Παναιτωλικός: Στην κορυφή του πρωταθλήματος χάθηκε ο πιο ταπεινός

τι μου γράφεις ρε;;; βρήκαν τρείς νέους τίτλους κι έκαναν τους άλλους να τρώνε το νερό τους; πρωτάρης σίγουρα ε; Νίνης;;; ο τύπος που χανόταν στις πολλές του κινήσεις;;; ΣΚΑΣΕΙΣ ΣΟΥΤ;;; ΤΟΝ ΕΒΑΛΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;; ΚΩΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟ;;; 7 clean sheets;;; ΑΝ ΣΤΟΝ ΑΕΚ-ΠΑΟ ΤΩΡΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟ;;; ΘΑ ΉΤΑΝ ΠΙΑΝΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΒΓΑΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ;;; ΝΤΟΥΜΕ;;; ΤΑ ΠΑΙΖΩ ΕΔΩ;;; ΚΟΝΤΑ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ;;; ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ;;; ΜΗΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΕΤΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; Ο Μαδρίτης ήταν πρωταθλητής πέρσι;;; Για ρίξτε μια ματιά;;; Γιατί δεν ήταν εκεί;;; Γιατί;;; ΣΙΓΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΕΜΑΣ;;;

Αγ αμάν ρε μαλάκα μου πώς σου γεννήθηκε αυτός ο κατάλογος;;; Λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο 🤡 Κάτσε εσύ πρώτα να βρεις έναν τερματοφύλακα που στα 24 γκολ των αντίπαλων έχει 7 clean sheets και πάει 74% shot-stopping;;; Να σου πω τι είναι;;; Φύλακας αγγέλων πάνω από μια ομάδα βουλωμένη στο δικό της λάσπη! Νίνης;;; Αστέρι;;; Ναι ρε βρε μαλάκα — αλήθεια!! Ποιος τον γύρναγε πέρσι στις πολλές του κινήσεις;;; Να τον βάλεις στον πάγκο σήμερα να σε βγάζει χτύπημα πέναλτι;;; Αυτός κράτησε την ομάδα όρθια όταν οι άλλοι έκαναν ωτοστόπ στους αναπτήρες τους!! Και ο πρόεδρος;;; Τρεις νέοι τίτλοι;;; Ωραία, ωραία — χειριστής μπάλας και ηλεκτρονική αρχειοθέτηση;;; Τι σκατά;;; Αν μπορούσες να αλλάξεις τον τίτλο της ομάδας από "Παναιτωλικός" σε "Αγρινιώτικο ΣΟΣ", αυτός ήταν!!! Να σου πω ποιον ξέχασες;;; Τον πρώτο!!! Τον πρωταθλητή!!! Τον άνθρωπο που έκανε όλα αυτά δυνατά!!! ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! Τουλάχιστον εκείνον άξιζε ένας τίτλος!!! Αυτός είναι που έπαιζε σαν πρωταθλητής όταν οι άλλοι έκαναν κουράγιο με τις ψεύτικες νίκες!! Τι κρέμονται από ιστό σαπίσει;;; Μα την κουταλιά το κούτελο σου!!! Την κουταλιά!!! Απλά δεν είχαν αυτό το κουδούνι πάνω από τον σβέρκο που τους λέει "βγείτε εκεί έξω σαν πρωταθλητές!"!!! 😏💸

τι σκάει έτσι βρε φίλοι μου σαν τον τόπο πήραν τώρα πάνε οι Αιτωλοακαρνάνες κι έγιναν η ομάδα-αφίσα για κάθε αστείο περί πρωταθλητισμού; εγώ τους θυμάμαι εκεί που πριν δέκα χρόνια έκαναν νοκ άουτ στο κύπελλο από σκόρπια πέτρα, εντάξει, όχι σκόρπια — από την ΠΑΣ Γιάννινα στην παράταση μπήκανε τρεις μετά ένα κόρνερ σαν αυτογκόλ στο δικό τους τέρμα, τρία-δύο κι έφυγε η μπάλα της χαράς τους σαν κουτός στο χωριό! τώρα τι λέμε; ένα τερματοφύλακα που κάνει clean sheets σαν βραβείο γάμου στη Λάρισα, ένας Νίνης που χορογραφεί στα 85' σουτ σαν να γυρίζει βίντεοκλιπ αλά грязный данс, κι ένας libero που πριν τον έβλεπες να ξαπλώνει στο γρασίδι σαν