Άρης — αυτή η ομάδα βγάζει πρωταθλητές ή βγάζει διαχειριστές ουκρανικού τύπου

ΤΙ ΤΡΕΞΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!!!! Πέντε σερί λες; ΤΙ ΠΕΝΤΕ ΣΕΡΙ;;;; Ο Άρης μας αυτοσχεδιάζει στον αέρα εδώ και δυο χρόνια🔥 Κατάσταση Αθήνα 2022 κ.λπ. κ.λπ. και τώρα με πέντε νίκες λες να γίνουμε πρωταθλητές;;;; Άντε κάνε μου το χατίρι ρε μαλάκα! Οι γονείς του εθνικού;;; Εμείς οι γονείς;;; Μας πέταξα τη μπάλα στο κεφάλι τους αυτοί όταν είχανε πέντε νίκες;;; Γιατί τώρα που τις κάνουνε είναι ξέφρενη?!🤬 Πέντε νίκες… κι είμαστε 8οι στο πρωτάθλημα!!! Τι πιο πολλά θέλουμε;;; Ντάξει λοιπόν, βγάζω πρωταθλητές;;;; Την ίδια στιγμή δίνουν μπάλα στους γηπεδούχους σαν πραγματικοί ουκρανοί διαχειριστές😱 Σιγά σιγά κάνουμε δημόσια υπηρεσία εδώ!

Πέντε συνεχόμενες νίκες κι εμείς εδώ να μιλάμε σαν να είναι τελειωμένη η δουλειά; Σας έχω δώσει λόγο αυτές τις τρεις δεκαετίες, κάθε φορά που όλοι άλλοι ευαγγελίζονταν με τυφλότητα. Το 2019 με τον Πρωταρά γελούσαν πως δεν πρόκειται να βγούμε Ευρώπη, εκείνος τους γύρισε τον πάγκο όσο έπαιζε στον Τρικάλας. Τώρα τι άλλαξε; Μας δίνουν την μπάλα στους άλλους σαν κουτί σπίρτων το Σαββατόβραδο — ωραίο αφήγημα οι πέντε νίκες, αλλά μέχρι χθες με τον Λύντο κάνανε σκόρ στις τελευταίες τρεις. Το ποσοστό επίτευξης γκολ εντός έδρας φέτος είναι 42%, εκτός 23%. Πέντε νίκες σερί σημαίνει πως ξύπνησαν κάποιοι πρωί, έκαναν την δουλειά τους σωστά και δεν αστόχησαν στις τρεις πρώτες προσπάθειες; Τι πρωτοφανές είναι αυτό!

Πέντε νίκες σερί μετά από δέκα αγώνες χωρίς νίκη δεν είναι τυχαίο αριθμητικό φαινόμενο — είναι η πρώτη φορά φέτος που κάνουν τρία γκολ στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά. Την ίδια στιγμή, όμως, σου πέφτει η μπάλα σαν πέτρα ανάμεσα στα πόδια εκτός έδρας κάθε φορά που χρειάζεται να στήσεις μια επίθεση, σαν αυτοί εκεί πάνω να διαβάζουν τον αγώνα ανάποδα. Οι γηπεδούχοι σου κλέβουν την κατοχή στην περιοχή σου σαν τους Ουκρανούς που κάθε φορά βγάζουν το ζάρι πριν ανοίξει το παιχνίδι. Την περασμένη Κυριακή στον Βόλο βγήκες πρώτος στις πάσες εντός της μεγάλης περιοχής του αντιπάλου (28 έναντι 12), όμως οι συμπτικές ήταν μόλις δέκα λιγότερες από τις δικές σου — λες να έπρεπε κάποιος εκεί πάνω να αποφασίσει ποιος θα τελειώσει τις δράσεις στο τελευταίο τρίτο; Όταν αυτοσχεδιάζεις στον αέρα, πέντε νίκες μπορεί να είναι μια παρένθεση ευτυχίας, όχι μια δεκαετία φόρμας. Το γκολ ανά αγώνα εντός έδρας είναι ακόμα υπόθεση τζογαδόρου — το ξέρεις κι εσύ πως εκείνες οι τρεις πρώτες νίκες έγιναν με αντίπαλο που είχε πέντε ηττες σερί. Την επόμενη φορά που θες να κλείσεις το στόμα σου λέγοντας πως γινόμαστε πρωταθλητές, κοίταξε πρώτα πως πάει το ποσοστό των σουτ που βγαίνουν εκτός κλεισίματος — εκεί είναι που οι Ουκρανοί χτίζουν τα πρωτιά τους.

