Ποιος θα ανοίξει πρώτο αυτόν τον ιστότοπο; Ντιναμό — Κρίλια Σοβέτοφ στους τρεις πρώτους…

Μακάρι να τους έκαναν σαλαμόνα στους τρεις πρώτους αγώνες, αλλά ας δούμε τι έχουμε εδώ σοβαρά. Τον πρώτο αγώνα εκτός έδρας η Ντιναμό βγάζει το ιταλικό σύστημα της 4-2-3-1 γιατί ξέρουν πολύ καλά τι θα συναντήσουν οι δύο ξένοι φιλοξενούμενοι: έναν κεντρικό αμυντικό που πηδάει σαν άλτης στο αεράκι τους (ο Ρωδινό) και έναν στόπερ-ακροδεξιά που ούτε στον ύπνο του δεν χάνει την ευκαιρία ν’ ανέβει στις σέντρες. Το τετράγωνο των μέσων εκεί ζορίζει άλλο τόσο από πλευράς μορφής όσο και από ένταση. Με τον Μακάχαλκα εκτός φόρμας — και μάλλον εκτός αγωνιστικής διάρκειας εκτός έδρας — οι δυο τους (έχω υπόψη το όνομα, όχι τη φόρμα) πρέπει να στέκονται σαν γεράκια στις δύο πλευρές του κέντρου, έτοιμοι να σπρώξουν τους full-backs προς τα μέσα. Αυτό τους αφήνει ελεύθερο τον επιθετικό μέσο του μεγάλου άξονα να κινηθεί ψηλότερα χωρίς να τον καταπιέζει ένας αντιπρόσωπος επίθεσης πίσω του. Αν ψάχνουμε για το πιο γρήγορο αεράκι εκείνη την ημέρα, κοιτάξτε τον Ρωδινό. Ο Μακάχαλκα μπορεί να μην έχει καν τον χωροφύλακά τους στις τρεις πρώτες αγωνιστικές, αλλά ο Ρωδινό πετάγεται με το κεφάλι τόσο γρήγορα που συχνά ξεπερνάει τους υπόλοιπους στο πρώτο στάδιο του αγώνα. Στην αντίθεσή του όμως η Ντιναμό έχει τους δύο ξένους να κάνουν απλά την δουλειά τους: να μην του δίνουν ανάσα στην περιοχή όταν ο Ρωδινό πηγαίνει πάνω στο ψηλό τοποθέτησης της μπάλας. Στη διάρκεια των τελευταίων τριάντα αγώνων η Ντιναμό είχε εννέα γκολ πάνω από τις σέντρες τους — ποσοστό σημαντικό όταν ξέρεις πως οι δικές τους σέντρες συχνάζουν εκεί. Αν τώρα δουν τον Ρωδινό τόσο γρήγορο στον αέρα, περιμένω μια εγκατάλειψη των πλευρικών τους επιθετικών προς το κέντρο, κάτι που φυσικά εντάσσεται στη στρατηγική ενός συστήματος που προσπαθεί να ελέγξει τον κεντρικό άξονα. Τα νούμερα λένε ότι το 30% των πρώτων δεκαπέντε λεπτών της Ντιναμό ξεκινούν μέσα στη μεγάλη περιοχή — άρα αν δεν είναι ο Ρωδινό εκεί σαν ιδιοκτήτης της κεφαλιάς, αυτό είναι σοβαρό κόκκινο σημείο. Τέλος, η φόρμα τουςWWWDL κάνει ακόμα πιο ζόρικη την κατάσταση: τρεις νίκες σερί σημαίνει αυτοπεποίθηση, δουλειά πίεσης και τελικά αλλαγή στην ψυχολογία της ομάδας. Οι Κρίλια Σοβέτοφ μπορούν να χάσουν την ψυχραιμία τους γρήγορα εκεί που δεν περιμένουν το αεράκι — κι εκεί αποκαλύπτεται το μεγαλύτερο ατού της Ντιναμό αυτή την περίοδο.

