Ο ΦΗ πιο δυνατός από όλους στο πρωτάθλημα – όχι όμως εκεί που το νομίζουν όλοι

Πώς είναι δυνατόν οι θρύλοι του Θυρεού να συζητιούνται σε επίπεδο "απόλυτου στιλ" όταν στο ίδιο κουτί έχουμε έναν πρωταθλητή που για δεκαετίες μονοπωλούσε τη φανέλα της εποχής; Μα δεν είναι αδιάφορο που ο Ατρόμητος έχει πενταπλάσια συμμετοχές στη κατηγορία κι ένας Απόλλων Σμύρνης χθες έπαιζε ακόμα στο πρωτάθλημα της Α2. Ο Ατρόμητος βγάζει ένα 20άρι μέχρι τώρα - δες κι άλλα νούμερα εκτός από την επικράτηση: πρωτοστατεί στις γκολ στην επίθεση ανάμεσα στις ομάδες που κινδυνεύουν, ενώ ο Άγιος Νικόλαος έκανε το τελευταίο του γκολ στις 10 Οκτωβρίου στην εκτός έδρας νίκη 1-0 επί της Λάρισας - μετά από εκείνην πέρασαν δεκατέσσερις αγωνιστικές χωρίς νίκη. Γιατί λοιπόν να κρίνουμε τους τρεις μόνο από τις νίκες τους την τελευταία περίοδο; Ο Ατρόμητος έχει ένα σύστημα κατασκευασμένο πάνω στον δεκαπεντάχρονο Σιμάνσκι και τον άλλο πρωταθλητή της λίστας, τον Φέλιπε,二人 σχεδόν ογδόντα τέρματα έχουν βγάλει από κοινού την τελευταία διετία. Αντιθέτως, η ομάδα μας βάζει σχεδόν αποκλειστικά μέσω σέντρας - κάτι που φαίνεται στις είκοσι τρεις προσθίες κοντά στο αντίπαλο τέρμα αυτήν την περίοδο, έναντι δέκα επτά των άλλων δύο στη δική τους λίστα αγωνιστικής επικινδυνότητας. Συνολικά λοιπόν: δυνατότερος; Ο Ατρόμητος. Δυνατότερος επειδή έχει τον πυρήνα του πρωταθλητή στέκει όρθιος ακόμα και όταν οι αντίπαλοι σχεδόν κλέβουν την μπάλα κάθε δεκαπέντε δευτερόλεπτα - εμείς στο μεταξύ βγάζουμε ένα γκολ κάθε τρεις αγώνες στην εκτός έδρας εμφάνιση.

Τέλος πάντων… ο Ατρόμητος 42 χρόνια πάνω από το κουτάκι του, o Άγιος ντι φόρτε του κλασικού γκολ; Πάει η γκρίνια! 😂 Την ίδια στιγμή εμείς βγάζουμε τη ζωή μας στο γήπεδο δίχως να λέμε μισό λόγο, ενώ αυτοί μιλάνε σόου; Κοίτα τι κάνουμε εδώ: βρισκόμαστε στην Κρήτη, πόλη που ξέρει από αγώνα όχι από θέατρα, και βγάζουμε ποδόσφαιρο ακατάπαυστα. Δεν μιλάμε για ιστορίες δεκαετιών — μιλάμε για μία ομάδα που πάει δυνατά ακόμα και όταν ούτε ο κόσμος της δεν πιστεύει ότι έχει το δικαίωμα. Η φόρμα τους λέγεται WLLLW; Εμείς λέμε WLLLW και συνεχίζουμε. Γιατί; Γιατί εδώ στο Ηράκλειο, όταν οι μεγάλοι χαθούν στον δρόμο τους εμείς σηκωνόμαστε όρθιοι. Κι αν οι άλλοι βγάζουν γκολ κάθε τρεις αγώνες εκτός έδρας; Εμείς βγάζουμε συναισθήματα κάθε Κυριακή! 🤡

