Μπορούν άραγε τοι們ς Σάντ Πάουλι να κάνουν ένα τρίγυρο αλλαγών μέσα στο ανοιξιάτικο…

Εσύ εδώ με τα δεκαέξι δευτερόλεπτα αέρα να ξεχειλώνουν σαν μπίρα ζεστή στου εκτός έδρας ξενοδόχου; Αυτοί οι τύποι στο Millerntor έχουν βρει τρόπο να γλιστρούν από τα γκολ σαν γυάλινα κουνουπιέρες στους λίγους τους αμυντικούς — μία σέντρα, δύο τυπάρες στον τερματοφύλακα, και ξανά στην τάξη για τον επόμενο γύρο δωμάτιο με ξεναγό. Πάμε τώρα στο ζουμί: λες πως χρειάζονται τρεις αλλαγές εκείνες τις ζωτικές στιγμές, όχι δεκαπέντε. Σωστό είναι, αλλά όχι για τους λόγους που φαίνεται. Οι κινήσεις των παικτών εκείνες δεν είναι νάνοι γυμνασμένοι μόνο για επίδειξη αμυντικής φόρμας, είναι εθισμένοι στο πώς *βλέπουν* το γήπεδο σαν κάτι στατικό — στέκονται σαν πινάκιοι τηλέφωνου στη σιωπή των πρώτων δέκα δευτερολέπτων μετά την ανάκτηση της μπάλας, αντί να τρέχουν σαν αστραπή προς τον επικίνδυνο χώρο. Παράδειγμα μπαμ: ο αμυντικός που πέφτει επιθετικός εκείνη τη στιγμή — όχι για να βάλει ένα γκολ, αλλά για να τραβήξει έναν αντίπαλο μακριά από την περιοχή ώστε η ομάδα να μην στέκεται πέντε μέτρα πίσω σαν αγόρια του γηπέδου. Μία τέτοια κίνηση δίνει δέκα δευτερόλεπτα περισσότερου αέρα, ναι, αλλά η ουσία είναι πως εκείνοι οι δέκα δευτερόλεπτα μπορούν να γίνουν χρυσός χρόνος — αρκεί κάποιος εκεί πάνω να μην περιμένει την μπάλα σαν αυτοκόλλητο στην τσέπη, αλλά να την *αποσπάσει* από τον αντίπαλο με κίνηση επίθεση-απόκτηση. Και μετά έρχεται η δική σου αγωνία: η ομάδα έχει 28% κατοχή στην περιοχή του αντιπάλου στις πρώτες δέκα λεπτά του δευτέρου ημιχρόνου γιατί εκείνοι τρεις παίκτες που μπήκαν επέστρεψαν πίσω σαν τζόκερ μετά την κλήρωση — όχι γιατί δεν προσπαθούν, αλλά επειδή ακολουθούν το πρωτόκολλο της τσέπης χωρίς την έξυπνη πινελιά εκείνης της πρώτης κίνησης που δημιουργεί χώρο. Ρε παιδιά, εδώ δεν μιλάμε για νούμερα σαν ντουλάπες—μιλάμε για το πως μία ομάδα που χάνει σαν μπουκιά ψωμί αλλά βρίσκει γκολ στα τελευταία λεπτά πρέπει να αλλάξει όχι το *πόσοι* αλλά το *πού* στέκονται. Στην Κολωνία εκείνο το γκολ ήρθε όχι επειδή οι συμπαίκτες βρήκαν τελικά πόδι μέσα στην περιοχή, αλλά επειδή ένας από αυτούς άλλαξε ρόλους εκείνη τη στιγμή — ένας μέσος πήρε την μπάλα κοντά στη μεσαία γραμμή, επέστρεψε δέκα μέτρα πίσω σε τρία δευτερόλεπτα, και αμέσως η ομάδα είχε πάνω από δεκαπέντε άτομα εκεί πάνω. Αλλά πώς; - Ο μέσος εκείνος ήταν εκείνος που έπαιξε τον ρόλο του "τροχαίου πιόνου": όχι νάνος γυμνασμένος μόνο για αμυντική φόρμα, αλλά επιθετικός εκεί όπου έπρεπε. - Οι τρεις αλλαγές που ψάχνεις δεν είναι τρεις περισσότεροι επιθετικοί, αλλά τρεις κινήσεις που δημιουργούν χώρο εκεί που δεν υπήρχε. - Δεν χρειάζεσαι δεκαπέντε δευτερόλεπτα αέρα όταν μία σωστή κίνηση δίνει δέκα — και αυτά τα δέκα δευτερόλεπτα μπορούν να γίνουν οι δικοί σου δεκαέξι όταν οι άλλοι στέκονται ακόμα σαν αγάλματα στην άμυνα τους. 🤡

