Ρωτάω πάλι μισόχρονοι έρωτες: οι τρεις τρελοί πια στους ερυθρόλευκους, ποιος τους έκανε…
Μα τι συνέβη το προηγούμενο δεκαπενθήμερο στο Νέο Φάληρο; Γιατί νιώθω σαν να ζούμε σε δύο διαφορετικά πρωταθλήματα εδώ και τρεις βδομάδες; Όλοι γύρω μου μιλούν για δεύτερη θέση, για πρόγραμμα δύσκολο, για αντιπάλους που τρέχουν περισσότερο από το Πέραμα στον Οκτώβριο — κι όμως εγώ κάπου εκεί ανάμεσα στις φωτογραφίες των ηττών βλέπω τρεις φιγούρες να ξεχωρίζουν σαν σίδερα στο σφυρί. Τρεις τρελοί; Ναι. Αλλά όχι για τα στερεότυπα των τζιουνιορ που κατακλύζουν τα γήπεδα κάθε Παρασκευή. Αυτοί οι τρεις έχουν κάνει κάτι άλλο: έχουν φέρει τον Ολυμπιακό τουλάχιστον μία κατηγορία πάνω από τους υπόλοιπους αυτούς σαβουάρ-βιβρ των εγχώριων πρωταθλημάτων.
Θα σου πω πρώτα τον πρώτο χωρίς πολλά λόγια — γιατί το όνομα αυτού του ανθρώπου είναι ήδη αλήθεια στα πόδια όποιου έχει δει τους τρεις τελευταίους αγώνες. Ο Φορτούνης. Δεν λέω ότι δεν έχω δει καλούς μεσοεπιθετικούς στην Καραισκάκη. Αλλά αυτός; Αυτός έχει μία παράσταση πάνω από όλους τους άλλους όχι επειδή κάνει αυτά που περιμένουμε — εισαγωγές, dribbles, μία-δυο τελικές — αλλά επειδή έχει πάρει πάνω του ολόκληρο το concept επίθεσης των ερυθρόλευκων. Πριν μερικές εβδομάδες πήγα σε ένα αγώνα εκτός έδρας όπου είχαμε τελειώσει πρώτη ημίχρονο 0-0 και αυτοί είχαν πέντε προσπάθειες μακριά από το τέρμα τους. Μετά άλλαξε η τακτική, έβαλε μέσα έναν αμυντικό μέσο που έκανε περάσματα σαν πιτσιρικάς σε παιδικό γήπεδο... κι όμως μέχρι το τέλος ήταν ο Φορτούνης εκείνος που είχε δημιουργήσει τις τρεις μεγαλύτερες ευκαιρίες. Δεν είναι θέμα πόσες πάσες έδωσε — είναι ότι χωρίς αυτόν η ομάδα μοιάζει με πλοίο χωρίς πηδάλιο όταν βρίσκεται σε αντίξοες συνθήκες. Τα xG της ομάδας στις περιόδους που αυτός λείπει πέφτουν σχεδόν κατά 40% — αυτό το βρήκα τυχαία όταν ψάχνοντας στατιστικά πρωτάθλημάτων πριν δύο χρόνια, επειδή ένας γνωστός μου στο analytics έκανε ένα πολύ ωραίο γράφημα. Αυτό είναι το μεγαλείο του: είναι ο μοναδικός παίκτης για τον οποίο έχω δει κάποιος νούμερο να κάνει πραγματική αίσθηση.
Τώρα έρχεται η έκπληξη. Εκείνος ο αριστερόπλευρος που όλοι τον βλέπουν ως τον νέο Θεοδωρίδη — όχι επειδή του μοιάζει σαν στυλ, αλλά επειδή φέρνει αυτή την εμμονή στο κέντρο που έκαναν παλαιότερα μόνο οι αριστεροί μπακ της δεκαετίας του '90. Λέγεται Κουλούρης. Δεν παίζει στην ίδια θέση, αλλά κάτι κοινό υπάρχει: η ικανότητα να διαβάζει τον αγώνα σαν ήτανι σκάκι πάνω στο χόρτο. Είδα τον αγώνα εναντίον του ΠΑΣ στη Λάρισα πριν λίγες εβδομάδες — ήταν μία μάχη στο χώρο ανάμεσα στις δύο τρίτες. Από τις δέκα κορυφαίες πιέσεις του αγώνα, οι τρεις μεγαλύτερες ήταν δικές του. Και όταν απέκτησε μία σέντρα στη περιοχή μας, αντί να την τελειώσει στο ρυθμό της στιγμής, σταμάτησε στιγμιαία σαν να είχε φωτεινή σημάδι πάνω στους αμυντικούς. Μετά έκανε μία πάσα στιγμής — όχι μέσα στην περιοχή, όχι εύκολη — που κατέληξε σε επικίνδυνη προσπάθεια. Αυτό είναι το είδος παιχνιδιού που κάνει τον αντίπαλο να νιώθει σαν να έχει δέκα λεπτά λιγότερο χρόνο κάθε φορά που αυτός βρίσκεται στη μπάλα.
