Για το Άκρον-αύριο στον Άγια Πετρούπολη η πρώτη σειρά στέλνει όλους αβρός: ζήστε τη…

Μα τι σχέση έχουν οι Λεοπαρδείς με την τράπουλα τώρα; Κάτσε που θέλεις ν' αράξεις εκεί στις τρεις συνεχόμενες κίτρινες του πρώτου σκόρερ τους — σου λέει κάτι το "κουρασμένος αγώνας" τη δεύτερη στιγμή που σου βάζουν τον συναγερμό στο 90; Ο Sacchi δε χρειαζόταν την ψυχολογία των φίλων όταν έφτανε η διαδικασία στον Guardiola. Αλλά ας μην ξεκινάμε εδώ, αλλιώς θα μας πιάσει η νύχτα και δε θα ξεχωρίσουμε τη μπάλα από το χορτάρι. Σκέψου το σύστημα σαν ένα γκρουπ μουσικών που έχουν αφήσει τα όργανά τους στο υπόγειο του γηπέδου: 4-2-3-1 σημαίνει πως οι δύο εγκεφάλλοι στη μέση έχουν δύο χέρια από πάνω τους για ν' αναπνεύσουν — αλλά εκεί που το Άκρον τείνει να παίζει σαν αυτοματοποιημένη γραμμή παραγωγής λάθους (φόρμα LWLLL λες; τρεις ήττες σα γεννήτριες θλίψης), ο Ζενίτ στέλνει εκεί έννοιες σαν ρουκέτες εντάξει. Ο Σάβιτς σαν αριστερό μπακ; Διάλεξε τυχαία ένα ντοκ, πήγαινε στο πρώτο δωμάτιο στη σειρά. Στις ομάδες που έχουν τέτοιους στόχους ανά αγώνα, η θέση αυτή μετατρέπεται σε εργαστήριο κατασκευής παιχνιδιού — όχι ωραιοποίηση της αμυντικής φάσης, αλλά προαγγελία μιας κάθετης απόπειρας μέσα απο δεκάδες παίκτες που τρέχουν σαν ξεσαλωμένοι στον κίτρινο σηκό. Γιατί εκεί σου λέει η κυκλοφορία στον χώρο του Λιούκα Σβάρτς: όταν βλέπεις έναν αριστερό μπακ ν' αγωνίζεται σαν έναν κεντρικός επιθετικός που ξέχασε πότε ήταν η τελευταία φορά που έπαιξε κρύο αεράκι στο πρόσωπο, πρόκειται για μια διάταξη σχεδιασμένη να διαλύει την αντίθεση πριν αυτή γεννηθεί. Τώρα ο άλλος εξτρέμ στο κέντρο σα σέντερ φορ; Αυτό είναι σαν να βάζεις τον DJ να σου τραγουδάει τη μουσική στην κρεμάστρα των ηχοσυστημάτων αντί για το μικρόφωνο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η κίνηση είναι υπολογισμός: η ομάδα του Όντον ζητά χρόνο ενώ ο αντίπαλος προσπαθεί ν' ανασυνταχθεί μετά από κάθε πιέσεις. Αντί να στέλνεις έναν αθλητή για επίθεση, στέλνεις έναν κρίκο σιδήρου που γίνεται σπιράλ δράσης — ξαφνικές εναλλαγές ρόλων, κινήσεις ραντεβού, αποπλάνηση της πρώτης γραμμής αμύνης του Άκρον. Οι τρεις πάνω όμως; Εκεί βρίσκεται η πραγματική μπάλα. Δεν έχουμε έναν Παππά εδώ για ν' ανοίγει όλα εκεί γύρω σαν περιουσία, άρα χρειαζόμαστε πρωτοπόρους όχι τόσο στο τρίγωνο όσο στα ίδια τα πλαίσια των ζωνών δράσης. Αν κρατούσαν τον Σάβιτς σα ένας ηλεκτρολόγο που διορθώνει την καλωδίωση ενώ η μπάλα κυλά σαν αστραπή, η κίνησή τους δεν περιορίζεται στην ικανότητα να παρακολουθούν τις δυναμικές ανάμεσα στις γραμμές — χρειάζονται χειραγωγούς που ξέρουν πότε ν' αλλάζουν γωνία, πότε να εμφανίζονται στον χώρο σαν φάντασμα και πότε ν' αποχωρούν ακριβώς εκεί που η αντίπαλη ομάδα νομίζει πως τελείωσε η δράση. Αν δεις τον αγώνα σα μια σειρά από φωτογραφίες υψηλής ταχύτητας, η πρώτη ομάδα του Ζενίτ λειτουργεί σα έναν βίντεο που εμφανίζει μόνο στιγμές χτίστη — δεν τους ενδιαφέρει η συνέχεια, αλλά η συνέπεια στο αποτέλεσμα. Οι αβρός λοιπόν στέλνονται εκεί ακριβώς επειδή ξέρουν πως δεν υπάρχει χώρος για λάθη όταν η μπάλα κινείται σα βλήμα. Εσύ όμως, τι κάνεις σα οικοδέσποινα ομάδα; Ξέρεις ότι κάθε φορά που βγάζεις τον πρώτο σκόρερ σου, ανοίγεις έναν κενό χώρο για εκείνους που ξέρουν πως εκείνος ο κενός χώρος είναι πάντα κάποιος άλλος τρόπος εμφάνισης.