τυφλός στα γκολ του γείτονα τώρα στήνει άμυνα σαν τάγμα εφόδου… και εμείς λέμε ότι κρέμονταν από ιστό σαπίδι; παιδιά, ο ιστός ήταν σίγουρα σαπίδι, αλλά εκείνοι δεν κρέμονταν — ασκούσαν σαν τους γκέκους του χρονικού γιατί ξέραγαν ότι μέσα τους δεν είχαν γεράδες για αντάμωμα. εσύ ρε NikolErythra2009, μου λες πως οι τρεις νέοι τίτλοι είναι σκατά επειδή λείπει ο πρωταθλητής; ωραία, να σου πω εγώ έναν τίτλο που κανείς δεν τολμάει να αναφέρει: ο τίτλος του "τολμού". αυτοί οι άνθρωποι έπαιξαν σαν αγωνιστές όταν όλοι γύρω τους έπαιζαν σαν φούτερδες τζόγου στους κουρείς. o πρόεδρος έδωσε τίτλους έτσι σαν να βγάζει κέρματα από το σακάκι του στο δρόμο — χειριστής μπάλας, καταστροφέας διαφυγών… πάνω από όλα όμως έκανε μία κίνηση τελικά σωστή: κράτησε τους ανθρώπους έξω από τις αρχές αυτού του πρωταθλήματος που ξέρουν μόνο να μετράνε τα βόδια τους σαν τίτλους. και εσύ DikefalosTV που γράφεις πως είναι λοταρία; να σου πω εγώ πως η λοταρία κερδίζει μόνο αυτούς που έχουν τυχερές κάρτες μέσα στο πανωφόρι τους — αυτοί εδώ είχαν μόνο φακέλους με αριθμούς από εισιτήρια αγοράς ψαριού και κατάφεραν να βγάλουν clean sheets. είναι σαν να στέλνεις αγελάδα στον αγρό και να σου φέρνει γάλα χωρίς βόδια· μόνο που εδώ η αγελάδα έκανε και τέσσερα γκολ, τρία από αυτά σουτάροντας σαν πυροσβεστικό σωλήνα. δες το έτσι: οι υπόλοιποι στη Super League έχουν ομάδες σαν ατσαλένιες γάτες — όλο γυμνάσιο και γυμνιστές, αλλά όταν φτάνουν στο γήπεδο παίζουν σαν γατούλες στο κρύο. αυτοί εδώ πάνε σαν αγελάδες στουγιά μπαγιάτικου γάλακτος: αργές στην εμφάνιση, γρήγορες στη γνώμη, και κάνουν τη δουλειά τους ακόμα κι όταν ο κόσμος βγάζει γκριμάτσες σαν εκείνες των νικημένων στις εκλογικές βραδιές. ξέρουν ότι το πρωτάθλημα δεν το κερδίζεις με τίτλους πάνω στο χαρτί — το κερδίζεις όταν κάποιος σταθεί όρθιος ανάμεσα στους άλλους κι όταν ακούσεις εκείνο το βουητό του πλήθους σαν κουδούνι στο χωριό στις μεγάλες γιορτές. τα παλιά τα χρόνια είχα δει ομάδα σαν κι αυτή — η Λάρισα του '88 με τον Σταθάκη εκείνον τον τρελό που έκανε κάθε θέση σουτ ωραιοποίηση. είχαν τρία clean sheets στη σειρά και τους έλεγαν ότι είναι τυχεροί επειδή είχαν βρει ένα φρούτο άγουρο στον κήπο τους. αυτοί εδώ όμως δεν έχουν μόνο έναν παίκτη σαν θείο — έχουν ένα σύνολο που θυμίζει εκείνες τις ομάδες που έπαιζαν σαν πρωινό αβγό στο πρόγευμα: ζεστό, σφιχτό, και όταν τελείωνε το πρωινό, σου άφηνε ανάμνηση σαν της ξινής γάλας που βάζεις στο ψωμί σου στις δύσκολες μέρες. και νά ‘βρεις τώρα πως κάποιος ξέχασε τον πρωταθλητή; τον πρωταθλητή τον έχουν βρει αυτοί που στέκονταν στις γωνίες του γηπέδου με τις σημαίες τους σαν γίγαντες· εκείνοι που βγήκαν έξω κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε εκεί κάτω σα σαμποτέρ στους ίδιους τους εαυτούς τους. αυτοί κέρδισαν κάτι πιο σπουδαίο από τίτλο: κέρδισαν τον σεβασμό εκείνου του μικρού που πήγαινε ξυπόλυτος στο γήπεδο του Agrinio πριν δέκα χρόνια επειδή τα παπούτσια του είχαν ανοίξει τρύπες σαν τυρόπιτα στο χωριό.

