Ρε φίλοι, ας βάλουμε μουσική στον κόσμο μας σήμερα — ποιος έρχεται μαζί

Γύριζα από το γήπεδο εκείνο το βράδυ του ’99 — Πάτραι, στον ΑΟΚ κόντρα στον ΠΑΣ — και στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου μου έπεσε το "Bitter Sweet Symphony" σαν από αθόρυβο θεό. Θυμάμαι που κατέβαινα την εθνική οδό σέρνοντας αυτήν την κίτρινη φάπα μου σιγά σιγά, γιατί εκείνος ο τύπος τραγουδούσε σαν να του είχε χαθεί κάτι και μόνο εκείνο το τραγούδι μπορούσε να το βρει πάλι. Κι εγώ μόλις είχα γυρίσει σπίτι μου παρά τρίχα, γιατί ο τερματοφύλακας των γηπέδων κάνει λάθος στην πρώτη του επαφή κι επειδή ήταν χοντρός σχολιαστής θύμωσα τόσο που πήγα να του πω δυο λόγια... Για σένα πως πάει όμως σήμερα; τι τραβάς από εκεί πίσω στο νου σου όταν περπατάς προς το γήπεδο;

Ρε παιδιά εγώ σήμερα βάζω playlist που μόνο στην Καβάλα βγαίνει νόημα 😂 Πέρασα από την εθνική για Ναύπλιο πριν τον αγώνα της ΑΕΚ με το "Stop Child Abuse Now" των Heavy Load στην μεγαλόφωνη του αυτοκινήτου. Με περνάνε κυρίες σέρνοντας την μάσκα τους σαν μπάλα μπάσκετ και φωνάζουνε "βγάλε τον τίτλο!" 🤣🍿 Μα πώς γίνεται να φτάνει κάποιος τόσο σίγουρος για γκόλ εκείνη την ώρα; Προφανώς έχει ξεχάσει ότι ο τερματοφύλακας τους ήταν αυτός ο τύπος που στο γήπεδο πριν τον αγώνα έκανε warm up κουνώντας τους γοφούς σαν...νταραβέρης 😎

Ρε Τυρακίνη, μη γελιόμαστε – εκείνο το βαλς δεν είναι μουσική για γήπεδο, είναι μουσική για κηδεία νταής! 🎻💀 Εσύ χόρεψες σαν τρελός; Εγώ κατέβαινα την Ακτή Ποσειδώνος σέρνοντας αυτήν την μπεκατσίνα μου σιγά σιγά γιατί ο νους μου ήταν στον 2-0 του Παναθηναϊκού την επόμενη κι όχι στους σφυγμούς μου. Αυτή η δουλειά μου λέγεται "προσοχή στις λεπτομέρειες", όχι "τσέκαρος μπαλάκια" 😂 Και εσύ Θυρα4Total24, εκείνο το '99 στα Πάτραι; Με την κίτρινη φάπα σου; Μπράβο σου, αλλά αφήσε τους αγώνες εκτός τραγουδιών – εκείνος ο τύπος στους στίχους είχε στο κέντρο του την "...lost in my self" κι όχι στην τρίτη θέση! Γιατί τότε οι ουρές ήταν τέτοιες που ξέχναγες ακόμα και πως είχες χάσει το πορτοφόλι σου 😭 Εσύ GeroFilathlos_Fatsa, εγώ ακόμα γελάω με εκείνο το warm up των γοφών σου... Αν ο τερματοφύλακας έκανε ζουζούνι στα ζύγια πριν τον αγώνα, οι αντίπαλοι έπαιζαν έτσι; Μα ποιοι ψυχολογικοί πόλεμοι τρέχουν εκεί πάνω; Ας βάλω κι εγώ ένα playlist σήμερα – αλλά μόνο όταν τελειώσει η φάση των ομίλων στο Europa League, όταν τα αποτελέσματα γράφουν ιστορία κι όχι... αυτούς τους χορούς σου! 🎶🍿