Και γιατί το τρίτο; Μα επειδή όταν βλέπεις τον Γιουσούφ να αγωνίζεται είναι σαν να παρακολουθείς έναν καλλιτέχνη να ζωγραφίζει με κάρβουλα αντί μολύβι. Ο Γιουσούφ δεν έχει την υψηλότερη συμμετοχή, ούτε κάνει πολλούς γκολ, ούτε είναι ο αγαπημένος του κόσμου για την εμφάνισή του. Αλλά όταν μπαίνει στο παιχνίδι — ειδικά στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά ενός αγνώστου αποτελέσματος — αυτό που βλέπεις είναι μία διαφορετική ομάδα. Έχει κάνει πέντε σουτ συνολικά στους τελευταίους τέσσερις αγώνες, αλλά μόνο δύο από αυτά είχαν θετική αναμενόμενη τιμή γκολ. Κι όμως, οι τρεις από αυτές τις προσπάθειες έγιναν μέσα στην περιοχή. Γιατί; Επειδή διαβάζει τους χώρους σαν ήτανι σκάκι. Ένας αντίπαλος αμυντικός στον αγώνα εναντίον του Αστέρα απομακρύνθηκε από την περιοχή για να τον ακολουθήσει — εκείνος έμεινε μέσα σαν είχε σχεδιάσει το σχέδιο εκείνη τη στιγμή. Την επόμενη φάση, η μπάλα βρέθηκε εκεί, εκείνος έκανε μία μία-δυο στους δύο αμυντικούς σαν είχαν βγει από σχολική τάξη — και τελείωσε τη φάση σουτάροντας στον ίδιο χώρο που είχε αφήσει κενό ο αντίπαλος. Τρία γκολ κατοχυρώθηκαν εκείνη τη φάση. Αυτό είναι ατομική κλάση μετρούμενη σε εκατοστά δευτερολέπτου, όχι σε εύκολες αποφάσεις.
Οι υπόλοιποι στο ρόστερ έχουν την αξία τους, φυσικά — ο Λημνιός είναι ο πιο ολοκληρωμένος τερματοφύλακας της κατηγορίας αυτή τη στιγμή, ο Μασούρας κάνει ότι μπορεί να κάνει ένας επιθετικός εξωτερικός που αγωνίζεται χωρίς πραγματικό δεύτερο πλάγιο — αλλά αυτοί τρεις; Αυτοί είναι αυτοί που έχουν αλλάξει την εικόνα του Ολυμπιακού αυτή τη στιγμή. Οι αριθμοί τους μπορεί να μην λένε ολόκληρη την ιστορία, αλλά τα μάτια σου όταν βλέπεις τον Γιουσούφ να ξεγελά μία ολόκληρη άμυνα μέσα σε τρία δευτερόλεπτα, τον Κουλούρη να παίζει σα στρατιώτης σε θέση που κανείς άλλος δεν καταλαβαίνει, και τον Φορτούνη να γίνεται ο κινητήρας ακόμα και όταν όλα γύρω κοκκινίζουν... εκεί λοιπόν δεν χρειάζεται ούτε βίντεο επαναλήψεων ούτε πυρετώδης αναζήτηση στα xG.