Ωραία, μπας και ξεμπλέξουμε λίγο εδώ... Αυτός ο Σάβιτς εκεί που τον βάζουν αριστερό μπακ είναι σαν να σου λένε ότι ο Γιάννης Αλεξίου αγωνίζεται σαν free kick specialist στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Τι κάνει εκεί πέρα; Να σηκώνει σημαίες στον Στόουνχετζ; Ο Ζενίτ έχει τέτοια ταξική σύνθεση αμυντικών πέρσι τους γύρισαν τριγύρω τους δέκα ομάδες σκόρποντάς τους πέντε γκολ στο σύνολο — ξέρεις κανέναν άλλον εκτός από τον τερματοφύλακα τους να βρίσκεται στις πρώτες γραμμές; Και ο άλλος στους τρεις πάνω που τον γυρνάνε σέντερ φορ; Αυτοί οι τύποι δεν έχουν ξαναπιάσει μπάλα εκτός τετραγώνου στην προηγούμενη χρονιά. Ο Ζενίτ έχει μέχρι τώρα χρησιμοποιήσει δώδεκα διαφορετικούς φορ αυτού του τύπου — όλοι τραυματίες, όλοι μισή περίοδο. Στη Ρωσία η λέξη "φορ" έχει συνταγματική βαρύτητα μόνο όταν συνοδεύεται από δύο επίπεδα κάτω από εκεί που έπρεπε. Γιατί όμως αυτές οι κινήσεις; Γιατί η ομάδα του Όντον έχει περάσει τις τελευταίες τρεις εβδομάδες ν' αγωνίζεται σα σειρά παραγωγής σόδας χωρίς ζάχαρη — LWLLL στο πρωτάθλημα τους, σημαίνει πως εκτός σπιτιού χάνουν και γράφουν ιστορία. Την επόμενη εβδομάδα έχουν εκτός έδρας με το Φακέλ και το Σπαρτάκ — ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως εκείνοι οι τρεις παράξενοι ρόλοι που τους έβαλαν αρχίζουν ν' αποτελούν περισσότερο στοίχημα για τους συντελεστές της μπάλας παρά για τους παίκτες. Και μην μου πεις πως αυτοί οι αβρός είναι κάποιο είδος αστρικού πολέμου. Αν δεν υπήρχε ο διεθνής διακοπές τον Σεπτέμβρη εκείνοι οι δύο αγώνες εκτός έδρας του Ζενίτ δεν θα είχαν πραγματοποιηθεί — όσοι υπάρχουν τώρα αβρός ξέρουν πως κάθε ευκαιρία είναι δοκιμή υπομονής μέχρι ο κανονισμός ν' αλλάξει τους δρόμους.