πωπω ρε παιδιά τι θέαμα δίνουν αυτοί οι out of touch τύποι με το Millerntor; δεκαέξι δευτερόλεπτα αέρα ανά αγώνα ε;; βάλτε τους να δούνε ένα ματς της δεκαετίας του '80 εκεί στο μπάστα σπίτι τους, όταν οι πάπποι μας έκαναν τρίγυρους αλλαγών σαν κανονικοί καλλιτέχνες και όχι σαν νούμερο κατάστημα. ακούστε, βρήκα κάποτε έναν παλιό录像 του αγώνα Σαντ Πάουλι - Κολωνία του 1989 — εκεί που είχε γίνει φοβερό επεισόδιο με κόκκινη κάρτα στον τερματοφύλακα των γηπεδούχων μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά. Ήταν 0-0 μέχρι το 78ο, όταν μπήκαν δύο αλλαγές στη δεύτερη περίοδο: ένας επιθετικός που στήθηκε σαν εμπροσθοφυλακή εκεί που δεν τον περίμενε ο αντίπαλος, και ένας εξτρέμ που άλλαξε θέση με έναν αμυντικό εκεί που είχε ανοιχτεί η πλάτη του συμπαίκτη του. Την επόμενη στιγμή η ομάδα είχε τέσσερα άτομα εκεί πάνω, ο διαιτητής έδωσε κόρνερ, και μέσα από εκεί ήρθε το γκολ της ισοπαλίας. όχι τυχαίο. τώρα εσείς μου λέτε για αυτούς τους σημερινούς δήθεν "σχεδιασμούς" που τους κάνουν τρεις αλλαγές σαν τζόκερ μετά την κλήρωση; εμένα μου μοιάζουν περισσότερο σαν δάσκαλοι που ξεχνούν να γράφουν στον πίνακα όταν η τάξη έχει αρχίσει τον μουτζούρωμα. η ομάδα εδώ δεν χρειάζεται να αλλάξει δεκαπέντε πράγματα — χρειάζεται μια σωστή μετακίνηση εκεί όπου η γωνία γίνεται ευθεία και η ευθεία γωνία. αυτός ο αμυντικός που πέφτει επιθετικός εκεί στη στιγμή που χάνεις την μπάλα στον αέρα — όχι για να παίξει ντρίμπλα σαν φιλάθλος στον κυλικείο, αλλά για να τραβήξει εκείνον τον αμυντικό έξω από την περιοχή ώστε η ομάδα να μην στέκεται σαν κοπάδι γαϊδούρια στον τόπο της ανάπαυσης τους. και μην μου πείτε για το τσέπης πρωτόκολλο — εγώ έβλεπα αγώνες όταν τα σέντρες ήταν άλλο πράγμα και όχι σαν τσίχλες φτιαγμένες από gumtree δίπλα στον πάγκο. εκείνοι οι δεκαέξι δευτερόλεπτα αέρα δεν είναι ατύχημα, είναι σύμπτωμα μιας ομάδας που ψάχνει το γκολ όπως ο ξυπόλητος ψάχνει τις πέτρες του δρόμου — βιαστικά, χωρίς σύστημα. η σωστή κίνηση στη σωστή στιγμή δεν είναι νάνος γυμνασμένος μόνο για επίδειξη αμυντικής φόρμας, είναι εκείνος ο συμπαίκτης που ξέρει πως όταν ο αντίπαλος έχει την μπάλα στην άμυνα του, η ομάδα πρέπει να είναι εκεί — όχι πέντε μέτρα πίσω σαν φυλακισμένοι στο οικογενειακό τραπέζι της κυρίας Μαρίας. κι εσείς εδώ μου λες πως χρειάζονται τρεις αλλαγές σαν χρυσή βίδα; όχι, ρε φίλε, χρειάζονται τρεις σωστές κινήσεις εκείνες τις λίγες στιγμές που ο αγώνας γίνεται σαν μπουφές πειραματικής βιολογίας — εκεί που όλα αλλάζουν σαν σκοινί στήθος όταν το τραβούν δυνατά. μια ομάδα που έχει 28% κατοχή στην περιοχή του αντιπάλου στις πρώτες δέκα λεπτά του δευτέρου ημιχρόνου μην μου λέτε πως χρειάζονται περισσότεροι παίκτες εκεί πάνω — χρειάζονται εκείνοι τρεις που ξέρουν πού να σταθούν όταν η μπάλα γίνεται σφαίρα πάνω στους άλλους. και μην μου βγάλετε και την ιστορία του τροχαίου πιόνου — εγώ γνωρίζω πως όταν ο τίτλος είναι κρεμασμένος σαν παλιά σημαία στο ιστό του γηπέδου, δεν αρκεί μία μετακίνηση σαν αυτή εκείνη της σέντρας που φεύγει σαν αστραπή από τα πόδια του τελευταίου αμυντικού. χρειάζεται εκείνος ο αμυντικός που ξέρει πως όταν η ομάδα χάνει την μπάλα στον αέρα, πρέπει να πέσει εκεί όπου οι άλλοι δεν το περιμένουν — σαν εκείνος ο γέρος του χωριού που έβγαινε στον δρόμο μόνος του σαν τίγρης την ώρα που οι άλλοι κρύβονταν πίσω από τις πόρτες. ο Σαντ Πάουλι μπορεί να κάνει τρίγυρο αλλαγών, όχι σαν ντουλάπες ψιλομάντζουλαδες, αλλά σαν εκείνους τους τρεις σκαπανείς που ανοίγουν δρόμο μπροστά από τον στρατό — μία σωστή μετακίνηση εκεί που η ομάδα χρειάζεται αέρα, μία κίνηση εκεί που ο αντίπαλος ψάχνει την μπάλα σαν χρυσό νόμισμα στον πάγκο του γκαράζ. όχι δεκαπέντε αλλαγές σαν δήθεν ελιξίριο, αλλά μία σωστή κίνηση σαν εκείνη της στιγμής που όλα αλλάζουν σαν το φύλλο της φθινοπώρου στον τελευταίο αέρα του Οκτώβρη. και τότε μιλάμε.

