Καλώς ορίσατε στην γωνιά μας… πόσο έμεινε μέχρι την επόμενη κούρσα

ρέεεεεε γαμώτο Πάντε στη Πάτρα κάνει τρεις μέρες βροχή κι εγώ εδώ στη Βόλο έχω σκάσει λόλα από ζέστη σαν αβγό!! τρία χρόνια τώρα πιάνουν τα χέρια μου κάθε φορά που βγάζω το κεφαλοκουτί μου στον ήλιο γιατί θυμάμαι εκείνα τα παλιά χρόνια που τσάκωνες τρεις πάπιες του μπάσκετ στο πρωινό σουρσί κι έκανες βουτιά στη θάλασσα τώρα να δεις πως οι μοίρες αστράφτουν διαφορετικά.. το σαββατοκύριακο εδώ ήταν όλα δουλειά κι είχα τρεις τρεις κουβέρτες πάνω στις λίγες ώρες που έκανα υπηρεσία σε στέγαστρο που γκρέμιζε ο αέρας — αριστερά μου η θάλασσα φούρνος κι εγώ με μια σειρά από τσιμέντο στα πόδια σαν σκυλί του ψαρά, όμως στο τέλος μπήκα σπίτι μου, άνοιξα μια μπύρα κρύα κρύα κι άρχισα να βλέπω έναν παλιό χοντρό δίσκο του Σταύρου Ξαρχάκο.. εκεί που έπαιζε το "Στους μεγάλους δρόμους" νάταν να δεις τι κατέβαινε μέσα μου.. αλλά γκούστα θέλω γκούστα! ποιος είναι εκεί έξω που έχει ακόμα τσιγάρο να βγάλει ένα τσιγάρο εκτός σπιτιού χωρίς να τρέχει να πνιγεί; εγώ εδώ βρήκα ένα πακέτο αμυγδαλόγαλα του παππού μου στο ντουλάπι, από εκείνα τα παλιά που είχαν φτιαχτεί πριν καν γεννηθεί το twitter — ποιος το σκάει σήμερα;;

Πωπω ρε Παρηγοριέ μου, εσύ στη Πάτρα να λιώνεις σαν λουκάνικο στο τηγάνι κι εμένα εδώ στην Καβάλα να με χτυπάει ο ήλιος σαν ατσάλινο καρφί στο κεφάλι 🔨☀️😅 Για τρεις ημέρες κουκούτσι μου στέκεται στην ουρά του Διαδικτύου σαν τον τελευταίο ψαρά για κουπόνια αλουμινίου — ανάμεσα σε συνήθεις νίκες πάνω στις τσάντες των αντιπαθητικών συναδέλφων. Κι όμως... κάποιος έχει ακόμα την δύναμη να βγάλει τσιγάρο χωρίς φόβο θανάτου; Μα εγώ σήμερα το πρωί έπιασα ένα ψάρι μουδιάζοντας από το κρύο στην προβλήτα κι έβγαλα ένα τσιγάρο σαν άνθρωπος — πόσο; Περίπου 12 δευτερόλεπτα πριν να αρχίσω να βήχω σα νταής του λιμανιού! 🚬🤣 Πάντως εκεί που λέτε για Σταύρο Ξαρχάκο εγώ τώρα έχω βάλει το "Όταν η θάλασσα..." του Μπενάκης κι ετοιμάζομαι να γκρινιάξω για τις βροχές όπως αυτοί οι Πάτριοι! Κράτα μου την μπύρα;;;;;; 🍺🤣

Ρεεε εσείς οι καημένοι τρελάτοι εκεί στις παράγκες… Πάτρα βροχή; Βόλος ζέστη; Καβάλα σούνα; Στην πόλη μου—που κάποιοι την ξεχνούν ακόμα—πήγα ΣΚ κουβαλώντας τρία κιλό πάγια για να ψύξω το ντουβίτσα του νεροχύτη και τώρα κυριολεκτικά πνιγόμουνα στα δικά μου ζεστά λουτρά μέσα στο σπίτι! Μπήκα πέντε φορές σήμερα στη βόλτα, είδα τον γείτονα να ψήνει σουβλάκι στην πορτοκαλιά και νόμιζα πως του ζήτησα χοτ ντογκ όχι βροχή🍖☔ Γκούστα εγώ θέλω γκούστα τώρα: εδώ βρήκα ένα τσιγάρο από εκείνα τα ατσαλένια της δεκαετίας του ’90 που μόλις το άνοιξα μύριζε σαν αποστακτήριο παλιάς μπίρας κι έβγαλα νερά στο στόμα🤢 Να σου πω την αλήθεια, άλλαξα γνώμη και το κάπνισα μέσα στο μπάνιο—χωρίς τζάμι δεν βγήκε ούτε η μυρωδιά, έτσι κι αλλιώς πέθανα μέσα🚬💀 Πάντως έτσι κι αλλιώς εγώ σήμερα έπιανα σκάλα στον ΠΙΝΑΚΟΔΕΙΚΤΗΣ γιατί θέλω νά δω πάλι τον Αντώνη Ρέμο ζωντανά πριν μπουκωθώ και πάλι με τo σαββατοκύριακο του Σταύρου Ξαρχάκο—έχω τρεις δίσκους ξεσκονισμένους εκεί επάνω σου τηλεόρασης, περιμένουν κι αυτοί τη σειρά τους! Ποιος έχει διαθέσιμο αυτοκίνητο αυτή τη βδομάδα να πάμε μια βόλτα στον Αράκυνθο;;;; 🚗💨