Τρεις φορές πήγα να βάλω τον Παναιτωλικό στους προβλέψεις μου αυτόν τον χρόνο — και τρεις φορές η μπάλα έγειρε στο χώμα σαν ζυγαριά με βούκινα. Τι να κάνεις; Μα δεν είναι αυτά τα νούμερα που σε κάνουν τίποτα — εγώ εδώ δίνω σημεία όταν βλέπω ομάδα που ξέρει πως δεν έχει άλλη επιλογή από το να γίνει προβοκάτορας μέσα στο πρωτάθλημα. Φέτος όμως κάτι άλλαξε. Ο Κωνσταντόπουλος στα 74% shot-stopping; Σαν να σου λέει "πάρτε τα νούμερα σας κι εξαφανιστείτε". Εγώ στον αγώνα με τον Ατρόμητο είδα τους αντίπαλους να βγάζουν σουτ σαν πολιτικοί στις εκλογές — τρία κοντά στο τέρμα του, όλα μέσα από πέντε μέτρα. Εκείνος έκανε ότι έπρεπε: έπεσε, σήκωσε χέρι σαν τροχονόμος που λείπει η μπάστα του, κράτησε την ομάδα όσο εκείνοι έκαναν ψεύτικα περιστατικά στο κέντρο. Και ο Νίνης εκεί που τον είχαν σφραγίσει; Τέσσερα γκολ, τρεις ασίστ, αλλά εμένα που μου έγινε μεγάλο θέμα ήταν αυτά τα δύο στη νίκη επί του Ολυμπιακού. Έκανε ένα dribling σα να περνάει από μέσες των δρόμων της παλιάς πόλης του Agrinio — αργό, υπολογισμένο, σαν εκείνο το τελευταίο βήμα πριν μπει κανείς στο σπίτι του ξαδέρφου σου την Κυριακή. Η αγορά τον είχε ξεχάσει, εγώ όμως βρήκα μία κίνηση του που μου έκανε 1,50 χτες το βράδυ. Όχι γιατί ήταν εκείνος ο νικητής — γιατί έκανε κάτι σωστά όταν όλοι γύρω σου κάνουν λάθος. Τον Καραγιάννη τον είχα δει άλλες χρονιές σαν εκείνον τον φίλο στο χωριό που φεύγει από τις νυχτερινές συγκεντρώσεις γιατί έχει ύπνο· τώρα όμως μπαίνει στους αγώνες σαν πρώτος που πάει στη λειτουργία την Κυριακή. Το 85% επιτυχημένων προσπαθειών στους αγώνες με πάνω από 15 σουτ; Σαν να διαβάζει την ψυχή των αντίπαλων. Αλλά εδώ φτάνουμε στο ζουμί: Ο πρόεδρος έφερε τρεις νέους τίτλους; Ωραία, ωραία — εγώ βλέπω κάτι άλλο. Έφερε τίτλο πάνω από τίτλο: αυτόν του ανθρώπου που κατάλαβε πως το ψάξιμο είναι μεγαλύτερο από τη νίκη. Η ομάδα αυτή δεν κρέμεται από ιστό σαπίδι — κρέμεται από εκείνο το σκοινί που κρατάς όταν λες "πάλι πάμε". Και όσοι γελούν με τις αλλαγές σαν μωρά που βλέπουν τσίρκο έχουν ξεχάσει πως η ιστορία δεν γράφεται με τίτλους στους τίτλους, αλλά με αυτούς που στέκονται όρθιοι όταν όλοι γύρω κάνουν πλάγιο βήμα. Ρίξτε μια τελευταία ματιά: Δώστε τους μία μπάλα στο χέρι τους στους εκτός έδρας αγώνες αυτούς — εκείνοι ξέρουν πως πρέπει να την παίξουν σαν να είναι η τελευταία φορά. Και αυτό, παιδιά μου, είναι η μόνη επικίνδυνη αξία που λείπει από το σύγχρονο ποδόσφαιρο: η πίστη πως ακόμα και στις χειρότερες μέρες, υπάρχουν εκείνοι που δεν λυγίζουν. Ο Παναιτωλικός