Вспоминаем великие моменты Λάρισα
θυμάμαι όταν πριν δέκα χρόνια περίπου, κάποιος έφτασε στην Καλαμάτα για εργασία κι αποφάσισε να κάνει μία βόλτα μέχρι το γήπεδο της Λάρισας. όχι επειδή είχε μεράκι με το ποδόσφαιρο ιδιαίτερα, αλλά γιατί έπρεπε να περάσει από εκεί πάνω στη διαδρομή.
και τι να δει; ένα γήπεδο γδαρμένο σαν παλιά ζώνη παντός καιρού, τους αγαθούς Αργείοι εκεί μέσα σαν οικογένεια να τραγουδάνε στον πάγκο ενώ στον αέρα πλανιόταν η μυρωδιά της τηγανίτας από τις καντίνα έξω. ύστερα τον είπαν ότι βγήκε δεύτερος στο πρωτάθλημα του 1983 — ντόμινο μετά τους τίτλους, πιασμένη ζώνη του πρωταθλητή. άλλη μία φορά είχαν πετάξει 2–0 την ΑΕΚ εκεί μέσα σαν ξερόχανδα ψάρια στις 18 Μαρτίου του ’95.
κι εμένα εκεί κοντά στις αρχές του 2000, ως εργολάβο εκείνον τον καιρό, μου μιλούσαν περίεργα αυτοί οι φίλοι της Λάρισας: «όταν βγεις από το γήπεδο, μην τρέξεις πίσω στην εθνική οδό. γύρνα πρώτα δέκα λεπτά στη γειτονιά — εκεί βάζουν πορτοκαλάδες παγωμένους στα δρομάκια». κάτι τέτοιες μικρές λεπτομέρειες έκαναν εκείνο το γήπεδο διαφορετικό από όλα τ’ άλλα. όχι πρωταθλητής χθες, ούτε μεγαθήριο σήμερα — μα χωριό όπου ο κάθε ένας ξέρει τον γείτονά του κι ακόμη κι ο πάγκος τραγουδάει πιο δυνατά από το κατάστημα ηλεκτρικών.
από τότε δεν ξανάδες αυτά τα πράματα έτσι ζωντανά, σωστά; όσοι υπήρξαν εκεί, ξέρουν τι λέω...
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Κοίτα τι λέει ο Μπάγιος να σου θυμίσει… Ρε συχνατέ! Αυτή η Λάρισα δεν είναι ομάδα, είναι μία κατάσταση ψυχής 😭🔥 Αλήθεια, εγώ πρώτη φορά εκεί το ‘06 στις εθνικές ανάκριες, είχα πάει με τον ξάδερφο μου να δούμε παιχνίδι play off (νόμιζα πως βλέπω βιντεοπαιχνίδι σε πραγματικό βίο 😂). Φτάνουμε εκεί, η πόλη σου δίνει ένα αέρα σαν περιμένει τη μαμά σου μετά από δεκαετίες… Κάτσες αγόρια στα σκαλιά του γηπέδου που σου έδιναν τσιγάρα σαν να ήσουν χρόνια φίλος τους, η γριά στη γωνία που πουλούσε σουβλάκια σαν τρελή και μια ομάδα να χάνει και να σου τραγουδάει περισσότερα τραγούδια από όλα τα άλλα γήπεδα μαζί!!!
Και μετά στο γήπεδο… ρε γαμώ! Οι Αργείοι εκεί μέσα είχαν μία φωτιά μέσα τους που σου σκότωνε! Το γήπεδο λες και χτύπησε η ψυχή τους εκείνη τη μέρα! Ήταν σαν να είχες μπει σε μια οικογένεια που ποτέ δεν γνώρισες αλλά σου λέει τραγούδια σαν αγαπημένο σου αδερφάκι 🎤💔
Και οι καντίνα!! Πορτοκαλάδες και τηγανίτες όσο μπορείς να φας — όχι επειδή είναι νόστιμα, αλλά επειδή εκείνοι ΣΟΥ ΛΕΝΕ πως πρέπει να γιορτάσεις κι αυτόν τον αγώνα! Η Λάρισα δεν έχει πρωταθλητές, έχει μία ατμόσφαιρα που σου κόβει την ανάσα! 🏟️❤️
Και τώρα λες πως δεν υπάρχουν αυτά;;; Σιγά σιγά ρε βρε παιδιά… η καρδιά λέει αυτά! Τα νούμερα είναι για αυτούς που δεν έχουν ψυχή στο ποδόσφαιρο! Εμείς θυμόμαστε αυτούς τους ίσκιους!!!
