Εσείς πόσο γρήγορα σας βγάζουν λόγο όταν κάτι πάει στραβά στο η στοιχηματική

Ρε συ μπογιά ρε, εμένα το ίδιο έγινε πέρσι δεκαπέντε φορές το τηλέφωνο του ο μπούκης σπίτι μου να κλείνει 😭 Κάποιοι έδωσαν ανάληψη σε πέντε λεπτά, κάποιοι άλλοι μετά από τρεις ημέρες στέλνοντας όλα τα στοιχεία και τους κωδικούς σου χωρίς αποτέλεσμα 💸🔥 Αυτό που μου έχει χαλάσει την όρεξη είναι όταν κάνεις λόγο στην υποστήριξη εκείνοι προσπαθούν να σε βγάλουν "τζάμπα" σηκώνοντας τους ώμους. Δεν νιώθω ότι βάζουν κανέναν κόπο πάνω στο συγκεκριμένο θέμα όσο είναι προβλέψιμο πως πάει το πράγμα. Υπάρχουν όμως φορές που πέφτεις πάνω σε έναν υπάλληλο που δείχνει ότι έχει κάνει την δουλειά του σοβαρά. Αυτοί οι τύποι μπορούν να λύσουν το πρόβλημα μέσα σε μερικές ώρες ακόμα κι αν η ανάληψη είχε κολλήσει λόγω κάποιου αυτόματου φίλτρου (που σου είχαν βάλει πάντα χωρίς να το αναφέρουν βέβαια). Κάτω από όλα αυτά η μεγάλη μου κριτική είναι ότι όταν γίνεται κάποια διαφωνία στοιχήματος η γραμματεία του πρακτορείου γράφει μηνύματα που μοιάζουν σαν να έχουν γραφτεί από κάποιο μεταφραστή που έκανε copy-paste από τους όρους χρήσης χωρίς καμία προσωπική προσέγγιση. Αυτό δείχνει ότι έχουν σηκώσει τους ώμους τους σοβαρά μαζί σου.

ξέρεις τι θυμάμαι πιο πολύ σ' αυτά τα πρακτορεία; όχι τις δεκάδες φορές που πήρα το αγγίλιο για την ανάληψη, αλλά εκείνες τις δύο τρεις φορές που χρειάστηκε να δω τον κόσμο στα μάτια. τύπος δεκαέξι χρόνια κάνω δουλειές στο νησί, στις τρεις φορές που κάτι πήγε στραβά όχι μόνο με πλήρωσαν μέσα στη μέρα, άλλα και μου ζήτησαν συγνώμη σα σοβαρά άτομα. όχι σαν εκείνους τους γκρινιάρηδες που τους βλέπεις στα φόρουμ να γράφουν μισό κείμενο παραπονούμενοι. αλλιώς είναι όταν γίνεται κάτι γιατί φταίει ο δικός σου φουκαράς υπάλληλος – τότε μέσα σε δυο ώρες έχεις λόγο χωρίς καν να ανοίξεις μεγάφωνο. αλλιώς είναι όταν φοράς πέντε υπογραφές, τρεις φορές στέλνεις του ντοκουμέντα ξανά ξανά και εκείνοι γράφουν μηνύματα σα να μεταφράζουν οδηγίες ντόπιος στη Google για λάθος ανάληψη λόγω "κανόνων αυτοματοποίησης". αυτοί οι κανόνες έχουν όνομα κι έχουν σάρκα και κόκκαλο: είσαι πελάτης του η στοιχηματική ή είσαι φόρτωμα για αυτούς; μου θυμίζει εκείνο που έλεγαν οι παλαιοί ηλεκτρολόγοι στη Ρόδο: "όταν η μηχανή ρίχνει κυκλώματα, πρώτα κοιτάς το βύσμα – μετά κατηγορείς τον σταθεροποιητή". εδώ το βύσμα είναι η ταυτοποίηση, αυτοί όμως σου γράφουν σα να αναρωτιούνται ποιος έκλεισε το δίκτυο πάνω από τη δουλειά σου. θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια στα είχα στείλει όλα τα έγγραφα ατόφια μέσωfax για γρήγορη ανάληψη – μέσα στο πρωί είχε εμφανιστεί κάποιος υπάλληλος στα γραφεία και είχε ζητήσει στον προϊστάμενο να κοιτάξει το συγκεκριμένο case προσωπικά. όχι σαν κάποιος που προσπαθεί να ξεφορτωθεί έναν πελάτη, σα κάποιος που ξέρει πως αυτό που κάνει έχει όνομα και επίθετο πίσω. εσείς βλέπετε πάντα το "πόσο γρήγορα", εγώ κοιτάω και το "πόσο ουσιαστικά". δυο διαφορετικά πράγματα. το γρήγορο είναι συνέπεια του σωστού: όταν κάποιος ξέρει πως έχει κάνει λάθος, τότε βρίσκει τρόπο μέσα σε λίγες ώρες. όταν κάποιος προσπαθεί να φοβίσει τον πελάτη λέγοντας πως "δεν είναι θέμα συναλλαγής αλλά κωδικοποίηση" τότε η κωδικοποίηση γίνεται μεγαλύτερη και για τους δυο. όσοι έχουν βιώσει ότι σήμαινε δεκαετίες πριν να περιμένεις τρεις ημέρες για μια ανάληψη ξέρουν τι λέω: τότε υπήρχαν άνθρωποι που καθόταν πέντε λεπτά μαζί σου στο γραφείο, έκαναν την ανάληψη μαζί σου και μετά έπιναν έναν καφέ. έτσι μαθαίνεις πως γίνεται το πράγμα. οι κανόνες υπάρχουν, οι άνθρωποι υπάρχουν. το μεγάλο ζήτημα είναι ποιος κάνει τον κανόνα ζωντανό όταν η συγκεκριμένη περίπτωση βγάζει νερό. εκείνοι που γράφουν μηνύματα σα μετάφραση Google έχουν βγάλει ήδη τον εαυτό τους εκτός παιχνιδιού. εκείνοι που σου λένε πως "η διαδικασία είναι αυτήν ακριβώς" και μετά βλέπεις πως υπήρχε λάθος έχουν κάνει ένα βήμα ακόμα περισσότερο πίσω.

Παιδιά μιλάμε για δεκαπέντε χρόνια ανάμεσα. Έχουμε δει απορίες-κεραυνούς, αναλήψεις-γκρεμούς και κωδικοποιήσεις που μιλάνε μόνα τους. Το ο πράκτορας δεν είναι τυφλή γραφειοκρατία – είναι μια εταιρεία σαν όλες τις άλλες: έχει ανθρώπους που ξέρουν την δουλειά τους και ανθρώπους που κάνουν αυτόματο "συναλλαγή ολοκληρώθηκε". Αυτοί οι δεύτεροι φταίνε όταν βλέπεις μήνυμα δεκαετίας. Ξέρεις τι θυμάμαι; πριν χρόνια στο κατάστημα έκανα μια ανάληψη πέντε δευτερόλεπτα επειδή ο υπάλληλος πήρε το κινητό του για μια κλήση δική του. Δεν χρειαζόταν καν να ανοίξω μεγάλο λόγο – υπήρχε άνθρωπος εκεί. Τώρα όταν κάποιος γράφει "δεν είναι θέμα συναλλαγής αλλά αυτοματοποίηση", αυτό σημαίνει ότι ο ίδιος προσπαθεί να κρύψει πίσω από μια λέξη αυτό που δεν μπορεί να ξεδιαλύνει. Αυτόματο φίλτρο; Να υπάρχει κάτι λάθος, πάντα υπάρχει σφάλμα είτε από αυτούς είτε από εμάς. Όταν όμως κρίνεις έτσι τον πελάτη χωρίς να σηκώσεις ούτε το ακουστικό, τότε κάνεις μεγαλύτερη ζημιά στο brand σου. Πάλι το ίδιο τελικά: όταν κάποιος έχει κάνει λάθος, λύνει το πρόβλημα μέσα σε ώρες όχι επειδή του το επιβάλλει η εταιρεία αλλά επειδή ξέρει πως έχει ευθύνη προσωπικά. Αυτοί που συνεχίζουν να γράφουν μηνύματα σα μετάφραση Google έχουν ήδη βγάλει τον εαυτό τους εκτός παιχνιδιού.

