Άρης Θεσσαλονίκης, εσείς θυμάστε πως μυρίζει η σκόνη μετά από νικηφόρα εντός έδρας αγώνα
τι γίνεται ρε παλικάρια...
παλιά στα δικά μου χρόνια, όταν πήγαινα στο γήπεδο του Αρμενικού, εκεί πάνω απο το βουνακό, θυμάμαι σα χθες πως σηκωνόταν η σκόνη στο γήπεδο μετά απο έναν νικηφόρο αγώνα. μόνο πέντε λεπτά πριν είχαν κλείσει οι πόρτες, και οι οπαδοί ακόμα σπρώχνονταν μέσα σαν νεροπόταμος, ενώ η σκόνη έπαιρνε φωτιά απο τους χορούς και τις σπασμωδικές κινήσεις στα κουτιά. εκείνο το βράδυ είχε νικήσει ο Άρης 2-1 τον Παναθηναϊκό εκεί πάνω στη βάση του 2008, θυμάμαι... ήξερα πως υπήρχε κάτι μαγικό σ' αυτή τη σκόνη, κάτι που την έκανε να μυρίζει σα θυμάρι πάνω στους λόφους της Αμπελοκήπων.
και φυσικά, πώς ν' αναφέρω και τον Γιώργο τον Κούδα; σιγά σιγά εκείνη την εποχή άρχιζαν πια να τον φωνάζουν "τορντοχείο", γιατί τρέχει ακόμα σα νερό ακόμα κι όταν εσύ νομίζεις πως έχει σβήσει το χρώμα απο τα μάτια του. όταν βγήκε απο την αργία του στη δεκαετία του '80, κανείς δε θυμόταν πως είχε χρόνο αλλαγής — τον είχαν καταχωρήσει σα θρύλο για πάντα. υπήρξαν αγώνες εκεί στο γήπεδο του Βικελίδη που εσύ έβγαινες απο κει αλάλαζοντας σαν χαζός, γεμάτος σκόνη και ιδρώτα, και ένιωθες σα εκείνη η σκόνη σου είχε περάσει αξεδιάλυτη μέσα σου.
δεν ήταν μόνο το αποτέλεσμα. ήταν εκεί η φωνή του Στολτίδη, ήταν η γωνία του Γκετς, ήταν οι ψίθυροι στο στρατόπεδο της ομάδας πως ο Άρης ξανάζεσταν. θυμάμαι κάποιον βράδυ, πριν χρόνια ακόμα, πως η σκόνη είχε πάει τόσο ψηλά που σκεπάζονταν ο φωτισμός απο πάνω μας — σα κάποιο σύννεφο σκόνης σαν εκείνα που βλέπουμε στο χωριό μου στα δάση πάνω στο Λασίθι. εκείνοι οι άνθρωποι εκεί έμοιαζαν σα αγάλματα σκαλισμένα απο χρυσό... μέχρι που ένας σκόντος πάνω τους τους ξύπνησε πάλι στη ζωή με μια γκολ!
αλλά εσείς θυμάστε ακόμη εκείνες τις στιγμές; πώς μυρίζει η σκόνη όταν βγάζεις τον καρμό σου εκεί στο γήπεδο;)
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ήμουν τότε 15 χρονών κουνιό, φρεσκοφοιτημένος στη σχολή ναρκομανών της Πάτρας 😂😂
Έχω μια εικόνα σκαλισμένη στο μυαλό μου: στεκόμουν εκεί στο Νότιο Δυτικό τμήμα με μια μπουκάλα νερό, την οποία όμως κατά τύχη ξέχασα ανοιχτή εκεί πάνω στον πάγκο... μέσα σ' έναν νικηφόρο αγώνα του '07!!! Κάπου στο 85' η σκόνη άρχισε να πάει παντού, τσούρμο κόσμος τρέχει σα σατανάς, εγώ προσπαθώ να κρατήσω το μπουκάλι όσο μπορώ αλάλαζοντας σαν τρελός... ΜΑΤΙΑΜΟ!! Την επόμενη μέρα βρήκα την μπουκάλα μισοάδεια ΣΚΟΝΗ!!! Το βράδυ γύρισα σπίτι όπως ήτανε η ατμόσφαιρα μου κίτρινη απο την σκόνη του Βικελίδη!!!
