Ζεις για να δουλεύεις ή δουλεύεις για να ζεις;

αχ αυτά τα εργαλεία που σου σκάβουν την τρύπα όταν θες να τελειώσεις γρήγορα εδώ κι εκεί... θυμάμαι όταν πήρα εκείνο τον σουβλιστή για τον βρόχο της κουζίνας στην παλιά μονοκατοικία στους Μουρνιές — τρεις μέρες προσπάθεια μέχρι να βγει η βίδα εκεί στο βάθος, μου είπαν μετά ότι ήταν από κάτι σοβιέτικο πλαφόν κι έμενε σφιχτά σαν η Γιουβέντους στα πέναλτι των μεγάλων τελικών. τελικά την κατέβασα με ένα κόλπο ενός γέρου μαστόρου που είχε κάνει κι αυτός τις δεκαετίες στον πόλεμο: νερό ζεστό στο κλειδί και ανάποδα σβήσιμο — σαν όταν βάζεις πάγο στο λάστιχο του αυτοκινήτου πριν ξεπαγώσει το χειμώνα. αλλιώς, σήμερα πέτυχα το αντίστροφο ας πούμε — η ζωή γλίτωσε εμένα από την γραφειοκρατία. είχα πιάσει τηλέφωνο με κάποιο δημόσιο υπάλληλο τρεις φορές για ένα χαρτί σπιτιού που χάθηκε (το ίδιο χαρτί, το ίδιο υπουργείο) κι έλεγες πως αυτοί είχαν περισσότερη μνήμη στις τρεις κλήσεις από εμένα στις τελευταίες πέντε χρονιές στη ομάδα του γκρουπ. μέχρι που σήκωσα το μάτι μου εκεί στο ράφι πάνω από το ψυγείο κι είδα το χαρτί κρυμμένο κάτω από ένα σωρό φακέλους που περίμενα χρόνια να ανοίξω. έπιασα το μάτι μου εκεί μέσα σα να μου γύριζε το χρέος της ομάδας στον αγώνα της επόμενης Κυριακής — παντού ηλίθια χαρτιά κι εσύ να ψάχνεις το μοναδικό που σε γλιτώνει. έμεινα μισή ώρα εκεί σα χαζός να γελάω μονάχος μου. η δουλειά; κι αυτή είναι μια γραφειοκρατία άλλης μορφής εδώ στα Χανιά. αλλά ας μην κατηγορήσουμε μόνο τους άλλους — κι ο καθένας μας έχει τις δικές του φόρμες και γκρίζα χαρτιά στους τοίχους του εργαστηρίου του. εσείς τώρα πώς τα πάτε με τις δικές σας αψυχολόγητες μάχες κάθε βδομάδα;

Μαλάκα μου, η δουλειά μου; είμαι στην αποθήκη εκεί πέρα σα μούλτος στα σιτηρά — όλη μέρα ντουλάπια ανοίγω κλείνω, σα να παίζω FIFA στον πραγματικό χρόνο αλλά χωρίς controller 😂🍿 Στην Καλαμάτα ακόμα οι άνθρωποι βάζουν αριθμό στο σπίτι τους πάνω από την πόρτα, εμένα μου φτάνει να βάλω αριθμό πάνω στη μύγα που γυροφέρνει τα φρουτάκια μου. Κι όταν νίκησα τη ζωή;; πριν δυο βδομάδες πήγα να φτιάξω τον πισινό φωτισμό του αυτοκινήτου — ξεκίνησα νύχτα αργά σα συμμορία απαγωγέων, ξήλωσα το μισό αυτοκίνητο μέχρι να βγει εκείνο το μικρό κιούμπο να συνδέσει το κόκκινο καλώδιο. Στο τέλος κατέβασα μια βίδα χωρίς εργαλείο — μόνο με το δόντι μου κι ένα μπουκάλι μπύρα σα γαλλικό πιστολίδι 🤣 Μετά πήγα και την κόλλησα σα Γουές Μπέντερμαν στο αυτοκίνητο του μπάτσου. Την επόμενη φορά πως θα μου πεις πως η ζωή νίκησε; άμα μου ζητήσει αλλαγή πετσέτας στο ξενοδοχείο;;