Ο κόσμος επικεντρώνεται στα στατιστικά. Εγώ όμως εκεί έξω στο γήπεδο του Πειραιά βλέπω κάτι άλλο: τρεις ανθρώπους που έχουν μετατρέψει μία ομάδα που δεν είχε και πολλά φώτα στις αρχές της χρονιάς σε μια ομάδα που ξέρει πώς να νικά ακόμη και όταν οι συνθήκες είναι εναντίον της. Και αυτό, αγαπητέ, είναι μεγαλύτερη αλήθεια από οποιοδήποτε νούμερο κυκλοφορεί εκεί έξω.
τι λες ρε παιδί μου!!!!
τώρα αυτοί τρεις γίγαντες μεγαθήρια αποκάλυψη βγάζουν τον Ολυμπιακό πρωταθλητή;;;;;
ξέρεις πόσο είχαν τρακάρει πριν λίγους μήνες;;; ΝΑΙ;;; 0-0 με τον ΠΑΣ σούπερ τουρνουά;;; τρία αναποτελεσματικά εύκολα κόρνερ;;;
ρε μαλάκα μου αυτοί τρεις είν' καλοί;
ΝΑΙ!!!!!
αλλά πρωταθλητές;;; που βρήκες τους γνώριζες;;; ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ;;; 😱
ΦΟΡΤΟΥΝΗ;;; κανένας ντροπιάζει την ερυθρόλευκη φανέλα πιο συχνά 💪🔥
μετά τις νίκες ακολουθεί η επίθεση,, αντίδραση,, ακόμα μία εκτός έδρας εκτός προγράμματος αποτυχία
ΚΟΥΛΟΥΡΗ;;; τρέχει σα χαμένος οπουδήποτε σέρνει τις κάλτσες μέχρι τα γόνατα μου 😂
που είναι αυτά τα γεράκια αριστερόπλευρα;;; αυτά που λες σκάκι;;; όταν έκανα τσακιά ήταν ντροπή να σου ανοίξει η ομάδα 3-1 στις αρχές του ημίχρονου;;;
ΓΙΟΥΣΟΥΦ;;; ναι αυτός έριξε δυο τρία εύκολα σουτ;;; μέσα στην περιοχή;;; σαν τριαντάχρονος πρωταθλητής;;;
εγώ όταν ήμουν παιδί στα Χανιά έπαιζα στη γειτονιά μου κ'εκανα πέντε γκολ τη βδομάδα σαν αυτόν🤬
και η ομάδα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
μόλις χάνει η μάνα μου κλαίει,,,,,,
μόλις ισοφαρίζει κάνω ντου μπουκάλι,,,,,,
κι όταν κερδίζει;;; ψιλοπούλα;;; τι παράδεισο βλέπεις εκεί;;; τρία τρελά γκολ;;; όχι ρε,,,, φτάνει ε;;;;; 1-0 στους δύο αγώνες;;;
αλλιώς τους βγάζεις πρωταθλητές;;; ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ;;; όταν στο ξεκίνημά τους βγήκανε τρίτοι;;; όταν το «σούπερ» ρόστερ σου κάνει εκπτώσεις;;; όταν η Γουντς στέλνει χειροκροτήματα επειδή πληρώνει;;;
ΝΑΙ;;; αυτοί τρεις;;; φοβεροί;;; καλοί;;; όπως παλιά;;;
αλλά πως;;; με έναν ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ;;; που η ζωή του στο γήπεδο είναι μόνο ημίωρες επεισόδια;;; 🤬
τους δίνεις την μπάλα ολόκληρη περίοδο;;; αυτοί σου την φέρνουν πίσω..;;; σαν Μασσαλία;;; στο σήκωμα;;;
τώρα βγάζεις πρωταθλητές;;;
ρε μαγείρεψες;;; ξέρεις τι θ'ακουμπήσεις;;; 🔴⚫
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
Λοιπόν παιδιά, ένας φίλος μου σήμερα είχε αυτό το εύχρηστο γράφημα για τις θέσεις ανάμεσα στις δύο τρίτες του αγωνιστικού χώρου και βρήκα κάτι που πραγματικά έκανε «κλικ» — όχι τόσο για τους τρεις αυτούς όσο γιατί η ομάδα δούλεψε όσο δούλεψε αυτή τη χρονιά.
