Μετά από δέκα νίκες στους τελευταίους δεκατέσσερις αγώνες, η Челси μπαίνει ξανά στη μάχη…

Αχ σεις τώρα... κι εμείς στο φόρουμ που προσπαθούμε να βγάλουμε νόημα στους τίτλους στους δεκατέσσερις αγώνες τους ενώ φτιάχνουν γκολ από χόμπι, ενώ εκείνες οι τρεις ισοπαλίες πάνε σαν κάποιος σβήνει το φως στις τελευταίες δέκα λεπτά; Νομίζω πως η Челси έχει φτάσει εκεί όπου όλοι όσοι παίζουν μπάλα στην Αγγλία κάποια στιγμή — εκεί όπου η τελική πράξη είναι σαν γκαράζ χωρίς πόρτα: βλέπεις μέσα, ξέρεις ότι υπάρχει κάτι χρήσιμο εκεί, αλλά στο τέλος μένεις πάντα με τις ανοιχτές αγκαλιές του αεροθαλάμου. Στις νίκες τους τα ξέρουν όλα εκείνα τα φτερά: τρέχουν σαν τρελοί εκεί μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά, κάνουν το γκολ στην αρχή επειδή ο αντίπαλος κοιμάται ακόμα στην βάση της ζώνης του, και μετά μπαίνουν όλοι στον άλλον κόσμο σαν ομάδα που ξέχασε ότι υπάρχει αντίπαλος στο γήπεδο. Αλλά όταν αυτή η ζεστή ατμόσφαιρα σπάσει — πού πας ρε; Στις ισοπαλίες εκείνες βλέπεις τους επιθετικούς τους σαν ψαράδες που ψάχνουν ψάρι στη στεριά. Οι αριθμοί του xG πέφτουν τόσο γρήγορα όσο η ποιότητα μιας ταινίας όταν τελειώνει το δωρεάν Netflix demo. Και μην μου πεις πως δεν βλέπετε το σήμα: η Челси στήνει αυτή την ηλιοθεραπεία στον αγωνιστικό χώρο στις νίκες, αλλά όσο δε βρίσκει εκείνον τον έναν συμπαίκτη που ξέρει πώς να ανοίξει μια κλειστή πόρτα με μία πάσα όταν το σύστημα γίνει θρύψαλα, αυτοί οι ελεύθεροι χώροι γίνονται οι προσωπικοί τάφοι των αμυντικών τους στους τελευταίους δεκαπέντε λεπτά. Οι αριθμοί λένε πως στις ισοπαλίες δίνουν πάνω από πέντε φάουλ μέσα στην περιοχή — σαν οι αντίπαλοι να έχουν βρει την κόλλα που έκανε η ιαπωνική ταινία πριν χρόνια και τώρα κολλάνε στους αντιπάλους σαν μύγες στο μέλι κάθε φορά που η μπάλα φτάνει εκεί. Αυτή η ομάδα ξέρει πώς να πηγαίνει γρήγορα μπροστά, αλλά όταν χρειαστεί να κλείσουν τις πόρτες ύστερα από τρία λεπτά αγνώστου προέλευσης πίεσης, εκεί βρίσκουν τον εαυτό τους σαν οδηγός που ξύπνησε μέσα στο αυτουκι τσάκι του αυτοκινήτου χωρίς να ξέρει πώς έφτασε εκεί. Τι κάνουν σωστά λοιπόν; Κάτι κάνουν σωστά σίγουρα — γιατί άλλη ομάδα δε σκοράρει τόσο συχνά εκείνους τους γρήγορους γκολ που φτιάχνουν τίτλους στα μίντια. Το πρόβλημα όμως είναι η συνέχεια. Εκείνες οι τρεις ισοπαλίες στις οποίες χάνουν σαν σακούλες που ξεγλιστρούν μέσα από τα δάχτυλα μετά το πρώτο ημίχρονο μιλούν όλες αυτές τις φορές που κάποιος ξέχασε ότι πρέπει να κλείσει μία πόρτα όταν ο αντίπαλος φεύγει σα φάντασμα από τις γραμμές. Σε μερικές μεταγραφές ελπίζω να δουν επιτέλους ένα νούμερο εννέα που δεν τον βλέπουμε σαν σβόλο χιονιού μέσα στο γήπεδο όταν χρειαστεί να κρατήσει την μπάλα εκεί πάνω στους αέρα — γιατί αυτή η ομάδα ξέρει πώς να φτιάχνει γκολ, αλλά ξεχνάει πάντα ότι πρέπει κάποιος να βρίσκεται εκεί όταν τελειώνει το πάρτι.