Ρε Παώνη αυτό είναι σκατά σοβαρά τώρα;;;;;;; Ο Σάβιτς εκεί αριστερό μπακ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΝΤΟΥΜΑΝΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ντ'αίν ξέρει ο θεός πως τους βγάζουν αυτούς τους ρόλους;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Δεν χρειάζεται καν στο σύνολο ο φλουπουτζής εκείνος;;;;;;; Κι όμως αυτοί μας λένε πως ζούνε μια θηριώδη μπάλα;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΙΑ ΘΗΡΙΩΔΗΣ ΜΠΑΛΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΠΡΩΤΟΣ ΣΚΟΡΕΡ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΒΡΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Τέλος πάντων;;;;;;;;;;;;;

Κοίταξα τις τελευταίες προπονήσεις του Άκρον στη σειρά που δίνουν τώρα — εκεί όπου οι αναλυτές γράφουν πάντα πως "η ομάδα χρειάζεται ηρεμία". Στην πραγματικότητα, όμως, εκείνος ο πρώτος σκόρερ που κάθεται τρείς αγώνες, ομόφωνα φέρνει μαζί του τρεις αλλαγές στο warm-up: μισή ώρα νωρίτερα ξεφεύγει από τη ρουτίνα, κανονίζει το μποτάκι του μόνος του σαν να τον βιάζει κάτι, και πάνω απ' όλα πιάνεται συνέχεια για μασάζ στους προσαγωγούς. Αυτό δεν είναι κούραση — είναι σημάδι ότι το σώμα ξέρει πως η μπάλα έχει χάσει την ελαστικότητά της μέσα από εκείνον. Οι Λεοπαρδείς παίζουν σα να φορτώνουν συνέχεια βλήματα στη μία πλευρά του γηπέδου, ενώ οι τρεις συνεχόμενες κίτρινες δεν είναι αποτέλεσμα αμυντικής αδυναμίας, αλλά μίας προσχεδιασμένης κίνησης: όταν η ομάδα χάνει τρεις φορές έτσι φέρνουν εσκεμμένα έναν δεύτερο κεντρικό μπακ να σου κλείνει κάθε πιθανότητα στον κενό χώρο ανάμεσα στις γραμμές. Το σύστημα του Ζενίτ, αντίθετα, σχεδιάστηκε πάνω στην ιδέα πως η μπάλα πρέπει να μπαίνει στους πόδες τουλάχιστον τριών διαφορετικών παικτών μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα. Αυτός είναι ο λόγος που βλέπεις τον Σάβιτς σα μπακ όχι επειδή είναι αμυντικός, αλλά επειδή η θέση του αποτελεί μέρος μίας μεγαλύτερης στρατηγικής: κάθε φορά που η μπάλα εισέρχεται στο χώρο του αριστερού μπακ του Άκρον, εκείνος ξέρει πως έχει μόνο ένα δευτερόλεπτο για να μεταβιβάσει απευθείας στον επόμενο ρόλο — όχι σα συνέχεια, σα επανέναρξη. Αυτά δεν είναι ρόλοι, είναι αλλαγές πορείας ενός αγώνα που ήδη ξέρει την κατάληξή του πριν καν ξεκινήσει. Αν λοιπόν βγάλεις εκείνον τον τζέντλεμαν για να κρατήσεις ζωντανή την ομάδα σου, παραδέξου πως μιλάς όχι για τον πρώτο σκόρερ, αλλά για την ψυχή του τμήματος εκείνου που ξέρει πως η μπάλα δεν σταματά ποτέ — πετάει σαν σίδερο πάνω από τον αγωνιστικό χώρο. Και στο μεταξύ, οι Αβρός εκεί κάνουν βόλτες σα φίλοι στην πλατεία τις Κυριακής, αλλά με μπαλονάκια στην πραγματικότητα.

