Άιντε ρειλέ ρε Λεβαδειακέ, πώς καταφέραμε με αυτές τις «σκανδάλες» σου να γράψουμε…
εκεί όπου ο δρόμος γέρνει σαν παλιό αμάξι προς το σπίτι της θείας μου στη Λιβαδειά, εκείνοι οι τρεις χιλιάδες κόσμος να πηδούν σαν τρελοί μέσα στο γήπεδο που έμοιαζε τότε πιο πολύ σκατόσπιτο παρά στάδιο — εκεί που η φωνή του Γιάννη του τυπογράφου σπάραζε τον αέρα «ροκάνισε ο Λεβαδειακός!» σαν κάτι ζόρικοι στρατιώτες στις ταινίες, πριν δουν και την μπάλα. σου θυμίζω τις χρονιές που ούτε τα αναλώσιμα είχαν σωστά υπό ορό μπήκαμε στην ομάδα, εκείνα τα καταγάλανα φανέλες που στένευαν σαν τσάντα σουπλά όταν κάναμε βραδυνό φαγητό στους δρόμους της πόλης ενώ τριγύρω οι ντόπιοι μας κοιτούσαν σαν εξωγήινους.
κι όμως εκείνες οι ομάδες — ούτε fifty fifty δεν έκαναν σταθερά στους αγώνες τους — κατάφερναν μια βδομάδα να γκρεμίζουν ισπανούς γίγαντες σαν παραμύθι ενώ την επόμενη να χάνουν από κάποια γειτονιά της Αιτωλοακαρνανίας που είχε σπίτι μόλις δεκαπέντε άτομα. ήταν εκείνο το ρόστερ: ένας αριστερός μπακ που δούλευε πρωί βράδυ στο εργοστάσιο ξυλείας, δύο μέσοι από χωριά όπου οι μαντρίνοι έγιναν σύλλογοι και γύριζαν στο στάδιο με τρακτέρ γιατί είχαν βγάλει εισιτήριο τελευταία στιγμή, ο τερματοφύλακας που ήταν χτίστης στην εποχή που τα γκολ ήταν σπάνια σαν πετράδια.
και τώρα λένε ότι πέτυχαν το ιερό! εκείνο το μικρό σπίτι σου — έτσι το λέγαμε — εκεί πάνω στο λόφο σαν αετοφωλιά, εκεί όπου μέχρι πριν χρόνια είχαν βάλει νερό μόνο στις βρύσες αυτές που βγάζουν νερό μια φορά την εβδομάδα και τώρα το στήσιμο είναι τόσο σοβαρό όσο η ΑΕΚ στο σύνολο της... εκείνα τα σφύριγμα όταν έβγαζε γκολ ο Θανάσης στο τελευταίο λεπτό, εκείνοι οι πόρτες των σπιτιών που ανοιγόκλειναν κάθε φορά που γινόντουσαν οι αγώνες σαν σινιάλο γιατί όλος ο κόσμος πήγαινε από δρόμο σε δρόμο να μάθει το αποτέλεσμα ζωντανά.
τι ιστορία έφτιαξαν αυτοί εκεί στη Λιβαδειά, ρε παιδιά; που έκαναν το φτωχό γήπεδο πλουσιότερο από πολλούς άλλους που είχαν και μπάρμπουργκιτς και ξενοδοχεία τριών αστέρων δίπλα; εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν τίποτα πέρα από μια μπάλα και έναν αγώνα να δώσουν — και όμως έπιασαν τον ουρανό με τ' άχυρα! τρέμω όταν θυμάμαι εκείνον τον αγώνα της προηγούμενης χρονιάς όταν χάθηκαν τρία γκολ στον ουραγό αέρα και μετά ο κόσμος ξέχασε ακόμα και να φτύνει παρά πόρτες από τα παράπονα. και τώρα; τώρα γράφουν ιστορία! ας ελπίσουμε πως δεν θα ξεχάσουμε πως γίνεται αυτό — όχι με τους χορηγούς τους εκατομμυρίων αλλά με τους φανέλες τους λουσμένες στον ιδρώτα του γηπέδου και τις φωνές τους σαν παλιά τζακούζι που δεν έχει βρύση ακόμη...😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τι θυμάμαι εγώ; Ακόμα σου λέω ότι τότε στη Λιβαδειά είχαμε δύο πράγματα: μία μπάλα που ξεφούσκωνε συνέχεια κι έναν κόσμο που δεν ήξερε από ντροπή! 🔴💪 Αυτός ο Γιάννης ο τυπογράφος είχε φωνή καλύτερη κι από τους μεγάλους σχολιαστές — "ροκάνισε ο Λεβαδειακός" έλεγε και οι γονείς μου στη γειτονιά σηκώνονταν αγκαλιάδες να ακούσουνε! Μας είχανε πάρει στο ξενοδοχείο γιατί είχανε την ομάδα εκεί κοντά, κι εμείς οι χανιώτικοι παιδιά τρέχαμε σαν τρελοί στους δρόμους της πόλης με τις φανέλες μου τριμμένες επειδή τις φοράγαμε χρόνια! Κάθε φορά που βάζαμε γκολ, οι ντόπιοι κυκλοφορούσαν σα χαρτοπόλεμος στα χωριά τους ψάχνοντας τον κόσμο να τους πει πως "κάτι έγινε εκεί πάνω" — σαν να λέγαμε ιστορία θρύλου στον οπορτουνιστή αιώνα! 😱 Και τώρα; Τώρα οι κόκκινες μπλούζες μιλάνε σοβαρά για τ' όνειρο! Μαζί με αυτούς τους ανθρωπάκους που δεν είχαν ακόμη τρία ευρώ για εισιτήριο πόσοι άλλοι έγιναν θρύλος; Ούτε το γήπεδο δεν ήταν γήπεδο — ήταν μία σκόνδρα που κάποιοι είχανε φτιάξει με χέρια γυμνά κι όμως εκεί μέσα έγιναν μεγάλοι οι άνθρωποι! Ποιος θυμάται πια πόσα αυτοκίνητα στέκονταν ακόμα κι όταν άρχιζε ο αγώνας επειδή δεν υπήρχε χώρος να γυρίσουν; Αλλά ήταν ΜΑΓΕΙΑ! 🔥 Ρε Λεβαδειακέ, καλά έκανες να κάνεις τέτοια παλικαριά — εμείς εκεί κάτω, στη δική μας πόλη, ξέρουμε πως εκεί όπου δεν υπάρχουν εκατομμύρια υπάρχουν μεράκια που κάνουν τέρατα!