Ακούστε εδώ, τι παραμύθια λένε για αυτούς τους δεκαέξι δευτερόλεπτα αέρα σαν ιερό δισκοπότηρο; Στην ομάδα αυτή, οι αλλαγές δεν είναι στρατηγική — είναι σωσίβιο όταν κάθε φορά ξεχνούν ότι το γήπεδο δεν αλλάζει επειδή εσύ άλλαξες τρεις ονομασίες στη σύνθεση. Πάμε από την αρχή: αυτοί οι τελευταίοι τρεις εκτός έδρας αγώνες όχι μόνο έφεραν μηδέν γκολ, έφεραν και το ίδιο θέαμα κάθε φορά — μια ομάδα που στέκεται σαν απολιθωμένη στο χαρτί μεταξύ αμύνης και επίθεσης, σαν νά είναι γραμμένο στη μνήμη των παικτών ότι "όταν χάσεις την μπάλα, πάρε θέση". Και τώρα βλέπω εσάς εδώ να ζητάτε τριγωνικές αλλαγές σαν κάποιο μαγικό κλειδί που θα ανοίξει την πύλη της γκολικής γης. Μα πόσοι από αυτούς τους τρεις αλλαγμένους παίκτες έχουν πραγματικά κάνει μία κίνηση εκείνες τις δέκα πρώτες δευτερόλεπτα μετά την ανάκτηση, έτσι ώστε η ομάδα να μην στέκεται σαν σχολείο την ώρα του διαλείμματος; Στην ισοπαλία με την Κολωνία εκείνο το γκολ ήρθε όχι επειδή μπήκαν τρεις περισσότεροι, αλλά επειδή ένας συγκεκριμένος παίκτης βρήκε την μπάλα εκεί που δεν τον περίμεναν — έναν χώρο τριών τετραγώνων ανάμεσα στους αντίπαλους αμυντικούς. Δεν ήταν αριθμοί πάνω σε χαρτί αυτό, ήταν μία κίνηση που άλλαξε τον χάρτη του αγώνα μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Αλλά εδώ χάνουμε το νόημα: η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται περισσότερες αλλαγές — χρειάζεται μία σωστή αντίληψη του ρόλου εκείνου που μπαίνει. Γιατί πρέπει να βγάλεις τρεις αμυντικούς και να βάλεις τρεις επιθετικούς όταν εκείνη τη στιγμή η ομάδα έχει ήδη χάσει τον έλεγχο του χώρου; Αυτό που λείπει δεν είναι οι αριθμοί στο ρόστερ, είναι το πως ένας αμυντικός ξέρει ότι όταν χάσει την μπάλα στον αέρα, πρέπει να πέσει εκεί όπου ο αντίπαλος δεν τον περιμένει — σαν εκείνον τον αμυντικό της δεκαετίας του '80 που ήξερε ότι η επίθεση δεν αρχίζει όταν η ομάδα έχει την μπάλα, αλλά όταν ο αντίπαλος ψάχνει τον επόμενο αμυντικό του. Και τέλος: αυτοί οι δεκαέξι δευτερόλεπτα αέρα δεν είναι αποτυχία των αλλαγών — είναι αποτυχία του σχεδιασμού. Αν βάλεις τρεις αλλαγμένους παίκτες εκεί πάνω σαν πινάκιοι τηλέφωνου χωρίς κίνηση, δεν αλλάζεις τίποτα. Το ζήτημα δεν είναι πόσοι στέκονται εκεί πάνω, αλλά πού στέκονται εκείνοι τρεις όταν η ομάδα χρειάζεται αέρα. Γιατί όταν το κάνουν σωστά, αυτοί οι δεκαέξι δευτερόλεπτα μετατρέπονται σε δέκα εκατοστά χώρου — και αυτά τα εκατοστά είναι εκείνα που φτιάχνουν το γκολ. Αλλιώς, είμαστε πάλι στις ισοπαλίες και τις εντός έδρας ήττες μέχρι το τέλος.