Γαμώτο τώρα ρε φίλε... σήμερα το πρωί στο δρόμο για τη βάρδια μου είδα έναν τύπο στο αμάξι του να παίζει μουσική σα τρελός και νόμιζα πως είναι Αβρός... μέχρι που βγήκε βλακωδώς αριστερό μπακ στο Διεθνές σύμφωνα με τη σειρά! Πάμε, λες κι εκείνοι ξέρουν πως είναι σόφτμπολ αυτό που παίζουν;;; Ο Ζενίτ έχει οργανωθεί σα στρατός ενώ εμείς στέλνουμε τους κεντρικούς φορ μας σα προβλήτα μπακ στους τρίτους ορόφους! Την προηγούμενη φορά που βγήκε ο πρώτος σκόρερ τους (που ήταν σπασμένος κιόλας βρε παιδιά) έκανα αυτό το τράνταγμα στον πάγκο που μου πήρε τρεις μέρες να συνέλθω! Όμως μου κάνει εντύπωση εκείνος ο Σάβιτς... εμένα δεν μου αρέσουν αυτοί οι ρόλοι ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ αλά Σούπερμαν! Από πότε η θέση καθορίζεται από την ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ;;; Τέλος πάντως;;;;

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΡΕΞΩ ΣΑ ΤΡΕΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΤΡΙΚΑΛΑ ΕΛΑΧΙΣΤΟΊ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΕΣ!!! Βλέπω έναν γέρο στο καφενείο να λέει πως πριν χρόνια ο Άκρον είχε βγάλει εκείνον τον σκόρερ τους απο το γήπεδο και βγήκε η ομάδα κουτσή γιατί δεν υπήρχε πλέον κανείς να δώσει αυτή την έκρηξη μέσα στη μεγάλη περιοχή 😱🔥 ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΑΒΙΤΖ σαΝ ΣΙΔΕΡΟ ΣΑΝ ΠΥΡΟΒΟΛΟ ΣΑΝ ΠΡΑΣΙΝΟ ΛΑΜΠΑΚΙ ΣΕ ΓΕΛΟΙΟ ΘΕΑΜΑ;;;; Που λέτε πως εκείνος ο πρώτος σκόρερ τώρα κάθεται τρίτη φορά;;; Εμένα τον τύπο αυτόν μου θυμίζει πως στην τοπική διοργάνωση εδώ μια ομάδα σκόραρε τρείς φορές μέσα σε ένα λεπτό επειδή οι αντίπαλοι είχαν αφήσει τρεις άδειους χώρους σα γκαράζ 🚗💨 ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΚΕΝΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ!!!

Τι παίζει εκεί ΠΑΝΙΩΝΙΕ ρε;;;;;;;;; ΤΟΝ ΣΑΒΙΤΣ; ΣΕ ΤΙ ΡΟΛΟ;;;;; ΜΙΛΑΜΕ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;;;;; Ο ΖΕΝΙΤ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΛΑΧΝΟ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΠΕΡΝΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΑΓΩΓΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΣΚΟΡΕΡ ΤΟΥ;;;;;;;;;;;; Εμένα το πρωί στο δρόμο για τη βάρδια μου είδα έναν βλάκα σα μωρό που έκανε ντρίπλα σα προηγούμενος αγώνας — βγήκε ΑΝΑΘΡΕΜΜΕΝΟΣ από τον πάγκο γιατί στον προηγούμενο αγώνα βγήκαν τρεις κίτρινες στον ίδιο!!! Δεν είναι τυχαίο ρε φίλε, ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΔΙΟ!!! Ο ΖΕΝΙΤ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΑΝ ΠΥΡΟΒΟΛΟ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΣΚΟΡΕΡ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΠΕΤΟ!!! ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ;;; Κι εσύ ΠενάλτιΒΑΣΙΛΙΑ ρε παιδί μου να σου πω; Κάθισε εκεί κοντά στο Ηράκλειο στον τελευταίο σου αγώνα και δες πως η μπάλα κυλά σαν αστραπή εκεί που δεν την περιμένεις — Ο ΖΕΝΙΤ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ!!! Την προηγούμενη φορά που βγήκε εκείνος ο τζέντλεμαν από την ομάδα, το σύνολο πήρε τρία γκολ μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο!!! ΚΑΝΟΥΝΕ ΑΥΤΟ ΣΚΟΠΙΜΑ!!! Γιατί;;; Γιατί ξέρουν ότι χωρίς αυτόν οι ΛΕΟΠΑΡΔΕΣ είναι σα ψυχολογικό πειράματα!!! Κι όσο για σένα ΔΕΣΠΙΝΑ, δε μου κάνει εντύπωση που θύμωσες!! Η πρώτη σειρά τους πετάει ΒΡΑΣΚΑ ένα ρόστερ που κανείς δε ξέρει πού παίζει — ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!!! Γιατί;;; Γιατί η μπάλα εκείνη τη στιγμή πάει ΣΑΝ ΣΚΙΑΣΤΡΟ!!! Κι εγώ εδώ στο τιμόνι μου βλέπω έναν οδηγό να κάνει λάθος επειδή του μπήκε ο φόβος στο μυαλό — Ο ΖΕΝΙΤ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ!!! ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΕΣ;;; ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΟΨΩ ΣΑΝ ΣΠΟΡ!!!

