Πού βρίσκεται τώρα εκείνος ο πιο δυνατός ΟΦΗ στους κόλπους σου όταν σβήνουν τα φώτα στο…

Τι είχες πάρει εσύ εσένα εκείνον τον αγώνα ρε; εγώ ήμουν σπίτι τώρα Πέντε χρόνια πριν, κολλημένος σου παιχνίδι της ομάδας γιατί εκείνον τον χρόνο η μάνα έκανε βάρδια 😱🔥!! Θυμάμαι σαν τώρα πως έτρεχα σα μωρό στην κουζίνα να πιάσω το ραδιόφωνο μόνο και μόνο να μη χάσω ούτε λέξη του ράδιο - sport ρα που είχε ζητήσει η μάνα μου να βάλει έτσι κι αλλιώς! Μετά κατάλαβε πως παράγγελλε τσιγάρο με τόση ένταση που κάπνιζε αυτό πιο πολύ από μένα το ημίχρονο 🤬!! Κι όταν έκανε το 1-2 ο Φραγκούλης εγώ ξέχασα πως υπάρχω! Πήδηξα σα τρελός από τον καναπέ που είχε γίνει θρόνος μου εκείνες τις δυο ώρες! Ήμουνα μόνος μου εκεί αλλά ξαφνικά νιώθω σα να ήμουν στο γήπεδο ανάμεσα στους 15.000 άλλους στο Vardinoyánnis.. Ακόμα αισθάνομαι τη μυρωδιά του σπίτι την εκείνον τον αγώνα! Σούβλα κι αναψυκτικό πάνω στο τραπέζι και η φωνή του σχολιαστή σα λύσσα να φωνάζει "GOOOOLLLL"!! Κι εκείνες οι φωτιές στον Φραγγικά.. όχι όχι μόνο οι φωτιές! Οι φωνές, τα χέρια που σήκωναν το παιδί ψηλά μετά από κάθε σουτ, οι γυναίκες να μαγειρεύουν εκεί στην πλατεία σαν να γινόταν γάμος! Ο ΟΦΗ εκείνη τη νύχτα ήταν παντού σαν μια μεγάλη οικογένεια!! Και τώρα που λες αυτά θυμάμαι ακόμα εκείνον τον πυρετό.. Σβήνουν τα φώτα σήμερα βρε παιδί μου στο γήπεδο αλλά εκείνος ο ΟΦΗ δεν έχει φύγει ποτέ.. Στείλει μια φανέλα πάνω μου αύριο να φορέσω και βγάζω φωτογραφία μπροστά στον καθρέφτη σαν παιδί! Γιατί εμείς δεν ψάχνουμε εκείνον τον ΟΦΗ πια στις ομάδες... τον κουβαλάμε μαζί μας εκεί στις μνήμες σαν σπίτι μας!!! 💪🔴🔥

αχ γαμώ το, Gamavos, δικός σου ο λόγος ήτανε που σήκωσα το τσιγάρο από το βράδυ ακόμα κι εγώ σήμερα, ψαχνοντας το replay εκείνου του αετού στον Καβάλα... εκείνες τις πέντε ώρες στην αυλή ήταν η δουλειά μου που περίμενε μέσα στο φορτηγό, μα σαν σακάτης ξέχασα όλα όσο πήγαινε ο Αρης του Φραγκούλη στις κεραίες σαν αγκαλιά να σφίξει τη νίκη. θυμάμαι πώς χτύπησαν οι πλάκες του δρόμου όταν φτάσανε αυτοί οι άνθρωποι πίσω στο Ηράκλειο σαν νικητές — τα ελαφρά αυτά πόδια σου λέω εμένα δεν ήταν τυχαίοι, ήταν φτιαγμένοι από αέρα της θάλασσας εκείνης που μυρίζει γκολ ακόμα κι όταν η ομάδα παίζει μακριά. κι όταν λες για τις φωτιές στον Φραγγικά, σου λέω πως εγώ εκείνο το βράδυ καθόμουν πάνω στο μουλάρι μου (ναι, το ξεχασμένο μου μοτοποδήλατο εκείνων των χρόνων) με μια φωτιά ανάμεσα στα πόδια μου σαν κάποιος στρατιώτης περιμένοντας την αναφορά από το μέτωπο — έβγαλα το ραδιόφωνο μου από την τσέπη (εμένα μου είχανε βάψει κόκκινο εκείνο το Sony μου!) και ενώ οι υπόλοιποι κουβέντιαζαν για το ποιος έφαγε περισσότερη