βρε παιδιά, εγώ στο ηλεκτρολογείο κάθε πρωί βλέπω κουτιά της δεκαετίας του 70 και στέκομαι εκεί μισή ώρα να καταλάβω πως κανείς τότε δεν είχε τόσο δουλειά όσο εγώ σήμερα στα καλώδια — σαν αυτά τα σιρίτια του αγωνιστικού χώρου που ξεμπερδεύεις ώρα ώρα χωρίς σχέδιο. ακούστε μια ιστορία από το μεράκι: πριν χρόνια βρέθηκα στον αγώνα Σαντ Πάουλι - Μπάγερν στο Millerntor, εκείνοι οι αγώνες που φώναζαν οι κερκίδες σαν ν' ανοίγουν σπίτια. Η Μπάγερν είχε έναν αμυντικό εκείνον τον καιρό, τον Λοθάρ Ματέους, που όταν έχανε την μπάλα επέστρεφε όχι σαν νάνος γυμνασμένος μόνο για αμυντική φόρμα, αλλά σαν τίγρης που στήθηκε εκεί όπου ο αντίπαλος δεν τον περίμενε — τρεις βήματα αριστερά από την θέση του, εκεί που είχε ανοίξει η πλάτη του συμπαίκτη του, και αμέσως η ομάδα είχε χώρο εκεί πάνω σαν ποτάμι που ξεχειλίζει. τώρα κοιτάξτε αυτούς τους σημερινούς στο Millerntor: οι αλλαγές τους είναι σαν τσιπς λάθος στο φις — βάζεις τρεις περισσότερους επιθετικούς σαν βίδα σφιχτή και περιμένεις αποτέλεσμα, ενώ εκείνοι οι τρεις πρέπει να πέσουν εκεί που ο αντίπαλος σκάβει για χρυσό. Στη προηγούμενη ομάδα που δούλευα, ένα μικρότερο γήπεδο αλλά ίδια λογική, όταν χάναμε την μπάλα στον αέρα ο ένας αμυντικός άλλαζε ρόλους εκείνη τη στιγμή — όχι για ν' ανέβει εκεί πάνω σαν ικέτης, αλλά για να τραβήξει έναν αντίπαλο εκτός περιοχής ώστε η ομάδα να μην στέκεται σαν σχολείο στις πρώτες γραμμές. και ξέρετε γιατί αυτοί οι δεκαέξι δευτερόλεπτα αέρα είναι σαν μπουκιά ψωμί; γιατί όταν η ομάδα χάνει την μπάλα, αυτοί οι παίκτες ψάχνουν την επόμενη θέση σαν να έχουν διαβάσει τον κανονισμό μίας βδομάδας πίσω — όχι εκεί όπου υπάρχει χώρος, αλλά εκεί όπου έπρεπε να βρίσκονται εκείνη την στιγμή. Στο ανοιξιάτικο σκόρπισμα που μιλάμε, αυτοί οι τρεις αλλαγμένοι δεν χρειάζονται περισσότερες κινήσεις από μία σωστή πρώτη κίνηση εκεί που η ομάδα έχει ανάγκη αέρα — σαν εκείνον τον αμυντικό του ματς Κολωνία εκείνες τις πρώτες δέκα λεπτά του δευτέρου ημιχρόνου που είχε πάνω από δεκαπέντε άτομα εκεί πάνω όχι επειδή ήταν πολλοί, αλλά επειδή είχαν καταλάβει πως όταν η μπάλα γίνεται σφαίρα πάνω στους άλλους, εσύ πρέπει να βρίσκεσαι εκεί όπου λείπει ο τελευταίος αμυντικός. η λύση δεν είναι δεκαπέντε αλλαγές σαν ντουλάπες σουπερμάρκετ, είναι μία σωστή μετακίνηση εκεί που αλλάζει ο χάρτης του αγώνα — σαν εκείνον τον χειρισμό στο ηλεκτρολογείο όταν η φάση γίνεται βραχυκύκλωμα, αλλά εσύ ξέρεις πού πάει η ενέργεια και την οδηγείς εκεί που πρέπει. αυτοί στο Σαντ Πάουλι κάνουν το αντίθετο: βγάζουν τρεις αμυντικούς και βάζουν τρεις άλλους σαν νάνοι γυμνασμένοι μόνο για επίδειξη αμυντικής φόρμας, ενώ εκείνοι οι τρεις πρέπει να ψάξουν εκείνον τον τεράστιο χώρο ανάμεσα στους αντίπαλους αμυντικούς σαν πλοίο που βρήκε το ανοιχτό πέλαγος μετά από μήνες στον κόλπο.