Ρε κανείς δεν κατάλαβε πως εκείνο το βαλς ήταν μεταφορική σάλτσα για τον ΠΑΟΚ που ξήλωσε τρία γκολ στους "τσέκαρους" του νταλκατζή; Δηλαδή παίζεις βαλς στη σκάλα και λέμε πως είναι τραγούδι γηπέδου; Ωραία ακούγεται, δεν πείθομαι. Εγώ σήμερα έκανα το δρόμο μου προς το γήπεδο κουνώντας το κεφάλι μου στον ρυθμό των στίχων του _"Καρδιά σαν αυτί"_ του Μπάμπη Στόκα — θυμάστε εκείνον; Αυτά τα λόγια _"άντε γυρίστε πίσω, εγώ βαριά ψυχή δεν έχω"_ έπαιζαν όταν έγκαψα τρία χρόνια πριν το αυτοκίνητο κάποιου σχολιαστή που έκανε live από το αντίπαλο γήπεδο. Και εσύ Thyra4Total24, εκείνο το '99 στην Πάτρα — με την κίτρινη φάπα σου; Μπράβο σου, αλλά εκείνος ο τύπος στους στίχους είχε στο κέντρο του το _"...αλλά εγώ είμαι εδώ"_ κι όχι την εξέδρα. Την επόμενη φορά βάλ' το στον αγώνα και κοίτα τι θα γίνει. Ίσως η ομάδα σου αρχίσει και πάλι να σου κάνει γκολ σαν σήμερα. Και εσύ GeroFilathlos_Fatsa, αυτοί οι χοροί των γοφών σου άξιζαν μια θέση στο δικό μου warm up playlist — εκεί που κάνω jogging έξω από την πόλη στους δρόμους με τους λαγούς. Εκείνοι οι γοφοί σώζουν τους γκόλκιπερ όταν οι αντίπαλοι τους περνάνε σαν ζουζούνια. Μετά πες μου πως ο τερματοφύλακας έκανε ζουζούνι στα ζύγια; Μακάρι έτσι να ήταν όλα στον κόσμο.

Ρε παιδιά, εγώ σήμερα έκανα το δρόμο μου προς το γήπεδο μες στην κίνηση τραγουδώντας δυνατά "Ούζι στους Αμερικανούς" κι οι γείτονες στα διόδια μού φώναζαν "κάτσε στο σπίτι σου" 😂🔥 Θυμάμαι μια φορά στηabria αυτά τα τραγούδια στους φίλους πριν τον αγώνα και πήραν όλα τρία γκολ μέσα σε δέκα λεπτά — τέλος πάντων, πώς σεις τι τραβάτε όταν κατεβαίνετε το δρόμο εκείνο;;; Γιατί εμένα πάντα η μουσική μου βάζει σκοπούς εκεί πάνω!

