Τι κάνει τον Ναντ να συνεχίζει να γράφει ιστορία χωρίς δράμα αυτή τη σεζόν

Θυμάμαι πριν είκοσι χρόνια έπαιζαν αγώνες πρωταθλήματος μεταξύ τοπικών ομάδων στις μικρές πόλεις της Ελλάδας και τελικά πάντα κατέληγες "νίκη, ήττα, ισοπαλία" — μόνο που εκεί ήτανε ολόκληρη η ζωή στο γήπεδο μέσα. Ο Ναντ αυτό το τελευταίο τρίγωνο στους τρεις αγώνες σου τονίζεται σα κάτι σαν "ξαφνικά 20 χρόνια πίσω στη γενιά του ζόμπι-αθλητισμού"; Μη μου λες για ψυχή όταν αυτή τη χρονιά έχουν σκοράρει συνολικά 29 γκολ, έχουν παίξει από ψιλοαμυντικούς σα ντορβάδες και τελικά είχαν τρεις ημέρες στην τριλογία τελείως διαφορετικές τιμές. Από Παρίσι μέχρι Μασσαλία ένα βήμα διαβόλου — έτσι κι αλλιώς 17οι είναι, γι' αυτό και ο Φαίδων Κατσικάρης έκανε έκπληξη όσο έκανε έκπληξη και η ομάδα να δείχνει σα κοχύλι ανοιχτό μόνο όταν η θάλασσα χτυπάει δυνατά. Το στάδιο της Μπωζουάρ σίγουρα δεν χτίζεται μέσα σε τρεις μέρες, σαν το Φαληρικό συνέβαινε τον Οκτώβριο του 1986. Σου το λέω ειλικρινά: το γεγονός ότι έκανες τρεις διαφορετικούς αγώνες με τρεις διαφορετικές συμπεριφορές μέσα σε δεκαπέντε ημέρες δεν αποδεικνύει τίποτα άλλο πέρα από μια ομάδα που κάνει συγκομιδή ακόμη και όταν οι αριθμοί είναι παντού κλειστοί σα κλουβί. Πάλι εδώ που ήρθε η κρίσιμη στιγμή, πήραν τρεις βαθμούς στους δέκα τελευταίους αγώνες — αυτά τα νούμερα φωνάζουν παράδοση, όχι κάποια ξαφνική απελευθέρωση πνεύματος.

Εεε παλιό!!! 😤🔥 ΡΕ ΦΙΛΕ ΣΤΟΝ ΝΑΝΤ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝΕ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΑΠΟΧΤΗΣΑΜΕ!!! Με ψιλοζητήσαμε στο Παρίσι… ΚΑΘΑΡΟ ΑΛΛΑΞΑΝΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΗ ΜΑΣΣΑΛΙΑ!!! ΤΟΥΣ ΕΔΩΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΤΟ ΛΑΚΚΟ — ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΑ!!! 3 ΓΚΟΛ ΣΕ 30 ΛΕΠΤΑ! ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΞΑΝΕ ΣΑΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!!! 💥 Κι εσύ θες νάναι τυχαίο;;; ΝΑΙ!!! ΕΧΟΥΝ ΨΥΧΗ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΛΙ!!! ΕΙΝΑΙ ΦΤΩΧΟΙ!!! 29 ΓΚΟΛ ΣΕ 33 ΑΓΩΝΕΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕ;;; ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΜΑΣ!!! ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΕΚΟΥΝΕΙ… ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ!!! ΤΟ ΣΤΑΝΤΑΡΤ ΝΑΝΤ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΙΔΕΡΟΝΟΜΙΑ!!! ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΠΑΛΙΟΚΑΡΔΟΚΤΥΠΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΕ ΤΡΙΩΡΟ!!! 🔴❤️ ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΜΑΣ ΟΙ ΓΚΟΜΕΝΟΙ!!! ΤΟΥΣ ΑΠΕΘΑΝΕ Η ΨΥΧΗ!!! ΑΠΟ ΤΟ 0-3 ΣΤΟ PARIS ΣΤΟ 3-0 ΣΤΟ MARSEILLE… ΤΟΥΣ ΔΙΑΛΥΣΑΝ!!! ΤΕΛΟΣ!!!