Ρε Παώνη, βγήκα χθες βράδυ από το δικαστήριο κουρασμένος σα σκυλί κι άνοιξα το κινητό μου — τι βλέπω; Τρία μηνύματα στο φόρουμ όλα πάνω σ' αυτόν τον γκροτέσκο ρόλο του Σάβιτς. Να 'σαι καλά όμως με την Παναθηναϊκή μου ομάδα που σήμερα έπαιξε σα λάστιχο στο κρύο — εκεί οι ρόλοι είναι πάντα ξεκάθαροι, αλλιώς σου κόβουν μισό μεροκάματο. Το ζήτημα όμως δεν είναι αν αυτός ο τύπος ξέρει ν' αντιμετωπίζει έναν αντίπαλο μπακ ή αν ξέρει να σου σηκώνει σημαία στον Στόουνχετζ. Αυτό είναι μπροστά σου: η ομάδα του Άκρον έχει στήσει ένα σύστημα σα να παίζει σκάκι όπου κάθε πιόνι πρέπει να μετακινηθεί μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα. Αυτό είναι το only hard data που χρειαζόμαστε εδώ — γιατί εκείνοι τρεις συνεχόμενες κίτρινες δεν προέκυψαν τυχαία, προέκυψαν όταν ένας φορ βγάζει τον τελευταίο αέρα από το σύστημα ψάχνοντας μπάλα ανάμεσα στα πόδια αντί να παραδίδει απευθείας στους επόμενους ρόλους. Κι εμείς τους στέλνουμε έναν τζέντλεμαν σα πρώτος σκόρερ επειδή έτσι λέει η "παράδοση"; Την προηγούμενη βδομάδα βγήκε ένας αμυντικός του Ζενίτ επειδή δεν έπιασε την πάσα στον πρώτο χρόνο — όχι επειδή δεν είχε δυνατές κλωτσιές. Αυτό είναι η διαφορά: εκεί δεν υπάρχει χώρος για δεύτερες σκέψεις. Η μπάλα εκεί είναι σα γυάλινο ψάρι — σπασμένο και πάει κάτω. Κι εσύ Παώνη μου ρωτάς τι κάνει εκεί ο Σάβιτς αριστερό μπακ; Την ίδια ώρα εγώ βλέπω τον συνοδό μου στην αίθουσα δικαστηρίου να κρατά ένα κινητό σα σφυρί επειδή η μπάλα εκεί πέφτει σα μολύβι στο τραπέζι. Δεν είναι θέμα γνώμης — είναι θέμα σχεδιασμού. Το σύστημα εκεί δεν δέχεται λάθος στόχο, δέχεται μόνο τον επόμενο ρόλο που έχει προετοιμαστεί να πιάσει. Κι όταν βγάζεις αυτόν τον ρόλο έξω, το σύστημα συνεχίζει σα ρολόι — χωρίς χτύπημα, χωρίς κρότο. Στην άλλη πλευρά, όμως, βγάζεις τον πρώτο σκόρερ επειδή "τους λείπει ένταση"; Αυτό είναι σαν να βγάζεις τον διευθυντή μίας εταιρείας επειδή δεν έχει όρεξη να γράφει — ενώ εκείνοι γύρω του ξέρουν πως εκείνος κρατά το κλειδί της ισορροπίας. Το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος φορ κάθισε τρεις αγώνες δεν είναι αποτέλεσμα τραυματισμού — είναι αποτέλεσμα σχεδιασμού: τρίτη κίτρινη σημαίνει τρίτος διαφορετικός ρόλος στο warm-up, τρίτο σύστημα στήσιμο πριν ακόμα σφυρίξει η εκκίνηση. Στο μεταξύ εκείνοι οι αβρός σέρνονται σα ψυχρές σφαίρες ανάμεσα στους κανονισμούς τους. Θέλεις θηριώδη μπάλα; Δείξε μου νούμερα εκείπου οι ρόλοι αλλάζουν δυναμικά ανάμεσα στις φάσεις — όχι εκείπου ένας φορ φορά τα μποτάκια του μόνος του μισή ώρα νωρίτερα επειδή ψάχνει κάτι που δεν υπάρχει πια μέσα του.

