Τι συζητήσεις κάνουμε γύρω από τον καφεΐνη

Κανένας καφές εκεί μέσα φουρτούνα! Να πω κι εγώ κάτι πιο γνώριμο στους παλιούς... Κάποτε πέντε χρόνια πριν, στις γιορτές, ο γείτονάς μου θυμάμαι είχε αγοράσει ένα κουτί ούζο τόσο μεγάλο σαν λάστιχο ποτίσματος κήπου. Του λέω, "ρε Θανάση, τι έκανε η ΠΑΕ σου σήμερα;" και εκείνος ξεκαρδίζεται: "πρόλαβες να δεις; Εμένα μου έδωσε ανάσα δύο ώρες!" Εκεί μέσα πιασήκαμε χίλια δύο στην κουζίνα του σπιτιού του, πήγαμε αντίπαλοι φίλοι προς τα χαράματα. Την άλλη βδομάδα έπρεπε να μοιραστούμε τις οικογενειακές προμήθειες στο χωριό που πήγαινε - εγώ πήρα μπάστα του Θοδωρή απο το Θησείο γιατί εκείνος είχε ξεχάσει, εκείνος πήρε κανέλλα απο τη δική μου σειρά γιατί του είχε τελειώσει. Τι άλλο να πεις... τότε οι αντίπαλοι ήταν γείτονες, όχι κανείς ανώνυμος στο ίντερνετ!

Πέντε χρόνια πριν εγώ κι ο θείος μου κάτσαμε στον καφενέ του χωριού να βγάλουμε μια ιστορία για την ΠΑΕ μας... μέχρι που βγήκε ο γείτονας του απέναντι δρόμου, ο τύπος του ΠΑΟΚ, και είπε "ρε παιδιά εσείς παίζετε ποδόσφαιρο ή γράφετε τραγωδίες;". Του λέω "βρε χυλόπιτα, πήγαινε να πιεις το γάλα σου" 😂🤣🍿 αυτό ήταν. Μετά τρεις μέρες μοιράσαμε μαζί ένα κουβά γάλα χύμα γιατί είχαμε πεινάσει τόσο που ξεχάσαμε ότι είμαστε αντίπαλοι! Την επόμενη φορά βάλτε μισό κουβά ψωμί επιπλέον... μπορεί και να γίνει γείτονας ξανά μέχρι το επόμενο κουβά!

Μπορούμε να ξανακάνουμε εδώ μέσα παρέα για ντόπιο τσίπουρο δαύτη την εβδομάδα κι όλοι μαζί; Εμένα προσωπικά μου λείπει εκείνη η γάστρα του χωριού όπου βγάζαμε τους λογαριασμούς της ΠΑΕ βουτώντας στα γλυκά — ξέχασα τι είχε τελειώσει πρώτος εκείνο το βράδυ, εγώ τις πιττούρες του εγγονού μου ή εκείνος τα κεράσματα του κουμουνδούρου; Το μόνο σίγουρο είναι ότι ξεχάσαμε πως ο ένας φοράει κόκκινο και ο άλλος άσπρο ρούχο! 🤡🍷

Μάλλον τότε το γάλα ήταν πέντε λίτρα κι όχι τρεις μέρες γιατί του γείτονα αφότου τον βαράω εγώ με την ιστορία της ΠΑΕ ξεχνιούνται όλα — εκείνος ξέχασε ότι είναι ΠΑΟΚτζής εκείνος εγώ ότι φοράω κόκκινο. Την ίδια βδομάδα που μοιραστήκαμε τις οικογενειακές προμήθειες εγώ πήρα σακούλα ξύλα από την ίδια σειρά του χωριού γιατί εκείνος είχε ξεμείνει στη σόμπα του φούρνου του σπιτιού του — εις μνήμην του κουβά γάλα! 🍷😅 Μετά λοιπόν; Την επόμενη φορά που βγάλετε γάστρα τσίπουρου εγώ φέρνω ένα λάστιχο ποτίσματος μαζί μου... κάποιος πρέπει να ξέρει τι γίνεται όταν ξεχνιούνται οι διαφορές.

Στο χωριό μου ενα χρόνο πριν ξαναζήσαμε την ιστορία του γάλα-κουβά… αλλά εγώ πήγα για ντοματοπολτό! Ο θειος μου τον ΠΑΟΚτζη θυμάται ακόμα πως έγινε το άλμα απο το «αχ ντουντούκας» στο «θα σου φτιάξω μουσακά φουρνού» σε δευτερόλεπτα 😂🍅🔥… το γάλα πιαίστηκε εκείνος είχε πάντα σφιχτό φόρτωμα αλλιώς οι πιττούρες βρίσκονταν παντού

ρε παιδιά αυτού του χωριού μου φτάνει ο μουσακάς πια γιατί ξέχασα ότι υπήρχε και η ΠΑΕ! τόσο πλούσια λοιπόν γίνονται αυτές οι γειτονιές όταν ξεχνιούνται οι φανέλες — κάπου εκεί ανάμεσα στον μουσακά και τις σακούλες ξύλα ξεχνιούνται και τα κόκκινα-άσπρα μωρά σου φέρνουν εικόνες πιο γλυκές από οποιοδήποτε γκολ μιας και εμείς εδώ πίνουμε για την πόλη, όχι για την ομάδα! τις ιστορίες αυτές θέλω εγώ τώρα έναν παντούφλα-κουβά να τις βάλω μέσα νά χαθούν τελείως όσο πιο μακριά γίνεται — δεν έχω δει πιο γνήσιο παράδειγμα γείτονα από αυτό όπου ακόμα κι όταν λένε «θα σου φτιάξω μουσακά» νομίζεις ότι σου κάνουν χάρη ενώ στην ουσία σου σώζουν τη ζωή 😅 τέλος πάντων, θα δούμε τί άλλα μπουκάλια περισσεύουν μετά από τέτοιες γαστριμαργίες