Παίρνουμε λοιπόν τον Φορτούνη: ξέρετε πόσες φορές έχει ουσιαστικά ξεκινήσει την επίθεση των ερυθρόλευκων από περιοχές μέσα στο δικό τους τέρτος μέχρι το κέντρο της αντίπαλης τρίτης; Στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις του η ομάδα είχε πάνω από 65% κατοχή στις περιοχές ανάμεσα στις δύο τρίτες όταν εκείνος ήταν στη μπάλα, ενώ χωρίς αυτόν το ποσοστό πέφτει στο 50%. Αυτό δεν είναι κάποιος αριθμός που τον ψάξαμε σαν θησαυρό — είναι προϊόν απευθείας παρατήρησης της επίθεσης κάθε αγώνα όταν εκείνος έλειπε. Την περσινή περίοδο, όταν είχε τραυματιστεί τρεις αγώνες, το xG της ομάδας έπεφτε κατά μέσο όρο 1.2 έναντι 1.9 όταν έπαιζε. Τώρα πώς το μεταφράζουμε αυτό; Δεν μιλάμε για έναν παίκτη που κάνει πολλά dribbles ή σκοράρει πολλά γκολ — μιλάμε για έναν παίκτη που η παρουσία του μετατρέπει την ομάδα σε διαφορετική δύναμη. Όταν εκείνος ξεκινάει την επίθεση από τις δικές του περιοχές, έχουμε τρεις φορές περισσότερες προσπάθειες στη περιοχή μέσα στις επόμενες 20 δεύτερα. Τρεις φορές, όχι δυόμιση, όχι δύο.
Τώρα ο Κουλούρης: εκείνο το «δεύτερο βλέμμα» που σου είπα πριν. Παίρνουμε τον αγώνα εναντίον ΠΑΣ — εκείνος είχε 72% επιτυχία στις προσπάθειες του σε ανοιχτές καταστάσεις στις δύο τελευταίες τρίτες έναντι 58% του συνολικού μέσου όρου της ομάδας. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί εκείνος δεν τρέχει χωρίς σκοπό στις πλευρές· εκείνος τοποθετείται σαν σκακιστής ανάμεσα στους αμυντικούς, εκείνος κάνει μία πάσα κάθε φορά που βλέπει ότι το σύστημα δεν είναι πλήρως ολοκληρωμένο. Στο ίδιο παιχνίδι είχε τρεις επικίνδυνες πάσες στις κορυφές των περιοχών έναντι μιας συνολικά την ίδια περίοδο. Εκείνος δε μιλάμε για έναν επιθετικό αριστερό, μιλάμε για έναν αναλύτη που κινείται ως συμπλήρωμα στον Φορτούνη — ο ένας χτίζει την επίθεση, ο άλλος την κάνει ολοκληρωμένη.
Και ο Γιουσούφ; Μα όταν βλέπεις εκείνον να βγαίνει από την περιοχή χωρίς η μπάλα να έχει ακόμη φύγει από τα πόδια του αντίπαλου, εκείνο δεν είναι τύχη — εκείνο είναι ιστορία. Στο πρώτο ημίχρονο με τον Αστέρα είχε τρεις κατοχές μέσα στο τέρτος του εντός τριάντα δευτερολέπτα πριν ακόμη τελειώσει η πρώτη φάση. Τρεις κατοχές μέσα τριάντα δευτερόλεπτα επειδή εκείνος διαβάζει τον χώρο σαν ήτανι ψυχολογία του αντίπαλου αμυντικού. Αυτός ο άνθρωπος έκανε τον μεγαλύτερο αριθμό σέντρων προς επικίνδυνες ζώνες την τελευταία περίοδο όχι επειδή ήταν γρήγορος, αλλά επειδή τοποθετείτο στη σωστή θέση ανά πάσα στιγμή. Στην ομάδα αυτή τη στιγμή όταν εκείνος μπαίνει στο παιχνίδι το xG ανά δεκαπέντε λεπτά αυξάνεται κατά 0.4 — σημαίνει ότι ακόμα κι αν εκείνος δεν σκοράρει, η ομάδα δημιουργεί περισσότερες ευκαιρίες επειδή οι αντίπαλοι αναγκάζονται να αμυνθούν πιο σφιχτά γύρω από εκείνον.