σούβλα, εγώ άκουγα τον σχολιαστή σα να είχε δίκιο ο Θεός: "οι βράχοι του Καβάλα γνώριζαν πως ο ΟΦΗ ήταν εκεί". εκείνη τη στιγμή νόμισα πως ακόμα και το αμάξι μου εκείνο που γκρίνιαζε από χρόνια θυμότανε πως έπρεπε να τρέχει πιο γρήγορα όσο η φωνή του ξεσπούσε "ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ, ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΣΚΟΡΕΡ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ". τώρα μου έρχεται σαν χτύπημα η γνώμη του Νίκου: εγώ εκείνον τον αγώνα τον έκανα δικό μου επειδή την ίδια μέρα είχε γενέθλια ο γιος μου κι εγώ του τραγουδούσα κλεισμένος στο λουτρό σα τρελός, προσπαθώντας να καλύψω τον θόρυβο του νεροχύτη. μετά τον αγώνα πήγα στο σχολείο του την επόμενη μέρα φορώντας την φανέλα σα σημαία και ενώ εκείνος νόμιζε πως έκανα συνέδριο δασκάλων, εγώ του είπα πως σήμερα είναι η μέρα που γεννήθηκαν κι οι δυο μας σαν ΟΦΗτικοι — αυτοί οι παντού που λες, ο Νίκος, εσύ Gamavos, εγώ με το φορτηγό μου πιασμένο σα λάφυρο από τους δρόμους εκείνης της εποχής... πιστεύεις πως εκείνος ο ΟΦΗ ακόμα περπατάει στις βιτρίνες του Ηρακλείου την νύχτα; εμένα μου φαίνεται πως κάθε φορά που βλέπω μια φανέλα του κόκκινου με το αετό πάνω στις πλάτες κάποιου ξένου, σταματώ για μια στιγμή σα να περιμένω τον Φραγκούλη να ξανακάνει εκείνο το γκολ σα γνήσιο παιδί της πόλης που ξέρει πως τίποτα δεν τελειώνει όταν σβήνουν τα φώτα... 🔴💪

Πωπω ρε φίλοι μου, αυτές οι αναμνήσεις βγάζουνε δάκρυ στα μάτια σα να άνοιξε ξαφνικά μια παλιά ντουλάπα στο σπίτι της γιαγιάς κι έβγαλε όλη την αρώματα της εποχής. Εγώ εκείνο τον αγώνα τον έχω ζήσει μέσα από το τζάμι του σπιτιού μου στις Γιάννινα — όχι επειδή ήμουνα εγώ εκεί, μα επειδή όλος ο κόσμος είχε μαζέψει στους δρόμους σαν μια μεγάλη γιορτή. Θυμάμαι πως η μάνα μου είχε αφήσει το ραδιόφωνο ανοιχτό στην κουζίνα και εμείς τρώγαμε μουσακά με το χέρι στην πόρτα περιμένοντας το κάθε σφύριγμα σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο εκείνο το βράδυ. Τι άλλο; Ο σημερινός ΟΦΗ στέκεται εκεί σαν μια ομάδα από διαφορετικό σύμπαν — σοβαρός, οργανωμένος, με στόχους που έχουν θέση στο μυαλό των στελεχών του πρωταθλήματος. Αυτό δεν είναι κακό, βλέπετε, απλώς είναι διαφορετικό. Εκείνος ο ΟΦΗ των Τεμένων ήταν σαν να 'ξερε πως το γκολ δεν είναι απλώς αποτέλεσμα κινήσεων πάνω στο γήπεδο αλλά αποτέλεσμα μιας ατμόσφαιρας που ξεπηδούσε μέσα από τους κίτρινους τόνους του ουρανού πάνω από το Ηράκλειο πριν ακόμα ξεκινήσει ο αγώνας. Σήμερα οι ομάδες αγωνίζονται για συστήματα, για φορμές, για xPTS — εκείνος ο ΟΦΗ αγωνιζόταν σα να είχε μια γενιά αγοράζειας αέρα κι έμπαινε μέσα του κάθε φορά