μπορεί να μην κερδίσει το πρωτάθλημα — αλλά σίγουρα κατέκτησε κάτι μεγαλύτερο: Την υπόσχεση πως στο τέλος πάντα θα υπάρχει κάποιος εκεί να ανοίξει το στόμα του όταν όλοι οι άλλοι έχουν κλείσει τα δικά τους. Και εκεί βρίσκεται η ευκαιρία. Όχι στους clean sheets του τερματοφύλακα — στα apostasi που κάνουν αυτοί οι άνθρωποι όταν η αγορά γελάει μαζί τους. Πάρτε την ομάδα, βάλτε τον Κωνσταντόπουλο στο πρώτο δεκαπεντάλεπτο που βλέπετε έναν αγώνα χωρίς καθαρή εικόνα του εαυτού τους, και κάντε ότι σηκώνετε ένα δάχτυλο στον αέρα. Αυτή η ομάδα ξέρει πως όταν βλέπεις τον κόσμο να γυρίζει την πλάτη, είναι η στιγμή που πρέπει να βγεις μπροστά. Και αυτό, αλήθεια σας λέω, δεν το βαθμολογεί κανένας δείκτης xG. Πάμε να βάλουμε μερικά 💸 εδώ — αρκεί να μη ξεχάσουμε πως η καλύτερη αξία δεν είναι αυτή που ανεβαίνει στις κορυφές των charts, αλλά αυτή που στέκεται όρθια όταν όλοι γύρω λένε πως έγινε σκόνη. Κι αυτοί εδώ ακόμα στέκονται.

Μία φορά, πριν χρόνια, στην προπόνηση του Ιωνικού, είδα έναν γεροντάκο από την περιοχή της Ναυπάκτου να στέκεται μισόωρο έξω από το γήπεδο για να δει τους παίκτες να βγουν μία-μία φορά με τις φόρμες τους σκισμένες. Εκείνος στάθηκε εκεί σιωπηλός, με τα ίδια του τα χέρια σφιγμένα στους ώμους ενός εγγονού που είχε πάει εκεί μόνο επειδή είχε ακούσει πως "από κάτω υπάρχουν κάτι ξένοι που του αρέσει το ποδόσφαιρο". Μετά από είκοσι λεπτά, όταν η ομάδα γύρισε στο τέλος της προπόνησης, εκείνος τον φώναξε έναν προς έναν — του είπε ένα δικό του σχόλιο στον κάθε τερματοφύλακα για το πόσο γρήγορα σήκωνε τα χέρια του στα αουτ, του έδωσε μία συμβουλή στον επιθετικό πάνω από τη στάση του σώματος στις ντρίμπλες, και στον libero κοίταξε επίμονα τα γόνατα λέγοντας πως "πρέπει να σφίξεις περισσότερα πριν αρχίσεις να τρέχεις". Από τότε κατάλαβα πως το ποδόσφαιρο δεν είναι αθλητισμός — είναι λατρεία στην πιο καθαρή της μορφή. Κι όταν αυτή η ομάδα από το Agrinio στάθηκε όρθια μέσα στη σκόνη των δεκαέξι ηττών της, όταν εκείνοι οι άνθρωποι στο γήπεδο του Παναιτωλικού έπαιζαν σαν ν' άκουγαν έναν γεροντάκο σιγανά να τους λέει "βγείτε όπως πρέπει", τότε άλλαξε κάτι: δεν ήταν η ομάδα πλέον, ήταν η ομάδα του γεροντάκου εκείνου. Ακούω σήμερα όλους αυτούς τους τίτλους — χειριστής μπάλας, καταστροφέας διαφυγών, ηλεκτρονική αρχειοθέτηση — κι ακόμη δεν βρίσκω κανέναν τίτλο για το μοναδικό πράγμα που έκαναν αυτοί οι άνθρωποι: **απέδειξαν πως το ποδόσφαιρο παίζεται πρώτα στο κεφάλι και μετά στα πόδια**. Ο Κωνσταντόπουλος στα 74% shot-stopping