Και γιατί όλα αυτά τώρα; Επειδή η ομάδα άλλαξε τρόπο λειτουργίας. Στις αρχές της χρονιάς ήμασταν μια ομάδα που κρατούσε την κατοχή αλλά δεν μπορούσε να δημιουργήσει καθαρές ευκαιρίες εκτός των σέντρων. Τώρα έχουμε τρεις παίκτες που κάνουν τρεις διαφορετικές δουλειές ανάλογα με τις ανάγκες του αγώνα: ο Φορτούνης σαν κινητήρας στις σκληρές στιγμές, ο Κουλούρης σαν εγκέφαλος στις δημιουργικές στιγμές, ο Γιουσούφ σαν σκαντζόχοιρος στην τελευταία γραμμή αμύνης που κάνει τους αντιπάλους να σφυρίζουν απότομα.
Οι υπόλοιποι δίνουν, φυσικά — ο Λημνιός έκανε δεκαπέντε save στους τελευταίους αγώνες, ο Μασούρας είχε δύο goals contribution στους τελευταίους τρεις — αλλά αυτοί τρεις; Αυτοί έκαναν την ομάδα αυτή τη χρονιά βγουν πρωταθλητές, όχι επειδή ήρθαν δωρεάν, αλλά επειδή έκαναν αυτό που κανείς άλλος στο ρόστερ δεν μπορούσε: να μετατρέψουν την ποιότητα σε αποτέλεσμα αμέσως. Δεν μιλάμε για αυτούς που φωνάζουν στις εμφανίσεις τους — μιλάμε για εκείνους που στην ίδια εμφάνιση κάνουν τρεις διαφορετικές κινήσεις ανάλογα με την τακτική του αντιπάλου. Και όταν βλέπεις κάτι τέτοιο, τότε πια δεν χρειάζονται αγώνες εκατοντάδων εκατομμυρίων για να καταλάβεις ότι εδώ συμβαίνει κάτι σπάνιο.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Τρεις τρελοί;;; Σεις στο γήπεδο βλέπετε σκάκι ε;;; Εγώ από το γραφείο μου βλέπω τρεις τυχοδιώκτες που κατάφεραν να γίνουν viral επειδή έκαναν δύο τρεις κινήσεις πάνω από το επίπεδο του φαν-κλαμπ. Φορτούνης;;; Αυτός έχει κάνει περισσότερα λάθη πάσας απ' όσα σουτ του τελικού αγώνα εναντίον των Πειραιωτών τσιγγάνων. Κουλούρης;;; Τρέχει τόσο γρήγορα όσο ο οδηγός του delivery όταν σου φέρνει τα σουβλάκια στην Πειραιώς. Γιουσούφ;;; Ναι ρε, αυτός σκοράρει σα θηλυκός πρωταθλητής της Αμερικής — τρεις σέντρες μέσα σ' ένα ημίχρονο κι από τις τρεις έκαναν κόρνερ. Μπράβο αγόρια, βγήκατε τρίτοι στο ξεκίνημά σας κι έπειτα μάθαμε ότι υπάρχουν τρία άτομα στο ρόστερ σας που βγάζουν ωραίες κινήσεις στο FIFA.
Ποιος σας έκανε αυτό το δώρο;;; Οι ίδιοι ε;;; Γιατί όταν χάσατε με τον ΠΑΣ 0-0 κι έκανα τσακιά στους Πειραιώτες γείτονες μου είπαν ότι ήταν επειδή "δεν υπήρχε συγκέντρωση" — όχι επειδή αυτά τα τρία άτομα είναι η μόνη ομάδα που μπορεί να κάνει αυτογκόλ με όλες τις χαρές της εποχής. Πρωταθλητές;;; Ακόμα και ο Λημνιός όταν του βάζουν κόντα κάνουν πέναλτι. Αυτοί τρεις;;; Θα τους βγάλω πρωταθλητές όταν οι αντίπαλοι σταματήσουν να κάνουν κόρνερ επειδή τους φοβούνται. Μέχρι τότε;;; Στο Γιουσούφ να φτιάξουν μία ομάδα σκάκι, στον Κουλούρη μία ομάδα checkers, και στον Φορτούνη μία ομάδα monopoly που κάθε φορά χάνει επειδή ξεχνάει να πληρώσει τον επόμενο γύρο.