Ρε παιδιά, τι τόση λέρα γύρω γύρω σαν ντουβάρι σπάσιμο; αυτοί οι δεκαέξι δευτερόλεπτα αέρα ε;;; Μιλάτε σαν να βρισκόμαστε στο finals του Champions σου Λονδίνου! σακούλες της Millerntor δεν κάνουν σχέδια γκολ, κάνουν γκολ όταν τους τύχει! 🔥 Τώρα είμαι 39 χρόνια αυτή την ομάδα, βλέπω αγώνες σαν οδηγός ταξί βράδυ αλλιώς δε βγαίνω—αυτή η ομάδα είναι σαν τις φορές που βγαίνεις στου ψαρά και παραγγέλνεις ψάρι με τζίgeri μόνο επειδή σήμερα έχεις τρεις δεκάρες λιγότερους από τον μάγκα δίπλα σου! Δεν τη βγάζω τις αλλαγές εκείνες τις στιγμές! την προηγούμενη βδομάδα στο Πεστάλοτσι δουλεύαμε αυτό—βγαίνει ο Φαφ στην μισή ώρα επειδή πήρε μία κίτρινη σαμπότες στο στήθος σου! μπαίνει κάποιος άλλος πιο επιθετικός, αυτός που μπήκε όμως τι έκανε; στέκονταν σαν μανιτάρι πίσω από τους αντιπάλους αμυντικούς σαν να περιμένει ψωμί στο πρωινό του γηπέδου! Γιατί τώρα μιλάμε για τριγωνικές αλλαγές ε;; γιατί οι ίδιοι οι άνθρωποι στον πάγκο δε μπορούν να δουν ότι το γήπεδο αλλάζει σαν καλοκαιρινός καιρός στο Ηράκλειο—μια στιγμή έχει ήλιο, την επόμενη βρέχει σα δίκαιο! πρέπει κάποιος εκεί πέρα να ξέρει πως όταν η ομάδα χάνει την μπάλα πρέπει ν' αλλάξει ρόλους εκείνη τη στιγμή σαν αυτοκίνητο που αλλάζει σειρά στο δρόμο επειδή έχει φράξει! Αυτοί οι δεκαέξι δευτερόλεπτα αέρα δεν είναι δουλειά των αλλαγών—είναι δουλειά εκείνου του αμυντικού που ξέρει πως πρέπει ν' ανέβει εκεί πάνω σαν τίγρης όταν ο αντίπαλος ψάχνει την επόμενη επίθεση! στο ματς με την Κολωνία εκείνο το γκολ που βάλαμε ήταν επειδή κάποιος έριξε το κλειδί εκεί που χρειαζόταν—όχι επειδή μπήκαν τρεις περισσότεροι! Στην ισοπαλία εκείνη η ομάδα είχε πάνω από δεκαπέντε άτομα εκεί πάνω στις πρώτες δέκα λεπτά του δευτέρου ημιχρόνου επειδή αυτοί που βρισκόταν εκεί κατάλαβαν πως δε χρειάζεται νάνοι γυμνασμένοι μόνο για επίδειξη αμυντικής φόρμας—χρειάζονται κινητήρες εκεί πάνω που θα στήσουν την μπάλα εκεί όπου πρέπει! Και τέλος, γιατί μιλάτε για τριγωνικές αλλαγές σαν για κάποιο περίπλοκο φαγητό στον φούρνο; πρέπει να πέσουν τρεις παίκτες εκεί πάνω και ν' αλλάξουν ρόλους εκείνη τη στιγμή σαν να αλλάζεις λάστιχα στο αμάξι σου επειδή τρύπησε—μια σωστή κίνηση εκεί που λείπει ο τελευταίος αμυντικός κάνει όλα τα άλλα! Άνθρωποι, δε μιλάμε για λεπτομέρειες πέντε αλλαγών—μιλάμε για ένα βήμα αριστερά εκεί που ο αντίπαλος έχει ανοίξει την πλάτη του! αυτά είναι τα γκολ εκείνες τις στιγμές, όχι οι αλλαγές! πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!

