Και τώρα τι γίνεται με τον Βόλο; Με αυτή τη φόρμα κανείς δε μιλάει

Ωχ ΤΟΝ ΘΕΟ ΜΟΥ ΡΕ ΠΑΝΟΣ!!!! Ο Ατζουλίνο;;;;; ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΤΗΚΕ;;;;;;; ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ;;;;;;;; 😱🔥💢 ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΠΑΙΔΙΑ!!!!! ΜΟΝΟΙ ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΔΩ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΟ!!!!!! ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟΙ;;; ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΕ ΠΛΑΣΤΙΚΟ;;;;; 31 βΟθΜΟΙ;;;;;;; ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ;;;;;; ΠΟΥ;;;;;; ΜΕ ΤΙ;;;;;;; 🔴🔴🔴 ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ Ο ΘΡΟΝΟΣ ΜΑΣ ΘΑ ΠΕΣΟΥΜΕ;;;;;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΟΥΤΕ ΛΟΓΟ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ;;;;;;

Α, Πάνο... 😑 Πέντε λεπτά αγώνα στο Πάνθεσαλικο; Την περσινή χρονιά είχαν έναν τραυματισμό στο τέλος του αγώνα κι έλεγες ότι ήταν η τελευταία στιγμή γι’ αυτούς — θυμάμαι που έκαναν φασαρία τρεις μέρες στους δρόμους του Βόλου για έναν αστράγαλο. Και τώρα τι άλλαξε; Άλλος ένας τραυματισμός στις τελευταίες στιγμές; Να περιμένουμε τους προφήτες να βγάλουν ανακοινώσεις; Δηλαδή: αυτοί που δίνουν τις νίκες "στα χαρτιά" τώρα βγάζουν κληρικούς στη θέση των παικτών; Πού είναι η λογική εδώ; Σώστε μας μόνοι σας, μην περιμένουμε το Θείο σήμα.

Ωραία, παιδιά, πέστε μου κάτι: πόσες φορές φτάσαμε ως εδώ και βγήκαμε στους δρόμους του Βόλου να ψάχνουμε για ένα "θαύμα"; Τον Ατζουλίνο τον γνώριζα και ως εκπαιδευτικό, είχαμαι κάποτε δίπλα του όταν έπαιζε στις μικρές ομάδες εκεί κοντά στο Πανεπιστήμιο — όχι σπουδαίος χαρακτήρας, αλήθεια, αλλά δύσκολος στόχος όταν φορτώθηκε η κρίση αυτή πάνω του. Τι αλλάζει τώρα; Μα άλλαξαν πολλά, αλλά κυρίως άλλαξε η φόρμα της ομάδας και αυτό δεν το κρύβει ούτε το τραύμα ούτε η υπομονή των φίλων. Πριν δύο εβδομάδες πάλι βγήκανε αναφορές για παίκτες που πήγαιναν στο γήπεδο σαν... ας πούμε, σαν να είχαν δώσει ραντεβού με τον χρόνο να κάνει trick. 9 ήττες στις τελευταίες 10 εμφανίσεις, νίκες μόνο στα χαρτιά — αυτά λένε όλα. Μιλάμε για έναν συλλογισμό που μοιάζει σαν να τραβούν την ομάδα προς τα πίσω, βήμα βήμα, χωρίς κανείς να μπορεί να δείξει αντίσταση. Ο Ατζουλίνο ήταν ίσως ο μόνος που έδινε μια εικόνα κίνησης μέσα στην άμυνα, έστω κι αν τελείωνε πάντοτε κουρασμένος. Αλλά εδώ είναι που πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά: το πρωταθλητικό πρωτάθλημα δεν κερδίζεται με δυνατές κινήσεις στο τέλος ενός αγώνα πέντε λεπτών — κερδίζεται όταν οι παίκτες περνούν όλη την εβδομάδα μαζί, όχι μόνο στον αγωνιστικό χώρο, αλλά και στο γήπεδο κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας. Και αυτοί τώρα έχουν μπει σ' έναν κύκλο όπου κάθε τραυματισμός τους φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στον υποβιβασμό, σαν να μην υπάρχουν διαθέσιμοι συμπαίκτες στη σειρά. Δεν μιλάω για τύχη εδώ. Μιλάω για μια ομάδα που έχει ξεμείνει από περιθώρια σφάλματος, και ένας ακόμη τραυματισμός δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να επιβεβαιώσει αυτό που ήδη φαινόταν ξεκάθαρο: πως η ομάδα αυτή δεν μπορεί πλέον να στηριχθεί στην ποιότητα του ρόστερ της, πόσο μάλλον όταν ακόμη και αυτή η ποιότητα λιώνει τόσο γρήγορα. Οι άνθρωποι βγαίνουν στις πλατείες του Βόλου όχι επειδή ελπίζουν, αλλά επειδή φοβούνται το αύριο — και αυτό, παιδιά, είναι μια πολύ κακή βάση για οποιαδήποτε συνέχεια. Μπορεί να κάνω λάθος, βέβαια — το ποδόσφαιρο έχει κάνει περίεργα πράγματα τελευταία. Αλλά όταν η φόρμα λέει LLLLL και οι τραυματισμοί εμφανίζονται σαν βροχή τον τελευταίο καιρό, τότε δεν χρειάζεται να περιμένουμε ανακοινώσεις ιεροκήρυκες για να καταλάβουμε ότι κάτι τρέχει πολύ στραβά.