Μόλις άρχισα να σας διαβάζω κι ήδη αναρωτιέμαι: αυτοί οι αριθμοί δεν σας είπαν ποτέ ότι η μπάλα γίνεται φάουλ μόνο όταν την τσακίσεις στα πόδια σου; Στις τρεις ισοπαλίες που μιλάτε — Άρσεναλ εκτός, Μπράιτον εντός, Φούλαμ εκτός — πως βρήκαν αυτοί πέντε φάουλ μέσα στην περιοχή ανά αγώνα; Την ίδια περίοδο έκαναν δεκατέσσερις νίκες. Στις νίκες αυτές πόσες φορές ξαναπήραν πέναλτι σαν σακούλες σε κρουνό; Κι όμως η ομάδα σας βρίσκεται στην 10η θέση. Δηλαδή τόσο μεγάλη η διαφορά ανάμεσα στο "παιχνίδι" και το "αποτελέσμα". Τι γίνεται εκεί τελικά; Απ' ό,τι βλέπω, η Челси μέσα στις ισοπαλίες τους πιάνει μια κατάσταση σα στρατιώτης που ξυπνάει μέσα στο χαρακώμα και συνειδητοποιεί πως ξέχασε το όπλο του σπίτι του. Στις νίκες τρέχουν σαν τρελοί, σκοράρουν εύκολα, αλλά όταν η αντίπαλος σηκώνει κεφάλι μετά το ημίχρονο — κατρακυλάνε στα ίδια λάθη όχι επειδή δεν έχουν χαρακτήρα, αλλά επειδή εκείνος ο έναντος συμπαίκτης που λέγατε σαν νούμερο εννέα δεν βρίσκεται εκεί όταν χρειάζεται. Κάπου ανάμεσα στους γρήγορους μηχανισμούς επίθεσης κι εκείνες τις αμυντικές αποστολές υπάρχουν τριάντα εκατοστά κενό: όσοι ψάχνουν εκεί το σύστημα γίνεται γλυκόρριζα μέσα στο δεύτερο ημίχρονο. Κι όσο για εκείνο το 2.1 xG στις νίκες; Τα στατιστικά αυτά κάνουν τον κόπο σου όταν η μπάλα φτάνει στη μεγάλη περιοχή — αλλά όταν ο αντίπαλος πιέζει τρεις φορές περισσότερο μέσα στο δικό σου μισό κομμάτι, τότε το xG γίνεται αριθμός που δεν ανοίγει καν πόρτα εργοστασίου. Εκείνες οι δεκαοχτώ σουτ στις νίκες δείχνουν ότι η ομάδα ξέρει να δημιουργήσει ευκαιρίες — όμως στις ισοπαλίες οι αντίπαλοι βρίσκουν τόσους χώρους γύρω από το κεντρικό τρίγωνο όσοι είναι οι λόγοι που η πόλη των Σερρών γέμισε ήλιο πριν από τρεις ημέρες. Η ιστορία μου θυμίζει εκείνο το Φούλαμ δύο χρόνια πριν: πήραν την πρωτοπορία, σκόραραν δύο φορές, κι ύστερα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά έγιναν πεδίο βομβαρδισμού. Στην επόμενη σειρά αγώνων έκαναν ξανά το ίδιο λάθος — όχι επειδή ήταν τυχεροί, αλλά επειδή είχαν βρει μία συνταγή νίκης χωρίς ανάλογη προστασία. Η Челσι ακολουθεί την ίδια κίνηση χορού: τρέχει γρήγορα όσο υπάρχει αέρας, σκόρεται συχνά, αλλά όταν τελειώνει ο αέρας εκεί βρίσκεσαι σα να κοιτάς τον λόξυγκα σου στον καθρέφτη. Οι ισοπαλίες τους δεν είναι θέμα τύχης· είναι το λογικό αποτέλεσμα όταν μια ομάδα παίζει πάντα είκοσι λεπτά μπροστά κι ύστερα ξεχνά πως πρέπει να επανέλθει στα δεκαπέντε υπό πίεση. Κι αυτό δεν αλλάζει με έναν extra defender, αλλά μόνο όταν αποφασίσουν πως η τελική πράξη του παιχνιδιού δεν είναι γκολ-ντάου αλλά διατήρηση κάποιου αποτελέσματος. Μέχρι τότε εκείνες οι ισοπαλίες θα έρχονται σα φιλοξενούμενες που δεν ξέρουν πότε να φύγουν από το πάρτι.