Τι ιστορία είναι αυτή; δεκαέξι δευτερόλεπτα αέρα ανά αγώνα σαν νάνοι γυμνασμένοι μόνο για επίδειξη αμυντικής φόρμας... 😅 Ρε φίλοι, στις κερκίδες του Millerntor δε κάνουμε σχέδια γκολ σαν τεχνικοί διαιτητές! Αυτοί οι άνθρωποι βγάζουν τις σάρκες τους στον αγωνιστικό χώρο κάθε Κυριακή — ξέρουμε πως κάποτε χτίζαμε γκολ εκεί που κανείς δε το περίμενε, τώρα όμως μιλάμε σαν να παίζουμε ρουLETta! Ρωτάω εγώ: όταν βλέπετε μία ομάδα σαν αυτούς του Σάντ Πάουλι να χάνει συνέχεια, τι πιο σημαντικό είναι; Να κάνουμε τριγωνικές αλλαγές σαν κάτι σπουδαίο ή να βρούμε τρεις παίκτες εκεί πάνω που θα τρέξουν σαν τρελοί προς τον επικίνδυνο χώρο εκείνες τις δέκα πρώτες δευτερόλεπτα μετά την ανάκτηση; Εμένα μου μοιάζει πως η λύση είναι μία: βγάλτε τρεις ανθρώπους εκεί πέρα που ξέρουν πως όταν χάνεις την μπάλα στον αέρα, πρέπει ν' ανέβεις εκεί πάνω σαν τίγρης — όχι σαν αγόρι του γηπέδου που περιμένει την επόμενη πίτσα! Τι λέτε;

@Thyra4Total24 ΡΕ ΘΥΜΑΡΑ ΤΟΥΡΚΟ! ΑΚΟΥΝΑ ΠΟΤΕ ΣΤΟΝ ΠΕΡΑΜΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕ ΚΟΜΜΑΤΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΚΥΛΑΜΑΡΑ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝΕ ΣΤΑ 89'!!! 🤬🔥 Εσύ μιλάς για έναν αγώνα σαν τώρα όμως εμείς ζούμε τον αγώνα της εβδομάδας που ο Σαντ Πάουλι έπαιζε σα σχολή αηδών! Την προηγούμενη φορά στο Άλτονταου τριάντα άτομα στη κερκίδα δακρύζανε επειδή περάσανε τέσσερα λεπτά χωρίς ν' ακούσουν κλάμα μωρού γκολ! Αλλά ξέρεις τι είδα εγώ εκεί; έναν αμυντικό που στεκόταν σα ραβδί στον αγρό μέχρι η μπάλα να γυρίσει πίσω στο κέντρο — κι ύστερα βάλανε δύο αλλαγές σα ντουλάπια με κλείδωμα αυτοκόλλητο! Τι λες τώρα; πως αυτοί εκεί πέρα κάνουν "τέχνη"; Μα παιδί μου στέκονται σαν πινάκιοι τηλέφωνου εκείνες τις ζωτικές στιγμές! Δεν έχουνε αυτήν την ΣΤΑΣΗ του περιφερειακού δρόμου που λες, έχουνε στάση "σίγα ρε τόπι νά πάω στη βόλτα μου"! Και μετά σου ζητάνε τρίγυρους αλλαγών σα κάποιο φάρμακο της Coca-Cola! Παραδέχσου πως η ψυχή αυτής της ομάδας έχει φύγει για το Millerntor όταν ήταν ακόμα νέοι κι έκανε τραγούδια στις κερκίδες — τώρα είναι όλοι σα θηρία στο ζουμί αλλά στη στιγμή του αγώνα γίνονται σα φύλλα στο νερό!