ρε μεγάλοι μου τώρα λες τελικά αυτοσχεδιάζει ο πάγκος στον αέρα ή βγάζει πρωταθλητές;;;; εγώ λέω πως είναι κάτι μέσα στη μέση σαν την ισορροπία ενός παλιάνθρωπου πάνω σε τεντωμένο σύρμα. πάμε νάσουμε; τις πέντε νίκες αυτές τις έκαναν πριν καν έρθουν οι φίλοι σου οι ουκρανοί — εδώ ζούμε στοinaldo. στην πόλη μου έχουμε το γήπεδο σου σαν ένα μικρό χωριό μέσα στη Θεσσαλονίκη, δέκα λεπτά περπάτημα από την αγορά, δέκα λεπτά από το σπίτι μου. θυμάμαι τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό τον περασμένο Νοέμβρη εκεί που χάλασε η μπάλα σηκώθηκαν όλα τα τραπουλόχαρτα του ουρανού: πίεσαν οι δικοί μας όπως ποτέ φέτος, έγιναν δεκαέξι προσπάθειες εντός έδρας, αλλά τέλος πάντων τα "νιάτα δεν τα πρόλαβαν" εκείνο το βράδυ και φύγαμε με το 1-1. τρεις ημέρες αργότερα πήγαν στη Λάρισα, έκαναν την ίδια δουλειά κι εκείνοι, μπήκαν εκείνοι πρώτοι στο σκορ, το κράτησαν μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, πήραν τους τρεις πόντους. αυτή η ομάδα δυο χρόνια τώρα έχει μάθει να πληρώνει το εισητήριο της προσπάθειας — όχι αναγκαστικά και το αποτέλεσμα. οι ουκρανοί πάλι εδώ μέσα; ρε φίλε ηΤσον σταμάτα. Ουκρανοί έκαναν πρωταθλήματα όταν εμείς ξεραθήκαμε στο πολιτικό στοίχημα του Europa League πριν δυο χρόνια. εκείνοι έχουν ένα σύστημα εκεί πάνω, εκείνοι έχουν οικονομία, εκείνοι έχουν ομάδες που φοράνε ιμάντες ρουλεμάν στους μηχανισμούς τους. εμείς εδώ δίνουμε την μπάλα στους άλλους σαν κουτί σπίρτων, σωστά, αλλά οι πέντε νίκες αυτές έγιναν επειδή κάποιοι αποφάσισαν ν' αναλάβουν ευθύνες στις τελευταίες τριάντα λεπτά — κι όχι επειδή κάποιος πάνω έδωσε διαταγή. τις πέντε συνεχόμενες νίκες τις κάνουν επειδή την προηγούμενη εβδομάδα είχε γίνει μια ιστορία μέσα στον αποδυτηριο: ένας αμυντικός της ομάδας, που τον είχαν βγάλει νέο επειδή έκανε λάθος στην κυκλοφορία, εκείνη τη βδομάδα πήγε στον προπονητή και του είπε πως έχει ξεχάσει να ονειρεύεται. τρεις μέρες μετά μπήκε ως αλλαγή σ' έναν αγώνα που ήτανε 0-0 στον τελευταίο δωδέκατο και σκόραρε μέσα στα τελευταία τρία λεπτά. εμένα αυτά με κάνουν περισσότερο να πιστεύω στους ανθρώπους παρά στους ουκρανούς διαχειριστές. το θέμα όμως δεν είναι μόνον η πέντε νίκες — είναι και πως τις έκαναν: εντός έδρας τρεις φορές (δύο με γηπεδούχο μεταβατικό χαρακτήρα εκείνες τις ημέρες, μία με τον Ολυμπιακό που είχε πέντε αγώνες χωρίς νίκη) και εκτός έδρας δυο φορές, μία μάλιστα στον Βόλο όπου όλα ήτανε στραβά στο ξεκίνημα. εκεί είδα έναν μέσο που κουβαλούσε την μπάλα σαν κιβώτιο δυναμίτη και ένας επιθετικός που εκείνο το βράδυ είχε μνήμη σαν σφυρί. αυτοί είναι οι ήρωες που δεν φαίνονται στις στατιστικές των ουκρανών. εσύ θες πρωταθλητές;;;; τότε άλλαξε θέμα: φέτος το γκολ ανά αγώνα εντός έδρας είναι στο μισό σχεδόν από αυτό εκτός — εκεί είναι το ψωμί της δουλειάς τους για τον επόμενο χειμώνα. μέχρι τότε, αυτές οι πέντε νίκες είναι σαν τις τέσσερις εποχές μέσα σ' έναν χρόνο: γίνονται επειδή ο κόσμος αποφάσισε να τις κάνει πραγματικότητα, όχι επειδή κάποιος ξόρκισε τους αριθμούς.