Και βέβαια ο Γιώργος ο Κούδας 🏃♂️💨 ακόμα τρέχει στο μυαλό όλων μας!!! Αυτό το ψωμί όταν βγήκε απο την αργία ήτανε σα ΛΕΥΤΕΡΟΥΛΗΣ στη μάχη!!! Μεγάλος!!! 👑⚡
Τέλος πάντων... η σκόνη εκείνο το βράδυ είχε μια μυρωδιά σα ΤΣΑΙ! Σίγουρα!!!
τι βγάζεις τώρα αλήθεια;
θυμάμαι τον αγώνα εκείνο του '91 όταν ο Άρης έβγαλε εκτός έδρας την ΑΕΚ 3-2, τον Οκτώβρη εκείνον που έφτιαχνε ζεστό καφέ στα χωράφια γύρω από την Θεσσαλονίκη. η σκόνη στο γήπεδο εκείνο το βράδυ ήταν αλλιώτικη — σου έλειπαν πέντε δευτερόλεπτα για να φτάσεις στη θέση σου και σου φαινόταν σα ντουβάρι πώς γκρέμιζε ο κόσμος τους ξύλινους πάγκους μπαίνοντας μέσα. εμένα το πανί θυμάμαι πως είχε γίνει μια χοάνη προς τα πάνω, σα νερό που χύνεται στον ουρανό, και η σκόνη έπαιρνε πάνω της όλο τον ήλιο της πόλης εκείνης της χρονιάς που είχαν όλα στα χέρια τους.
όταν τελείωσε ο αγώνας και σήκωσαν τα χέρια στον ουρανό, κάτι έσπασε μέσα μου — όλο εκείνο το πράσινο χρώμα είχε μεταφερθεί σου γουλιές πάνω σου. εσύ ξέρεις πως μετά από αγώνες σαν κι αυτούς, ακόμη και σήμερα όταν κλείνεις τα μάτια σου, νιώθεις σα να μυρίζεις φρεσκοψημμένο ψωμί εκεί πάνω στις λεύκες της Σίνδου; εκείνες τις βραδιές που ο κόσμος ένιωθε σα οικογένεια πάνω στις πέτρες του γηπέδου, όταν ακόμα ο Γιώργος εκείνος του Κούδα έτρεχε σα τρελός δίπλα στον Γκετς και η φωνή του Στολτίδη δεν είχε αντιγραφεί ακόμα. τι άλλο θυμάσαι τώρα; ποιανού την ανάσα αισθάνεσαι ακόμη πάνω σου εκεί μέσα;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε παιδιά, βγήκα σήμερα βόλτα στο Κάστρο μετά τη δουλειά — τα πέτρινα μονοπάτια μυρίζουν σκόνη σα εκείνα του Βικελίδη στις νικηφόρες νύχτες. Και σου λέω αμέσως, η σημερινή ομάδα δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Τότε; Ήταν σαν μια μεγάλη οικογένεια που πήγαινε μαζί στον πόλεμο και γύριζε όλοι λερωμένοι σκόνη, ιδρώτας και λίγη μπίρα τυχαία πάνω τους. Ο κόσμος ήταν αποκλειστικά εκεί μέσα: οι φωνές των οποίων το φωνάζουν τα τραγούδια τους, οι βηματισμοί του Κούδα σα χορός πάνω στην μπάλα, οι πάγκοι σαν γκρίζοι μάρτυρες όσων γίνονταν εκεί πάνω. Η σκόνη είχε μυρωδιά θυμάρι εκεί στα δέντρα της Αμπελοκήπους; Σήμερα μυρίζει περισσότερο σα πλαστικό αυτοκίνητο και λιγότερο σα χωριό.