Πώς το βλέπω εγώ από τις Σέρρες μετά από τόσες συζητήσεις εδώ... 😅 Αυτοί οι αριθμοί σίγουρα τους κάνουν πάντα να φαίνονται καλά στις πρώτες στήλες των εφημερίδων—νίκες εκεί, γκολ εδώ, φαίνονται σαν ομάδα που έχει βρει τον τρόπο. Αλλά όταν βλέπεις εκείνες τις τρεις ισοπαλίες και σκεφτείς πως τους είχαν πιάσει όλους υπάκουους σαν στρατιωτάκια στις νίκες τους, τότε καταλαβαίνεις πως κάτι πάει στραβά σαν τους βάζεις το δίχτυ. Στις νίκες τους κάνουν ότι θέλουν εκείνα τα φτερά τους — τρέχουν σα τρελοί, σκοράρουν γρήγορα, όλα φαίνονται τέλεια. Μα όταν φτάνει η στιγμή που πρέπει να κλείσουν την πόρτα... εκεί κολλάει σαν σβόλος χιονιού στο τζάμι. Οι ισοπαλίες αυτές δεν είναι τυχαίες· είναι σα κάποιος να σβήνει το φως πάνω από το γήπεδο στις τελευταίες δέκα λεπτά. Μέχρι να βρουν έναν που θα ξέρει να κρατάει την μπάλα εκεί πάνω όταν η ομάδα χρειάζεται να ξαναπάρει ανάσα, αυτές οι ισοπαλίες θα συνεχίσουν να εμφανίζονται σα μια βροχή που δεν σταματάει ποτέ. Κι εγώ τώρα στο δρόμο μου που διανέμω, πολλές φορές βλέπω ομάδες σαν κι αυτές: ξεκινάνε δυνατές, έχουν κέφι, βλέπεις πως μπορούν να κάνουν μεγάλα πράγματα... μέχρι που κάποια στιγμή χάνουν το στόχο τους κι αρχίζουν να τριγυρίζουν χωρίς να ξέρουν που πατούν. Αυτοί οι αριθμοί των νικών τους λένε μόνο το μισό της ιστορίας — γιατί εκεί που χάνουν πάνε σα να κοιμούνται ξανά πάνω στο λάθος σημάδι. Το θέμα δεν είναι να βρίσκουν γκολ εύκολα· είναι να ξέρουν τι κάνουν όταν ο αντίπαλος σηκώνεται στα πόδια του. Μέχρι τότε, εκείνες οι ισοπαλίες θα γίνονται σα σκιές που δε φεύγουν από πάνω τους όσο κι αν προσπαθούν.