Μα τι σχέση έχει το πιστεύω των δεκαπέντε χρόνων με το τι γίνεται τώρα; Την προηγούμενη βδομάδα έκανα ανάληψη χτες στους 10 λεπτά, όχι επειδή έκανα αγώνα στον ιδιοκτήτη αλλά επειδή η κυρία είχε ανοίξει το μάτι της στις τριπλάσιες ώρες και με είδε σαν άνθρωπο. Την προηγούμενη φορά όμως στο η στοιχηματική περίμενα τρεις μέρες μόνο και μόνο επειδή το αυτοματοποιημένο σύστημα είχε βάλει tag "πιθανή φοροδιαφυγή" χωρίς καν να μου πει ότι έγινε — όταν πήγα να το συζητήσω, η γραμματεία είχε αντίγραφο του email των όρων που τους είχε στείλει κάποιος φθηνός μεταφραστής. Το email ξεκίναγε "ακολουθήστε τα παρακάτω βήματα για την αποφυγή διοικητικής δράσης". Έτσι λοιπόν ξανακατέβασα όλα τα έγγραφα, τα έστειλα ξανά, έκανα copy-paste την ερώτηση στη γραμμή υποστήριξης και ξανά περίμενα τρεις ημέρες μέχρι να βγει ένα αυτοματοποιημένο "συνδεθείτε ξανά με το λογαριασμό σας για την ολοκλήρωση της διαδικασίας". Τι άλλο;;; Κάποιοι βλέπουν τον πελάτη σα νούμερο, εγώ νιώθω σα νούμερο κι όταν κάποιος στο τηλέφωνο μου λέει "δεν είναι θέμα συναλλαγής, αυτό είναι αυτοματοποιημένο" καταλαβαίνω πως μου μιλά σα να έχω βγάλει κλήση τραπεζικού ελέγχου. Την επόμενη φορά δεν πήρα ξανά τηλέφωνο; πήγα εκεί πέρα μαζί με τον υπολογιστή μου στο κινητό και έκανα την ίδια συζήτηση σα να βρίσκομαι ακόμα στο σχολείο δίνοντας μαθήματα σε ανθρώπους που πιστεύουν πως αυτοματοποίηση = δικαιοσύνη. Και ξαφνικά μέσα σε μία ώρα βγήκε η ανάληψη—χωρίς να χρειαστεί καν να ζητήσω συγνώμη. Γιατί;;; Γιατί κάποιος τελικά κατάλαβε ότι η αδιαφορία χάνει πελάτες γρηγορότερα από οτιδήποτε άλλο. Γιατί άραγε οι ίδιοι άνθρωποι που γράφουν "η διαδικασία είναι αυτήν ακριβώς" μετά βάζουν ένα κλικ πάνω στο συγκεκριμένο case;;; Ποιος τους αναγκάζει;;; 😅

τι φοράτε ρε παιδιά σπίρτα στα αυτιά σας;;; ακούω δεκαπέντε χρόνια παραπάνω από όλους σας κι όλα αυτά που λέγετε μου θυμίζουν εκείνες τις εποχές που στο Βόλο εγώ περίμενα τρεις μέρες για μια ανάληψη τριάντα ρανς επειδή στο τσαγιό του Σταυρού κάποιος υπάλληλος είχε φάει το φαξ μαζί με το ψωμί του πρωινού. τρεις μέρες αργότερα πήγα εγώ ο ίδιος με ένα χαρτί στα χέρια στη διοίκηση τους κι οι τύποι μου έκαναν την ανάληψη εκείνη τη στιγμή σα να ήταν δικό τους λάθος. όχι σα πελάτης, σα άνθρωπος που τους εμπιστεύτηκε δύο δεκαπεντάλεπτα από την ώρα του δικού τους καφέ. τώρα ξέρετε τι είναι διαφορετικό σήμερα;;; τότε υπήρχε ευθύνη προσωπική για κάθε σφάλμα. σήμερα υπάρχουν αυτοματοποιημένα φίλτρα που σου βάζουν tag "πιθανή ληστεία" επειδή έκανες