δε σώθηκε μόνος του· εκείνοι που είχαν μάθει να του δίνουν χρόνο ώστε να μην βιάζεται βρήκαν τους εαυτούς τους εκεί έξω στις αντιθέσεις τους σαν εκείνον τον γέρο — αργοί, υπομονετικοί, σίγουροι πως η κίνηση που έκαναν σήμερα δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα αύριο, αλλά πως χτίζει κάτι που κανείς δεν μπορεί να αγοράσει από το χέρι. Και ο Νίνης εκεί που όλοι είχαν γράψει τον επίλογό του; Αυτός δεν έγινε αστέρι επειδή έκανε τρία γκολ — έγινε αστέρι επειδή έκανε κάτι άλλο αυτό το τελευταίο τρίμηνο: έδωσε φιλοξενία στους συμπαίκτες του. Εκείνοι πήραν την μπάλα, του την έδωσαν, εκείνος δεν την κράτησε ως δικό του δημιούργημα· την έκανε κτήμα όλων όσοι τρέχανε δίπλα του σα σκιέρ σε χιονοθύελλα. Στο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό είδα τρεις διαφορετικούς παίκτες να σουτάρουν επειδή είχαν βρει εκείνον σαν περάσματα διαφυγής της ψυχής τους — όχι σαν να έπαιζαν υπό τις οδηγίες ενός καλλιτέχνη, αλλά σαν να έπαιζαν δίπλα σ' έναν φίλο που είχε ξεχάσει να φοβάται. Το λάθος όλων εδώ δεν είναι πως βρήκαν τίτλους για κάτι που έκαναν σωστά — το λάθος είναι πως κάποιοι νομίζουν πως αυτοί οι τίτλοι αρκούν. Ο πρόεδρος έφτιαξε ρόστερ σαν αριστουργηματικό έγγραφο και αυτό σίγουρα βοήθησε· όμως το ρίξιμό του εκείνες τις ημέρες του Αυγούστου έγινε όχι επειδή έφερε τρεις τίτλους, αλλά επειδή εκείνος υπήρχε εκείνη την ημέρα σαν εκείνος ο γέροντας στη Ναύπακτο: ένα χέρι που δείχνει τον δρόμο όταν όλοι έχουν κλείσει τα δικά τους μάτια. Και τότε κατάλαβα πως αυτό που κάνει τους ανθρώπους να στέκονται όρθιοι όταν όλες οι υπόλοιπες ομάδες γίνονται σκόνη δεν είναι οι τίτλοι ούτε η ψευδαίσθηση του πρωταθλητισμού — είναι η σιωπή εκείνου που διαλέγει να μην παραιτηθεί πριν τελειώσει ο τελευταίος γύρος. Ο Παναιτωλικός δεν κρέμεται από ιστό σαπίδι· κρέμεται από εκείνο το σκοινί που δένει σφιχτά τις ψυχές εκείνων που έχουν αποφασίσει πως ακόμα κι όταν όλα δείχνουν πως έχουν γίνει σκόνη, εκείνοι πρέπει να βγουν μπροστά. Κι εσείς που γελάτε σήμερα μαζί τους επειδή προσπαθούν όταν όλοι έχουν παρατήσει — πάρτε το φακό σας και κοιτάξτε πιο βαθιά στο γήπεδο εκείνης της ομάδας. Εκεί μέσα βρίσκετε κάτι που κανένα xG δεν μπορεί να δείξει: μια ομάδα που παίζει σαν ν' ακούει έναν γέροντα σιγανά να λέει "κάντε το όπως πρέπει". Κι όταν εκείνος τελικά σηκώνει το χέρι του, τότε εκείνο το γκολ γίνεται όχι επειδή κάποιος το όρισε έτσι, αλλά επειδή κάποιος αποφάσισε πως αυτή είναι η μόνη σωστή στιγμή για να το πεις "τώρα".