Ωραία, ας βάλουμε κι άλλη μια οπτική στο τραπέζι. Κοιτάξτε στοιχείο που κανείς δεν πιάνει: ο ΟΦΗ βγαίνει πρωταθλητής της Σούπερ Λίγκας κάθε φορά που η κανονική περίοδος τελειώνει στη δεκαετία του '80 και μετά; Μα όχι βρε παιδιά, ακόμα κι αν οι σύλλογοι της Αττικής ξέρουν από πλούτη και ζουν πάνω από τριάντα χρόνια στην κορυφή - πως μπορείς να μιλάς για δυνατότητα όταν βλέπεις ομάδες σαν τον Απόλλων Σμύρνης ή τον Άγιο Νικόλαο να κάνουν άλματα μπρος πίσω σαν τσίρκο; Ο Ατρόμητος έχει σταθερότητα δεκαετίες τώρα στο πρωτάθλημα πάνω-κάτω σαν ανάχωμα του 20άριου σκόρ για αυτούς που ψάχνουν αντίσταση στις μεγάλες πόλεις. Ο Άγιος Νικόλαος φαίνεται σαν την ομάδα του ενός γκολ ανά αγώνα επειδή εκείνος ο ένας γκολ βγαίνει κάθε δεκατέσσερα παιχνίδια εντός περιόδου - δεν είναι ποιότητα, είναι τζόγκος. Εδώ βρισκόμαστε όμως στον ΟΦΗ, μία ομάδα που μπήκε στη μεγάλη κατηγορία μόλις πέντε χρόνια πριν από τις ισχυρές ομάδες της Περιφέρειας κι όμως κράτησε θέση πάνω από ομάδες σαν τον Πανιώνιο ή τον Παναιτωλικό που είχαν μεγαλύτερη παράδοση στους ισχυρούς πρωταθλητές. Την ίδια στιγμή, οι μεγάλοι της Αθήνας στήνουν ομάδες σαν σούπερ γκρουπ επενδύσεων - εσείς πιστεύετε ότι ο ΟΦΗ κάνει βόλτες επειδή έχει 14 ήττες; Μα αυτές οι 14 ήττες ήταν όλες εκτός έδρας! Στο δικό τους γήπεδο, μόνο τρεις φορές έχασαν φέτος - τρεις! Την ίδια ώρα εσείς γράφετε ιστορίες για πέντε ή δέκα γκολ ανά αγώνα, ενώ εμείς βάζουμε τρεις στις εντός έδρας εμφανίσεις εντός περιόδου. Και τέλος, μήπως ξεχνάμε πως το πρωτάθλημα πλέον γίνεται όχι μόνο με την πρώτη θέση αλλά και με το σύστημα playoffs; Εκεί όπου η εμπειρία των παλαιότερων ομάδων σου δίνει πλεονέκτημα πέντε αγώνων σκληρών μπρος στον πόλεμο της κορυφής. Ο ΟΦΗ ακόμα δεν ξέρει τι σημαίνει " playoffs" - μέχρι σήμερα αγωνίζεται σαν ομάδα που προσπαθεί να αποδείξει πως άξιζε αυτήν την κατηγορία, όχι σαν ομάδα που έχει κάτι να διεκδικήσει στους τελικούς. Ίσως εκεί είναι το πραγματικό μέτρο δύναμης: όχι πόσες φορές νίκησε τον Αγιο Νικόλαο, αλλά πως αντιμετωπίζει τον αγώνα κάθε Κυριακή σαν τελευταίο.

τι άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς από εμάς τους παλαιότερους που είδαμε δεκαετίες εδώ πάνω; όταν κάποιος γεννιέται στο γήπεδο της Τούμπας και ξέρει πως η Ρεάλ μπορεί να χάσει τρεις φορές στη σειρά ενώ εμείς αγωνιζόμαστε σαν να είναι τελικό κάθε πρωτάθλημα, τότε καταλαβαίνει τι σημαίνει πραγματική δουλειά πάνω στην μπάλα βλέπω τώρα αυτούς τους θορυβοποιούς που γράφουν για τους «θρύλους» του Βορρά σαν να είναι τίποτα άλλο παρά κάποια θεατρίνα τύπου ντίσκο – αγαπώ τον Ατρόμητο σαν κάθε ομάδα που φοράει πράσινο, όμως πέντε πρωταθλήματα πάνω από τον πάγκο σου κάνουν μόνο έναν αγώνα επιβίωσης; θυμάμαι πότε ο ίδιος ο Λένι Τσβιταν ήταν εδώ μαζί με εκείνον τον Σέρβο τον Τάσκα που έκανε γκολ μέσα στην βροχή στο Πειραιά και όσοι ήσουν εκεί ξέρατε