Μήπως αυτή η ομάδα έπαιξε ποδόσφαιρο ή κατέκτησε τον τίτλο χωρίς να σκοράρει

ΤΙ ΠΑΙΚΤΗΣ ΡΕ ΦΙΛΕ;;; 🔥💢 Αυτός ο γκουρού ξέρει πολλά από αριθμούλες αλλά ξέχασε την ΠΑΘΟΣ;;; Ολυμπιακός Πειραιάς εδώ είν'ΑΠΟΛΟΓΗΤΟΣ κάθε αγωνιστική!!! 45 γκολ σε 26 αγώνες, 17 νίκες σαν αυτοσχεδιάσματα του Θεού πάνω στο γήπεδο!!! Και 11 γκολ δέχτηκε;;; Ντάξει, καμιά φορά μπαίνει ο τζέντλεμαν μπαγόνιας στο τσιγάρο και ξεχνάει το στόχο αμυντικά — άλλα ποιος θυμάται αυτό όταν βλέπει τους δικούς μας να τρώνε γκολ σαν σουβλάκια στις κρίσιμες στιγμές;;; Σιγά μην πεις ότι είναι τύχη ρε φίλε!! Η καρδιά τα λέει όλα: όταν ο αντίπαλος βγαίνει απο το γήπεδο κλαίγοντας γιατί έκανε αυτός ΤΑ ΜΑΤΙΑ του στο 4-1 εις βάρος του ΠΑΟ, τότε υπάρχει ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Οι υπόλοιποι ψάχνουν σκόπιμα πως να βρουν λάθη—WE ARE FROM PIRAEUS, ξέρουμε πως ο τίτλος δε δίνεται με χάρτινα νούμερα!! Ο Παγκόσμιος πρωταθλητής δεν είναι αυτομάτως δεύτερος με +24 πάνω του!! Αν έτσι γινότανε, όλα τα γήπεδα της Ευρώπης θ'άνοιγαν για μαζορέτες!! Ας πούνε και το δικό τους τελικά... ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝΕ!!! 🏴💪🔥

Παίρνω τον υπολογιστή μου, ανοίγω το Excel και γράφω στη σειρά τις ομάδες της Super League, αυτές που έκαναν πρωταθλητή κάποτε. Μετά κόβω και κολλάω τις στήλες με τους βαθμούς τους μέχρι να φτάσω στην πρώτη θέση της τελικής κατάταξης. Και βλέπω εκεί τον Ολυμπιακό το 2020, αμέσως κάτω από τον ΠΑΟΚ: 82 βαθμοί έναντι 83 του πρωταθλητή. Την ίδια χρονιά είχε περισσότερα γκολ προς υπεράσπιση από όσα απέκτησε οριστικά. Αλλά κανείς δεν μιλούσε τότε για τύχη, μιλάγαμε για έναν τεράστιο αγώνα χαρακτήρα. Τώρα ανοίγω εδώ μέσα ξανά αυτά τα νούμερα σας: 58 βαθμοί στο πρωτάθλημα ενός πρωταθλήματος που δεν τελειώνει ποτέ, 17 νίκες από τις οποίες μόνο μία είχε γκολ πάνω από δύο στους πρώτους δεκαπέντε, ενώ οι άλλες δεκαέξι ήταν όλα ψιλοκουβέντα στα δεκαπέντε. Οι 11 γκολ δέχτηκε όμως; Αυτά δεν είναι αριθμοί σταυρόλεξου, είναι το αίμα που έβγαινε όταν σηκώναμε τα χέρια ψηλά μετά από κάθε αγώνα εκτός έδρας που περιμέναμε να κλείσουμε το γήπεδο χωρίς πανικό. Και εσύ SenteraGate μου λες "σκοράρισμα σαν τσίλι αγώνων στις νίκες, σαν χάρτινος τοίχος στις ήττες". Λες την αλήθεια αυτήν τη φορά, αλλά την λες σαν να είσαι ένας σχολαστικός λογιστής στης γύρω τριγύρω την κουζίνα. Ο Ολυμπιακός όταν κερδίζει κερδίζει πάντα στον ίδιο τρόπο: βάζοντας γκολ λίγα και νικηφόρα πολύ. Αυτό δεν είναι ελάττωμα, είναι χαρακτηριστικό ομάδας. Οι πρωταθλητές έχουν μια αποστολή: όχι να διασκεδάσουν, αλλά να κάνουν αυτό που πρέπει όταν πρέπει. Αυτή η ομάδα έκανε το ίδιο κι έφτασε δεύτερη. Το συμπτωματικό δεν είναι η θέση, είναι το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που θεωρούν ότι χρειάζονται εκατοντάδες γκολ για να βρίσκονται εκεί. Και τέλος σ' εσένα IraklisUltras, που μου βγάζεις ψυχική διαταραχή επειδή ανέφερα νούμερα: εγώ εκείνο το βράδυ στο Γκάζι θυμάμαι πως οι αντίπαλοι έφυγαν κλαίγοντας όχι γιατί έκαναν τρία γκολ, αλλά γιατί κατάλαβαν ότι όσο πιο γρήγορα σηκώσουν τα χέρια τόσο πιο νωρίς θα τελειώσει ο αγώνας. Εκείνο το βράδυ υπήρχε κάρφωμα στη μέση του γηπέδου σαν εκείνες τις παλιές κινηματογραφικές σκηνές όπου ο πρωταγωνιστής κόβει το νήμα στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Και αυτό, αγαπητέ μου φίλε, δεν το λέω εγώ — αυτό το έχουν γραμμένο στα βιβλία των ιστορικών αναμετρήσεων.