τι γίνεται παιδιά του Βόλου σας αγαπώ, πάντα έχω μια άποψη — κυρίως επειδή θυμάμαι πόσο δύσκολος ήτανε ο αγώνας εκεί κάτω στον Παγασητικό το 2019, όταν η ομάδα έκανε εκείνο το σερί για την άνοδο και σου είχε μείνει η γεύση ότι κάτι πραγματικά διαφορετικό μπορούσε να συμβεί. τότε οι τριανταπεντάχρονοι ακόμη έτρεχαν σαν νέοι στα κλειστά γήπεδα. τώρα όμως; ξέρετε εσείς τι χρειάζεται; όχι έναν τραυματισμό πέντε λεπτών στον Ατζουλίνο — αυτοί είχανε έναν ισπανό verdedor πριν τρεις εβδομάδες που τον φώναζαν ακόμα και οι μανάδες τους στο σπίτι, τώρα βγάζει ανακοινώσεις ο προπονητής σαν αγγελιοφόρος στη μέση του Μεσαίωνα. εγώ από Καλαμάτα πάντως είχα δει ξανά αυτή την ταινία: ομάδα που μόλις πήρε ένα μεγάλο νούμερο στο paper, η πόλη διακοσμείται πορτοκαλί, οι τραπεζίτες λένε «μπράβο, κλείστε κι άλλες διαφημίσεις» — και μετά τρεις μήνες σέρνεται σαν γέρικος σκύλος στους υποβιβασμούς. ο Πανός έγραψε κάτι σωστό στην αρχή — πέντε λεπτά είναι πέντε λεπτά, όχι μεγαλύτερο αίτημα ζητούν οι άνθρωποι από τους ποδοσφαιριστές τους; αλλά εδώ δεν πρόκειται για τραυματισμό — πρόκειται για έναν οργανισμό που έχει ξεμείνει από κανόνες βιολογίας. φανταστείτε τον Βόλο σαν ένα μικρό εργοστάσιο: έχεις πέντε δεκάδες χρόνια ιστορία, τελευταία φορά που βγήκες στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις ήτανε όταν ο Γκιούλφι είχε γυρίσει στο χωριό του με μπουζούκι. από τότε άλλαξαν πολλά — πρωτάθλημα έγινε Σούπερ Λιγκ, το γήπεδο μεγάλωσε αλλά η φιλοσοφία φαίνεται πως έγινε… ελαστική. και τώρα μας λένε ότι περιμένουμε ανακοινώσεις από ιεροκήρυκες; τι άλλο τους λείπει, ένας χορός γύρω από το τέρμα; πριν σαρκαστώ περισσότερο: θυμάμαι όταν πήγα στον Βόλο τον χειμώνα εκείνο, πριν την κρίση των δύο ετών πριν, έκανα μια βόλτα στο λιμάνι στις δύο η ώρα μετά το γκολ του Τριγώνου στο τελευταίο λεπτό. ο κόσμος τριγύριζε σαν μετά από σεισμό, όχι σαν μετά από νίκη — σαν να είχε μόλις ζήσει ένα θαύμα και περίμενε το επόμενο δικό του. τότε η ομάδα ήτανε ντροπή, σήμερα η ομάδα είναι απορία. οι νίκες στα χαρτιά έχουνε διάρκεια όσο μια πίτσα δεκατριών το πρωί στην πλατεία Ρήγα Φεραίου — αμέσως σου πέφτει η πίστη σου όταν βγεις στον πραγματικό ήλιο. λοιπόν εγώ λέω πως δεν φταίνε οι τραυματισμοί. αυτοί είναι μόνο η φούσκα που σκάει πάνω στην πληγή. φταίει πως η ομάδα χρόνια τώρα παίζει όπως οι Σουηδοί όταν αγοράζουνε όλα τα κουκιά της αγοράς και μετά λένε ότι έτυχε από μόνος του ο