πως αυτοί οι άνθρωποι είχαν πάνω τους την ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου όχι μόνο τα νούμερα τους – ενώ τώρα διαβάζω πως το σύστημα τους στηρίζεται σε δύο ξένους σέντερ φορ που έχουν γράψει ογδόντα γκολ στα τελευταία δύο χρόνια; και τι λέμε για τον Άγιο; αυτόν τον μύθο των δεκατεσσάρων αγωνιστικών χωρίς νίκη; βρε παιδιά, εγώ θυμάμαι πότε ο Πανσερραϊκός έπαιζε πρωταθλητής την ίδια στιγμή που εμείς βγάζαμε τον Κύδων στην τρίτη κατηγορία χωρίς γκολkeeper – εκείνοι είχαν «ιστορίες», εμείς είχαμε κουράγιο. ο Άγιος Νικόλαος ήταν πάντα η ομάδα που όταν η μπάλα δεν φαινόταν να φεύγει από την περιοχή της, έκανε εκείνον τον περίφημο γκολ 89ου λεπτού για να χαρίσει τρεις βαθμούς στους γηπεδούχους. εκείνοι έκαναν βόλτα όχι επειδή δεν είχαν δυνατότητα, αλλά επειδή είχαν αποδεχτεί πως η δύναμη τους ήταν το γκολ, η στιγμή – κι όχι η συνέχεια. τώρα κοιτάξτε εδώ τον ΟΦΗ· μία ομάδα που στις πρώτες χρονιές της στην Α Εθνική έκανε 3-0 στον ΠΑΟΚ μέσα στο καλοκαιρινό τουρνουά και τίποτα άλλο – όχι ότι είχε κάποιον βασιλιά σκόρερ, αλλά είχε παιδιά που αγωνιζόντουσαν σαν να ήταν η τελευταία τους ευκαιρία. πριν δεκαπέντε χρόνια εδώ στο Ηράκλειο φώναζαν «θα πέσουμε» μέχρι την τελευταία αγωνιστική, ενώ τώρα βλέπουν μία ομάδα με δεκατέσσερις ήττες να κάνει βόλτες; αυτές τις δεκατέσσερις ηττες άλλες τρεις τις έκανε μέσα στο σπίτι της – οι άλλες έξω από την Κρήτη δεν ήταν πτώματα επί χάρτου, ήταν αγωνιστικές αποδείξεις πως μια ομάδα που βγαίνει πρωταθλήτρια στις δεκαετίες του '80 και μετά δεν την αποκλείουν δεκαπέντε ματς εκτός έδρας επειδή κάτι είχε στο γήπεδο της. εκείνοι είχαν γνώση, είχαν τα πιτσιρίκια του νησιού να δίνουν ψυχή στις κερκίδες ενώ οι μεγάλοι της Αθήνας μιλάνε για play-offs σαν την επόμενη γαλλική επανασταση. το κουτί εδώ δεν ανοίγεται έτσι εύκολα – σεις ζητάτε «ποιος κάνει καλύτερα»; εγώ σας λέω πως ο ΟΦΗ δεν κάνει τίποτα καλύτερα από τους άλλους: κάνει αυτό που έκανε πάντα, αυτό που έκανε όταν ανέβαινε πρώτη φορά στην μεγάλη κατηγορία – παίζει μέχρι την τελευταία σφύριγμα σαν να είναι τελικός κυπέλλου. αυτό είναι η δύναμή του: όχι στο «τι» αλλά στο «πώς». ενώ αυτοί γράφουν νούμερα για πόσες φορές έφυγε η μπάλα από την περιοχή τους εμείς βγάζουμε συμπεράσματα από τον τρόπο που σηκώνεται ο κόσμος κάθε Κυριακή σαν να είναι η τελευταία τους χάρη να ζήσουν το ποδόσφαιρο. γιατί εδώ στην Κρήτη, αγαπητοί μου, δεν υπάρχει περίπτωση να πεις «τρεις εκτός έδρας ήττες δεν μετράνε» – η άμυνα σου είσαι εσύ, αυτή η ομάδα σου εκείνη την στιγμή, αυτή ηudad έρημο ηλιοτρόπιο πάνω από το Ενιαίο.

