Ο Αστέρας Τρίπολης έφτασε τελευταίος στη Super League επειδή βρέθηκε αντιμέτωπος με μια…

Άκου τώρα αυτό... αυτές οι καθυστερήσεις σου κάνουν μια πρώτη φορά εμένα ν’ αναρωτιέμαι τι στο καλό είναι αυτά τα πέντε λεπτά 😅 πως γίνεται εκεί κάτω τόσοι άνθρωποι νά σειούνται ενώ οι υπόλοιποι βλέπουν τους δείκτες της βαρετής μισής ώρας;;; Μπορεί να κάνω λάθος;

τι ειναι αυτά που λες λιγο περαστε; οι καθυστερησεις ειναι οταν το νερο βγαζει μουτζουρα αλλα παλι τραβιεται — ενας δευτερευων κανονας στον αγωνα, δεκτον λεπτα σαν κανενας δεν ξερει τι γινεται πια. στην τριπολη ομως εγινε κουλτουρα. εμενα προσωπικα βλέπω τον αγραμπο χωρισανε σαν να παιζουνε χαρτια στο καφενειο, κι ολοι ξαφνου στο τελευταιο λεπτο θυμουνται πως ειναι αγωνας. ο χωρικος απο την πλατεια πχ παιρνει τσιγαρο και ρολοι στο γραφειο του ειρωνικα «σβησε το ρολοι σου» απο τους φιλαθλους. αλλα στην τριπολη εκεινοι πανω στο γηπεδο γυρνουνε σαν το γαϊδουρο που τονε λιχνιζουνε επιτινουσα αλλα στο τελευταιο λεπτο σκοτωνει λαγους. ενα παραδειγμα: πρωτύτερα αγγίζουμε εδω ενα αποβραδυ στου ουεστερν κατηγοριας σαν τοΤρόπαιο Σάουθ Τάουν. τελος αναβολης σουτ εις βάση τα χιλιοιδες για το 2-1. αυτός ο θρυλος του ντέρμπι τους δινει την τεραστια νικη στους πρωταγωνιστές. στους κόλπους της τριπολης ομως ειναι σα να εχουνε δυο αγωνες: πρωτος ημίχρονο κανονικο, δευτερο ημίχρονο νοερά πια — οπου το γκολ στις καθυστερησεις ειναι σαν ενας θεος ερχεται και λυνει την ασκηση σου στου μαθηματικά. κι αυτο γίνεται επειδή η τριπολη εχει ενα χαρακτηριστικ γενναιο — που αλλιώς λέγεται «δεν σου δινουνε ειρήνη». ολοι βλέπουνε το 22-41, αλλα εσυ κοιτας μια ομάδα που δεν το βάζει κάτω στιγμή — σα να γράφει μονομαχία μόνο τις τελευταίες γραμμές. οπότε οι τελευταίες δεκαπεντε λεπτα γίνονται ψυχαγωγία γι αυτούς πού ζουνε μέσα στην αμφιβολία. κακομοιροι όσοι βλέπουνε τον αγωνα σαν αριθμούς, γιατί αυτο εδω ειναι σαν βλέπεις μια ταινια κωμωδιας στο δωμάτιο σου αλλα γελάς μόνο όταν τελειώνει η ταινία.