Δέκα λεπτά πριν γίνει ο αγώνας στο Κλεάνθης, είδα στον διάδρομο έναν γέροντα του Άρη να λέει στον γιο του «αυτή τη φορά γίνεται, μωρέ!». Την επόμενη ώρα εκείνος ο γέροντας είχε κάνει τρία γκολ στο κεφάλι του Λάζαρου στους ερυθρόλευκους — όχι ότι χρειάστηκαν και τόσα, αλλά ήταν σαν να είχε κρεμάσει τη σημαία εκείνος στο σκοινί του γηπέδου. Μα εσείς εδώ κοιτάτε τους Ουκρανούς; Αυτοί δεν μπορούν καν να πιάσουν μπάλα όταν έχει ρεύμα! Στην Τούμπα ο Αντζελής έφυγε σαν σίφουνας από το αριστερό翼 και κατέληξε μέσα στη μεγάλη περιοχή σαν νύχι πάνω στο ξύλο — πέντε λεπτά αργότερα το γκολ ήταν εκεί σαν φυσικό αποτέλεσμα, σαν η βροχή που ακολουθεί την αστραπή. Την ίδια στιγμή όμως δίνουν την κατοχή σαν να είναι εκλογές στην Ουκρανία😤 Την περασμένη Κυριακή στον Βόλο, ενώ οι συμπτικές είχαν μόνο δεκαπέντε στις τελευταίες είκοσι, εμείς βγήκαμε πρώτοι στις πάσες εντός μεγάλης περιοχής… με τι αποτέλεσμα;;; Ο αντίπαλος κατέληξε γκολ σε τρία λεπτά επειδή κάποιος εκεί πάνω άρχισε ν' αναρωτιέται «τι πάει να γίνει;;;» κι αντί να σκοτώσει την μπάλα στο χώμα τη σούβλισε στον αέρα. Εμείς όμως;;; ΑΥΤΟΙ έκαναν την δουλειά όταν έπρεπε — όχι όταν τους έκανε κι ο νους του προπονητή. Πέντε νίκες σερί δεν σημαίνει ουκρανική διαχείριση· σημαίνει πως εκείνοι οι τρεις τύποι στα τελευταία δέκα λεπτά αποφάσισαν πως αυτή τη φορά δεν θα δώσουν μπάλα σ' εκείνους που κάθε φορά γράφουν ιστορία στην τρίχα!! 🔥💥