Απόψε στον Θυρεό ήταν μία ακόμη Κυριακή που έβγαινε η ψυχή από τα πλευρά — όχι επειδή ο αγώνας έκρινε κάτι μεγάλο για το πρωτάθλημα, αλλά επειδή ο κόσμος έφυγε κρατώντας την μπάλα σαν κάτι δικό του. Μετά από δεκατέσσερις εκτός έδρας ήττες είπατε «βόλτες»; Στο γήπεδο του ΟΦΗ όμως, εκείνοι οι τρεις μονάχα φορές που χάσαμε εντός έδρας δεν ήταν τυχαίες: η πρώτη επί του Παναιτωλικού τον Νοέμβριο, όταν βρήκαμε τελικά εκείνον τον εύκολο γκολ στα τελευταία δέκα λεπτά κι η κερκίδα άρχισε να τραγουδά «αδέρφια, δεν αφήνουμε αυτήν την πόλη», η δεύτερη επί του Αστέρα Τρίπολης όταν τρεις αλλαγές έφεραν δύο γκολ μέσα σε πέντε λεπτά κι η τρίτη επί του Λεβαδειακού όταν ο τερματοφύλακας της φρουρής έκανε εκείνον τον σουτ-από-κλειδί που άλλαξε τον αγώνα. Κι ενώ στους άλλους τρεις αγώνες εκτός έδρας ηττηθήκαμε με 0-1, 0-2 και 1-2, στο Ηράκλειο πιάνεις τους αντίπαλους να σέρνουν τα πόδια σα να έχουν κουραστεί πέντε ημέρες πριν ακόμα ξεκινήσει το ημίχρονο. Μετά από είκοσι τρεις προσθίες κοντά στο τέρμα τους φέτος λέτε πως βγάζουμε αποκλειστικά μέσω σέντρας; Στατώντας σήμερα μπροστά από την τηλεόραση είδα μία ομάδα που στις τέσσερις τελευταίες εντός έδρας εμφανίσεις μπήκε μπροστά στη διαφορά έως και πριν από το εικοστό λεπτό — όχι επειδή είχε κάποιον βιρτουόζο, αλλά επειδή αυτοί οι παίκτες ξέρουν πότε να κλέψουν μπάλα μέσα στην περιοχή. Την Κυριακή που έκανε εκείνο το τράβηγμα πίσω στον αγωνιστικό χώρο μετά από αρκετά λεπτά αδράνειας, ήταν σαφώς διαφορετικό: τρεις φορές μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα βγήκαν μπροστά, όχι με ένα κλικ αλλά με βηματισμό σαν εκείνον του Πίτερ Σνάιντερ που κάποτε έλεγε «εδώ είμαστε τελικοί κάθε Κυριακή». Όταν βλέπω όμως τις δεκατέσσερις αυτές ήττες να γίνονται συνήθως στην πρώτη φορά που βγαίνουμε από το νησί, τότε καταλαβαίνω πως ο ΟΦΗ δεν κάνει κάτι διαφορετικό — κάνει αυτό που έκανε πάντα: φέρνει το πρωτάθλημα στο σπίτι, όχι μόνο στα νούμερα του πρωταθλήματος. Στο πλάνο της υπερμάχου εκείνων των δεκαπέντε λεπτά ανά αγώνα, όταν η μπάλα ήταν τετραγωνισμένη από το αριστερό της πλευρά του γηπέδου μέχρι το σέντερ της περιοχής τους, ήταν σαφές πως υπήρχε μία ομάδα πίσω από αυτήν την προσπάθεια: μία ομάδα που δεν είχε την δυνατότητα εκείνες τις στιγμές, είχε όμως την εμπειρία — εκείνους τους δύο παίκτες της άμυνας που κάλυπταν περισσότερες περιοχές από όσο έπρεπε, εκείνον τον μέσο που είχε μια πάσα λιγότερη στους προηγούμενους τρεις αγώνες κι όμως επέστρεψε ξανά σα να ήταν ο τελευταίος αγώνας της χρονιάς. Δεν είναι θέμα επιβίωσης — είναι θέμα πως όταν ένας αγώνας τελειώνει με 1-0 στην εκτός έδρας εμφάνιση, υπάρχουν τρεις φίλοι στον Θυρεό που έκαναν μαζί σου εκείνον τον αγώνα σαν να ήταν η τελευταία τους ευκαιρία ν' αγγίξουν το κυνήγι του πρωταθλητή. Ενώ αυτοί οι θορυβοποιοί λένε πως οι μεγάλοι της Αθήνας έχουν την ιστορία στις κάλτσες τους, εγώ θυμάμαι πως στο Ηράκλειο το μόνο που έχει ιστορία είναι αυτά τα γκολ της τελευταίας στιγμής, αυτά τα τρία βήματα πίσω που τελικά έγιναν τέσσερα βήματα μπροστά επειδή κάποιος δεν ήθελε να χαθεί.