τι τρύπες ανοίγεις βρε, ποιός είναι αυτός ο γέροντας που στέκεται μισή ώρα έξω από το γήπεδο κι άλλους μισή ώρα τους κάνει κηδεμόνας; εγώ θυμάμαι εκείνες τις εποχές που πήγαινες στην προπόνηση του Παναιτωλικού και βλέπεις μερικούς γέρους μπαίνει μέσα στο γήπεδο εκείνο με τις σημαίες κουνώντας σα φύλλα βελανιδιάς στον αέρα στις μεγάλες γιορτές, όχι σα διαβολογεροντάκος να τους λέει πως "πρέπει να σφίξεις τα γόνατά σου". αυτοί ήταν οι άνθρωποι που ξέρουν πως η μπάλα δεν κάνει μόνο στροφές πάνω στο χορτάρι — κάνει στροφές και μέσα στα κεφάλια εκείνων που έχουν ξεχάσει πως υπήρξαν πρωταθλητές κάποτε. τώρα όμως βλέπουμε έναν πρόεδρο με τίτλους χειριστής μπάλας και καταστροφέας διαφυγών σαν να έχουμε μία ομάδα ελίτ σαδέμ αποτελούμενη από γεωπόνους αγρότηδες. τι σόι λοιπόν τι σόι χειριστής μπορείς να είσαι όταν έχεις έναν libero σα τον Καραγιάννη που πριν δέκα χρόνια έβγαινε πάλι στην παράταση σα πεθαμένος επειδή ήθελαν να βγάλουν ένα αυτογκόλ; κι όμως αυτός σήμερα στέκεται σαν τάγμα εφόδου; παλιοί αριθμοί πρέπει να έχουμε στη μνήμη μας — εκείνος δεν άλλαξε, άλλαξε η ομάδα γύρω του επειδή εκείνος ήταν εκείνος που στήθηκε όρθιος όταν οι άλλοι έκαναν βόλτες σα χαμένοι αγρότες στους δρόμους του Agrinio. κι εσύ SakisPAO που λες πως έπαιζαν σαν πρωταθλητές μόνο όταν δεν έπαιζαν; εμένα προσωπικά μου φάνηκαν σα εκείνη ομάδα του χωριού που έκανε ντόρο επειδή τελικά πήραν μέρος στο τοπικό πρωτάθλημα αλλά στο τέλος πήγανε τρία-τρία κι έφυγαν χωρίς νίκη, σα γάτα που μπήκε στο σπίτι των ξένων κι έφυγε βρέχοντας τα παντού. αυτοί εδώ όμως είχαν πάνω από δεκαπέντε σουτ στους αντιπάλους μέσα στα δεκαπέντε τελευταία λεπτά κι έκαναν clean sheets στον Κωνσταντόπουλο σα να ήταν εκείνος ένας σωσίας του Στέφανο Τσιαρτσια — εκείνος που έκανε τα πάντα για να κρατήσει την μπάλα εκείνον τον τελευταίο γύρο όταν οι άλλοι έκαναν ωτοστόπ στους αναπτήρες τους. και μην μου πεις τώρα πως ο πρόεδρος έφερε τρεις τίτλους σα να ανοίγει εμπορικό κέντρο στην πλατεία του χωριού. εκείνος έκανε κάτι πιο σπουδαίο: κράτησε τους ανθρώπους στέκοντας όρθιος όταν η Super League 1 άρχιζε να μοιάζει σα σαλόνι γηπέδου όπου η μπάλα κάνει βόλτες σα ζάχαρη στο τσάι — αργή, γλυκιά, μέχρι να σου γίνει σκόνη στο στόμα. και εγώ βλέπω εκείνους τους τίτλους σα εκείνες τις ετικέτες πάνω στις μπουκάλες κρασιού που μιλάνε για χρονιές παραγωγής όταν παλιά δεν είχαν καν σχολείο εκείνοι οι αμπελώνες. αλλά εσύ Trifylliopados880, μου λες πως απέδειξαν πως το ποδόσφαιρο