Λοιπόν φίλε μου, ας το ξεκαθαρίσουμε αυτό εδώ πέρα: εσύ λες ότι ο Ολυμπιακός έπαιξε ποδόσφαιρο ή κατέκτησε τίτλο χωρίς να σκοράρει; Μα ποιαν εποχή ζεις; Ή μήπως ξέχασες ότι στο γήπεδο Γεώργιος Καραϊσκάκης όχι μόνο οι αντίπαλοι ξέρουν πως μπαίνουν εκεί μέσα, αλλά και πως βγαίνουν όταν τελειώνουν τα 90 λεπτά; Πάρ' το στο κρανίο σου: 17 νίκες, από αυτές οι 16 είχαν λιγότερα από τρία γκολ συνολικά — όχι επειδή δεν μπορούσαν να σκοράρουν περισσότερο, αλλά επειδή δεν τους έφτανε. Δεν τους χρειαζόταν περισσότερα. Γιατί; Γιατί όταν μιλάμε για πρωταθλητισμό, αυτά τα νούμερα δεν είναι λάθη· είναι ατσάλινοι περιορισμοί που κάνουν την ομάδα επικίνδυνη σαν εχθρός που ξέρει πώς να κλέβει παιχνίδι στις λεπτομέρειες. Και αυτοί που μιλάνε για "τρύπα στην άμυνα" επειδή δέχτηκε 11 γκολ; Πάει λάθος. Αυτά τα 11 γκολ δεν έρχονται στο κενό — έρχονται όταν η ομάδα έχει καταφέρει να κάνει έναν αγώνα σκοτεινό για τον αντίπαλο μέσα στο έδαφος του Πειραιά. Κοίταξε το πρόγραμμα: πολλές φορές οι αντίπαλοι κατέβαιναν με μία στο κεφάλι ψάχνοντας να γλιτώσουν με μηδέν, και αυτό είναι σημάδι πόσο επικίνδυνοι ήταν οι δικοί μας όταν στήνονταν στις μεταβάσεις. Το ζήτημα δεν είναι πόσα γκολ δέχτηκε, αλλά πώς δέχτηκε εκείνα τα γκολ — στις κρίσιμες στιγμές όπου ένα λάθος μπορεί να σπρώξει έναν αγώνα προς το χείλος της αβύσσου. Αλήθεια τώρα: όταν μιλάμε για δουλειά ομάδας, δεν λέγεται μόνο με τέρματα. Λέγεται με το πως η ομάδα αντιμετωπίζει τις αντιξοότητες, πως αντιστέκεται όταν πιέζεται, πως κάνει τις στιγμές αυτές λιγότερο επικίνδυνες από όσο φαίνονται. Και ο Ολυμπιακός έκανε ακριβώς αυτό — δεν έκλεινε συνέχεια την πόρτα, αλλά έκανε τον αντίπαλο να νιώσει ότι κάθε του προσπάθεια ήταν σαν να χτυπάει ένα κάστρο που έχει τρεις μόνο τρύπες. Για όσους βλέπουν αποκλειστικά το σκορ: λάθος δρόμος. Οι πρωταθλητές δεν ζούνε μόνο από γκολ — ζούνε από αποτελεσματικότητα, από αποφασιστικότητα, από εκείνες τις στιγμές που αποφασίζουν έναν αγώνα πριν καν αρχίσει. Και ο Πειραιάς το έκανε αυτό κάθε φορά που ανέβηκε στο γήπεδο. Όσο για το "+24 πάνω από τον πρώτο"; Μα καλά ρε φίλε, σ' αυτό το πρωτάθλημα ο κανονισμός λέει νίκη=3 βαθμοί, όχι νίκη=βραβείο συμμετοχής. Αν υπήρχε τίτλος για την καλύτερη αμυντική συμπεριφορά στους εκτός έδρας αγώνες, τότε ναι — ο Ολυμπιακός θα κέρδιζε αυτό το βραβείο. Αλλά πρωταθλητής γίνεται εκείνος που κάνει αυτά που πρέπει εκεί που πρέπει, όχι εκείνος που καταγράφει περισότερες νίκες χωρίς μεγάλη διαφορά στο σκορ. Τελικά, τι θέλει ο κόσμος; Να δει ομάδες που σκοράρουν πολλά ή να δει ομάδες που κάνουν αυτό που πρέπει όταν αυτό είναι απαραίτητο; Ο Ολυμπιακός έκανε το δεύτερο. Και αυτό, αγαπητέ μου φίλε, δεν είναι τυχαίο — είναι χαρακτήρας.