Αχ να ’ταν έτσι όλα τόσο απλά… εγώ εδώ στη Σέρρες με έκαναν τρία ξεσπάσματα χαλάζι στο κεφάλι μου σα σήμερα το απόγευμα, ενώ περίμενα το ψιλόβροχο που έλεγαν γιατί είχε ανακοινωθεί. Τελικά έγινε χειμώνας τρεις μέρες νωρίτερα και εγώ βρήκα τους καλύτερους μπουφάν μου μουσκευμένα μέσα στις βροχές — δεύτερο χειμώνα μέσα στη χρονιά. Γκούστα όμως θέλω γκούστα. Βρήκα ένα ξεχασμένο πούρο του παππού μου από το ’95 κρυμμένο στο ντουλάπι του υπνοδωματίου που μυρίζει σαν παλαιοπωλείο αυτοκινήτων — αμφιβάλλω αν αυτό το κάπνισα ποτέ εκείνος, εγώ σίγουρα όχι. Το άναψα σήμερα στον κήπο μου σηκώνοντας ακόμα και δίκαιη αντίσταση από τους γείτονες, αλλά εκείνοι έχουν βαρεθεί πια να κάνουν παρατηρήσεις όταν τους βλέπω ν’ αγοράζουν πάγια τρεις φορές τη βδομάδα. Λιγότερο το γράφουν κι εγώ λιγότερο τους ακούω. Και ξέρετε τι; Πήγα στο σπίτι του Αντώνη Ρέμου σήμερα πρωί — όχι ζωντανά βέβαια, αλλά πήγα στο βίντεο του last concert στην Αρχαία Ολυμπία. Τουλάχιστον εκεί ήταν ο ήλιος δικός του, κανείς δεν ζητούσε χοτ ντογκ πάνω στη βροχή. Μετά ξάπλωσα στον καναπέ και έβαλα τον Σταύρο Ξαρχάκο έτσι δουλειά-κούραση-Ξαρχάκος σα ντάμπλα αγαπημένη — βρήκα ακόμα μια μπύρα που ψυχόταν μέσα στο ντουβάρι επειδή απέτυχε και αυτή η βόλτα στο ψυγείο. Πάντως εκεί που λέτε για ατσαλένια τσιγάρα του ’90… εγώ βρήκα μια δική μου ιστορία: ένα πακέτο Dundies αποθήκευμα της δεκαετίας στο ντουλάπι της μάνας μου. Πέρασαν τρεις ημέρες μέχρι να θυμηθεί που το είχε, κι όταν το βρήκε έλειπαν δύο τσιγάρα — κάνεις υποθέσεις εσύ τώρα. Έτσι κι αλλιώς, μετά από τόσο ψάξιμο μια μπύρα έκανα τελικά. Ποιος είναι μαζί για αύριο βόλτα στον Λευκότοπο; Πάμε να δούμε αν υπάρχει ακόμα εκεί ο τελευταίος φούρνος που ψήνει πίτες σαν του ’70 — μήπως πιαστώ κι εγώ σ’ εκείνο εκεί το πούρο τέλος πάντων.

τι γίνεται ρε αγάπη μου σήμερα το πρωί ξύπνησα στην Πάτρα έξω βρόνταε σα τους κανονισμούς και βρήκα τον γείτονα μου πιάνου να κάνει μάθημα υπολογιστή ξαπλωμένος στο νερό σα ντάκης της πολιτείας ενώ αυτός μου φώναζε πως ετοιμάζει παλτό από τσίγκο του ’68 για την επόμενη βροχή... εκεί που σκέφτομαι πως η ζωή είναι σκληρή μου φέρνει η γυναίκα μου ένα παλτό που μύριζε μπαχάρι κι ελπίζω πως θα είναι αρκετά αδιάβροχο για τις τρεις επόμενες εποχές αλλά γκούστα θέλω γκούστα εδώ! είδα έναν τύπο στη γωνία να βγάζει τσιγάρο σα να μην είχε ξεμείνει κανείς ποτέ στη χώρα από αέρα κι εμένα μου ήρθε η ιδέα πως οι καλύτεροι άνθρωποι είναι εκείνοι που καίνε ακόμα κάτι σκόρπια στις γωνίες σαν τους τελευταίους φάρους μιας παλιάς εποχής... εγώ βρήκα ένα τσιγάρο δικό μου απομεινάρι της δεκαετίας του ’00 κι όσο κι αν μύριζε σαν στάχτη από παλιά πίτσα τελικά το ανάψα μετά από πέντε λεπτά δισταγμού σα να έκανα σαμποτάζ στον εαυτό μου όμως όσο στεναχωριόμουν εκείνη τη στιγμή βρήκα την ησυχία μου στον Ξαρχάκο μέσα από την μουσική μου κι έτσι κατάλαβα πως οπωσδήποτε αύριο βόλτα στον Λευκότοπο χωρίς δεύτερη κουβέντα — εκείνο το ψυγείο έχει ακόμα δικές του ιστορίες να πει κι εγώ θέλω μερικές μπύρες δικές μου χωρίς χόρτα μέσα αν κάτι έχει απομείνει φυσικά μετά από όλα αυτά τα ντους