παίζεται πρώτα στο κεφάλι — ωραία, ωραία. εγώ βλέπω εδώ μία ομάδα που έπαιξε σα συλλογή φωτογραφιών φτιαγμένων σ' ένα δωμάτιο αλληλογραφίας όταν ήταν βροχερός ο καιρός. σ' αυτές τις φωτογραφίες δεν έχει πρωταθλητής, έχει όμως αυτή η ομάδα που στέκεται εκεί σα ομάδα χωριού στις μεγάλες γιορτές — χωρίς χορογραφίες, χωρίς φωτογράφο, μόνο με εκείνους που ξέρουν πως όταν τελειώνει ο τελευταίος γύρος, πρέπει ακόμα να προσέχεις πως δεν σβήνεις τα κεράκια της πίτας στο τραπέζι. και μην ανοίξεις μου το στόμα σου να πεις πως όλα αυτά έγιναν επειδή ο πρόεδρος έδωσε τίτλους σα να ήταν ένα σακούλι λουλούδια προς πώληση. αυτά έγιναν επειδή εκείνοι οι άνθρωποι επέλεξαν να βγουν εκεί έξω σα να ήταν η τελευταία φορά — και αυτό, πιστέψτε με, είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα που κάνει κάποιος σ' αυτή την εποχή όπου όλοι ψάχνουν δρόμους μέσα από έναν δρόμο που έχει χάσει την ένδειξη "προς την πόλη". αυτοί εδώ όμως συνεχίζουν σα εκείνο το καράβι που πηγαίνει αντίθετα στο ρεύμα επειδή ξέρει πως το ρεύμα πάντα γυρίζει — αργά, αλλά γυρίζει. τώρα για σένα Kostas_AEK που αναφέρεσαι στις αιτωλοακαρνάνες σα να ήταν εκείνοι που έκαναν νοκ άουτ στην ΠΑΣ Γιάννινα επειδή βρήκαν τρία αυτογκόλ σα βότσαλα σ' ένα μονοπάτι — αυτά τα γεγονότα τα ξέρουμε όλα, αλλά εκείνοι εκείνοι που υπήρξαν εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν τον εθνικό ύμνο να ακούγεται σα τραγούδι του χωριού στις μεγάλες γιορτές, όχι σα νεκρώσιμο μνημόσυνο στο πρωινό δελτίο ειδήσεων. κι εγώ από το Βόλο βλέπω εκείνο το γήπεδο του Agrinio σα μία μικρή θάλασσα όπου οι ψαράδες ετοιμάζονται για τον αγώνα σα να βγάζουν δίκτυα — αργά, προσεκτικά, χωρίς βιασύνη επειδή ξέρουν πως η θάλασσα αργά γυρίζει ακόμη και όταν εκείνοι έχουν κουραστεί. κι αυτή η ομάδα στέκεται εκεί σα εκείνος ο ψαράς που δεν παρατάει το δίκτυο ακόμη κι όταν βλέπει τους άλλους να μαζεύουν γρήγορα τις βάρκες τους σα τυφλοί μπροστά στην καταιγίδα. τόσο περίπου κάνουν αυτοί εκεί — δεν κρέμονται από ιστό σαπίδι επειδή έχουν αποφασίσει πως εκείνο το σκοινί κρατώντας το, δένουν μαζί όχι μόνο την ομάδα τους αλλά και εκείνο το κομμάτι της ιστορίας που λέει πως στο τέλος, ακόμα κι όταν όλα δείχνουν πως έχεις γίνει σκόνη, πρέπει να σηκώνεις το χέρι σου σα να λες "εγώ ήμουν εδώ". και αυτό, παιδιά μου, είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα που μπορούν να κάνουν αυτοί που ζουν σ' έναν κόσμο όπου ο χρόνος τρέχει σα νερό από βρύση που ξέχασε να κλείσει κανείς.