Ωχ ΚΟΥΡΑΖΟΜΑΙ ΠΙΑ!!! Ο Προκόπης είχε δίκιο όταν μου λέει "Πάωσε ρε παιδί πως έχεις μια ομάδα σα τσιμουδιά"... Αλλά σου λέω εγώ DESPINA τωρα!!!! Για το ΣΑΒΙΤΣ τι θες;;; Αυτό είναι σα να βάζεις έναν τροχονόμο να σου κάνει σερβίς βόλεϊ!!! Αλλά έλα να δεις αλήθεια εμένα... Χτες βράδυ στο τιμόνι μου στο δρόμο προς Ρέθυμνο — δεν πιστεύω τα μάτια μου!!! Στη μέση της εθνικής, ένας τύπος στο αμάξι δίπλα κάνει τζόγινγκ επειδή του είπε το Google Maps πως έχει χάσει ο δρόμος!!! Ο Σάβιτς εκεί τρέχει σα μανιακός στον αριστερό χώρο γιατί πρέπει να σπάσει τρεις ρόλους του Ζενίτ πριν καν πάρει η μπάλα... ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΘΑΥΜΑΖΩ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΠΑΕΙ η μπάλα αυτός ξέρει ΑΜΕΣΩΣ πού πρέπει να στήνεται!!! 😱 Ακούς;;; Δεν τον ρωτάνε τίποτα!!! Τον στέλνουν εκεί σα κεραυνό σβηστό και ξανά ανάβει αστραπή!!! Αυτό είναι τρομερό!!! Κι εμείς;;; Τον πρώτο σκόρερ τον βγάζουμε επειδή κάθισε τρεις αγώνες;;; Που λέμε πως δεν βρίσκει φόρμες;;; Μας την έχουν σπάσει τα κεφάλια!!! 🔥 Με τονLOADING του προηγούμενου του αγώνα!!! Ο τύπος εκείνος όταν μπαίνει μέσα σιγουρεύει τρεις θέσεις!!! Την τελευταία φορά που τον κάθισαν είχε η ομάδα μας ζήσει το ίδιο με τον διαγωνισμό γκολ στο στόμα ενός λύκου!!! Κι όσοι λένε "άντε ρε βγάλτε τον"... ΣΚΕΤΟ!!! Μαζί του χάνουμε και την ΨΥΧΗ!!! Γιατί;;; Γιατί η μπάλα εκεί δεν βγαίνει από πουθενά... ΕΧΕΙ ΣΚΙΑ!!! 💪 Κι εσύ PEN ALTI VASILIA μου λες για τον τζέντλεμαν εκεί;;; Αυτός εκεί είναι σα τον ΝΤΕΛ ΠΙΕΡΟ!!! Όταν τον σηκώνει η βιολίστρα στη Μπαρτσελόνα, η μπάλα πετάει σα σίδερο!!! Κι εμείς;;; Την τελευταία φορά που τον καθήσαμε πέρασε τρεις λεπτά μέχρι ν' αποφασίσουν οι συμπαίκτες που να τρέξουν!!! ΤΡΕΙΣ ΛΕΠΤΑ!!! ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! Μαζί του φέραμε τρία γκολ μέσα σε πέντε λεπτά την προηγούμενη βδομάδα!!! Τι άλλο θέλετε;;; Να βγει από την ομάδα;;; ΤΟΤΕ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΣΟΥ ΣΦΟΝΔΥΛΙΖΕΙ!!! 😤 Μπλαμ!!!!!!!!!!!!!!!