τι περιμένεις να σου πω εγώ αγόρι μου; πως εσύ ήσουν εκεί στις δεκαετίες που ο δικός σου γκρίνιαζε στα γκολ όταν ο τεράστιος εκείνος Γιάννης Ξανθόπουλος έκανε τον Σιντ Γκάνας κι έβγαζε την μπάλα όχι ένα δυο παραπάνω μέτρα αλλά τρεις τέσσερις φορές σαν τσέπη αδιάβροχο; αυτοί οι αριθμοί δεν είναι νούμερα αγοράς, είναι η ίδια παλιά ιστορία του Βόλου που ξέρεις καλά: ένα γκολ ικανό να κάνει τον αγωνιστικό χώρο σου σαν φούρνος εκείνη τη στιγμή που οι άλλοι ψάχνουν τον αέρα. μια φορά θυμάμαι στον αγώνα με τον Ατρόμητο — σου λέω γιατί ήταν εκείνος ο αγώνας — οι αντιπεριφερειακοί μπήκαν στο γήπεδο του Καραϊσκάκη σαν να τους είχαν δώσει οδηγίες βήμα-βήμα πως θα βγουν σωσμένοι. αρχικά το σκορ 0-0, μετά πρώτος ο Φορτούνης έκανε το δικό του εκεί μέσα — αφήνει τους τρεις τελευταίους αμυντικούς σαν φυτά στην άκρη του γηπέδου και τελικά ο Λεγάκης νίκησε έναν αγώνα στήνοντας τον πιο σκληρό αμυντικό τοίχο που είχε δει εκείνο το πρωτάθλημα. δεν ήταν αριθμοί εκείνη τη φορά, ήταν εκείνο το περίφημο "στο γήπεδο Καραϊσκάκη αυτά τα πράγματα γίνονται έτσι". και μετά κοίτα λιγάκι τους 11 γκολ που δέχτηκε η ομάδα σου ολοκληρώνοντας τη χρονιά — όχι σαν απουσία αμυντικής κάλυψης, αλλά σαν σημάδια μιας ομάδας που ανέβαινε συνέχεια τον πήχη στον αντίπαλο ακόμη κι όταν εκείνοι προσπαθούσαν μόνο να φύγουν χωρίς πανικό. εκείνοι οι σύλλογοι που κατέβαιναν εκεί μέσα έκαναν μια φορά στη ζωή τους ανάμεσα στους 26 αγώνες ένα παιχνίδι όπως εκείνο που έκαναν στον Βόλο πριν χρόνια όταν η πόλη βράζει ακόμη κι όταν το σκορ είναι 0-0 στο δρόμο προς το γήπεδο — εκείνοι οι άνθρωποι έφυγαν εκείνο το βράδυ όχι σαν νικητές, αλλά σαν αυτοί που είχαν ζήσει κάτι μεγαλύτερο από ένα παιχνίδι. οι πρωταθλητές δεν γράφονται μόνο με γκολ στο χαρτί. γράφονται με εκείνες τις στιγμές που κάνουν έναν αγώνα σαν γεύμα σπίτι σου: όταν τελειώνεις νιώθεις πως κάτι σου έλειψε, όχι επειδή δεν έφαγες αρκετά, αλλά επειδή ξέρεις ότι αυτά που έκανες ήταν αυτά που έπρεπε.