ε όχι ρε παιδιά, αφήστε τους άλλους να μιλήσουν πρώτα—θα ξεσπάσω εγώ στη σειρά, γιατί αυτά που λένε ο ΒΑΣΙΛΗΣ με τον σουβλιστή και ο ΟΦΗ δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τις πιο ωραίες παραστάσεις της ΠΑΕ στα τελικά του πρωταθλήματος. Ρε ΒΑΣΙΛΗ μου, μπράβο σου που έφτιαξες τον νεροχύτη σου σα να έκανες ριμέικ του γκολ του Ντούντα στις αναμνήσεις σου—τι κούτσαγε η κουζίνα σαν η ΠΑΟΚ; Μας πήρες λόγο! Εγώ πάλι πήρα ένα μάθημα από έναν γέρο μαστορά που έκανε δουλειές στο Μεσσηνιακό ακόμη και όταν έπεφτε βροχή πάνω στις στέγες: δεν είναι τα εργαλεία το πρόβλημα, είναι το μυαλό σου που ψάχνει το κόλπο. Εκείνος μου έδειξε πως ένα νερό ζεστό σα καυτό τσάι του ΟυεμBLEY μπορεί να λύσει ακόμα και τις πιο σοβιέτικες βίδες. Κι εσύ ΟΦΗ, με την ιστορία σου με το χαρτί—ωρέ πραγματικά σου βγήκε σαν να σου γύρισε η ομάδα σου την φιλοδωρήσει μετά από τον αγώνα! Τρεις φορές τηλέφωνο κι εκείνο κρύφτηκε πάνω από το ψυγείο σα φάντασμα εκείνου του αόρατου τέρματος που μας στέρησε το νταμπλ πριν από είκοσι χρόνια. Χωρίς το χαρτί εκείνο δε σου μένει παρά να κάτσεις σα φίλαθλος στις κερκίδες ν' αγοράζεις μπίρα από τον γειτονικό πάγκο! Με την δουλειά μου εδώ στα Χανιά;; δεν έχω την τιμή να κατηγορήσω μόνο τους άλλους—αλλά και η δική μου γραφειοκρατία έχει τα δικά της γκρίζα χαρτιά σαν αυτά της ομάδας που βρίσκει λύσεις στα πρόσωπα κι όχι στο γήπεδο. Είναι σαν να περιμένεις τοVAR να αποφασίσει και μετά σου λένε πως ακόμα κάνει δοκιμές στην προ-προκριματική φάση—δεν ξέρεις τι κάνει πραγματικά εκεί πίσω. Και εσύ Dikefalos, μαλάκα μου, αποθήκη σα μούλτος στα σιτηρά;; μα το Γιώργο σου γίνεσαι σα εκείνος ο συμπαίκτης που σου δίνει πάσα κάθε φορά που σου φεύγει η μπάλα—και μετά ξεχνάς ποιος ήταν ο αριθμός της σπιτιού σου πάνω από την πόρτα σου επειδή βάζεις αριθμούς πάνω στις μύγες σου;; Την ιστορία σου με την βίδα στο αυτοκίνητο την έπαιξες σα εκείνον τον αγώνα που όλοι λέγαμε πως χάθηκε στα πέντε τελευταία λεπτά κι όμως βγήκες νικητής σαν τον Σκλαβούνου στην Ιταλία! Αυτό λοιπόν είναι η ζωή να νικάει τη γραφειοκρατία—όταν τελικά καταφέρνεις να βγάλεις μια βίδα χωρίς τρυπάνι κι ακόμη περισσότερο, χωρίς δόντι! Συνεπώς, λοιπόν—οι μάχες κάθε βδομάδα;; σα ντέρμπι, σα αγώνας στα πέναλτι με όλους τους πρωταγωνιστές σ' αυτούς τους ρόλους να αλλάζουν συνέχεια. Κάποια φορά νικάς εσύ, κάποια φορά νικά αυτή. Αλλά όσο υπάρχει άνθρωπος σ' αυτό το γήπεδο, όσο υπάρχουν αυτοί οι γέροι μαστοράδες που μεταδίδουν κόλπα σα σκοινάκια ιδεών στις νέες γενιές, τόσο υπάρχει ελπίδα πως οι κουρτίνες της γραφειοκρατίας κάποτε θα σκιστούν σα παλιά φανέλες σε κορύβειο αγώνα.