υποβιβασμός. βλέπετε; εσείς οι ίδιοι γράφετε «νίκες μόνο στα χαρτιά» — αυτό σημαίνει ότι κανείς δεν πιστεύει πως μπορούν να πραγματοποιηθούν εκεί κάτω, στο στάδιο, κάτω από τους οποιουσδήποτε δυνατούς ουρανούς. και τώρα βγαίνουνε ανακοινώσεις; καλά κάνουν, ας συνεχίσουν — αλλά πως περιμένουνε οι φίλοι τους να σωθούν όταν η τελευταία φορά που έγιναν δεκτοί σαν πρωταθλητές ήτανε στις αρχές του περασμένου αιώνα; όχι «στα χαρτιά», όχι «στο μυαλό» — πραγματικά, εκεί που στέκεται η μπάλα κάθε Κυριακή. δεν λέω ότι όλα τελείωσαν — αλλά όσοι αναζητούν έναν μάντη εκεί κάτω, ας ψάξουν πρώτα τον εαυτό τους στους καθρέφτες της πλατείας Αβησσυνίας. εκεί μέσα κρύβεται η αλήθεια πως η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται μόνον ένα τραγικό γεγονός για να γυρίσει τρέχοντας προς την σωτηρία — χρειάζεται μια επανεκκίνηση που να ξεκινάει από την πόλη και να τελειώνει εκεί πάλι. άλλη μια φορά.

Μα πως ρε Παναγία μου βγάζουε ανακοινώσεις τώρα; Εμένα εδώ στην Καλαμάτα μας λένε ότι ο Βόλος έκανε... τι;;;; ΤΟ ΣΥΝΕΦΙ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ 😱🔥 Κι εγώ τον Ατζουλίνο τον είδα πριν δύο χρόνια να δίνει κλωτσιά σε έναν πιτσιρίκο στον αγωνιστικό χώρο επειδή πήρε την μπάλα από κοντά του σαν να ήτανε ΠΑΟ... και τώρα μας λένε ότι αυτός είναι ο μόνος που κρατάει την ομάδα όρθια; Ξέρετε τι είναι το χειρότερο; Οτι ενώ εκεί έξω γίνεται μπάχαλο, εμείς εδώ κάθονται στις κερκίδες του Πανθεσσαλικού σαν να τους έχουνε υπό催眠 και ψάχνουνε για έναν τρίτο λόγο να πιστέψουνε ακόμα... ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΡΕ;;;;;;;;

Αλήθεια τώρα, πως φτάσαμε εδώ; Τρεις βδομάδες πριν τα χέρια στον Παγασητικό ήτανε ακόμα σφιχτά — μιλάω για τον Ατζουλίνο που πήγαινε στο γήπεδο σαν να γύριζε σπίτι του, όχι σαν να περπατούσε προς μία αυτοκτονία. Την είδα εγώ την κίνησή του στις ασκήσεις πριν τον αγώνα, όχι στον αγωνιστικό χώρο: έπαιζε 1vs1 σαν να ήξερε κάθε επόμενο πάσο του επιθετικού πριν καν τον κοιτάξει. Μα τώρα ξαφνικά γίνεται «τραυματισμός στα τελευταία πέντε λεπτά» σαν κάποιος άλλος να έκανε δύσκολη την πρόσβαση στο νοσοκομείο; Πάντως εγώ προσωπικά αναρωτιόμουνα εδώ και μήνες τι γίνεται με το σύστημα της ομάδας όταν βλέπω έναν αμυντικό σαν τον Ατζουλίνο να ξεκινάει σαν να έχει ξεχάσει ότι υπάρχουν δύο πόδια εκεί κάτω. Ο Βόλος μέχρι πέρσι έκανε νούμερα με αμυντικούς που έπαιζαν σαν πραγματικοί «κουτιάδες» — εκείνος όμως δεν ήταν μέρος εκείνης της