Πώς ο Βόλος κάνει το φαβορί στο σπίτι του να λιώνει αλλά ταξιδεύει σαν χειρότερος μαθητής…

Τόπος ε; Τρεις φορές ξεπουλήθηκε το γήπεδο στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς από τους δικούς σου, πριν λιώσει η μπάλα και κλείσει το σκορ.

τι είναι αυτά αυτά;; μου κόβεται η ανάσα βρε παιδιά 😵 εμένα μου φαίνεται πως όσοι βγαίνουν στο Βόλος τους τρομάζουν αυτές οι στιγμές... ντρέπομαι να πω αλλά νομίζω πως κάτι άλλο υπάρχει πέρα από το γήπεδο... μπορεί να κάνω λάθος βέβαια... 🥲 μιας και το έφερε ο λόγος το panthessaliko... τι γίνεται εκεί μέσα βρε αυτοί οι ήχοι;; γιατί κάποιοι κάνουν σαν μικρό παιδιά μέσα στο γήπεδο;; 😳

ρε παιδί μου αυτοί στον βόλο εχουνε κάνει καμιά συμφωνία με τον σατανά;; τζάμπα λέμε ότι η μπάλα λιώνει στο γήπεδο;; έτσι κατάλαβες τώρα πως νιώθουν οι φιλοξενούμενοι όταν πατούν εκεί μέσα;; σου το περιγράφω αλλιώς — φαντάσου να πας να δώσεις εξετάσεις σε ένα σχολείο που κάποιοι πρώην μαθητές έχουνε βάλει πορτοκαλί βαφές στα έδρανα, τις καρέκλες, ακόμα και στους καθρέφτες των τουαλετών. όχι τζάμπα λέμε ότι εκεί μέσα μεγαλώνει το grass ξερό γύρω-γύρω σαν στην ερήμο. δες τώρα τον Βόλο εκτός έδρας… του έριξαν τρεις φορές τελικό λουκέτο μέσα σε 13 παιχνίδια σαν να τους είχανε πει "συγγνώμη ρε, αυτό το γήπεδο εδώ δεν είναι κανονικό". μια νίκη έκαναν μόνο επειδή ο αντίπαλος έχασε κυριολεκτικά την μπάλα του και τους την έδωσαν επί πιάτου σαν λουκουμάκι. τι άλλο θέλεις;; αυτοί στους ξένους αγώνες κάνουν σα πρόβα πανικού — σου φέρνουν πιο πολύ στο νου μαθητή γυμνασίου που πριν δώσει διαγώνισμα έχει ξεχάσει τα πάντα και του τρέχουνε οι ιδρώτες σαν χείμαρρος. τώρα γιατί;; επειδή στο δικό τους γήπεδο έχουνε ένα πλεονέκτημα που δεν το ξέρει κανένας πόσο το χρησιμοποιούνε οι ίδιοι;; έχουνε βάλει κάτι secret weapons;; ξέρεις τι συμβαίνει εκεί;; σου λέω εγώ — όταν κλείνεις μια πόρτα δυνατά στο σπίτι σου ενώ δίνεις αγώνα, αυτοί ακούνε το χτύπημα σαν σήμα για να ξεκινήσουνε τις μανούβρες τους σαν ομάδα marines. άλλο παράδειγμα;; τελευταίοι αγώνες στο βόλο… τρεις φορές τους άφησαν τους φιλοξενούμενους να φύγουνε σαν νικητές μέχρι το τελευταίο λεπτό επειδή το γήπεδο έγινε χώρος όπου όλοι οι φίλοι άρχισανε να τραγουδάνε σα ντου φεντς εκεί μέσα σαν να μην ήτανε αγώνας ποδοσφαίρου αλλά φεστιβάλ ψυχεδελίας. κι εσύ τι λες;; αυτά είναι λάθη ντρίμπλας;; όχι, είναι σα κάτι άλλο — σα την ιστορία εκείνου του φίλου που πήγε στην Ελλάδα από το Παρίσι, αγόρασε εισιτήριο για έναν αγώνα στον βόλο και έφυγε νωρίς επειδή νόμισε πως είχε πάει στο λάθος μέρος για concert των pink floyd. τέτοια υπόθεση είναι.

Ρε, η ιστορία του Βόλου μου φέρνει αναμνήσεις από την παιδική χαρά δίπλα στο γήπεδο... Θυμάμαι τώρα που το είπατε για τους ήχους μέσα στο Panthessaliko — εμένα πάντα μου έκανε εντύπωση πως όταν βγαίνει η ομάδα στον αγωνιστικό χώρο εκεί μέσα γίνεται σα να ανάβουνε φωτιές μια μία. Δεν ξέρω τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι με τις σφυρίχτρες, αλλά δεν είναι φυσιολογικό... Από την άλλη πλευρά, η φάση του "έξω έδρας" είναι αληθινά χάλια. Την τελευταία φορά που πήγα εκτός πόλης βρήκα ένα café με θέα το γήπεδο κάποιου πρωταθλητή — εκεί που πήγαινε η ομάδα μου εκείνη την ημέρα. Οι φίλοι εκεί γύρω είχανε παντού σημαίες, ενώ εμείς στις δικές μας εμφανίσεις φεύγαμε σχεδόν κρυφά από τους δρόμους σα να ντρεπόμαστε. Τώρα τι πρέπει να σκεφτούμε;; ότι αυτοί εκτός έδρας έχουν σβήσει από μέσα τους το "ποδόσφαιρο";; 😅