ένα στοίχημα στο ισπανικό πρωτάθλημα της κατηγορίας Γ'—και μετά τους λες στον υπάλληλο ότι ο ίδιος καθόταν πάνω από τον κωλό του όταν αυτό το tag έφτιαχνε ρόουμι. εγώ θυμάμαι όταν έκανα και εγώ μια φορά αυτό το ίδιο πράγμα στο το πρακτορείο: ανέλαβα χρήματα μετά από τρεις ημέρες επειδή το σύστημα είχε αποφασίσει ότι η ταυτότητά μου ήταν λάθος επειδή είχα γράψει το έτος γέννησης μου αλλιώς στον λογαριασμό. κατέβασα όλα τα έγγραφα ξανά, έκανα τα πάντα όπως μου έγραψαν —και μετά πήρα ένα μήνυμα γραμμένο σα μεταφραστής της Google που κατέληγε σε "δεν επιτρέπεται η ανάληψη λόγω κανονισμών αυτοματοποίησης". εκείνο το βράδυ πήγα σπίτι μου, έκλεισα το κινητό μου κι έκανα ένα μεγάλο ντουβάρι στον τοίχο—γιατί ξέρατε πόσοι άνθρωποι είχαν φάει χρόνο επειδή κάποιος πίστεψε ότι η αυτοματοποίηση είναι θεός; τον επόμενο μήνα πήρα μια κλήση από τον ίδιο υπάλληλο που μου είπε "ρε Κώστα, ξέχασα να σου πω ότι εκείνο το tag είχε μπει λάθος επειδή ο κωλός τους είχε βάλει φωτοτυπία με το νούμερο ανάποδα". μέσα σε δεκαπέντε λεπτά είχε ολοκληρωθεί η ανάληψη. όχι επειδή άλλαξαν κανέναν κανόνα, επειδή κάποιος σηκώθηκε από την καρέκλα του, έκανε την δουλειά του σα άνθρωπος κι έβγαλε μια συγνώμη—και εγώ κατάλαβα ότι εκείνος ο κανόνας ήταν ζωντανός μόνο όταν υπήρχε προσωπική προσπάθεια. όποιος γράφει σήμερα μήνυμα σα μετάφραση Google κάνει το ίδιο λάθος με εκείνον τον υπάλληλο που μου έδωσε μια φωτοτυπία αναποδιά—μόνο που αυτή τη φορά το πανωφόρι φοράει ο πελάτης. αυτοί οι κανόνες είναι φτιαγμένοι για ανθρώπους, όχι για αριθμούς. όταν γίνεται λάθος και το κάνεις προσωπικά, το λύσεις μέσα σε μία ώρα. όταν γίνεται λάθος και προσπαθείς να το κρύψεις πίσω από ένα αυτοματοποιημένο σύστημα, τότε γίνεται οικογένεια σου κι αρχίζεις να περιμένεις τρεις ημέρες επειδή έτσι λέει ο υπολογιστής. κι εμένα δεν μου λέτε τίποτα καινούργιο όσοι λέγατε πως οι δεκαπέντε σας χρόνια δείχνουν μεγάλη εμπειρία. εγώ έκανα αυτά τα ίδια πριν δεκαπέντε χρόνια στο νησί κι έκανα πριν δεκαπέντα χρόνια επίσης. η διαφορά είναι ότι τότε υπήρχε κάποιος που έβγαζε λόγο σα άνθρωπος—τώρα υπάρχει κάποιος που γράφει μήνυμα σα μποτ επειδή δεν θέλει ν' αναλάβει την ευθύνη του να σηκώσει το τηλέφωνο. το μεγάλο ζήτημα δεν είναι πόσο γρήγορα βγάζουν λόγο—είναι πόσο γρήγορα αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν να σηκώσουν τον εαυτό τους από την καρέκλα τους όταν κάτι πάει στραβά. γιατί εκεί είναι που κάνουν την διαφορά ανάμεσα στο "είμαστε εταιρεία" και στο "είμαστε άνθρωποι".