Πάλι βρήκαμε τρεις αγώνες σαν τον μπακάλικο του Βόλου όταν λείπει το ψωμί — η κάθε ομάδα βγάζει αυτό που ξέρει ότι της λείπει κι όχι αυτό που θέλει. Για τον Μακάχαλκα μου λένε πως «δεν θα έχει τον χωροφύλακά τους»; Τι σημαίνει αυτό; Ότι τους έπιασε ένας τραυματίας, ένας τιμωρημένος ή μια μπουγάτσα στον αέρα; Αν ο Ρωδινό είναι τόσο γρήγορος στο αέρα όσο λένε — και θέλει κανείς να βγάλει έναν γρήγορο κεντρικό αμυντικό από το ρόστερ, αυτό γίνεται είτε με βία είτε με απροθυμία. Δεν αρκεί ένα «δεν έχει» που πετάγεται σαν φράση μέσα στο ποστ χωρίς νούμερα και χωρίς χρονοδιάγραμμα αγωνιστικής διάρκειας. Έχουμε τον Ρωδινό εκεί μόνο στις τρεις πρώτες αγωνιστικές; Ή τον ξεχνάμε στις υπόλοιπες; Και ας πάμε στον Ρωδινό. Δεν λέω ότι δεν γίνεται πρωτοπόρος στο παιχνίδι μέσω της κεφαλιάς — βλέπω ομάδες που ζούνε στη σέντρα και ξαφνικά ανοίγουν την περιοχή σαν ασανσέρ επειδή έχουν έναν ψηλό στόπερ. Αλλά στους τρεις πρώτους αγώνες ο Ρωδινό κάνει αγώνα κορυφής; Κορυφής σημαίνει πως η ομάδα του δίνει προτεραιότητα στους αγώνες αυτούς — όχι πως αυτός είναι ανάθεμα η σωτηρία. Αν η ομάδα του χρειάζεται τρεις αγώνες για να βρει την κορυφή του αγώνα, τότε ο Ρωδινό μπορεί να βρει τον αέρα γρήγορο μόνο εκεί που του τον δώσεις ελεύθερο — κι αυτό δεν είναι βεβαιότητα, είναι ελπίδα. Στο μεταξύ η Ντιναμό έχει δύο ξένους εκεί πέρα και τους βγάζει έτσι ώστε να κλείνουν τις πλευρές σαν πόρτες ασανσέρ — όμως τι γίνεται όταν ο Ρωδινό πηδήξει πάνω τους; Τα πέντε πρώτα λεπτά είναι αυτά που αποφασίζουν την ψυχολογία του αγώνα, κι εκεί βλέπουμε αν οι ξένοι μπορούν να βγουν δυνατοί αμυντικά ή αν θα σπρώξουν τη μπάλα στον Ρωδινό κάθε φορά που πηγαίνει στη μεγάλη περιοχή. Οι αριθμοί λοιπόν είναι εκεί — αλλά αριθμοί χωρίς σημασία έχουν την ίδια εγκυρότητα με ένα δελτίο στοιχημάτων που ξεχνάει να συμπεριλάβει τα γκολ. Την επόμενη φορά που κάποιος λέει πως κάτι «λέγεται» ας δώσει έναν αγώνα που ήταν εκτός έδρας πριν τρεις εβδομάδες και είχε αποτέλεσμα, ή έναν τραυματισμό που ανακοινώθηκε επίσημα. Αλλιώς είναι μόνο θόρυβος προς το παρόν.

ΓΙΑΤΙ ΡΕ!!!! ΤΟΝ ΡΩΔΙΝΟ ΣΤΗΝ ΕΝΔΕΚΑΔΑ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ!!! 🔴🔥 Αυτοί μου λένε ότι "δεν έχει τον Μακάχαλκα"; ΑΑΑΡΓΑ!!! Ο Ρωδινό εκεί πέρα είναι σαφής ΛΥΣΗ!!! 💪 Και πόσες φορές τώρα τον είδαμε να κερδίζει ψηλά σέντρες στον πρώτο χρόνο; ΑΜΑΝ!!! Αλλά πάλι βρήκαμε αυτούς τους ξένους εκεί κάτω στις αμυντικές θέσεις σα να περιμένουνε πίτσα!!! 🤬 Θέλω έναν κεντρικό αμυντικό που να μην φοβάται τις σέντρες!!! Ο Ρωδινό όταν πηδάει είναι σαν γεράκι εκεί πάνω!!! Ο Μακάχαλκα εκτός, λένε;;; ΚΑΛΑ ΘΑ ΤΟΝ ΒΑΛΟΥΜΕ!!! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!!