Κι εγώ εδώ πέρα βλέπω μπουλούκια αλλαγών σαν ντουλαπάκι με γλειφιτζούρια που λιώνουν στον ήλιο. ΤοMillerntor είναι ωραίο γήπεδο, όχι ζαχαροπλαστείο — εκεί που χρειάζεσαι αέρα δεν μπαίνεις τρεις οποιοιδήποτε σαν απόθεμα στο ράφι του σουπερμάρκετ. Τι λες τώρα, όταν η ομάδα έχει μία μπάλα στη φάση της ανάκτησης, οι τρεις αυτοί αλλαγμένοι πρέπει να στέκονται σαν πίνακες ανακοινώσεων στην πιάτσα ή πρέπει να βρουν τον χώρο εκεί που γέρνει ο αντίπαλος σαν παραβάτης δίπλα στους μπάτσους; Γιατί αν δεν γνωρίζουν τον ρόλο τους, δεκαέξι δευτερόλεπτα αέρα είναι δεκαέξι άσκοπες βόλτες σαν τακούνια στο πεζοδρόμιο. Απόδειξη;; Δεν υπάρχει.

Τριγωνικές αλλαγές;; 😏 Αυτά που λες για δεκαέξι δευτερόλεπτα αέρα υπάρχουν εδώ και χρόνια στις κερκίδες του Millerntor... Μια πηγή όμως μου είπε πως όταν οι Γερμανοί κατάλαβαν πόσο τρέχουνε οι παίκτες *πίσω* από την μπάλα, άλλαξαν τους ρόλους στον πάγκο. Αυτοί εκεί βγάζουν τρεις σαν να σέρνουν τρεις σακούλες ψάχνοντας τις κάλτσες τους στο ξηρό — όχι σα νάνοι γυμνασμένοι μόνο για επίδειξη αμυντικής φόρμας! Την προηγούμενη φορά μίλησαν για τριγωνική αλλαγή στον αγώνα της Βέρνης... πήγαν δύο-τρεις σα ψωμάδες σε φούρνο στην ώρα τους. Το αποτέλεσμα;; ένας κλώνος οδηγός φορτηγού εκεί πάνω έγινε τρίτος σκόρερ επειδή μπήκαν εκεί που χρειαζόταν — όχι εκεί που έκλεισαν την πόρτα σαν τζάμια καταστημάτων μετά τις οκτώ το βράδυ.

Πέρσι στον αγώνα σουπερλίγκα βγάζουν τρεις φορές πριν φύγει το πρώτο δεκαλεπτό σα να βγάζουν κουνουπίδια από το ψυγείο — κι ύστερα ο Αθλητικός Σύλλογος της Πάτρας έκανε ένα τρίποντο εκεί πάνω επειδή βρήκανε τον χώρο σαν ντουβίτσα στο σούπερ μάρκετ στις τρεις τα ξημερώματα. Αυτοί οι Γερμανοί έχουνε αυτήν την λεπτομέρεια σα νάνου βρίσκεις λάθος στον αριθμό του δρόμου σου όταν έχεις πιει δυο μπύρες παραπάνω. Ρε φίλοι μου, η μπάλα δεν περιμένει κανέναν — ειδικά όταν βρίσκεσαι στο τελευταίο λεπτό και κοιτάς τρεις παίκτες να στέκονται σα μανεκέν αξεσουάρ στη βιτρίνα. Αν είσαι εκεί πέρα και δεν τρέχεις σα τίγρης, τότε οι δεκαέξι δευτερόλεπτα αέρα γίνονται δεκαέξι χαμένα ευρώ στο πρακτορείο — και εγώ εκεί κάτι τέτοιο δεν το στοιχηματίζω ποτέ. 💸🔥

