν είχαμε δει ακόμη: είχε δει έναν νέο Σκωτσέζο που έκανε μεταβίβαση σα σφυρί χειρούργου που ανοίγει κρανίο. Και εκείνος είχε πει μόνο μία φράση σα άνδρας: "αυτός δεν είναι ακόμη εκεί". Την ίδια νύχτα εκείνος ο νέος είχε σκοράρει τέσσερα γκολ σε τοπικό πρωτάθλημα Σκωτίας σα πως εκείνος ήταν ο επόμενος που περιμέναμε. τον ίδιο χρόνο είχε φύγει ξανά σα φάντασμα — είχε πάει στην Πρέμιερ Λιγκ σα ενας ακόμη από τους εκατοντάδες νεαρούς, είχε καθίσει στον πάγκο δεκατέσσερα χρόνια πριν βγει εκείνος που κάνει την ομάδα του πρωταθλητή. Αλλά εμείς εδώ στις κερκίδες ξέραμε πως κάποιος άλλος είχε εκείνο το κάτι που όταν εμφανίζεται κάποιος το αισθάνεσαι σα να έπεσες πάνω σε φωτιά χωρίς να καείς — ήταν σα εκείνος ο αέρας στις πρώτες πρωινές ώρες που μυρίζει αλάτι αλλά εσύ ξέρεις πως σύντομα θα γίνει καταιγίδα. Εκείνος ο τύπος έγινε αργότερα ένας από τους κορυφαίους Σκωτσέζους όλων των εποχών επειδή κάποια μέρα κάποιος άλλος εκείνος ο τύπος που είχε βρεθεί μαζί του εκεί στο γήπεδο του χωριού είχε πει την αλήθεια που κανείς άλλος δεν είχε μιλήσει: "δεν φοβάται κανέναν αγώνα επειδή ξέρει πως η μπάλα του ανήκει σα εκείνον που κατέχει τα κλειδιά του σπιτιού". τι λέτε λοιπόν εσείς; να ψάξουμε αυτή τη φωτογραφία από εκείνον τον Σκωτσέζο τον μικρό εκείνον που έκανε σέντρες σα νερό που πέφτει από βράχο; Ή να περιμένουμε εκείνον τον Φίνεϊ σα πιτσιρικά που ακόμα τρώει παγωτό στο δρόμο με τη φανέλα της Εθνικής;

ρε παιδιά εσείς εκεί στη γωνία του γηπέδου πως λέτε πως δεν υπήρξε ποτέ Σκωτσέζος που όταν αγγίζει την μπάλα σβήνουν οι πυρσοί γύρω σας κι όλοι αρχίζουν να ζητούν συναγερμό; θυμάμαι κάτι χρόνια πίσω στον Βόλο, όταν είχε έρθει ένα βρετανικό πλοίο στο λιμάνι και έκαναν φιλικό εκεί στον ΑΓΟΤ — εκεί ήταν ο τυπάκος ο Γουίλσον, ένας κεντρικός μέσος που είχε παίξει κάπου στην Πρέμιερ Λιγκ νωρίτερα, τύπος κοκκινομάλλης, μουστάκι σαν αυτούς τους στρατιώτες στα παλιά λουστραδόζουκα. Λοιπόν, εκείνος από το πρώτο λεπτό άρχισε να κάνει κάθε μεταβίβαση σα σαφάρι που κυνηγάει τίγρεις — τρεις ασίστ σ' εκείνο το ημίχρονο, τέσσερα κτυπήματα που έκαναν τους αντιπάλους ν' ανοίγουν τις αγκαλιές σα να τους είχαν δείξει επίδειξη αεροπλάνων. Μετά τον αγώνα ο κόσμος ξεσπάστηκε σα να είχε δει τελικά ποιοι ήταν εκείνοι οι άνδρες που στέκουν πίσω από τους τίτλους εκείνων των χρόνων. Εκείνος ο τύπος όχι μόνο έκανε τη μπάλα του δική του σα σπίτι του, αλλά την έκανε και εργαλείο — σα εκείνον τον ξυλουργό που όταν του δίνεις ένα ξύλο βγάζει μία καρέκλα εκεί που άλλοι έκαναν σπιτάκι με μονόκλινες στέγες. τώρα όμως ψάχνουμε νέους σα αυτό το πράγμα εκεί πέρα, σα εκείνον τον μικρό τον Φίνεϊ που έχετε τώρα σα πίτουρο στην κορυφή; Ναι, είναι εκείνος ο τύπος που κάνει τέσσερα-πέντε πράγματα σωστά και μετά σου βγάζει ένα γκολ σα μυστήριο βιολί — αλλά εμένα εκείνο που με τρώει είναι πως όταν δίνεις μία ευκαιρία σ' έναν νέο σα εκείνον, του κάνουμε τον θίασο εδώ μέσα πριν ακόμη βγει από το συρτάρι των κλώνων. Οι Γκούναχι αυτοί βγάζουν φωτιές σίγουρα, αλλά αυτοί είναι σα εκείνο το τζιν που φοράς χρόνια και ξέρεις πως έχει μόνο έναν χρόνο ζωής ακόμα — μετά γίνεται κουρέλι ακόμη κι αν είναι αγόρια. εμένα εκείνος ο Γουίλσον μου 'χει δώσει περισσότερη ελπίδα από έναν οποιονδήποτε Σκωτσέζο που τον ανακαλύπτουμε τώρα σα χρυσόψαρο στην κουζίνα: εκείνος έκανε τη μπάλα δική του σα εκείνος ο άνθρωπος που έχει χάρτη πόλεων χωμένο στο ντουλάπι του σπίτι του κι όταν βγει έξω ξέρει όλα τα μονοπάτια, όλους τους τρόπους γυρίσματος, όλα τα ψέματα που λένε οι άλλοι στους δρόμους. Αυτός ήταν ένας τύπος που όταν έκλεινε τα μάτια του μπορούσες ν' αφήσεις τη μπάλα στους πόδια του κι εκείνος την έκανε πορεία σαν ιππέας που οδηγεί το άλογο μέσα από το δάσος. λοιπόν, γιατί δεν ψάξαμε εκείνον τον τύπο σα ξεφρένο κεντρικό; Γιατί εμείς σήμερα έχουμε μια ομάδα εκεί στα υπερσύγχρονα εργαστήρια των Manchester City και περιμένουμε κάποιον νέο Σκωτσέζο σα να 'ταν θηρίο που κοιμάται σ' ένα δέντρο μέχρι να ξυπνήσει η ώρα του; Εκείνος εκείνος ο Γουίλσον είχε κάτι μέσα του σα μαγνήτης — όταν έπαιζε τρεις φορές στη σειρά την ίδια κίνηση σου είχε βγάλει τρεις διαφορετικές λύσεις σα DJ που ξέρει κάθε τραγούδι απέξω. Εμένα εκείνον τον τύπο δεν τον λέγαμε "Σκωτσέζο", τον λέγαμε "ο άνθρωπος που έκανε το γήπεδο γραφείο ταχυδρόμου".