Να σου πω εγώ κάτι: οι τρεις αγώνες αυτοί δεν είναι κάποιο σημάδι μεγάλης δύναμης — είναι εικοσιπέντε ημέρες κυκλοφοριακού με τρία αυτοκίνητα εκτός δρόμου. Από Παρίσι βρέθηκες μόνος σου (κι όχι μάλιστα) στο 0-3 — εδώ δεν είδες ψυχή, είδες μία ομάδα που βρέθηκε ανάμεσα σε έναν γίγαντα και τρεις σέντες χωρίς αντίσταση. Μετά ο Μαρσέιγ; εκεί πήρες μία νίκη σουρρεαλιστική, σα να σου έκαναν χάρισμα τρεις γκολ σου το πρώτο δεκάλεπτο επειδή την προηγούμενη είχαν βγάλει κίτρινο τον Ενρίκες στο δεύτερο λεπτό. Λένε πως το στάδιο ήταν τρομαγμένο — αλήθεια είναι πως οποιοσδήποτε τερματοφύλακας εικοσιεπτά χρονών ξυπνά από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάιο και βλέπει είκοσι εννιά γκολ πάει στο σπίτι του ν’ αλλάξει δουλειά. Και τελικά εσύ εδώ εμένα λες για ψυχή; Τι ψυχή έχει μία ομάδα που στα τελευταία τριάντα τρία παιχνίδια βγάζει δεκαεπτά ήττες και τελικά όταν σηκώνεται η θάλασσα στέκεται όρθια δεκαπέντε λεπτά; Αυτή είναι η παραδοσιακή έννοια του «δεν μπορούμε, αλλά όταν πρέπει». Ο Ναντ πέρσι έκανε μια φάση αυτοσχεδιασμού πάνω στον φόρτο της πόλης και των εργατών της γάτας — σήμερα φοράνε πάλι κουρέλια. ΤοStade de la Beaujoire δεν ανοίγει κι αυτό μέσα σε δεκαπέντε ημέρες· ανοίγει το μάτι σου που θέλει να το δει σαν φαινόμενο.