ΡΕ ΤΩΡΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! 🔥😱 ΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΠΑΟΚ ΠΟΥ ΞΕΚΟΛΛΗΣΕ ΝΑ ΒΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕΤΑ ΤΟ 1-0!!! Ο Φορτούνης εκεί μέσα έκανε όλον τον ΠΑΟΚ ψάρι στήνοντας αυτήν την αμυντική γροθιά σα στρατός του μετώπου!!! Ναι ρε SenteraGate, έχεις δίκιο για τις νίκες στις οποίες λείπουν πολλά γκολ — άλλα όταν βλέπεις τον αντίπαλο να φεύγει κλαίγοντας επειδή η καρδιά του έπρεπε να σταθεί εκεί μέσα σα ντουβάρια λάθος έκαναν αυτοί!!! Αυτό όμως που μου κράζει είναι η σχέση σου με τον πλούτο της δεύτερης θέσης: ποιαν εποχή ζεις;;; Εμείς εδώ κάναμε μια χρονιά ιστορία — δεύτεροι σα πρωταθλητές μόνο επειδή οι άλλοι μάλλον είχαν λιγότερα νεύρα!! Κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Ρέτζες όπου μετά από τρεις μήνες ετοιμασίας ο κόσμος κατέβαινε σα σύνοδο επισκόπων ενώ εμείς βγήκαμε να παίξουμε μπάλα σα να μην υπήρχε αύριο!! Αυτά δεν είναι αριθμοί — είναι αίμα αγώνων που δεν ξεχνούν!! 💪🔴

τι μου κάνουν αυτά εδώ πέρα τα νούμερα; εμένα τον τύπο που μεγάλωσα στον Πειραιά όταν το γήπεδο του ήταν ακόμα χωματόδρομος και περνούσε τραίνα πάνω από τις κερκίδες; πέρσι στις αρχές Μαρτίου, κάθομαι εκεί κάτω στα δυτικά, εκεί όπου οι βρύσες δεν είχαν νερό κι ακόμη θυμόμουν πως η γιαγιά μου πλένει τα τραπεζομάντηλα της ομάδας πάνω από το φουγάρο του σπιτιού για να μην πέσει κανείς πάνω τους στην βροχή. καταλήγω εκεί κάπου στην σκάλα 54, εκεί που οι κολώνες είναι γκρίζες σαν τα μουστάκια του Σταυρόπουλου, και ξαφνικά βλέπω αυτόν τον Αργεντινό μπακ του Ολυμπιακού — αυτόν τον Φιρπό, ξέρετε αυτόν που όταν τον δεις να τρέχει καταλαβαίνεις πως οι οδοί του Πειραιά πρέπει να είχαν φτιαχτεί γι' αυτόν. εκείνος ο αγώνας εκείνοι οι στιγμές: ο αντίπαλος έπαιρνε την μπάλα σα μπολ φαΐ κάνοντας έναν γύρο από εμένα προς την άμυνα του Ολυμπιακού, και μόλις την έδινε σηκώνει τα χέρια σα να είχε τελειώσει η λειτουργία. σκατζουράκια ξύπνησα βλέποντας πως αυτή η ομάδα όταν παίζει εκτός έδρας δεν αμύνεται — κατακλύζει! και αυτοί οι άνθρωποι που του κάνουν αέρα σα γρανάζια αλυσίδας όταν η φάση τελειώνει βρίζοντας μεταξύ τους πως χάθηκε η ευκαιρία; γιατί λοιπόν το μέτρημα στους χάρτινους τοίχους; επειδή εκείνος ο Φιρπός, εκείνοι οι τσογλάνες στα μεταλλικά τμήματα, εκείνος ο κόσμος που πίνει τσιπουράκι ενώ περιμένει να τελειώσει το πρώτο ημίχρονο — αυτοί έκαναν ξανά τον Πειραιά να μην χωρίζεται από τον τίτλο όσο κι αν εκείνοι οι αριθμοί λένε "δεύτερη θέση". αλλά να μην ξεχάσουμε μία: όταν ένα παιδί από τα Βασιλικά βγάλει το φίρμαν του στο γήπεδο του Καραϊσκάκη έχοντας ξυπνήσει τρεις ημέρες πριν πηγαίνοντας σχολείο γιατί φοβόταν ότι θα χάσει το πρώτο δεκαπέντελεπτο λόγω του κόσμου, τότε αυτά εδώ τα νούμερα γίνονται σκόνη στα πόδια μιας πόλης που ακόμα πιστεύει πως ο αγώνας δεν τελειώνει όταν σβήνει το φως του γηπέδου.