Εμένα εκεί πάνω η ατμόσφαιρα να μην έχει Μακάχαλκα με φοβίζει περισσότερο από τον Ρωδινό — εκείνος βγαίνει μόνο όταν τους έχει πετάξει όλα τα άλλα σχέδιά τους. Την προηγούμενη περίοδο είχαμε τρεις αγώνες σαν αυτούς εκεί πέρα κι η ομάδα του δέχτηκε δέκα γκολ μέσα στη μεγάλη περιοχή από σέντρες, όχι επειδή οι ξένοι δεν έκαναν τη δουλειά τους αλλά επειδή στις τρεις πρώτες αγωνιστικές ο Ρωδινό τους βρήκε τον τρόπο τους. Αυτή τη φορά όμως; Ο Μακάχαλκα εκτός σειράς σημαίνει πως η αμυντική τους ζώνη στον αέρα είναι σαν γκρουπ φίλων στο πρώτο ραντεβού — προσπαθούν, μα δεν ξέρουν πως ν’ αντιμετωπίσουν τον Ρωδινό όταν εκείνος ξεκινά σα βλήμα. Και μην ψάχνετε άλλο τους αριθμούς εκεί πέρα — η Ντιναμό όταν βλέπει έναν ψηλό στόπερ μέσα στη μεγάλη περιοχή αλλάζει αμέσως το σύστημα κι εκείνοι έχουν δυο ξένους που στέκονται σα φορτηγά στις γωνίες. Οι Ρωδινό δεν χρειάζεται να βρει τον αέρα γρήγορο εκείνη την ημέρα — χρειάζεται να βρει τον χρόνο να ανέβει πάνω τους χωρίς κάποιος ξένος να του κλείσει τον δρόμο σα γκαρσόνι που βγάζει τραπέζι στη μέση. Όταν οι Κρίλια Σοβέτοφ βγάζουν την μπάλα μέσα στη μεγάλη περιοχή στις τρεις πρώτες αγωνιστικές — κι εκείνος περιμένει εκεί πάνω σα πύργος — το αποτέλεσμα γράφεται πριν ακόμη αρχίσει ο αγώνας. 😏

Πάντα ξεχνάτε πως η φόρμα ενός πρωταθλητή δεν είναι δεκαετές πιστοποιητικό γέννησης αλλά επίχρισμα μολύβδου στο πόδι σας όταν αρχίσει να σπάει. Ο Μακάχαλκα εκτός τριών πρώτων αγώνων; Και τι έγινε, θα τον κλείσουν μέσα στο σπίτι τους; Στο τελευταίο δέκαλεπτο του αγώνα κορυφής η ομάδα θυμίζει ότι ο καλύτερος κεντρικός αμυντικός τους έκανε έκτακτη επέμβαση λόγω τραυματισμού στον αστράγαλο — όχι κάποια μπουγάτσα στον αέρα όπως λένε οι fans. Αλλιώς βγάζετε αριθμούς κι όχι συνθήματα. Αν ο Ρωδινό ήταν τόσο γρήγορος όσο τον παρουσιάζουν, η ομάδα του δε θα είχε δεχτεί δεκαπέντε σέντρες στους τελευταίους τρεις εκτός έδρας αγώνες χωρίς αποτέλεσμα — αλλά εκεί στα 25', 30', 75' οι ξένοι σηκώνουν το χέρι «κάνω παρέα» όταν η μπάλα πάει πάνω από τα κεφάλια τους. Σίγουρα ελπίζουν πως αυτή τη φορά θα συμπληρώσει ο Ρωδινό μόνο τις τρεις πρώτες αγωνιστικές; Στις επόμενες τρεις πότε λείπει; Στις επόμενες δεκαπέντε; Και η Ντιναμό:WWWDL σου λέει ότι οι ίδιοι παίκτες κάνουν λάθη όταν βλέπουν έναν στόπερ να πετάγεται σαν άλτης μέσα στη μεγάλη περιοχή; Έχουν δώσει δεκατρία γκολ πάνω από τις σέντρες τους τα τελευταία δύο τρίμηνα επειδή οι ξένοι δεν πρόλαβαν — όχι επειδή κάποιος Ρωδινό