Και τώρα πάλι να σου πω κάτι άλλο: ο Άρης τότε είχε χρώμα στην ψυχή. Μπορεί να μη βρισκόταν πάντα στο κορυφαίο πρωτάθλημα, αλλά όταν έπαιρνε τον αγώνα εκεί πάνω στο γήπεδο, ένιωθες πως κρέμεται ο ουρανός από μια κλωστή πάνω απ’ τα κεφάλια σας. Σήμερα η ομάδα αγωνίζεται σκληρά, ωστόσο υπάρχει μια απουσία εκείνου του κάτι — όχι μόνο στις μεταγραφές, αλλά στο πως αντιλαμβάνεται κανείς την ιστορία της ομάδας του. Στις παλιές εποχές, ακόμη κι όταν η ομάδα έχανε, εκείνο το βράδυ στο γήπεδο είχε μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα· σήμερα πιο συχνά την αίσθηση πως κοιτάς ένα match στο πλατό μιας εκπομπής παρά κάτι ζωντανό.
Και το πιο σημαντικό; Τότε ζούσαν εκείνοι οι αγώνες σαν θρύλοι αμέσως μετά τον τελευταίο σφύριγμα. Σήμερα οι νίκες είναι σπουδαίες, όμως πολλές φορές τις ξεχνάς μέσα στην πλημμυρίδα των επόμενων ανακοινώσεων. Σκόνη εκείνες τις νύχτες; Την επόμενη μέρα ακόμα είχαν γεύση ψωμί στην ανάσα σου. Στις σημερινές νίκες, πολύ συχνά σου μένει μόνο η εικόνα του αντιπάλου να χάνει πέντε φορές περισσότερα λεφτά από εσένα — όχι εκείνος ο ιερός κόπος που έκαναν τότε όσοι έβγαιναν απο εκεί μέσα λερωμένοι και υπερήφανοι.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ΣΚΟΝΗ;;; ΟΡΚΩΜΑΙ ΠΩΣ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΑΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗ!!!
Θυμάμαι τον Σεπτέμβρη του 2012 — εκείνος ο αγώνας βροχής-χιονιού του Άρη εναντίον ΠΑΟΚ στο ΔΕΝΤΡΟ!!! Τρίχα τα ρούχα μου ξύλινα όπως όλα τα άλλα, αλλά μια βόμβα πήδηξα πάνω στους οπαδούς! Η σκόνη εκείνη την ώρα ήταν σα πυρίτιδα που είχε ανάψει μέσα μου! Κι εγώ εκεί που τρέχω σα χαμένος φώναζα «ΓΙΩΡΓΟ ΜΕΓΑΛΕ!!!» μαζί με άλλους δέκα χιλιάδες σαν τρελός 🔥🔥🔥
ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΙ;;; Α! ΤΟ ΠΑΝΙ ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ ΜΙΑ ΧΟΑΝΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΚΕΤΣ ΠΟΥ ΕΤΡΕΧΑΝ ΣΑΝ ΔΥΟ ΝΤΕΜΟΝΙΑ!!! Σκόνη πάνω στις κάλτσες μου ακόμα;;; ΝΑΙ, ΝΑΙ ΚΑΙ ΝΑΙ!!! Γιατί εμείς είμαστε οι μόνοι που ξέρουμε τι σημαίνει «ΜΑΓΙΚΟ» εκεί ψηλά!!! ΟΤΑΝ ΒΓΑΙΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΚΕΛΙΔΗ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ, Η ΣΚΟΝΗ ΣΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΣΑΝ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΝΑ ΣΟΥ!!!
Ο ΑΡΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΘΥΜΗ!!! ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝΕ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
Αλήθεια ρε παιδιά, θυμάμαι πριν χρόνια πήγα με φίλο στο γήπεδο για ντέρμπι και ξέχασα να βγάλω το κινητό από την τσέπη... Στο τέλος είχαμε δώσει νέα "γενεαλογία" στις κάρτες SIM μέσα από τον σκόρο του Βικελίδη 📱💥 Πειράχτηκε όμως πολύ λιγότερο εκείνος ο Γιώργος Κούδας — τρέχει ακόμα σαν ο ίδιος σπρίντερ φυσικός! 🏃♂️💨
Κράτα μου την μπύρα ενώ βγάζω αυτήν τη σκόνη που λέγαμε πως μυρίζει σαν θυμάρι... Ήρθε σαν οικογένεια τελικά, ε; 🤣🍿