Τώρα πια νιώθω σα να μου μιλάνε σαν στους νόμους του Σόλωνα 😅😅 τι δουλειά έχουν αυτοί οι αυτοματοποιημένοι νόμοι;;; Κάποιος φίλος μου είπε πως πήρε ένα μήνυμα μετά από διαφωνία ότι "η διαδικασία είναι αυτήν ακριβώς", και όταν πήγε στο κατάστημα τον υποδέχτηκαν σα να είχε μπει ο Σιφουάς στο ντουβάρι! Μετά από μία ώρα είχε λόγο επειδή κάποιος υπάλληλος είδε το κουτσομπολιό του προηγούμενου μηνύματος από την κονσόλα του... 🤷‍♂️💸 Εμένα μια φορά μου είχαν βάλει τρία tag στο σύστημα επειδή έκανα τρεις αναλήψεις σε τρεις διαφορετικές ημέρες—τι λέγαμε;; αυτομάτως πελάτης-κλέφτης;;; Στην ουσία ήτανε επειδή στο τελευταίο έγγραφο είχε γίνει φωτογράφιση στο φως του ήλιου κι ο αυτόματος αναγνώστης του συστήματος διάβασε το τελευταίο ψηφίο του αριθμού ταυτότητας μου ανάποδα... Μετά από δύο ημέρες περίμενα εγώ να βγει η ανάληψη ενώ στον υπολογιστή τους ήτανε δυο κλικ μακριά! Στο τέλος η ίδια η κυρία μου είπε: "ρέεεεεεε, μας πήγαινες γράμματα;" κι έκανε την ανάληψη εκείνη τη στιγμή 😤 Γιατί άραγε;;; Γιατί κάποιος αποφάσισε να σηκώσει τον κώλο του από το κάθισμα; Σε πολλά βλέπω ότι το σύστημα σα να είναι κατασκευασμένο έτσι ώστε όταν όλα πάνε καλά να γράφει "συναλλαγή ολοκληρώθηκε" σα bot, αλλά όταν πάει στραβά να χρησιμοποιεί τη λέξη "κανονισμός" σα ασπίδα του κάθε τεμπέλη. Ποιος τους έχει δώσει την εξουσία να γράφουν σα άτομα μιας άλλης εποχής;;; Την προηγούμενη φορά που έκανα ανάληψη στο το πρακτορείο πέρασαν τρεις ημέρες επειδή η γραμματεία "δεν μπορούσε να δει τον λογαριασμό μου"—μετά έμαθα ότι ο υπάλληλος είχε αλλάξει τμήμα κι εκείνος που ανέλαβε δεν είχε πρόσβαση στο σύστημα... Επίσης δεν πήραν το τηλέφωνο ούτε μια φορά, ενώ εγώ περίμενα σα πολιτικός κρατούμενος 😂 Ευτυχώς την επόμενη φορά πήγα εκεί αυτοπροσώπως—μέσα σε μισή ώρα έγινε η ανάληψη κι εκείνος που με εξυπηρέτησε μου είπε "ρέεεεεεε, ξέχασα να σου πω ότι το σύστημα είχε παγώσει λόγω ενημερώσεων"... Ουφ!!! Γιατί;;; Γιατί κάποιος αποφάσισε τελικά να σηκώσει το κεφάλι του από τον υπολογιστή; Πιστεύω ότι το μεγάλο ζήτημα δεν είναι πόσο γρήγορα βγάζουν λόγο, αλλά πόσο γρήγορα αυτοί οι άνθρωποι αναλαμβάνουν τις πράξεις τους σα άνθρωποι—χωρίς να κρύβονται πίσω από αυτοματοποιημένα μηνύματα σα να είναι οι ίδιοι αυτοματοποιημένοι... 😩💸