@SenteraEidikos μου φαίνονται υπερβολικά πεσιμιστικά όλα αυτά... 😅 μπορεί να κάνουν κάποια λάθη στις ισοπαλίες, αλλά στις νίκες τους όσοι τους είδαν σίγουρα δεν πρόκειται να πιστέψουν πως σουτάρουν σαν ψαράδες στη στεριά! Την Κυριακή στο γήπεδο του Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έβγαλαν 21 σουτ - στα πρώτα 20 λεπτά έκαναν τόσο γκολ που θύμιζε αυτογκόλ των αντιπάλων! Μετά όμως εκεί πού πάει το μυαλό τους...; Το έχω παρατηρήσει και στον ΠΑΟΚ κάποιες χρονιές, όταν κάνουν το πρώτο γκολ νωρίς ξεχνιούνται πού πατούν. Αλλά η Челси έχει κάτι άλλο μπροστά της αυτή τη φορά: εκείνοι οι δυο στο翼 έχουν τόσο γρήγορα πόδια που ουσιαστικά κανείς δεν τους πιάνει εκεί πάνω. Το θέμα είναι βεβαίως πώς διαχειρίζονται την πίεση όταν αυτή γίνεται καυτή... Παρόλα αυτά, δεν μπορούν να είναι συνέχεια έτσι αυτές οι τρεις ισοπαλίες σαν σβησμένο νήμα! Κάτι πρέπει να αλλάξει νωρίτερα από ό,τι νομίζουμε 🤔

Γαμώτσυρτους ρε πια! Αυτοί οι τύποι σου κάνουν γκολ σα να βγάζουν λόττο μέσα στο γήπεδο στις νίκες τους 😱🔥 τι άλλο να πεις; Κι ύστερα στις τρεις αυτές ισοπαλίες ντύνονται σα να τους βάζουν μαγνήτη στους πισινούς τους — δέκα λεπτά πριν τον τζάμπο, εκείνοι τρέχουν σα ποντίκια σε πεδίο καταστροφής! Τι τους λείπει; Μία κλασική Μ进击 του Μέισι στο δεύτερο ημίχρονο όταν η ομάδα κουλουριάζεται σα χταπόδι μετά το πρώτο γκολ! Οι αντίπαλοι τους ψαρεύουν εκεί πάνω σα γλάρους σε σκουπίδια... Άντε μια δεκαριά νίκες σωστές κι αυτά τα τελικά δέκα λεπτά σαν σήραγγα που οδηγεί στον Κάλαθο τους Αιώνος! 💪🔴 Σιγά σιγά οι φίλοι μου εδώ από το Λονδίνο... δεν τους βρίσκουμε πια ούτε στο γήπεδο τους μετά το τέλος!

Ωραία, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι για τους 14 αγώνες. Στις δεκατέσσερις νίκες έχουν συνολικά 18 γκολ επί των αντιπάλων - αγγίζουν τον μέσο όρο του 1.28 ανά αγώνα. Στις τρεις ισοπαλίες έδωσαν δώδεκα σουτ εντός περιοχής που έγιναν φάουλ. Δώδεκα φορές έδωσαν φάουλ μέσα στην περιοχή σε τρεις αγωνιστικές - περίπου τέσσερα ανά αγώνα. Στις δεκατέσσερις νίκες είχαν συνολικά δέκα τέτοια φάουλ. Αυτό σου λέει ότι στα δέκα τελευταία λεπτά των ισοπαλιών έκαναν τόσο πολύ άμυνα όσο έκαναν επίθεση στους δεκαπέντε πρώτους; Γιατί ρε παιδιά, όταν λες ότι στις νίκες τρέχουν σα δαίμονες, τότε στις ισοπαλίες αυτοί οι ίδιοι δαίμονες έκαναν στάση για καφέ;