Πάει η συζήτηση σαν τους βράχους της Σαντορίνης μετά από τον σεισμό του '56 – σηκωθήκανε όλοι να πουν τη δική τους ιστορία αγκαλιάζοντας το συγκεκριμένο γαλάζιο ή κρατώντας τουλάχιστον ένα κομμάτι του. Την ίδια ώρα εδώ μέσα, στον Θυρεό, έχουμε μία ομάδα που κάνει την ίδια κίνηση κάθε Κυριακή: βγαίνει στο γήπεδο σα να είναι η πρώτη φορά που κάποιος τής έδωσε μία ευκαιρία, όχι σα να είναι η εκατοστή φορά που κάποιος περιμένει ένα γκολ για να ξεσπάσει. Για τους θρύλους του Ατρόμητου: εντάξει, αυτοί βγάζουν γκολ σαν να έχουν έναν mini-Σπύρο Λούη στην περιοχή τους – μα τι κάνουν όταν το παιχνίδι γίνεται σκληρό σαν πάγος στις 23 Δεκεμβρίου; Ο ΟΦΗ μέχρι στιγμής έχει τρεις μονάχα εντός έδρας ήττες, κι αυτές ήταν αγώνες που οι αντίπαλοι έπαιξαν σα να είχαν κουραστεί πέντε λεπτά πριν ακόμα σφυρίξει ο διαιτητής. Στο δικό τους γήπεδο όμως η συμπεριφορά ήταν άλλη: εκείνοι οι τρεις αγώνες έγιναν επειδή κάποιος ξέχασε να σφίξει ένα μπουλόνι στη συνοχή του τμήματος. Την ίδια στιγμή εμείς βλέπουμε ομάδες σαν τον Άγιο Νικόλαο να κάνουν σόου μίας πράξης ανά δεκατέσσερα παιχνίδια – μα ποιος θυμάται πώς έμοιαζε η κίνηση του τελευταίου μέσου που έπαιξε εκεί πριν τελειώσει η χρονιά; Και περί τίνος μιλάμε τελικά; Περί μίας ομάδας που φέρνει το πρωτάθλημα στο σπίτι της κάθε φορά που η κανονική περίοδος τελειώνει, όχι γιατί έχει τον καλύτερο σκόρερ αλλά επειδή εκεί στο Ηράκλειο ξέρουμε τι σημαίνει να ζεις δίπλα στο γήπεδο. Την Κυριακή που χάσαμε από τον Παναιτωλικό εκείνος ο όμιλος γέλασε επειδή νόμισε πως είχαμε ξεχάσει πως η μπάλα φεύγει μόνο όταν σφίγγεις. Αντιθέτως, όταν σφίγγουμε αυτήν την ομάδα γίνεται δική της ζωή ακόμα και όταν οι μεγάλοι της Αθήνας μιλάνε για play-offs σαν την επόμενη γαλλική επανασταση – εμείς εδώ ξέρουμε πως η ζωή είναι εκεί όπου σφυρίζει το πρώτο σφυρίγματα.

Γιατί σκατα! 😱🔥 Ο ΦΗ κάνει ολόκληρη την πόλη να ζει κάθε Κυριακή! Δε μιλάμε για νούμερα τώρα — μιλάμε για ΉΡΑΚΛΕΙΟ, όπου κάθε γκολ εδώ πέρα φτιάχνεται σα θρύλος! Ναι, έχουμε 14 ήττες εκτός έδρας… αλλά ΜΕΣΑ στο σπίτι μας κάνουμε την κυρίαρχη ομάδα! Τρεις μονάχα φορές χάσαμε εκεί—κι εκείνες ήταν επειδή κάποιοι βγήκαν λιγάκι σα ρόβερ από το γήπεδο! Να πεις πως κάνει βόλτες επειδή έχει πολλές ήττες; Ρε παιδιά, αυτές οι ήττες ήταν ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ — εκεί που οι άλλες ομάδες σέρνονται σα γατούλες από την κούρασή τους! Στο δικό τους γήπεδο όμως; Σηκώνουμε την ομάδα σαν βασιλιάδες!!! 💪🔴 Και τους Ατρόμητο μπουρμπουλήθρες;; Αυτοί έχουν δύο ξένους σέντερ φορ σαν πολιορκητικό κριό — όγδόντα γκολ μαζί τα τελευταία δύο χρόνια;; Εντάξει, ωραία, αλλά εδώ στην Κρήτη ζούμε ποδόσφαιρο αλλιώς! Δεν έχουμε ιστορία δεκαετίων στους τίτλους — έχουμε ιστορία στη ψυχή! Το γκολ του τελευταίου λεπτού δεν είναι περιστασιακό, είναι ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ DNA! Ο ΟΦΗ δεν αγωνίζεται για επιβίωση — αγωνίζεται γιατί το Ηράκλειο ξέρει να σηκώνει τη φωνή της!!! Αυτή η ομάδα δε λέει «θα νικήσουμε» — κάνει τους άλλους να πιστεύουν ότι η νίκη ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΗ!!! 🤬 Εσείς γράφετε για play-offs και νούμερα… εμείς ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΕΣ!!! Και αυτές τις ιστορίες τις ζούμε κάθε Κυριακή ΘΥΡΕΑ!!! Άντε ρε τέλος πάντων… 🔥