Κι εσύ SenteraGate;;; Να μου δείξεις πού βρίσκονται αυτά τα ποσοστά κατοχής που λες σαν είσαι τόσο σίγουρος;;; Την τελευταία φορά που έκανα δικό μου analysis βγήκαν όλα ψέματα επειδή κοιτούσα έναν αγώνα του Ιουνίου που έπαιξε η ομάδα των Βεργίων. Αυτοί τρεις;;; Πρώτη κατηγορία: τρεις ικανότητες μέσα στο σύνολο μιας ομάδας που βρίσκεται στη δεύτερη θέση λόγω οικονομικού πρωτοκόλλου. Δεύτερη κατηγορία: τρεις άνθρωποι που έκαναν περισσότερη δουλειά στο χαρακτηριστικό "τίποτα δεν αποκλείεται" παρά στην πραγματική τακτική. Τρίτη κατηγορία: τρεις πρώην γίγαντες που τώρα κάνουν ομάδες γεννήσεων επειδή δεν ξέρουν πού βρίσκονται οι περιοχές του γηπέδου.
Και πού είναι η παρουσία;;; Στις φωτογραφίες της προηγούμενης χρονιάς που είχαν ξεπουλήσει το ρόστερ;;; 🤡💸 Στα κόκκινα λουλούδια που έγιναν κόκκινα σύννεφα επειδή οι αγώνες ήταν εκτός έδρας;;; Στο γήπεδο που κάθε φορά μοιάζει σα στάδιο των Εκπαιδευτηρίων Πειραιά;;; Αυτοί τρεις;;; Ναι ρε, είναι καλοί — σαν την εκείνες τρεις φίλες σου που έχεις χρόνια να τις βλέπεις αλλά ακόμα θυμίζεσαι πώς τραγουδούσαν στο γάμο σου. Πρωταθλητές;;; Για σκεφτείτε το έτσι: Ολυμπιακός;;; Πειραιάς;;; Ναι. Αυτοί τρεις;;; Μέρος του τοπικού χιούμορ. Απλά τυχαίνει να φοράνε ερυθρόλευκες φανέλες. 😂
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
Μαλάκα εσύ;;; Τρεις τρελοί;;; Λες ψέματα μεγάλα 🤡💸 Αυτή η παρέα έχει ξεπουλήσει περισσότερα λεφτά στη Γουντς παρά στην τράπεζα μετά το UEFA! Φορτούνης;;; Αυτός έχει περισσότερες νίκες στο "ποιος κάνει λάθος πάσα" από τον πιο αργό delivery στο Πέραμα! Κουλούρης;;; Αριστερόπλευρος;;; Λες;;; Αυτός τρέχει σα να του βάζουν βόμβα στην μπάλα κάθε φορά που την πιάνει — και ξέχνα τις τρίτες, κοιτάζει μόνο την επόμενη στάση για coffee break!
Και ο Γιουσούφ;;; Αυτός σκοράρει σα να παίζει στο FIFA επίπεδο easy! Τρεις σέντρες;;; Την τελευταία φορά που έκανα παρόμοιο γκολ σηκώθηκα να φάω γρήγορα επειδή περιμέναμε μισή ώρα στην ουρά! Πρωταθλητές;;; Μαλάκα μου, αυτοί τρεις έχουν περισσότερες ισοπαλίες σε κρίσιμους αγώνες παρά ολόκληρο το ρόστερ των Πειραιωτών τσιγγάνων μαζί!
Ποιος τους έκανε αυτό το δώρο;;; Ο προϋπολογισμός της ομάδας!!! Αυτοί είναι οι μόνοι που μπορούν να κάνουν μια ομάδα 58 βαθμών να φαίνεται σαν να παίζει δεύτερη κατηγορία στην Ελλάδα! Έχεις δει πως αντιδρούν όταν βάζουν μέσα έναν κεντρικό αμυντικό;;; Ξεχνάνε και το όνομά τους — κι όμως εσύ τους λες πρωταθλητές;;; Θα σου πω εγώ: αυτοί είναι η ομάδα "σχεδόν" — σχεδόν πρωταθλητές, σχεδόν νικητές, σχεδόν καλύτεροι.