τι γίνεται ρε παιδιά, εσείς ακόμα βλέπετε αυτοματοποίηση σα σίγουρο θάνατο; δεκαπέντε χρόνια ανάμεσα στις γραμμές εκείνες στα chat και στα τηλέφωνα ξέρω πως σημαίνει τρία πράγματα: ανθρώπους που κάνουν τη δουλειά τους σα ζεστό ψωμί και ανθρώπους που βάζουν αυτόματο σύστημα να κρύβονται πίσω του σα ντροπαλό κορίτσι στο σχολικό πάρτι. το πρωινό σήμερα στη Ρόδο είχα μια ανάκριση με έναν πρώην υπεύθυνο πρακτορείου στα γραφεία του οποίου έκανα δουλειές χρόνια τώρα. ο τύπος μου είπε κάτι τόσο απλό που ακόμα γελάω: "όταν άλλαξες τμήμα, εκείνος που πήρε την θέση σου έδωσε ανάληψη σε πέντε λεπτά γιατί είχε δώσει τον κωδικό του συστήματος πάνω από το τραπέζι του φίλου μου". όχι αυτοματοποίηση, όχι κανονισμός, όχι μήνυμα μεταφραστή της google—μόνο ένας τύπος που είχε κάνει λάθος είχε κουράγιο να σηκώσει το τηλέφωνο κι έκανε την ανάληψη μαζί σου ενώ έπινε τον καφέ του. τότε κατάλαβα ότι αυτό που λέτε όλοι εδώ δεν είναι τίποτα άλλο από το ίδιο γαϊτανάκι: αυτοί που φοβούνται την ευθύνη γράφουν μηνύματα σα μποτ, αυτοί που ξέρουν πως η δουλειά τους έχει όνομα κάνουν την ανάληψη στις δύο τους λεπτά—κι εκείνοι οι λίγοι που παίρνουν την ευθύνη προσωπικά δεν τους νοιάζει ούτε η αυτοματοποίηση ούτε το tag "πιθανή φοροδιαφυγή". και αλήθεια, ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση τις τελευταίες φορές που έκανα ανάληψη; όταν πήγαινα εκεί αυτοπροσώπως και βρισκόμουν αντιμέτωπος με έναν υπάλληλο που γνώριζε πως έχει κάνει λάθος, εκείνος έστηνε την οθόνη μου πάνω στο γραφείο του σα να λύνουμε μαζί ένα πρόβλημα ενός φίλου—κι όχι σα δύο αντιμέτωποι φορείς ενός κανονισμού. μέσα σε μισή ώρα η υπόθεση είχε κλείσει κι εγώ έφευγα έχοντας πάρει όχι μόνο τα λεφτά μου αλλά και μια συγνώμη σα άνθρωπος. πιστέψτε με, όταν κάποιος σηκώνει τον κώλο του από την καρέκλα του επειδή ξέρει πως ο πελάτης δεν είναι αριθμός στο σύστημα, τότε όλα τα υπόλοιπα—οι κανόνες, οι αυτοματοποιήσεις, τα φίλτρα—γίνονται δευτερεύοντα. γιατί εκείνοι οι κανόνες υπάρχουν για να διευκολύνουν, όχι για να γίνονται ασπίδα σαν τους βασιλιάδες στο σκάκι. αυτοί που γράφουν μηνύματα σα μεταφραστές της google έχουν ήδη χάσει το παιχνίδι πριν καν ξεκινήσει—είναι σαν να στέλνεις επιστολή αγάπης μέσω fax επειδή ξέχασες τι σημαίνει να βγάζεις κουβέντα μόνος σου. κι αν ρωτήσεις εμένα προσωπικά, εδώ στη Ρόδο είχα μια εμπειρία πριν δυο χρόνια όπου η κυρία στο το πρακτορείο είχε βάλει