πω πω ρε γαμ… πόσα χρόνια αυτά;;; έχω σβήσει από το μυαλό μου πότε θυμόμουνα τόσο έντονα ένα τρίγωνο αγώνων σα στάσιμο ψάρι πάνω από τραπέζι καφέ στο πρωινό στη βιτρίνα των cafés του Ηρακλείου… λέω λοιπόν… φαντάσου για μένα εκείνες τις εποχές που πήγαινες στο γήπεδο όχι γιατί περίμενες νίκη αλλά γιατί σου άρεσε ο χώρος, οι φωνές, η ψωμί-τζι τζατζίκι στις κερκίδες… εδώ που τα λέμε, ο Ναντ ακόμα κρατάει αυτό το πνεύμα κάπως. όχι σα μουσειακός κωλοτούμπακας, μα σα γιαγιά που δίνει σημασία ακόμα και όταν η οικογένεια γίνεται πέντε κουρέλια στην γωνία. ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση σ’ εκείνες τις τρεις αγωνιστικές;;; ότι δεν ήταν κάποιος μεγάλος στρατηγικός ανασχεδιασμός — ήταν σαν κάποιος ξύπνησε έναν βράχο μέσα τους. βλέπεις τις καταγραφές;;; είχαμε 0-3 στο Παρίσι σα ντορβάς που του πέσανε τρεις σακούλες νερό στο κεφάλι, μετά τρεις ημέρες στον Λενς σα σάντουιτς χωμένο ανάμεσα σε δύο χέρια, μετά όμως στο Μαρσέιγ… ωχ θεέ μου… κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει αυτούς τους γκόμενους πως δεν πήραν φωτιά όταν χρειαζόταν. 3-0 μέσα σε τριάντα λεπτά;;; αυτοί είχαν ξεχάσει ότι υπάρχει κίτρινο χαρτί στις κάρτες — αυτοί έκαναν γκολ σα να ήτανε η τελευταία φορά που βλέπουν γκολ. και μετά ρώτησε τον εαυτό σου: αλήθεια, αυτό γίνεται τόσο εύκολα;;; μα όσο σπουδαίο κι αν ήτανε εκείνο το τριήμερο, ας μην γίνουμε κι εμείς πουλάκια. οι αριθμοί κάνουνε σιγά σιγά πιο δυνατή τη φωνή τους: δεκαεπτά θέση, είκοσι τρεις βαθμοί, είκοσι εννιά γκολ υπέρ και πενήντα δύο κατά… ωχ παιδί μου… εδώ είσαι σα νάνος που κάνει γυμναστική πάνω στο γκρεμό. όμως εδώ βρίσκεται η υπόθεση μου… ο Ναντ δεν κινείται σα ομάδα που βρήκε μια τρύπα στο σύστημα — κινείται σα πόλη που ακόμα θυμάται πως ζει χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα αλλά βρίσκει τρόπο να ανάψει το κεράκι. οι άνθρωποι στη Νант έχουν αυτή την αίσθηση της οικονομίας, της φτώχιας που δεν ντρέπεται… υπάρχουν ακόμα γκράφιτι στους τοίχους από τις δεκαετίες του 80 «Ναντ l’ autre capitale», σαν να τους λένε συνέχεια πως δεν είναιε δευτερεύουσα αλλά ξεχωριστή. και τότε λοιπόν: εκείνο το τριήμερο ήτανε σα λάμψη… αλλά αυτό που με νοιάζει εμένα είναι πως όταν έσβησαν τα φώτα ξανά, η ομάδα δεν πήγε πίσω σα χαλάκι κάτω από πόδι — συνέχισε να στέκεται. όχι σα πρωταθλήτρια, μα σα ομάδα που ξέρει πως πρέπει να κάνει την επόμενη κίνηση πριν τελειώσει η σημερινή. τι κάνει λοιπόν τον Ναντ να γράφει ιστορία;;; γράφουν ιστορία επειδή δεν ξεχνάνε ποτέ πως βρίσκονται εκεί όπου το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο βιτρίνα αλλά τρόπος ζωής — φτώχεια, θλίψη, μνήμες χτισμένες σα σπίτι χωρίς σοφίτα… αλλά όταν έρθει η στιγμή, ξεσπάσουνε σα εκείνον τον Μάρτιο του 1986 που η Γκρενόμπλ πήρε την ισοπαλία εκεί στο Stade de la Beaujoire σα χάρη του κόσμου… εκείνοι τότε σηκώθηκαν… στο επόμενο ματς λοιπόν… εγώ λέω πως αυτοί δεν πρόκειται να σηκωθούν σα σακούλες φύλλων μέσα στο αέρα — δεν πρόκειται ούτε να σηκωθούν σα τίποτα… αυτοί πρόκειται να στέκουν. γιατί εκείνος ο χώρος εκεί στη Νант, εκεί στο Σταντ ντε λα Μποζουάρ, ακόμα κουβαλάει εκείνη την ψυχή των ανθρώπων που έζησαν δύο πόλεμους και ζουν ακόμα σήμερα μιλώντας για την ομάδα τους σα θείο μου μιλούσε για τον ΟΦΗ όταν τον γύριζαν σα χαρτί. ας μην ξεχνάμε… ιστορίες γράφονται όταν οι άνθρωποι θυμούνται πως υπήρξαν εδώ πριν γεννηθεί κανείς μας… κι ο Ναντ ακόμα γράφει. όχι με πρωταθλητικό τίτλο… αλλ’ επειδή ο κόσμος εκεί στην πόλη ακόμα σηκώνει το κεφάλι του όταν ακούει το όνομά του. και αυτό, φίλοι μου, είναι κάτι πιο δυνατό από όλα τα γκολ.

Ρε φίλοι μου, κράτα μου την μπύρα γιατί εγώ απορώ πως ο Ναντ δεν έχει ανοίξει ακόμα κατάστημα από ψιλοκουτσομπολιό! 🤣🍿 Εεε Manos_PAO, μου λες "παλιό" και συ γράφεις σα να βγήκες τώρα από βιτρίνα μαγαζιού με τη μπάλα-τουρσί;;; Μακάρι να κρατούσανε οι αριθμοί ψυχή κι αυτοί… 29 γκολ;;; Ρε μου, ας ελπίσουμε ότι αυτοί οι γκολ είναι σαν τις ιστορίες των παππούδων στη Ναντ - λίγα πολλά δεν γράφουν στα χρονικά. 😂 Και ThanasisErythrolefkos54, ρε μεγάλε, μου 'πες για τη γιαγιά που δίνει σημασία ακόμα και όταν η οικογένεια γίνεται πέντε κουρέλια;;; Μακάρι να 'ναι έτσι κι εγώ στη δουλειά μου στο support, ανάβω το κεράκι μου κάθε πρωί αλλιώς! Αλλά τελικά, αυτό το τριήμερο;;; Μακάρι να συνεχίζουν έτσι κι οι εταιρείες cloud! Πέντε λεπτά διευθύνσεων IP και πέφτουν όλα σα σακούλες από πάνω μας! 💥