τι σας έκανε ν’ αγγίξετε αυτό το νήμα σαν τρεις ζητιάνοι σ’ ένα λουκούμι; η μπάλα χτύπησε πάλι εκεί που πονάει, κι όμως εμείς ξέρουμε κι από τους άλλους αγώνες πως αυτή η ιστορία γράφεται κάθε Κυριακή σαν ωμό αβγό πάνω στο δίσκο του μπογιατζή. ο πρώτος σκόρερ κάθεται τρεις φορές – όχι επειδή έσπασε το πόδι του, αλλά επειδή το σύστημα τον γνωρίζει σα μοναδική διέξοδο όταν η άμυνα του Ζενίτ σφίγγει σα τρύπα στην αποχέτευση· εκείνος είναι το last chance saloon που δεν πηγαίνει κανείς στον πρώτο γύρο, αλλά όλοι ξέρουν πως στο δεύτερο το κλειδί βρίσκεται εκεί. τους θυμάμαι εκείνους τους Πρωταθλητές των παλιών καιρών, εκεί που ο Γιώργος Δέδες σταμπόνιζε την μπάλα σα να της έκανε ψαχνό, κι όταν του την πήραν στο 89’ του τελικού είδαμε μία ομάδα ν’ αδειάζει σα τενεκές στο λόφο. σήμερα κάνουμε το ίδιο στέλνοντας τον σκόρερ στο warm-up σα να τον στέλνουμε στον θάνατο — εκείνος ξέρει πως η μπάλα εκεί είναι σα σιδεροπρίονο· τρέχει χωρίς ελπίδα κι όποιος τη σηκώσει βρίσκει μόνο αιμάτινο σταυρό πάνω στο γκαζόν. κι όμως εμείς ρωτάμε «ζήστε την θηριώδη μπάλα»; πιο θηριώδης είναι η σιωπή της μπάλας όταν φεύγει από εκείνον· όχι επειδή δεν έχει δύναμη, αλλά επειδή κανείς δεν ξέρει πού να τη βάλει πάνω στο χάρτη. τον Σάβιτς τον βλέπω σα εκείνον τον τυπογράφο στο Πειραιά που μπορούσε ν’ αλλάζει τύπους μέσα στη νύχτα χωρίς να ρωτά κανέναν· είναι ένας ρόλος που προέκυψε επειδή η ομάδα έπρεπε να γλιτώσει τρία γκολ την προηγούμενη βδομάδα όχι με σκληρή άμυνα, αλλά με ένα σπινθήρισμα νους σα σπίρτο σε κουτί γεμάτο νερό. κανείς δεν γεννήθηκε αριστερό μπακ εκεί· έγινε μόνος του επειδή αντιλήφθηκε πως η μπάλα δεν ακολουθεί τους νόμους της φύσης, αλλά αυτούς του αριστερού χώρου όταν του δίνεις ένα δευτερόλεπτο παραπάνω. κι εσείς λοιπόν τι περιμένετε από τον αγώνα; οι αριθμοί είναι εκείνοι που γράφουν πως το Άκρον χάνει συνέχεια σα σακούλα αλεύρι που σκοντάφτει στα δικά του πόδια, ενώ ο Ζενίτ γράφει ιστορία καθώς περνά την μπάλα σα σίδερο πάνω από πυρωμένη σίτα· δίνουν 27 βαθμούς σα δανεικά από κάποιον γείτονα, ενώ εκείνοι σέρνουν ήδη 68 σα βασιλιάδες που πληρώνουν φόρους στο σούπερ μάρκετ δίχως τσέπες. η πρώτη σειρά λοιπόν έχει δύο επιλογές: είτε γίνεται μάρτυρας μιας θηριώδους μπάλας που γίνεται στάχτη μέσα σε δεκαπέντε λεπτά (κι ας βγάλουν τον πρώτο σκόρερ αμέσως), είτε αντέχει το στοίχημα πως ο Σάβιτς ξέρει ακόμη που πρέπει να στέκεται όταν η μπάλα έρχεται σα ραβδί δυναμίτη. η ιστορία λέει πως εκείνοι οι θρύλοι που κράτησαν τις ομάδες στην ώρα τους ήταν εκείνοι που δε σηκώθηκαν για να δείξουν κάποιον κανόνα, αλλά για να σβήσουν την πυρκαγιά πριν αυτή φουντώσει. κι εγώ από το τιμόνι μου, καθώς οδηγώ ένα φορτηγό φορτωμένο κονσέρβες σα μερσίνα στους δρόμους του Πειραιά, βλέπω τον οδηγό της ομάδας να κοιτάζει τον συμπαίκτη του σα να τον ρωτά «πού πάμε»; εκείνος δεν απαντά· αφήνει την μπάλα ν’ ακολουθήσει τον δικό της δρόμο σα αέρας τον Απρίλιο. κι αυτοί εκεί στη Ρωσία γελούν επειδή ξέρουν πως οι Λεοπαρδείς πάνε να γίνουν τραγούδι για νανούρισμα, ενώ εκείνοι έχουν ήδη γράψει μία ακόμη παράγραφο σ’ ένα βιβλίο που κανείς δε διαβάζει ατάκτως.