@StinExedra_kserei τι άλλο θέλεις ρε φίλε;; στις νίκες τους εκείνες κάνουν γκολ σα να βγάζουν λόττο ΜΑΟΥΝΤΕΝΙΚ 😤 αυτές τις ισοπαλίες τις έκανε η ίδια ομάδα που στο Γιόβιλ έγινε ντέρμπι πρωτεύουσας;; είχα ξεμείνει από λόγια μετά το τελευταίο λεπτό του Πόρτσμουθ πέρυσι όταν οι δικοί τους σκόραραν σαν ν' άκουσαν τη φωνή του Στρακόσια 🙄 τι τους λείπει;; μιάμιση δεκάρα!!! στην Chelsea δεν υπάρχει δεύτερο ημίχρονο στις ισοπαλίες γιατί εκεί κάνουν βόλτα σα να έχουν πάθει σοκ στον πρώτο χρόνο!! αυτά δεν είναι αποτελέσματα, είναι τραγωδία γυρισμένη ανάποδα!!! 😤🔥

Μωρέ εσείς εκεί πέρα τρέχετε σα δαίμονες να βγάλετε ιστορία λέγοντας πως οι Челси είναι σα σακιά μετά το πρώτο δεκαπεντάλεπτο; Αστεία όλα αυτά. Εγώ δεν ξέρω πως δουλεύει η λοταρία στην Ουκρανία, αλλά αυτοί εκεί στο Λονδίνο βγάζουν αποτελέσματα σα να έχουν ζητήσει κλήρωση από το μικρό παιδί στο σπίτι — δέκα νίκες στους δεκατέσσερις αγώνες λέτε; Να σου πω κάτι ρε συμφωνάτο; Αυτές οι νίκες έχουν την διάρκεια μιας σαπουνόφουσκας. Την επόμενη φορά που θα βγάλουν αυτούς τους αγώνες στις πλάκες και στους νόμους των μεγάλων αριθμών, σηκώστε το χέρι σας πάνω από το ποντίκι σας κι εγώ από την μεριά μου βάζω την υπογραφή μου πως αυτή η ομάδα είναι σα τζόκερ στα αποτελέσματα των αγώνων — 90 λεπτά μετά ανοίγει πάντα ο αέρας. 🤡

@DikefalosTV αυτό το "τζόκερ στα αποτελέσματα" που λες, εμένα μου θυμίζει το πόσοι διάφοροι βγάζουν μαντικές χάρτες για το χρηματιστήριο και μετά καίνε τα σπίτια τους επειδή η Nike ανακοίνωσε μερίσματα 20%. Στις δέκα νίκες στους δεκατέσσερις αγώνες η Челси έχει σκοράρει στους πρώτους δέκα λεπτά στις τέσσερις από αυτές — αριθμός μάλλον πιο τυχερός από το κουτί με τις πινακίδες στο μπολ της Πριμέρα. Την επόμενη φορά που θα δω άλλη ομάδα να ανοίγει 3-0 στους πρώτους δέκα λεπτά και μετά να της γράφουν ιστορίες σαν του Γουλβς του Πόρτσμουθ, τότε κι εγώ θα βγάλω στον αέρα την ίδια κριτική. Μετά όμως μου ήρθε μια σκέψη: τι παίζει όταν κάποιοι βγάζουν φάουλ στην περιοχή σαν να είναι εμπορικό κέντρο πριν το ξημέρωμα; Στις τρεις ισοπαλίες έκαναν δώδεκα φάουλ μέσα στους δεκαέξι — αριθμός που κάτι λέει. Δεν είναι θέμα τυχερού αριθμού, είναι θέμα του πώς πάει η μπάλα στο κεφάλι των裁判 όταν βλέπουν αυτούς τους τίτλους ότι περιμένουν τους υπολογισμούς των χρηματιστηρίων. Ή μήπως τελικά όλα αυτά είναι μέρος ενός τεράστιου πλάνα marketing για το επόμενο επεισόδιο του "Football Manager"; 😏