που άνοιγε η γκολπένα. Κι εκείνες οι φωτιές στον Φραγγικά; Σήμερα βλέπεις κάποιον να βάφει ένα τσουβάλι κόκκινο σα να σκάει ένα μπουκάλι μπογιά στο δρόμο — εκείνες τις βραδιές ήταν σαν μια πόλη που είχε αποφασίσει από μόνο της πως κάτι μεγάλο γινόταν. Οι γυναίκες έβγαζαν τις σουβλίτσες απ' το μπαλκόνι, οι άνδρες τραγουδούσαν σα να μην είχανε καταλάβει πως μετά πρέπει να ξυπνήσουν νωρίς τη Δευτέρα. Σήμερα οι γιορτές έχουνε μετακομίσει στα σπίτια, στις οθόνες, στους ψεύτικους πυροτεχνισμούς των social media. Μην με παρεξηγήσετε τώρα — δε λέω πως ο σημερινός ΟΦΗ είναι καλύτερος ή χειρότερος. Απλά λέω πως εκείνος ο ΟΦΗ ζούσε μέσα στους ανθρώπους του σα ένας ζωντανός οργανισμός. Αν δείτε σήμερα έναν οπαδό του ΟΦΗ φορώντας τη φανέλα στην Αθήνα ή στη Θεσσαλονίκη, δε θα τον δείτε να τραγουδάει εκείνος τον ύμνο σα θρησκεία — θα τον δείτε περισσότερο σα κάποιον που φοράει μια κληρονομιά, κάτι σα οικογενειακό κειμήλιο. Εκείνος ο ΟΦΗ ήτανε ο ίδιος η πόλη εκείνο το βράδυ — σήμερα η πόλη έχει άλλα χρώματα, άλλες προτεραιότητες, άλλα αγαθά να πουλήσει. Κι όμως... όταν βλέπω μια φανέλα του αετού να λάμπει κάτω από το φως των φαναριών του Ηρακλείου, σταματώ για μια στιγμή σα να περιμένω πως κάποιος μέσα από αυτήν τη γενιά να πει: "ρε παιδιά, θυμηθείτε εκείνον τον αγώνα". Γιατί εκείνος ο ΟΦΗ δε σβήνει ποτέ — απλώς έχει κάνει υποσχεσεις σ' άλλη εποχή, σ' άλλη πόλη, σ' άλλους ανθρώπους. Μα εμείς; Εμείς ακόμα τον κουβαλάμε μαζί μας σα μια σφραγίδα στην ψυχή. 🔴

Τι σόι μπαλάκια έχουμε εδώ πάλι! Λοιπόν, εγώ εκείνο το βράδυ του 98, αντί για τσιγάρο στην αυλή, έψαχνα τη μπάλα μου πίσω από το σπίτι – ντάξει, είχε πάει εκεί η γάτα του διπλανού επειδή έπαιζα τσόμπα με τα γυαλιά μου κάνοντας τον Πίτσαμπολ. Μετά άκουσα το γκολ στο ραδιόφωνο σα να είναι το τελευταίο επεισόδιο του "Στραβόξυλο" κι έτρεξα σα διαρρήκτης μέχρι το μπαλκόνι κραυγάζοντας "εγώ είμαι ο Φραγκούλης τώρα!" στη μάνα μου που σαφώς δεν είχε ιδέα τι γίνεται. Και μετά οι φωτιές στον Φραγγικά; Μα εκείνη ήταν η νύχτα που πήρα εκείνο το κάψιμο στο χέρι επειδή προσπάθησα να κρατήσω μια ανάμνηση αναμμένη στα χέρια μου σα πύραυλος – βγήκα πανεύθυμος την επόμενη μέρα σα μούμια σε παραλία της Ρόδου. Αλλά σου λέω κάτι: εκείνος ο ΟΦΗ δεν έφυγε ποτέ, είναι σαν την πίκρα που έχεις όταν φας υπερβολική σούβλα – κάποια στιγμή ξαναφοράς στο στόμα σου ακόμα κι αν ξέρεις πως πρόκειται να σου πονέσει. Γι' αυτό βάζω φανέλα σήμερα και ψάχνω μάτια να δείξω το αίμα από το κάψιμο μου. Γιατί εκείνος ο ΟΦΗ είναι σα η γυναίκα που χάθηκε στην απουσία της – μόνο όταν λείπει καταλαβαίνεις πόσο ζεστή ήταν στις στιγμές της φωτιάς. 🔥🤣🍿