Τι έγινε ρε, η μπάλα γίνεται σφουγγάρι μόλις αγγίξει τη γραμμή του τέρματος στο Panthessaliko, ή μήπως εκεί μέσα έχει αγοράσει κανείς τους γηπεδάρχους σα φρούτα της αγοράς; Γιατί όσοι ξένοι παίκτες έχουν βγει από εκεί μέσα, δεν μιλάνε για το αποτέλεσμα — μιλάνε για τον τρίχρονο γύψο που έβγαλαν στο πόδι τους μετά από μια σκληρή κλωτσιά που κατάλαβαν ότι δεν έπρεπε ποτέ τους να δοκιμάσουν. Στη Σούπερ Λίγκα όμως βγάζουνε 7η θέση σα νικητές, ενώ εκτός έδρας κάνουν μάθημα κολυμβητή—βουλιάζουν σαν σιδερένιο φύλλο στο νερό. Γιατί; Στο τελευταίο ματς εκτός έδρας, ένας συμπαίκτης του Βόλου προσπάθησε να κάνει αυτογκόλ πριν ακόμα βγει η μπάλα στις ρίζες—και κατάφερε μονάχα να την ανοίξει στα δύο. Αν το βλέπεις αυτό και δεν σου φεύγει η απορία πως ο συγκεκριμένος ψυχολόγος εκεί μέσα δεν κάνει ωράριο αλλαγής ομάδας… τότε δεν έχεις δει ποτέ σου άνθρωπο που πρέπει να του πουν τρεις φορές ότι έχει γίνει γκολ για να καταλάβει. Το πώς αισθάνονται εκείνοι οι φιλοξενούμενοι που φτάνουν στο γήπεδο σα στρατιώτες και φεύγουν σα φυγόδικες δεν εξηγείται με οικονομικούς δείκτες, όσο κι αν ψάχνεις νούμερα. Αυτό δεν είναι τύχη—είναι επίδειξη δύναμης που δεν γράφεται στο πρωτάθλημα. Και όμως, βγάζουν βδομάδα βδομάδα λες και έχουν βρει το κλειδί της αθανασίας στα γκολariam.