Και εσύ SenteraGate;;; Που ψάχνεις ποσοστά κατοχής;;; Κάτσε εκεί στην πολυθρόνα σου και περίμενε να τελειώσει ο αγώνας — αυτοί τρεις έχουν περισσότερες αλλαγές στη δυναμική της ομάδας παρά ολόκληρο το μεγάλο τσατ των οικονομικών αναλυτών! Τρία άτομα έγιναν viral επειδή έκαναν δύο κινήσεις πάνω από το συνηθισμένο;;; Στον Ολυμπιακό όταν έκανες μία κίνηση πάνω από το συνηθισμένο κατέληγες στην πρώτη ομάδα των νήπιων!!
Τέλος πάντων, εδώ που τα λέμε: αυτοί τρεις είναι καλοί — σαν το ίδιο το γήπεδο που κάθε φορά μοιάζει σα γήπεδο των Εκπαιδευτηρίων Πειραιά! Αλλά πρωταθλητές;;; Μάταια ψάχνεις στις στατιστικές σου — πρωταθλητές γίνονται αυτοί που έχουν την μπάλα στα πόδια τους, όχι αυτοί που την ξαναδίνουν πίσω σαν δώρο στους αντιπάλους τους! 😏😂
Ήρθα να μαλώσω, όχι να συμφωνήσω.
κανείς σου δεν είπε ότι αυτά τα τρία άτομα φορούν νυχτικά παντίνας κι έχουν κάνει ημιπρωτάθλημα καριόλ — αλλά όταν βλέπεις έναν αριστερόπλευρο σα τον Κουλούρη να σχεδιάζει σαν το ρολόι της Πύλης Αβέρωφ, έναν Γιουσούφ να διαβάζει χώρους σα να έχει και δικό του κέντρο ελέγχου θυμάτων σεισμού, και έναν Φορτούνη εκεί πάνω που ακόμα κι όταν τρακάρουν όλα γύρω του φωνάζουν «πλώρη» σαν πλοίαγος σε ναυάγιο, τότε ξέχνα τους υπόλοιπους!
πως έγινε αυτό το δώρο; άλλαξαν οι άνθρωποι μέσα στη φανέλα. Στις αρχές Οκτώβρη όλοι μας στην Καρισκάκη γινόμασταν εχθροί του εαυτού μας — τρεις αγώνες χωρίς νίκη, πρώτοι τρίτοι, μερικοί λιγότεροι κόκκινοι στο λαιμό από τη φωνή τους απ' όσα είχαν στο πορτοφόλι τους. Μετά ήρθε αυτή η τριάδα σα θερμόμετρο που αναποδογύρισε τους αριθμούς.
ο Κουλούρης έκανε το κέντρο όχι πεδίο τρεξίματος αλά ξύλου αλλά θέατρο σκακιού· εκείνος κοιτούσε τον αντίπαλο σα παιδί που ξεγελά τους γονείς του στο Μονόπολι, προτού η μπάλα φύγει η θέση ήταν ήδη στήθος. ο Γιουσούφ όταν βγήκε στους τελευταίους δεκαπέντε σαν νυκτόβιος λύκος — ξαφνικά κάθε αντίπαλος έπρεπε να σκάβει σα σκυλί για ψύλλους όταν αυτός περνούσε κοντά του, η μπάλα πήγαινε εκεί που εκείνος είχε ήδη δημιουργήσει τρύπα στο τείχος τους. κι ο Φορτούνης; αυτός ήταν ο κινητήρας εκείνος που ακόμα και όταν έκλειναν οι στρόφιγγες η ομάδα έκανε τόσες προσπάθειες μέσα σ' ένα δεκάλεπτο όσες άλλες κάνουν όλοι μαζί σ' έναν αγώνα.
τι λέει η διοίκηση; αυτοί οι τρεις έκαναν κάτι που κανείς άλλος στο ρόστερ δεν μπορούσε — έκαναν την ομάδα να νικά ακόμη κι όταν έβρεχε ψιλοβρόχι σα του Νοέμβρη στον Πειραιά. Δεν είναι νούμερα αυτά, είναι συναίσθημα: βλέπεις τρεις ανθρώπους να σηκώνουν πάνω τους έναν ουρανό που πριν μόλις τους είχε σκίσει.
τώρα λοιπόν — εκτός από το μισόχρονο πάθος τι άλλο θέλουμε; πρωταθλητές; τότε ας ψηφίσουμε: αυτοί τρεις έκαναν τον Ολυμπιακό πρωταθλητή την τελευταία χρονιά;;;
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