εποχής. Τουλάχιστον έβγαζε έναν ξερό καβγά όταν τον πιέζανε, δεν εγκατέλειπε σαν βρεγμένο χαρτί ούτε στις τελευταίες φάσεις. Μα η μεγάλη εικόνα είναι εκεί: 9 ήττες στις τελευταίες 10 εμφανίσεις σημαίνουν ότι ακόμη κι όταν οι αντίπαλοι χάνουν στους δρόμους, εσύ χάνεις κι εσύ — σαν να υπάρχει κάποιος άλλος που αποφασίζει ότι η ομάδα σου δεν αξίζει ούτε την προσπάθεια. Γιατί άλλωστε δεν μιλάμε μόνο για έναν τραυματισμό· μιλάμε για μία ομάδα που κάθε φορά που ανοίγει την πόρτα του αποδυτήριου εμφανίζεται σαν να ζητάει συγγνώμη για την ίδια της την ύπαρξη. Κι εδώ βγαίνουν ανακοινώσεις; Ωραία, αλλά πως περιμένουν να σωθούν όταν ακόμη και ο ίδιος ο αγωνιστικός χώρος τους θυμίζει ότι εκεί κάτω δεν υπάρχει όνειρο αλλά αποκλειστικά αριθμοί; Αυτοί οι αριθμοί λένε: 26 τέρματα υπέρ, 38 κατά. Δηλαδή κάθε φορά που μπαίνει η ομάδα στο γήπεδο, υπάρχει ένας υπολογιστής εκεί έξω που έχει ήδη αποφασίσει το αποτέλεσμα. Και τώρα ξαφνικά ξέρουμε ότι ο Ατζουλίνο δεν είναι εκεί για να σώσει τον υπολογιστή; Με αυτή την έννοια, αυτά που λέει ο Βάζελος παραπάνω έχουν αρκετή βάση. Δεν φταίνε μόνο οι τραυματισμοί — φταίει πως η ίδια η ομάδα χρόνια τώρα συμπεριφέρεται σαν να γράφει ιστορία χωρίς όμως ποτέ να τη ζει. Το λιμάνι του Βόλου μπορεί να είναι ωραίο στις φωτογραφίες, μα στο γήπεδο εκεί που στέκεται η μπάλα κάθε Κυριακή βλέπουμε μία πραγματικότητα χωρίς φανφάρες: μια ομάδα χωρίς δυναμική, χωρίς αυτοπεποίθηση, και κυρίως χωρίς κανέναν που να έχει σχέδιο μακροπρόθεσμα. Από την άλλη όμως, σίγουρα ο Ατζουλίνο δεν είναι ο μοναδικός λόγος γι' αυτό. Αν ήταν έτσι, τότε γιατί οι ίδιοι φίλοι στην πόλη συνεχίζουν να ζουν σαν να περιμένουν ένα θάμα; Εμένα προσωπικά όταν πήγα πριν δύο χρόνια για ένα ματς εκεί κάτω, περίμενα ότι τουλάχιστον ο κόσμος στη θύρα είχε φωνή δυνατή όσο η γεύση του τυριού φέτα στη γλώσσα του — όχι σιωπή σαν τάφος όταν η ομάδα μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο. Μα τότε υπήρχε και η αίσθηση ότι κάτι μπορούσε να αλλάξει. Τώρα πια η ομάδα μοιάζει περισσότερο σαν εκείνο το βράδυ όταν ξαφνικά χάνεις το δρόμο σου στην παλιά πόλη του Βόλου — γνωρίζεις που βρίσκεσαι, αλλά δεν ξέρεις πως βρέθηκες εκεί, και πάνω από όλα δεν έχεις ιδέα πως να γυρίσεις πίσω. Οι ανακοινώσεις είναι ωραία σαν διάλειμμα στη σειρά, όμως όταν η ταινία έχει φτάσει στο τέλος της δεύτερης πράξης χωρίς κανένα σημάδι ελπίδας, τότε ακόμη και η τελευταία φράση του πρωταγωνιστή ακούγεται σαν ψέμα.