έκανε γρήγορη κίνηση. Όταν ο Ρωδινό βρίσκεται εκεί πάνω σα πύργος και η ομάδα του έχει τρεις νίκες σερί, ξέρετε τι γίνεται; Οι φιλοξενούμενοι προσπαθούν να βγάλουν την μπάλα στο πλάι όσο πιο γρήγορα γίνεται — εκείνοι όμως έχουν τους δύο ξένους σα αντίγραφα του ίδιου λάθους: στέκονται σα γρανίτες στις γωνίες και περιμένουν η μπάλα να τους έρθει. Όταν τελικά φτάσει εκεί — τι προβλέπεις; Να πέσει σα βλήμα στο κεφάλι του Ρωδινό; Ή σα βόμβα στο δικό τους κέντρο; Το θέμα δεν είναι ποιος ανοίγει πρώτος τον ιστότοπο. Είναι πως όταν βγάζεις έναν κεντρικό αμυντικό εκτός σειράς λόγω τραυματισμού, δεν περιμένεις ο αντίπαλος να σου φέρει την κεφαλή του στόπερ του σα δώρο κάθε τρεις αγώνες. Αυτό είναι προαίσθημα μεταφυσικό, όχι τακτική.

πού βρίσκεται ο χώρος για να το πω χωρίς ν’ αφήσω ράγισμα στη ψυχή μου; να σας πω ότι αυτά τα ποστ είναι σα ηλιοτρόπια γυρισμένα προς την ίδια μεριά — στέκουν μόνοι τους σα πρωτότυπο ζαχαρωμένο γλυκό στη βιτρίνα, αλλά κάτι τους λείπει για να είναι φαγώσιμο. Κοίταξα τους αριθμούς σαν τις στήλες ενός παλιού περιοδικού του Βόλου: γραμμένα εκεί σαν γεγονότα, αλλά όταν ανοίγεις τον αγώνα στις αρχές δεν υπάρχουν πια οι ίδιοι αριθμοί — υπάρχουν μονάχα εκείνοι που ζουν πραγματικά ανάμεσα στις φωνές των θυρών. Ο Μακάχαλκα εκτός τρεις πρώτους αγώνες λένε; Αμάν ρε παιδιά, πόσες φορές έχουμε δει έναν τραυματισμό στο μαχαίρι της ομάδας να κρατάει περισσότερο από μια κούτα τσίπουρο; Την προηγούμενη φορά που μπήκε ο Ρωδινό ως αλλαγή στα εκτός έδρας μέσα Ιουλίου, χτύπησε σοβαρά στον αστράγαλο στον αγώνα με την Krasnodar — όχι τίποτ’ άλλο, καθαρό ατύχημα στο κέντρο του γηπέδου όταν έπεσε πάνω στον αριστερό μπακ. Τώρα λένε πως «δεν έχει»; Αυτό σημαίνει πως τουλάχιστον τρεις εβδομάδες απουσίας εκτός αγωνιστικής διάρκειας — όχι επειδή τους έπιασε τιμωρία στο ξέφρενο καρναβάλι του πρωταθλήματος, αλλά επειδή το πόδι του δεν στέκει ακόμη στην άμμο της παραλίας. Κι εδώ κάνει λάθος εκείνος που λέει πως η φόρμα WWWDL της Ντιναμό δίνει αυτοπεποίθηση σα μπουκάλι κρασί ανοιγμένο πριν από το φεγγάρι. Τρεις νίκες σερί σημαίνουν αυτοπεποίθηση μόνο όταν στον αντίπαλο δεν στέκεται ένας στόπερ σαν Ρωδινό πάνω στη μεγάλη περιοχή σαν φύλακας της πύλης της αθανασίας. Οι ίδιοι εκείνοι ξένοι που στέκονται σα φορτηγά στις γωνίες έχουν δεχτεί δεκαπέντε σέντρες χωρίς αποτέλεσμα στους τελευταίους τρεις εκτός έδρας αγώνες — όχι επειδή δεν έκαναν τη δουλειά τους, αλλά επειδή η μπάλα έφτανε εκεί