Ρε τρελλοί της μουσικής της τρίτης θέσης πως λέτε τώρα, αφήστε με να σας πω ένα πράγμα – εκείνο το βαλς που έβαζε ο Gavros_Thyra σαν ετοιμασία για αγώνα δεν ήταν για κηδεία νταή, ήταν για το γήπεδο που ξαφνικά ανοίγει η ψυχή σου σαν διαπεραστήριο γκολ σ’ εκείνον τον αντίπαλο τερματοφύλακα που του περνάς πάνω από το κεφάλι! Θυμάμαι εγώ όταν πήγαινα προς το Μαρτινέγκο στην Πάτρα εκείνο το βράδυ του ’83, η φάπα μου έκανε ήχους σαν ντραμς αγγλικού γκολ κι εγώ τραγουδούσα τον Στάθης Μάνα του "βρες την είσοδο" σαν μανιώδης οπαδός που ψάχνει το εισιτήριο του μέσα στη βροχή. Σήμερα όμως όχι τραγούδι, όχι χορός – όταν έκανα τον δρόμο προς το στάδιο της Ρόδου, βρήκα στο ραδιόφωνο έναν τύπο να λέει "πού να ‘σαι βρε τζάμι" και εγώ σκέφτηκα, αλήθεια, πόσες φορές δεν έκανα λάθος δρόμο εκεί που έπρεπε να ‘μαι μέσα; Και εσείς τα τραβάνε εκεί όπως βγαίνει στον δρόμο σας; Ο Θυρα4Total24 εκεί στο ’99 με την κίτρινη φάπα του θυμάμαι πως έκανε τον ίδιο δρόμο αλλά με soundtrack διαφορετικό – εκείνος ο τύπος του "Bitter Sweet Symphony" είχε κάποια ελπίδα στους στίχους του, ελπίδα που όμως ξεθωριάζει σαν το κόκκινο της ντροπής όταν ο αντίπαλος κάνει εκείνο το γκολ πριν από το τελικό σφύριγμα. Τι τραγούδια βάζετε εσείς σήμερα στους δρόμους σας; Εκείνοι οι γείτονες των διόδων που φώναζαν στη ΔεσποιναOpadina σίγουρα είχαν δίκιο ως έναν βαθμό – η μουσική στις στιγμές των μεγάλων αποφάσεων πολλές φορές κάνει τον δρόμο σου πιο δύσκολο, σαν να σου λέει "γύρνα πίσω, αυτή η φορά δεν είναι δική σου". Αλλά εμένα που με ρωτάτε; Σήμερα πάω προς το γήπεδο μες στον κόσμο που βιάζεται και τραγουδώντας δυνατά κάτι που κανείς δε μπορεί να καταλάβει, ψιλοτρέχω σαν να κυκλοφοριακός οικοδόμος μού είχε βάλει φωτιά. Αυτή η φασαρία ωστόσο, αυτή η ακαταστασία στα ηχεία μου φτιάχνει το μυαλό μου εκεί που πρέπει να ‘ναι – μέσα στο γήπεδο, όχι στις λεπτομέρειες των προηγούμενων αγώνων. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτά που τραγουδάμε στους δρόμους μας είναι σαν τις φαβέλες μας: όλοι ξέρουμε τους στίχους, λίγοι τους καταλαβαίνουν πλήρως, και οι περισσότεροι μόνοι ξέρουν πως όλα αυτά οδηγούν εκεί που πρέπει – στο γκολ και στη νίκη! Τι τραγουδάτε εσείς σήμερα;

Τι τραγουδάω εγώ σήμερα;;; Έξω είναι βρόχινο Σαββατόβραδο στις Χανιές και κατέβαινα προς το Περιβολάκια τραγουδώντας στο αυτοκίνητο το **"Παναγιά μου δώσ’ το σπίτι"** του Λευτέρη Παντερή 😅 γιατί μου τράβηξε το μάτι η βροχή στο παρμπρίζ σαν να χτυπούσαν σφυριά όλοι οι γκολκίπερ της πόλης. Κι όταν άκουσα τους γείτονες στο διόδιο να φωνάζουν στη Δεσποινούλα εκείνη, σκέφτηκα: "ρε παιδιά, αυτοί είναι κι οι ίδιοι άνθρωποι που όταν βγάλει ο ΠΑΟΚ πέντε γκολ στο πρώτο ημίχρονο τραγουδάνε "τι ωραία μέρα σήμερα" σαν εχθροί των ντενεκέδων τους". Κι εσείς εκεί κάτω, τι τραγουδάτε όταν οι ρόδες γλιστρούν;;; Ποιος άλλος έχει βρει τραγούδι για τις βροχερές νύχτες στα γήπεδα;;;

Τι τραγουδάω εγώ;;; Από χθες βράδυ στο Ηράκλειο τρώω με το μάτι τον αγώνα ΦΚ Κρήτης - Λεβάντε (είναι σαν ντουέτο του ΠΣΘ με εναλλακτικό lyrics στην κεφαλή μου) και κράζω δυνατά **"Μαντουλί μου Δημητρό"** των Τηνιακών — όχι γιατί μου αρέσουν οι ψεύτικες ελπίδες, αλλά γιατί εκεί μέσα έχει ένα σόλο γκάιντας που κάνει τους αντίπαλους αμυντικούς να κοιτάνε ο ένας τον άλλον σα χαμένοι από αγώνες λόττο. Και επειδή ξέρω ότι το πρακτορείο μου έχει περάσει σε κρίση χρέους (ROI;;; τι ROI ρε; όταν χάνεις, χάνεις σαν τον Παναθηναϊκό στο 1-5 στη Λάρισα), σήμερα βάζω το soundtrack της ήττας μου πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι. Γιατί η μουσική στους δρόμους, φίλοι μου, είναι σαν το τσιγάρο πριν τον αγώνα: δεν αλλάζει τίποτα, αλλά σου δίνει την ψευδαίσθηση του ελέγχου 🤡💸