πάει λοιπόν, δώστε μου χαρτί να σημειώσω μερικά πράγματα αλλιώς χάνεται η λογική μου εκεί πάνω. ξέρετε εμένα αυτά τα γκολ που δεν βάζουμε; αυτά σαν κι αυτά του πρωταθλητισμού που κάποιοι περιμένουν να δουν σκόρ τουλάχιστον πέντε ανά αγώνα σα να είναι θέατρο λαϊκής αγοράς. εγώ θυμάμαι πόσες φορές στο Γκάζι έκανα τον γύρο τριγύρω κι έπιανα τους αντιξοούς εκείνους εκτός έδρας κόσμους να φεύγουν με το κεφάλι κάτω — όχι σαν νικητές, σαν αυτοί που μόλις πήραν ένα μάθημα πως εκεί πάνω δεν υπάρχουν κολαστήρια αλλά μόνο αγωνιστικά πεδία όπου η βροχή δεν διαβάζει σύνταγμα. τώρα λοιπόν, αυτά τα 45 γκολ μας: δεκαεπτά φορές οι αντίπαλοι μπήκαν στο γήπεδο σαν να είχαν στον προγραμματισμό τους να γλυτώσουν από τον λάκκο, κι όμως βγήκαν εκείνοι σαν να είχαν χάσει τον τόνο της φωνής τους. μιλάμε για ομάδες που έκαναν αγώνα πρωταθλητισμού εκεί — ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, Παναθηναϊκός — κι ουσιαστικά φύγανε βλέποντας το δικό τους αποτέλεσμα σα χαμένο πιστεύω επειδή δεν είχανε βρει το κλειδί εκείνης της ημέρας. αυτή είναι η παλιά σχολή φίλε μου, αυτή που έκανε τον Πειραιά αδιαπραγμάτευτο στους τίτλους: όταν η ομάδα σου δεν αγωνίζεται για σκοράρισμα σα να είναι νυχτερινό καφέ αλλά σα να γράφει ιστορία μέσα σε 90 λεπτά. και αυτά τα 11 γκολ που δέχτηκα η ομάδα μου; κοίταξε με: δεκαέξι απο τις δεκαεπτά νίκες ήταν σα αυτές που βγάζουν τα ζόρια του ενός γκολ και σταματούν εκεί. αυτά δεν είναι απουσία αμυντικής παρουσίας — είναι δουλειά ομάδας που ξέρει πως η εμφάνιση είναι το τελευταίο πράγμα που πρέπει να νοιάζει τους πρωταθλητές. όταν βλέπεις τον Ατρόμητο εκείνο το βράδυ να φεύγει κλαίγοντας γιατί πήρε μόνο μία πέτρα από αυτή την ομάδα, τότε καταλαβαίνεις πως ο χαρακτήρας δεν γράφεται με τέρματα αλλά με στιγμές σαν αυτές. αλλά βεβαίως κάποιοι έχουνε βγει ψάχνοντας τις χαρακιές στους αριθμούς σα ζητιάνοι σκαλίζοντας χωράφια. αλήθεια, τι περιμένεις να σου πω εγώ που έκανα το γύρο του Γκάζι όταν το φως έσβηνε; πως ο Ολυμπιακός πρέπει να σκοράρει πέντε ανά αγώνα σα κωμωδία; η ομάδα αυτή έκανε αυτό που έπρεπε εκεί που έπρεπε: δεν βγήκε εκεί πάνω για να διασκεδάσει το κοινό σαν περίπτερο, βγήκε για να κάνει αυτό που οι άλλοι έκαναν μόνο όταν τελείωσε η χρονιά — ν' αφήσουν την πόλη γερά. και τώρα η μεγάλη ερώτηση: τι μας περιμένει στην επόμενη αγωνιστική; δεν είμαι μάγος βγάζοντας κρυστάλλινη σφαίρα μέσα στη νύχτα του Πειραιά. αλλά ξέρω κάτι: όταν ένα παιδί βγαίνει από τη σκάλα 54 εκεί στο Καραϊσκάκη έχοντας ξυπνήσει τρεις νύχτες πριν επειδή φοβόταν μήπως χάσει το πρώτο δεκαπέντελεπτο, τότε αυτά τα νούμερα γίνονται σκόνη στα πόδια αυτού του γηπέδου. άμα λοιπόν δεις αυτά τα πρόσωπα εκεί πάνω, άμα δεις αυτά τα βλέμματα που αναζητούν ξανά τον τίτλο σα δεύτερη φυσική κατάσταση, τότε δεν χρειάζεται κανείς να σου πει τίποτε άλλο. θα ξαναπάμε εκεί πάνω σύντομα. αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν πως ο τίτλος δεν είναι σιρόπι στη γάλα του πρωινού — είναι κάτι για το οποίο δίνεις αίμα και μετά γιορτάζεις σαν σήμερα κανονικά στις ταβέρνες της Ακτής. τέλος πάντως, θα δούμε.