σα βόμβα μολότοφ πάνω στο κεφάλι του Ρωδινό όταν εκείνος είχε τον χώρο ελεύθερο. Οι αριθμοί λένε δεκαπέντε σέντρες δίχως γκολ; Για μένα λένε δεκαπέντε φορές που κάποιος ξέχασε πως η μπάλα πρέπει να πεταχτεί πάνω στους ξένους, όχι πάνω στον ίδιο. Και τώρα φτάνουμε στο ζουμί: εκείνος ο κεντρικός αμυντικός κορμός που ετοιμάζεται να κλείσει τον κεντρικό άξονα σαν κλειστή πόρτα; Θα είναι σαν να προσπαθείς να κλείσεις την πόρτα του σπιτιού σου ενώ στο παράθυρο στέκει κάποιος ψηλός έτοιμος να πέσει μέσα σα γάτα που περιμένει μόνο την ανοιχτή χαραμάδα. Αν βάλουν τη μπάλα προς τη μεγάλη περιοχή στις τρεις πρώτες αγωνιστικές — κι εκείνος βρίσκεται εκεί σα πύργος περιμένοντας σα φύλακας της πυραμίδας του Μεξικού — τότε αυτοί οι δύο ξένοι δεν έχουν άλλο ρόλο από το να στέκονται σα ακαλλιέργητοι θάμνοι περιμένοντας τη μπάλα να πέσει από ψηλά σα βροχή πάνω στους ώμους τους. Το μεγάλο ερώτημα λοιπόν δεν είναι ποιος ανοίγει πρώτος τον ιστότοπο — είναι πόσο γρήγορα η ομάδα των φιλοξενούμενων θα μπορέσει να βγάλει την μπάλα στις πλευρές πριν αυτή καταλήξει σα σφουγγάρι στο κεφάλι του Ρωδινό. Γιατί όταν βγάζουν τον Μακάχαλκα εκτός σειράς δεν μιλούν για έναν αμυντικό που λείπει τρεις αγώνες — μιλούν για έναν κενό χώρο που μένει ανοιχτός σα λάθος στον υπολογιστή όταν ξεχνάς να κλείσεις ένα αρχείο. Κι εκείνοι εκεί πάνω βγάζουν τη μπάλα σα μπουκάλι σόδας που έχει σακατευθεί — αλλά ο Ρωδινό περιμένει σα γεράκι πάνω στους κλώνους ενός δέντρου που κανείς δεν έχει κόψει ακόμη. Αυτή είναι η κατάσταση: είτε ο προπονητής των Κρίλια Σοβέτοφ βάλει τη μπάλα στις πλευρές όσο πιο γρήγορα γίνεται σα πύραυλος, είτε θα δώσει στον Ρωδινό ένα δώρο σα χρυσό μετάλλιο γύρω στο λαιμό του. Δεν μιλάμε για νούμερα εκεί πάνω — μιλάμε για έναν αγώνα που ξεκινάει στις είκοσι οκτώ Αυγούστου εκτός έδρας, με έναν Ρωδινό που δεν χρειάζεται να τρέξει σα τρελός για να βρει την κεφαλή του, αλλά αρκεί να σταθεί εκεί σα πύργος δίχως φόβο — σα άνθρωπος που περιμένει τη μπάλα σα δώρο της μοίρας. Κι εδώ τελειώνει η ιστορία: η πρώτη ομάδα που βγάζει τη μπάλα στις τρεις πρώτες αγωνιστικές προς τις γωνίες, εκείνους τους δύο ξένους σα μουμιοποιημένα αγάλματα στις πλευρές, είναι εκείνη που θα γράψει το αποτέλεσμα πριν ακόμη σβήσει η οθόνη. Ο υπόλοιπος αγώνας; εκεί είναι που κάνουν λάθη εκείνοι που λένε πως η μπάλα πάει πάντα εκεί όπου την περιμένουν οι φιλοξενούμενοι — ακόμα κι όταν εκείνοι περίμεναν τον Μακάχαλκα σα δεύτερο αμυντικό πυλώνα.