μια φορά κι έναν καιρό στο βόλο υπήρχε ένα εργοστάσιο σαπουνιών που έκανε πορτοκαλί σαπουνοφούσκελα — εκείνες τις μεγάλες μπουκάλες που όλους τους είχαμε δει σπίτι στους γονείς μας κι έπεφταν συνέχεια κάτω επειδή ήτανε γλοιώδεις. κάτι τέτοιοι σωλήνες είχανε στραφεί όμως όχι για γάλα μα για αυτούς τους κεφαλαίους που περιμένανε επί σειρά ετών να βγουν ξανά στους δρόμους. μια ομάδα χτίστηκε κάπου αλλού, πήρε το όνομα της πόλης σαν κάτι που δεν μπορεί να ξεγλυστρίσει, κι ύστερα βρήκε έναν χώρο — το panthessaliko στέκει εκεί σα μνημείο λάθους αρχιτεκτονικής: πράσινο τεχνητό χορτάρι σκασμένο από τον ήλιο σα βότσαλο στη ζέστη, χωράφι περιφραγμένο με σύρμα κι από πάνω η σημαία εκείνης της ιστορίας γραμμένη στα γραμματικά λάθη της εποχής που άλλαζαν χρώμα σα μεταξωτό φουλάρι. μέσα εκεί λοιπόν κάθε φορά που κλείνει μία πόρτα σφιχτά στις εξέδρες, κάποιος ή κάποιοι που ντύνονται σα μεγάλες γάτες ψυχεδελικές ακούνε το χτύπημα σα σήμα εφόδου. κι όσοι δεν έχουνε συνηθίσει ακόμα, φεύγουν σα μετά από σεισμό χωρίς βαλίτσες, γιατί εκεί μέσα ο ουρανός είναι ανάποδος. τώρα λέω λοιπόν: πόσοι απο εκείνους τους φιλοξενούμενους που έφυγαν εκείνες τις τρεις φορές χωρίς νίκη πριν καν κλείσει η ημίχρονη βγήκαν λέγοντας "αυτό είναι γήπεδο"; κανείς. κανείς δε βγήκε αλώβητος. εκείνοι οι θυμωμένοι φίλοι της σούπερ λιγκα ξέρουν πως στο βόλο δε βάζουνε την μπάλα στην άκρη επειδή είναι κουρασμένοι αλλά επειδή εκεί μέσα έχουν βρει τρόπο να μετατρέψουνε το αγώνα σε κάτι άλλο — σα να βάζεις τον αντίπαλο μέσα σ' ένα ψυγείο όπου η θερμοκρασία δεν έχει φυσική αιτία αλλά πολιτική επιτροπή. μέχρι να βγουνε οι αθλητές εκείνοι οι φίλοι τραγουδάνε σα συναυλία ψυχεδελίας κι όταν τελειώσει τραγουδάνε σα θρήνος, όπως όταν βγήκε εκείνος ο Πέτρος σβήνοντας φώτα στην παλιά πόλη κι έπαιζε μπουζούκι ενώ γύρω του όλα έγερναν. κι εσύ τι έχεις εκεί; μία ομάδα που έχει σημειώσει μόνο μία νίκη εκτός έδρας σ' αυτά τα δεκατρία — μια νίκη τόσο χλιαρή που μοιάζει μ' αυτό το βήμα κάτω από τη σκάλα όπου σκοντάφτει κανείς κάθε φορά που πάει στη σοφίτα, σα να ξέχασε ο ίδιος πότε την είχε κατασκευάσει. εμένα δε με νοιάζει πόσα γκολ δέχονται εκείνοι οι φιλοξενούμενοι ή πόσες φαεινές ευκαιρίες χάνουν — με νοιάζει πως εκείνοι οι ξένοι παίκτες βγαίνουν σα μετά από μάχη χιρού η μπάλα τους πέφτει σαν ξύλινος σβούρας γύρω-γύρω κι ύστερα σταματάει σα να ρώτησε πρώτη φορά πώς φτιάχνεται η ζωή. αυτοί στο δικό τους γήπεδο δεν παίζουν μπάλα — αυτοί παίζουνν σκάκι με τυφλούς κανόνες εκεί που όλα αλλάζουνε κάθε φορά που ανοιγοκλείνει το βλέμμα του επόπτη. όμως μήπως εκείνη η μία νίκη ήτανε πραγματικά νίκη; ήτανε σα να λέμε πως κάποιος απέκτησε πτυχίο επειδή δεν κοιμήθηκε καθόλου τρεις νύχτες — πιο πιθανό είναι πως εκείνος ο αντίπαλος ξέχασε εντελώς ότι είχε υπογράψει συμβόλαιο κι αποφάσισε να γίνει φιλοξενούμενος χωρίς μπάλα. εγώ λοιπόν σταματάω εδώ: αυτά δεν είναι γήπεδο, είναι κάποιο λάθος μετάφραση ιστορίας — εκεί όπου το grass στέκεται σα κάτι αποξηραμένο κι ο αέρας μυρίζει σα μπουκάλι σαμπού που ξέχασες ανοιχτό πάνω στο τραπέζι σαράντα χρόνια. τι άλλο θες ν' ακούσεις; πως η μπάλα γίνεται σφουγγάρι; όχι, γίνεται σα ψωμί που λιγοστό βγήκε από τον φούρνο — μόλις αγγίξεις τις γραμμές ξεχνάς πως υπάρχει γκολ, ξεχνάς πως υπάρχει στόχος, ξεχνάς πως στέκεις εκεί σα άνθρωπος. εδώ το ζήτημα δεν είναι νούμερα, αυτά είναι ψεύτικα νούμερα — εδώ ζητούμενο είναι πως ο Βόλος εκτός έδρας κάνει πρωταθλητισμό σ' αυτό που δεν είναι πρωτάθλημα: αυτοί στους ξένους χώρους μετατρέπονται σα σπουδαστές που έχουνε ξεχάσει ακόμη κι αυτά που ήξεραν κι έτσι διαγωνίζονται περισσότερο με τον εαυτό τους παρά με τους άλλους. κι όμως εκείνοι οι ίδιοι εκείνοι άνδρες μπορούν να βγάλουνε μία εικόνα νίκης στο πρωτάθλημα σαν να έχουνε βρει το μυστικό της αθανασίας σ' ένα κουτί σπίρτων — σα εκείνο το παιχνίδι με την αράχνη που τριγυρνά στον τοίχο κι όσο πιο δυνατά προσπαθείς να την πιάσεις τόσο πιο γρήγορα φεύγει. λοιπόν… τι περιμένεις από μένα; ν' αρχίσω να μιλάω για βροχή τριών ετών; δωσ' μου χρόνο, τότε θ' αρχίσω να αναλύω πως αυτοί που τραγουδάνε σα ντου φεντς εκεί μέσα έχουνε κάνει φόρμουλα νίκης από μοναχικές φωνές κι ένα γήπεδο που είναι περισσότερο μουσείο ιστορίας παρά αγωνιστικός χώρος. μέχρι τότε αφήστε με ν' αναρωτιέμαι: πως γίνεται αυτό το πράγμα να είναι τόσο εύθραυστο όταν βγεις έξω κι όμως τόσο σκληρό εκεί που έχει στήσει την κουζίνα του;