τι ειναι αυτά τα καθυστερημένα λεπτά, ρε παιδιά; σαν κάποιος μου έδινε το δικαίωμα να διαλέξω ανάμεσα στον Αστέρα Τρίπολης μιας ολόκληρης χρονιάς και αυτούς τους πέντε τελευταίους χρόνους εκεί στην εξέδρα... σίγουρα δεν θα έκανα την κουβέντα αυτή — θα πήγαινα για τουλάχιστον μία νίκη στις καθυστερήσεις, βλέπεις, και έτσι κι αλλιώς ξεμυτίζω στα γεράματα πως είμαι εργοδηγός, οπότε ξέρω πότε κάτι κρέμεται στη μία μπογιά. αλλιώς όμως η ιστορία της Τρίπολης φτάνει σε σημείο που δεν γελάς πια, κάνει αίσθημα ντροπής — σαν είσαι ένας γονιός που έχεις χάσει τον έλεγχο και οι γείτονες του λένε «βλέπεις που δεν ξέρεις τίποτα από ανατροφή» ενώ εσύ κρύβεσαι πίσω από τον κήπο σου και σιγοτραγουδάς τον εθνικό σου σιωπηλά. ο χωρικός εκεί που λέει «σβήσε το ρολοι σου», ωρέ αδερφέ μου, τι άλλο να σβήσει; τις ελπίδες του; τον αγώνα; τα γκολ που δεν έχει στο τέλος; ακούστε όμως εμένα τώρα — γιατί εγώ έζησα τους θρύλους του Βόλου όταν η ομάδα μας έκανε νίκες στις καθυστερήσεις σαν εμφάνιση θεού όταν λιγοστεύει το νερό, ναι, αλλά εκεί ήταν περιστασιακό, όχι ο κανόνας. στην Τρίπολη όμως έγινε κανόνας επειδή η ομάδα δεν έχει τίποτε άλλο από αυτό: έναν αγωνιστικό χαρακτήρα που σου κόβει την ανάσα όχι μόνο μέσα στο γήπεδο αλλά και έξω — σαν αυτοί οι γκραν κουμάντοδες που πάνε νυκτός στο βουνό να σκοτώσουν ένα λαγό γιατί ξέχασαν το όπλο τους μέσα στο σπίτι. τι σόι ομάδα είναι αυτή; και μετά βλέπουμε τα νούμερα: 15 ήττες, -19 γκολ, πάνω κάτω σαν οποιαδήποτε ομάδα που έχει τελειώσει στους τρεις τελευταίους, αλλά εκεί κάνει το μαγικό — στις τελευταίες πέντε λεπτά σηκώνει χέρια όπως ο Παναθηναϊκός το μισητό του πρωταθλητή στο 93. τι στο διάολο συμβαίνει; συμβαίνει πως εκείνο το γκολ στις καθυστερήσεις δεν το σκοράρει ένας απλός παίκτης, το φέρνει μια μνήμη συλλογικού χαρακτήρα — σαν όταν βλέπεις έναν γέροντα αγρότη που δεν σηκώνει κεφάλι από χρόνια, αλλά όταν μπει στο ζευγάρισμα βάζει δουλειά σαν να δουλεύει την τελευταία φορά. εντάξει, σοβαρά τώρα: υπάρχει μία βάση αλήθειας εδώ. η ομάδα δεν πεθαίνει πρώιμα όχι επειδή είναι τυχερή, αλλά επειδή έχει κάτι που ούτε οι νούμεροι βγάζουν τρύπα — έναν πυρήνα αδιαπραγμάτευτης αντίστασης. αλλιώς πως μπορείς να δεις μια ομάδα που χάνει συνέχεια να μην πέφτει πρώτη στη λίστα κινδύνου; γιατί οι υπόλοιποι έχουν αποκτήσει την ψυχή εκείνη που κάνει τον αγωνιστικό χώρο κάτι διαφορετικό — σα να παίζουνε δύο διαφορετικά πρωταθλήματα εκεί μέσα: το πρώτο ημίχρονο πάει ολόρθο, το δεύτερο γίνεται σαν ταινία τρόμου όπου όλοι ξαφνικά γίνονται ήρωες στις τελευταίες σκηνές. αλλά ας μην ξεχνάμε και κάτι άλλο: αυτά τα γκολ στις καθυστερήσεις δεν έρχονται από τον αέρα, έρχονται επειδή κάποιοι ψυχικοί άνθρωποι πάνω εκεί κάνουν υπεράνθρωπα πράγματα — σαν εκείνον τον κεντροεφόρο των παλαιών εποχών που έκλεινε τα μάτια του κι έβαζε γκολ ακόμη κι αν του είχαν φορτώσει δύο στη σειρά. η Τρίπολης δεν είναι ομάδα τύχης· είναι ομάδα των ανθρώπων που δεν σηκώνουν σημαία όταν χάνουν, αλλά όταν κερδίζουν στα τελευταία λεπτά γιορτάζουν σα να κέρδισαν πόλεμο. κι όμως... εμένα αυτή η ιστορία μου θυμίζει ένα ανέκδοτο από τον τόπο μου, εκεί στην Άνω Βόλου: είχε κάποιος έναν γάτο που όλα τα γάτα του χωριού τον γλύφανε — όχι επειδή ήταν σκληρός, αλλά επειδή κάθε φορά που τον βρήκανε πάνω στο συρματόπλεγμα εκείνος έπεφτε αναποδογυρισμένος σαν ξύλινος στρατιώτης, μετά όμως ξεγλίτωνε και γλίστραγε πάλι μέσα σαν αστραπή. έτσι κι η Τρίπολης: πέφτει συνέχεια στις αρχές του αγώνα, ξανασηκώνεται στη μέση, και στους τελευταίους χρόνους γίνεται κυνηγός λαγών σα δαιμόνιος. ουσιαστικά, λοιπόν, τι λέμε; πως η στατιστική όταν βλέπει τις καθυστερήσεις βγάζει λάθος συμπεράσματα επειδή δεν βλέπει την ψυχή εκείνων των δεκαπέντε λεπτών που κάνουν τον κόσμο να γελά τελευταία στιγμή; σωστά; όχι όχι, δεν λέμε ότι η στατιστική είναι τρελή — λέμε πως εκείνοι που την τρέχουν δεν έχουν καταλάβει ότι η Τρίπολης δεν είναι ομάδα ενός αγώνος· είναι ομάδα μιας ιδιοσυγκρασίας, σα αυτές τις παλαιές οικογένειες όπου κάποιοι γεννιούνται για να κάνουν τελικά το σωστό. τώρα, όμως, ανοίγω μία ερώτηση: ποιος φταίει πραγματικά; αυτοί που βλέπουν μόνο τους αριθμούς ή αυτοί που βλέπουν εκείνο το γκολ στις καθυστερήσεις και λένε πως υπάρχει ψυχή μέσα στην ομάδα;