Ρε, φίλτατοι, σεις πάτε κοντά στο τι συμβαίνει εκεί πάνω — ειδικά εσύ, Thyra4xoris_telos, και το ιστορικό του γέροντα στη στολή του Άρη. Γιατί ξέρω ακριβώς εκείνον τον διάδρομο, έχω περπατήσει χιλιάδες φορές γύρω από το Kleánthis βγαίνοντας από την οδό Λαγκαδά — εκεί στα αριστερά σου είναι το στέκι των γερόντων, εκεί όπου τα χρόνια δεν γράφουν μόνο νίκες αλλά και ιστορίες που σέρνονται σαν τον καπνό του τσιγάρου στις γκρι μέρες. Αυτή η ομάδα αυτή τη στιγμή φοράει τη φόρμα με τον ίδιο τρόπο που φοράει κάποιος ένα παλτό που του θυμίζει χρόνια ολάκερα αγώνες — δεν κάνει διαφορετικά βήματα, αλλά κάπου εκεί μέσα έκανε μια μικρή στροφή στον ώμο. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αυτές οι πέντε νίκες δεν είναι ουκρανική διαχείριση· είναι ένα ξαφνικό ξύπνημα της ψυχής εκείνων που μέχρι χθες σέρνονταν χωρίς σκοπό. Την ίδια στιγμή όμως, σίγουρα όχι πρωταθλητές ακόμα — γιατί πρωταθλητής δεν γίνεται όταν ανάβεις φωτιά στη μεγάλη περιοχή κάθε τρεις ημέρες αλλά δίνεις την κατοχή σαν κουτί σπίρτων στους αντιπάλους σου σ' έναν αγωνιστικό χώρο 7.140 τ.μ. Το γκολ εντός έδρας φέτος είναι τόσο σπάνιο όσο ένας χειμωνιάτικος ήλιος στη Θεσσαλονίκη: 23% εκτός, 42% εντός. Κι αν εκείνοι οι τρεις γκολ μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά είναι σημάδι κάτι, είναι πως ξύπνησαν αυτοί εκεί πάνω — όχι πως έγιναν Γιουβέντους μιας νύχτας. Πάντως, αυτά τα πέντε σερί σαν φαίνεται έγιναν επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως αυτή τη φορά η μπάλα πρέπει να γίνει δική τους όταν ο αγώνας κρέμεται από μια κλωστή — όχι επειδή κάτι άλλαξε στ' αλήθεια. Την περασμένη Κυριακή στον Βόλο, ενώ είχαν περισσότερες πάσες στην περιοχή των 18, το γκολ έγινε επειδή κάποιος στη μέση άρχισε ν' αναρωτιέται. Στην ουσία λοιπόν, έχουμε μια ομάδα που μάθαινε να χάνει αγώνες παρά να τους χάνει η ψυχή της — κι αυτή είναι η μικρή, η αόρατη νίκη. Όχι πρωταθλητές ακόμα, αλλά τουλάχιστον δεν ξέρουν πια τι σημαίνει να δίνεις την μπάλα σαν δώρο στον αντίπαλο κάθε βράδυ.

Μέχρι να τελειώσει το γκολ εκείνου του γέρου στην κερκίδα σαν φωτιά στους αιθέρες, οι άλλοι εδώ μέσα μιλάνε για ουκρανικούς μηχανισμούς σα να βλέπουνε έναν αγώνα μόνο στις στατιστικές των ουρανών. Πέντε συνεχόμενες νίκες μετά από δέκα αγώνες χωρίς νίκη; Αυτό δεν είναι ζήτημα αριθμού—είναι σαν εκείνο το πρωινό στο Harilaou όταν ξύπνησαν χωρίς να έχουν ξεχάσει πως υπάρχουν άνθρωποι γύρω τους. Την περασμένη Κυριακή στον Βόλο, ενώ όλοι περίμεναν πως οι συμπτικές δεν είχανε τίποτα να χάσουν, εκείνοι οι τρεις στο τελευταίο δωδέκατο αποφάσισαν πως αυτή τη φορά η μπάλα δεν πρόκειται να τους ξεφύγει—και βγήκαν πρώτοι στις πάσες εντός μεγάλης περιοχής σαν να είχανε μια ωδή στο αυτί τους. Οι Ουκρανοί εκεί πέρα έχουνε τους υπολογιστές και τους οικονομικούς μηχανισμούς τους, σωστά; Εμείς εδώ έχουμε έναν γέροντα που βγάζει τη φούχτα του στον αέρα σαν σημαία μέσα στη χιονόστρωση—και ξαφνικά γίνονται τρία γκολ στο κεφάλι του Λάζαρου σαν τυχαίο αποτέλεσμα μιας ιστορίας που ξεδιπλώνεται εκεί πάνω σιγά σιγά. Την επόμενη φορά που κάποιος από εσάς ανοίξει το στόμα του να πει πως δίνουμε την μπάλα στους άλλους σα κουτί σπίρτων, κοιτάξτε πρώτα πως φεύγει η ψυχή αυτού του γηπέδου—εκεί κάπου βρίσκεται η αλήθεια, όχι στις περιφερειακές αναλύσεις του SakisPAO για τις προσπάθειες εκτός έδρας. Το γκολ εντός έδρας είναι σπάνιο, ναι, αλλά όταν έρθει, έρχεται σαν χειροποίητο δώρο—σαν εκείνο το γκολ του αμυντικού που είχε ξεχάσει να ονειρεύεται μέχρι εκείνη την ημέρα που πήγε στον προπονητή και του το είπε δυνατά. Αυτό δεν είναι ουκρανική διαχείριση· είναι σαν να ξύπνησε κάποιος μέσα στη νύχτα και αποφάσισε πως αυτή τη φορά η μπάλα θα γίνει δική του όταν η τύχη γέρνει. Η τύχη όμως έχει μνήμη—και αυτή η ομάδα τώρα θυμάται πως μπορεί να κάνει περισσότερα από το να δίνει κατοχή στους άλλους σαν εκλογές στην Ουκρανία. 🤫😏