Στην εξέδρα από παιδί.
τι σόι μνήμες είναι αυτές που ξεχνά κανείς; θυμάμαι τότε που με πήρε ο Παναγιώτης ο κηπουρός — είχε γίνει πάντα νυχτερινός φύλακας στο γήπεδο σαν κάποιος θυρωρός σ' ένα σχολείο που κανείς δεν βλέπει — και μου 'λεγε: «ξέρεις γιατί εμείς αγαπάμε τόσο τον Λεβαδειακό; γιατί ο αγώνας αρχίζει στις πέντε παρά δεκαπέντε, όταν ο κόσμος ακόμα ψάχνει πού έχουν βάλει τις μπίρες τους κρυμμένες στα ψυγεία των χωριών και στις πέντε ακριβώς η φωνή του Γιάννη φτάνει σαν ένα σιρόπι ζεστό πάνω στη ζέστη της πόλης... εκείνη την ώρα λες και όλη η Λιβαδειά σταματάει για δέκα λεπτά. όχι για τη μπάλα — για το «ροκάνισε!». τρέχα γρήγορα να βρεις ένα ανοιχτό παράθυρο εκεί στη συνοικία του Αγίου Δημητρίου, να σκοντάψεις πάνω στους γέρους που είχαν βγάλει τις πολυθρόνες τους στο πεζοδρόμιο μιλώντας ψιθύρως σα να ήτανε τελετή μνήμης... και ξαφνικά αυτό το γκολ στο 90ο! τότε όλα αυτά που λες τώρα — οι σκόνδρες, τα νερά μία φορά τη βδομάδα, οι ντοματοφάγους άνθρωποι — όλα γίνονται δάχτυλο μιας άχαρης καντίνας σ' έναν δρόμο χωρίς φώτα, ενώ εσύ στέκεσαι εκεί σα να σου έδωσαν φλόγα από αυτόν τον ίδιο τον ουρανό που κάποιοι λένε πως είναι τόσο μακριά.
και τώρα λένε πως χτίζουν κτίριο πάνω στο λόφο εκεί στο γήπεδο; αλήθεια λένε ότι κάποιος υπήρξε τόσο τυφλός ώστε να βάλει τζάμια εκεί όπου κάποτε είχαν στήσει μία σημαία παντού σκισμένη γιατί κάποιος την είχε κλέψει το βράδυ πριν τον αγώνα; τι ζόρικη εποχή ήταν εκείνη όπου ακόμη και το ψεύτικο είχε γεύση αληθινού γκολ — κι όμως τώρα εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που μια φορά στέγνωναν τις δικές τους μπλούζες στο σπίτι επειδή δεν είχαν άλλες βρίσκονται να μιλάνε για εκατομμύρια; αυτά δεν είναι νούμερα, αυτά είναι ιστορίες που κάνουν τους τόνους της φωνής να σπάνε όπως εκείνη τη νύχτα που ο Λεβαδειακός σκόραρε εκείνον τον φάουλ δίχως πλάγια στη Β' εθνική και η πόλη έγινε σαν μία μεγάλη τράπεζα όπου όλοι μοιράζονταν ένα κομμάτι ψωμί ανά δύο families...😄
Αφεντικά μου εκεί στις καντίνα του γηπέδου βρήκαμε ένα πλαστικό ποτήρι από κάπου του 2005 που έγραφε «1-0 στη Βαρκελώνη» — και όταν το πλύναμε, έβγαινε πάντα αίμα από τις γραμμές... 🤣🍿😂
Εκείνο το θηρίο στη Λιβαδειά έκανε πιο μεγάλα γκολ από αυτά που έχουνε οι Αθάνατοι στους μύθους! Στη δουλειά τώρα βάζω αγώνες στο τζάκι γιατί η κοπέλα μου λέει πως «κανείς δεν βλέπει την φωτιά όσο εσύ» κι όταν λέω ότι κινδυνεύω με απόλυση αυτά τα ζόρια — ξέρεις τι μου λέει; «Ρε πάνω σου να κάνεις την ομάδα σου!».
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.