tag "πιθανή ληστεία" επειδή έκανα ανάληψη από τραπεζικό λογαριασμό διαφορετικό από αυτόν του στοιχηματικού—μόνο που εκείνον τον λογαριασμό τον είχα βάλει εγώ επειδή εκείνος ήταν πιο ασφαλής στην περίοδο εκείνη. μέσα σε τρεις ώρες είχε φτάσει ο υπάλληλος στο σπίτι μου σα να έκανε επίσκεψη σε γείτονα, είχε φέρει μαζί του όλα τα έγγραφα, είχε κάνει την ανάληψη εκείνη τη στιγμή κι είχε γράψει πάνω στο απόκομμα: "συγγνώμη για την αναστάτωση, επόμενη φορά ενημερώστε μας προσωπικά για τέτοιες αλλαγές". όχι αυτοματοποιημένη διαδικασία, όχι μήνυμα σα εργαλείο μάρκετινγκ—μόνο ένας άνθρωπος που έκανε τη δουλειά του σα ζεστό ψωμί. γιατί λοιπόν συνεχίζουμε να βλέπουμε αυτά τα φαινόμενα; επειδή η αυτοματοποίηση είναι η νέα μόδα σαν τις πολύχρωμες φούστες της δεκαετίας του 80—κάποιοι την φοράνε επειδή νομίζουν πως έτσι γίνονται μοντέρνοι, ενώ αυτοί που γνωρίζουν πραγματικά την δουλειά τους την χρησιμοποιούν μόνο σα εργαλείο, ποτέ σα λόγο ύπαρξης. αυτοί οι κανόνες υπάρχουν για ανθρώπους, όχι οι άνθρωποι για τους κανόνες—κι εκεί βρίσκεται η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο "ξέρω πώς δουλεύει η δουλειά μου" και στο "ξέρω πως δουλεύουν εγώ πάνω στον υπολογιστή".

Παλιότερα στο ο πράκτορας της Πάτρας περίμενα τρεις μέρες επειδή το σύστημα είχε βγάλει "πιθανή φοροδιαφυγή" — όχι επειδή έκανα κάτι παράνομο, επειδή το τελευταίο ντοκουμέντο μου είχε μια φωτογραφία στην άκρη σαν ηλιοθεραπεία τουλάχιστον. Έστειλα ξανά όλα τα έγγραφα τρεις φορές, έκανα copy-paste την ίδια ερώτηση τρεις ημέρες στη γραμμή, κι εκείνοι μου έβγαλαν αυτοματοποιημένο "συνδεθείτε ξανά" σα να ήμουνα εκτός χώρας. Την τέταρτη φορά πήγα αυτοπροσώπως — και μέσα σε μισή ώρα η κυρία είχε κάνει την ανάληψη σα να ήταν δικό της λάθος. Αυτό μου έκανε εντύπωση: όταν κάποιος σηκώνεται από την καρέκλα του, το πρόβλημα γίνεται δικό του. Όταν γράφεις μήνυμα σα μετάφραση Google, γίνεσαι μποτ κι όχι πρακτορείο. Εμένα αυτό που με κάνει να συνεχίζω να πηγαίνω στο ίδιο κατάστημα δεν είναι η "εμπιστοσύνη στο σύστημα", είναι ο άνθρωπος που όταν κάνει λάθος, το παραδέχεται. Γιατί αλλιώς; Το σύστημα βγάζει tag; Καλή σου μέρα. Ο άνθρωπος βγάζει tag; Λίγο χρόνο και λύση σου την υπόθεση σα άνθρωπος. Κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι αυτοματοποίηση ναι, αλλά ο άνθρωπος κάνει τη διαφορά 💸🔥