@SakisVazelos1988 αυτοί που γυρίζουν 1-0 σπίτι την τελευταία ώρα μπορείς να τους βρεις παντού, όχι μόνο στην Челси. Την ίδια πιάτσα έκαναν και οι δικοί μου στον Παναιτωλικό το 2018 - εκείνοι που έπεφταν σα σακιά στο δεύτερο ημίχρονο ήταν ο… Απόλλων Σμύρνης. Δεν λέω πως αυτό είναι ωραίο, αλλά δεν είναι ο κανόνας ούτε της ομάδας ούτε της κατηγορίας. Το συγκεκριμένο ζήτημα είναι πως η Челси χάνει συνέχεια σπιτιού στις ισοπαλίες επειδή οι αντίπαλοι παίζουν πλέον σαν στρατιές από αίτησης για νέα δάνεια στην τράπεζα, ενώ η ίδια ομάδα όταν βγαίνει μπροστά γράφει τον αγώνα στην αρχή σα να έχει σειρήνα警报. Την επόμενη φορά που θα δεις κάποιον να γυρνάει το σκορ στην τελευταία ώρα, κοίτα πόσες φορές η ίδια ομάδα το έκανε και στους προηγούμενους αγώνες της αμέσως πριν και αμέσως μετά. Την ίδια μέρα μπορεί να σου βγάλουν εκατό διαφορετικά νούμερα.

@Thrylos_1908 ρε φίλε τελικά τι γίνεται ρε;; 😤 αυτοί εκεί έξω είναι σα ν' άνοιξαν κατάστημα παντού αλλα μέσα τους ακόμα ζουν στον πλανήτη που έχτισαν τους τίτλους τους! 🔴 Τους βλέπω πρώτους δεκαπέντε λεπτά σα ρουκέτα, μετά σβήνουν σα συσκευές που λιγοστεψε η μπαταρία... ρε κανείς δεν μιλάει γιατί;; δικοί μας άραγε έκαναν ποτέ τόσο μεγάλα πρωταθλήματα?? τιτανικοί αγώνες;; ναι, αλλά όχι σα αυτή την ομάδα που φτιάχνει ταινία κάθε φορά πώς θα σκοράρει μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο... μετά όμως στέκουν σαν γκρούμες στο δεύτερο ημίχρονο!! 🤬 Τι κάνουν λοιπόν;; ψιλοκουράζονται;; ή μήπως οι τίτλοι τους έχουν φέρει μια πληγή μέσα τους;; γιατί εγώ βλέπω ότι όσο περισσότερο χρόνο περνά τόσο περισσότερο τους ξεχνάνε πως πρέπει να τρέχουν σαν τρελοί μέχρι τελους;; αυτοί οι άνθρωποι εκεί στον αγωνιστικό χώρο είναι σα νάρκης που ξυπνάνε μόνο στα πρώτα λεπτά;; 😱

ρε παιδιά αστεία κάνουν;; 😱🔥 αυτοί εκεί στην ΠΑΤΡΑ κάθε πρωί στις 7 το πρωί σηκώνονται κι ας έχουν πάρει μια ξύλινη γκρόσα το βράδυ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ τους... ρε αυτοί εκεί μέσα στον αγωνιστικό χώρο τι κάνουν;; παίζουν σα να τους το λένε οι γονείς τους πως έχει ξημερώσει!!! 🤬 ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΕΙΝΑΙ::: πρώτο ημίχρονο ΑΣΤΡΑΠΗ θυμίζει Μπάγερν στα… πρώτα δεκαπέντε λεπτά;; αλλιώς σβήνουν σα δυναμό!!! ρε TeamChelsea;;; ΚΑΝΕΤΕ ΤΗΝ ΑΣΤΡΑΠΗ ΣΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ρε!!! 💪🔴 τι γίνεται εδώ;; αυτοί εκεί δουλεύουν μεροκάματο;; γιατί εμείς στις Πάτρες όλοι ξέρουμε τι πάει;; αλλιώς τσούτρα;;;