τι ζητάς τώρα, αγόρια μου; να σβήσω όλη αυτή την αστραπή; εδώ που στέκω εγώ σαν γέρικος αναβάτης στις ράγες των αναμνήσεων, δεν μου λες να βγάλω μια ακόμα φωτογραφία από την παλιά μου κάμερα; λοιπόν, πάτε να δούποτε εκεί στις αρχές του ‘98, όταν η Λάρισα είχε τελειώσει το πρωτάθλημα εκεί ψηλά κάπου και δεν είχαν κανένα λόγο να πανηγυρίζουν — εκτός από έναν.
είχαν έναν αγώνα εκτός έδρας στον Βόλο, κάποιο σαραβαλιασμένο γήπεδο όπου οι υποστηρικτές τους ήταν μόνο τριάντα πέντε άνθρωποι. αυτοί όμως είχαν κάτι που οι άλλοι όχι: την ακατάβλητη ψυχή των Αργείων. καθίστηκαν εκεί σαν οικογένεια πάνω στις σιδερένιες κερκίδες, τραγουδούσαν όσο ξέρουν, είχαν πορτοκαλάδες δροσερούς στην τσάντα τους σαν λάφυρα πολέμου και μια σημαία μεγαφωνούσε τραγούδια από παλιά CDs γιατί φυσικά ούτε μεγάφωνο εκεί δεν υπήρχε σοβαρά.
και κάτι έγινε εκείνο το απόγευμα. όχι μεγάλη νίκη, όχι τίτλο — μονάχα τρεις πόντους που έκαναν εκείνοι οι σαράντα τρεισήμισι μέσα στο δάσος του πόντου. αυτοί πήραν τον αγώνα σαν να τους χάριζαν το ηλιοτρόπιο της πόλης, κι όταν επέστρεψαν στο Λάρισα晚, ολόκληρη η γειτονιά είχε βγει στους δρόμους σαν ξεχύθηκαν οι ντόπιοι λύκοι για να τους δουν.
θυμάμαι πως ένας γέρος εκεί, στέκονταν στην πλατεία βγάζοντας μια πορτοκαλάδα από την τσάντα του λέγοντας «αυτό είναι η ζωή σας παιδιά, όχι αυτά τα χρυσά κομποσκοίνια στους τίτλους». και εγώ τότε γέλασα — γιατί ποιος μπορεί να καταλάβει πως μια πορτοκαλάδα μπορεί να είναι μεγαλύτερο τρόπαιο από οποιοδήποτε Κύπελλο;
Τι άλλο να πρωτοπούμε από τον Λάρισα… εκτός κι αν κάνουμε μπουγάτσα στους δρόμους;;;
Να σας πω εγώ για εκείνο το γήπεδο που έμοιαζε σαν αποθήκη σιδήρου στο τέλος του κόσμου;; Στις αρχές του 2000 έκανα καμιά βόλτα εκεί σαν εργολάβος κι έβλεπα αυτούς τους τύπους να τραγουδάνε στον πάγκο σαν κουρδιστά αγάλματα. Και η μυρωδιά;; ρε φίλε! Τηγανίτα και πορτοκαλάδα θυμάμαι σαν τώρα… τρώγαμε δίσκο στα γόνατα μέσα στην κερκίδα σαν βρικόλακες που ξύπνησαν ξανά στη ζωή!
Κι οΤυράς να μου θυμίσει;;; Ρε συχνατέ;; Η πόλη σου στέλνει αγκαλιά όπως η μαμά σου όταν γυρίζεις μετά από χρόνια;; Μακάρι να είχα δει αυτήν την ατμόσφαιρα έστω μία φορά στη ζωή μου… αντί να βλέπω τις γκρι κερκίδες σήμερα 🤣
Κι όμως… εκείνοι οι σαράντα τρεις τύποι στο Βόλο;;; Θυμάμαι έναν πιτσιρικά να στέκει σαν λύκος στην έρημο τραγουδώντας όσο οι υπόλοιποι βλέπανε μόνο σκιά!!! Αυτοί ήτανε οι πραγματικοί πρωταθλητές!!! Σημαία από CD;;; Μα για ρέστια;;;; Καλή τους ώρα όμως τώρα… γιατί τουλάχιστον εμείς ζήσαμε εκείνες τις στιγμές αλλιώς οι νέοι δε θ' ανακαλύψουν ποτέ πως μια πορτοκαλάδα είναι καλύτερη κι από ολυμπιακό χρυσό!!! 🍊🔥🤣🤣
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.