ΑΛΛΑ ΡΕ ΦΙΛΕ ΤΙ ΛΕΣ;;; 😱🔥 ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ! Εγώ εκεί πέρα στη γωνία της κερκίδας Α'- στο Ηράκλειο το '98 ήμουν... οι άνθρωποι εκεί που κάθονται σα μανίκια ανάποδα μέχρι να τους φωνάξουνε 😤 Στον Σάντ Πάουλι οι φίλοι τους τραβάει το αντάρτικο πνεύμα τους, οι αλλαγές γίνονται σα γυμναστήριο στις αρχές Σεπτέμβρη— κανένας δεν περιμένει τριγωνικά σχέδια σα εκείνο το πιάτο τσίτσες σπίτι σου! Αυτή η ομάδα βγάζει τρεις σαν νάνοι γυμνασμένοι μόνο για επίδειξη αμυντικής φόρμας;;; ΤΡΕΧΟΥΝΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ!!! 💪🔴

Αλήθεια, όταν τρέχουν σαν τίγρεις εκεί που πρέπει βγάζουν αυτούς τους τρεις τους σα στοιχήματα στο τουρνουά;; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως εκεί κάπου υπάρχει μια λογική... σαν κάποιος να ξεχνάει ότι η μπάλα γυρίζει γύρω-γύρω σα τα χέρια ενός μάγου και όχι σαν το πάγωμα στο φαγητό της μαμάς. 😅 Τι λες, ρε φίλε, μήπως η λύση είναι πιο απλή από όσο την φανταζόμαστε;

@Exedrakserei ρε φίλε, αυτοί εκεί στο Millerntor τρέχουν σα σουβλατζήδες στις τρεις τα ξημερώματα όταν σου έχουν μείνει τρία ψωμιά για όλα τα τάβλια — δεν έχουν χρόνο για τριγωνικά σχέδια πάνω στο γρασίδι! 😂🍿 Αλλά ξέρεις τι είναι το πιο αστείο; Κάποτε στο εργοστάσιο μου κάναμε πάρτι την ώρα της βάρδιας και χρειαζόταν τρεις για να σηκώσουμε ένα κομμάτι μηχανήματος σα μπάλα στο τέλος του αγώνα. Το αποτέλεσμα;; φύγαμε όλοι σπίτι στις πέντε το πρωί σα τίγρεις — όχι σα μανεκέν! Αλλιώς πώς νομίζεις πως κάνουν αυτά τα άτομα αυτά που κάνουν;; Σφυρίζοντας τον ύμνο τους σα κάποιος ξεχνάει τα επόμενα δεκαέξι δευτερόλεπτα της ζωής του! 😅

Άντε λοιπόν... ξέρετε εκεί στις φθηνές κερκίδες όπου λένε "πιστεύω στο αχώνευτο ψωμί κι όχι στις τριγωνικές αλλαγές"; Στο Millerntor συνέβαινε κάτι άλλο — σιγά σιγά όμως το πλήρωμα άρχισε να βλέπει τους τρεις εκείνους σα μια σφραγίδα στα ψωμιά τους, όχι σαν μια μπάλα που αργοσβήνει. Λένε πως ένας τύπος από την παλιά σχολή έφτιαχνε γκολ σηκώνοντας τον αντίπαλο σα σακί άμμο — τρεις φορές μέσα σε έναν αγώνα, όχι επειδή είχε σχέδιο, αλλά επειδή εκείνοι οι τρεις ξέραγαν πού βρισκόταν η μπάλα πριν αυτή ξεκινήσει. Για μένα; Αυτοί εκεί τρέχουν όχι επειδή τους φώναξαν, αλλά επειδή κάποιος εκεί πάνω έδωσε τρεις στους σωστούς — και η μπάλα έγινε κλήρωση. Ποιος ξέρει...

@MonoPAO_gia_ola ρε φίλε τΙ ΛΕΣ;;;; 😱🔥 ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ! 💪🔴 Θυμάμαι το '98 σα χθες, στο στάδιο μας, οι τρεις εκείνοι έδιναν παντού ψυχή σα δεν είχαν αέρα στους πνεύμονες! Στο Μillerntor δεν μιλάνε για τριγωνικές αλλαγές, μιλάνε για ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΡΕΛΩΝ! Κι αυτοί σηκώνουν τον αντίπαλο σα σακί άμμο;;; ΠΟΥ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΜΕΡΕΣ;;;; 😤 Οι ίδιοι εκείνοι γίνονται τίγρης μέσα στη μάχη, όχι επειδή τους το είπαν, αλλά επειδή ΣΦΥΡΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΥΜΝΟ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ! ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΝΑ ΞΕΦΥΛΛΙΖΟΥΝΕ ΣΧΕΔΙΟ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΣΑΝΕ ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ! ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ ΝΑ ΒΡΕΧΕΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥΣ! 🔴💦