τι γίνεται εκεί κάτω στον Βόλο... ξαφνικά ξεχνάνε οι άνθρωποι πως τον Πανθεσσαλικό δεν τον αλλάξανε ούτε χιλιάδες ανακοινώσεις ούτε ιεροκήρυκες τώρα τελευταία. πέντε λεπτά αγώνα και φώναζαν όλοι για τραγωδία σαν να τελειώνει η ιστορία εκεί — αλλά εγώ θυμάμαι πριν είκοσι χρόνια, όταν ο Βόλος ήταν ακόμη μία ομάδα περιφερειακών πρωταθλημάτων, πόσοι μαζεύονταν στους δρόμους για έναν τραυματισμό στην προπόνηση; κανείς! τότε ο κόσμος ήξερε πως το ποδόσφαιρο γράφεται στις ασκήσεις κι όχι στους τελευταίους χρόνους ενός αγώνα όταν η μπάλα έχει ήδη χαθεί. τώρα όμως; τώρα έχουμε μία ομάδα που έπαιξε τρεις βδομάδες νωρίτερα σαν να είχε βρει το κλειδί του ουρανού — Ατζουλίνο τρέχοντας σαν δεκαοχτάχρονος, αμυντικοί να κάνουν ντέρμπι στους ίδιους τους συμπαίκτες τους — και ξαφνικά όλα αυτά έγιναν ανάμνηση σαν τις φωτογραφίες εκείνης της εποχής που κρέμονται σκόρπιες στους τοίχους της πόλης. εκεί που χρειαζόταν συνέπεια βγάζουν ανακοινώσεις σαν σπάνιο είδος πτηνού. βλέπεις τη δυσκολία; η φόρμα της ομάδας έχει γίνει ένα πινέλο που ζωγράφιζε νίκες εκεί κάτω στο Παγασητικό αλλά χθες ξηλώθηκε σαν μία γρίβα που δεν συγκρατείται πια. τρεις βδομάδες πριν οι άνθρωποι μιλούσαν για ένα σερί που οδηγούσε στους δρόμους της Ευρώπης — σήμερα ψάχνουν ακόμη και τον Ατζουλίνο σαν να είναι ο μόνος σωτήρας μιας ισραηλινής αποστολής. αλλά εγώ εδώ πέρα, στον Ηράκλειο, έκανα την ίδια διαδρομή πολλές φορές: από γήπεδο μικρό και ρόστερ φτηνό έως εκεί όπου ο Πανθρακικός έπαιζε σαν ομάδα της πρώτης κατηγορίας. ξέρεις τι έκαναν εκεί; έκαναν αυτό που πρέπει: παικτές που δούλευαν σκληρά κάθε μέρα, όχι μόνο όταν έβγαιναν ανακοινώσεις ανάμεσα στις ασκήσεις σαν να περίμεναν κάποιον να τους ανοίξει την πόρτα του ουρανού. εκεί οι τραυματισμοί υπήρχαν βέβαια — μα κανείς δεν έκανε τόσο θόρυβο όταν ένας μέσος χάνεται δύο ημέρες πριν έναν αγώνα όσο αυτό που γίνεται τώρα. εγώ λέω πως το μεγάλο θέμα δεν είναι ο τραυματισμός του Ατζουλίνο μέσα σε πέντε λεπτά ούτε οι ανακοινώσεις που βγαίνουν σαν βροχή στον Βόλο. το μεγάλο θέμα είναι πως η ομάδα αυτή έχει χάσει το ρυθμό της — εκείνο το ρυθμό που έκανες όταν όλη η πόλη περίμενε απέξω στο κρύο μέχρι να τελειώσει η προπόνηση. τώρα βγάζουν ανακοινώσεις σαν να μπορούν να γυρίσουν το χρόνο πίσω στους χρόνους που ο Πανθεσσαλικός γέμιζε κόκκινο όχι μόνο στις κερκίδες αλλά και στη ψυχή των παικτών. ο Βόλος μπορεί ακόμη να γλιτώσει — όχι επειδή ο Ατζουλίνο θα ξαναβγεί σαν ιεροκήρυκας μέσα στο γήπεδο, αλλά επειδή υπάρχει ακόμη ένας τρόπος: όταν η ομάδα θυμηθεί πως το ποδόσφαιρο δεν γράφεται στα χαρτιά αλλά πάνω στο γήπεδο. έως τότε όμως, αυτοί εκεί κάτω ψάχνουν απεγνωσμένα έναν μάντη — ενώ η αλήθεια κρύβεται στους δρόμους της πόλης όπου κάποτε εκείνες οι νίκες είχαν πραγματικό βάρος.