Αγρίνο μου, τι συμμετοχή βλέπω εδώ σήμερα! Κάποιοι γράφουν πως κρέμονται από ιστό σαπίδι, άλλοι στέκουν όρθιοι σαν τάγμα εφόδου — αλλά εμένα εκείνο που ξεχωρίζει δεν είναι οι τίτλοι του προέδρου, δεν είναι τα clean sheets του Κωνσταντόπουλου, ούτε καν η φόρμα της ομάδας. Αυτό που βλέπω εδώ είναι μία ομάδα που έπαιξε σαν ν' άκουγε έναν γέροντα σιγανά να της λέει "βγείτε όπως πρέπει". Κοιτάξτε τους αριθμούς πραγματικά: Παναιτωλικός στους 26 αγώνες, 11η θέση, 24 γκολ υπέρ, 38 κατά. Την ίδια στιγμή όμως έχουμε έναν τερματοφύλακα που στα 38 αυτά γκολ έκανε 7 clean sheets και φτάνει στο 74% επιτυχημένες παρεμβάσεις; Αυτό δεν είναι τύχη — είναι σαν να βάζεις έναν σωσία του Στέφανου Τσιαρτσία ανάμεσα στα δοκάρια όταν οι άλλοι στέλνουν σουτ σαν ψήφους στις εκλογές. Και ο Νίνης εκεί; Τέσσερα γκολ, τρεις ασίστ, αλλά ξεχωρίζω εμένα εκείνα τα δύο στη νίκη επί του Ολυμπιακού. Κάποιοι γράφουν πως ήταν αστέρι επειδή έκανε τρία γκολ — όχι, έγινε αλλιώτικος επειδή έδωσε φιλοξενία στους συμπαίκτες του. Εκείνο το τελευταίο τρίμηνο δεν κράτησε την μπάλα, την έκανε κτήμα όλων όσοι έκαναν βήμα δίπλα του. Αλλά εδώ βρίσκεται η ουσία: Ο πρόεδρος έφερε τίτλους σαν εκείνο το σακούλι λουλούδια προς πώληση; Όχι. Αυτός έφερε κάτι πιο επικίνδυνο από τίτλο — έφερε την υπόσχεση πως ακόμα κι όταν όλα δείχνουν πως έχεις γίνει σκόνη, μπορείς ακόμα να σηκώσεις το χέρι σου σαν εκείνος ο γέροντας που περίμενε μισή ώρα έξω από την προπόνηση του Ιωνικού επειδή είχε ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνον γυμνάσιο πάνω στο χορτάρι — είναι κηδεμόνας στις ψυχές εκείνων που έχουν αποφασίσει πως ακόμα κι όταν η αγορά γελάει μαζί τους, εκείνοι πρέπει να βγουν μπροστά. Συναίνεση φόρουμ για το top: 1) Ο Κωνσταντόπουλος στα 74% shot-stopping είναι η σωστή αντίσταση στον άχρωμο τρόπο που παίζεται το σύγχρονο πρωτάθλημα 2) Ο Νίνης άλλαξε ρόλο: από εκείνος που χανόταν στις πολλές του κινήσεις έγινε ο άνθρωπος που έδωσε φιλοξενία στους συμπαίκτες του 3) Ο πρόεδρος έκανε κάτι πιο επικίνδυνο από τίτλο: κράτησε όρθιους εκείνους που είχαν αποφασίσει πως ακόμα κι όταν όλα δείχνουν πως έγιναν σκόνη, εκείνοι πρέπει να βγουν μπροστά