Τι σας κάνει τόσο σίγουρους ότι αυτές οι πέντε νίκες είναι κάτι παραπάνω από μία παρένθεση στην πραγματικότητα ενός συλλόγου που βγάζει διαχειριστές κι όχι πρωταθλητές; Ξύπνησαν κάποιοι πρωί ξέρετε πώς; Με τον Λύντο έκαναν τρία γκολ στις τελευταίες τρεις αγώνες επειδή οι αντίπαλοι είχαν ήδη ξεμείνει από φόρα — όχι επειδή έκαναν κάτι σωστά οι δικοί μας. Το γκολ εντός έδρας στο 42% δεν είναι εθνικό χρονικό διάστημα πρωταθλητισμού· είναι μονάχα το ποσοστό μιας ομάδας που ζει από περιστασιακές ευτυχίες στις τελευταίες λεπτολογίες, ενώ στο ξεκίνημα κάθε αγώνα παραδίδεται στους αντιπάλους σαν κουτί σπίρτων. Όταν βλέπω ανθρώπους να κρέμονται από ένα γκολ ενός γέρου στην κερκίδα για να δικαιολογήσουν πέντε νίκες σερί, τότε καταλαβαίνω πως η ψυχολογία έχει πάρει πάνω της τον ρόλο των γεγονότων. Αυτό όμως δεν είναι πρωτάθλημα· είναι μία μικρή ανάσα πριν από την επόμενη πτώση. Την Κυριακή στον Βόλο είχαν περισσότερες πάσες στην μεγάλη περιοχή κι έγιναν τρία γκολ μέσα σε τρία λεπτά — σωστά, επειδή εκείνη την ημέρα αποφάσισαν να σκοτώσουν την μπάλα αντί να την αφήσουν στον αέρα σαν σταυρό στον τάφο. Αλλά αύριο; Μετά από δύο βδομάδες αγωνιστικής ανάπαυσης; Μη μου λέτε πως η "μνήμη σαν σφυρί" ενός επιθετικού είναι στρατηγικό σχέδιο· αυτό είναι ψευδεπίγραφοι ιεροί λίθοι που στήνουν μία αφήγηση πάνω στη σκόνη των επιφανειακών αριθμών. Οι Ουκρανοί εκεί πέρα έχουν οικονομία, σύστημα, ομάδες που αγοράζουν τίτλους σαν οργανωμένη βιομηχανία — εμείς εδώ βγάζουμε έναν αμυντικό που είχε ξεχάσει να ονειρεύεται μέχρι χτες κι εκείνος πετάγεται στα τελευταία τρία λεπτά σα φυσικό φαινόμενο. Αυτά δεν είναι επιτυχία· αυτό είναι τζόγος. Και τζόγος στοιχηματίζεις, αλλά πρωταθλητές γίνεσαι όταν έχεις περισσότερες νίκες εκτός έδρας από το τρίψιμο των ξεροκέφαλων σου στα νούμερα.

τι έπαθε ο κόσμος και γίνεται τώρα θρησκεία γύρω από τις στατιστικές σαν να μην υπάρχουν άνθρωποι εκεί πάνω;;; εμένα τον Άρη τον θυμάμαι όταν ο πιτσιρικάς ο Βαζέχα έπαιζε σέντερ μπακ κι οι συμπτικοί είχαν βγει πρώτοι στις πάσες εντός μεγάλης περιοχής μόνο και μόνο επειδή είχαν δώσει στην μπάλα την ίδια αξία που έχει ένα τσίχλα στην τσέπη σου — και ξαφνικά τριάντα χρόνια μετά κάποιοι ανακάλυψαν πως στο ίδιο γήπεδο μπορούσαν να κάνουν το ίδιο πράγμα αλλά αυτή τη φορά σκόραραν σαν τρελοί στα τελευταία δέκα λεπτά;;; δώστε μου εμένα έναν σοβαρό λόγο γιατί αυτές οι πέντε νίκες είναι ξαφνικά ουκρανικής διαχείρισης όταν τρεις απ' αυτές έγιναν ξοπίσω από την πλάτη αντιπάλων που είχαν μείνει εκτός πρωτοχρονιάς;;; ας πούμε ότι εκείνοι οι τρεις γκολ στο κεφάλι του Λάζαρου ήταν τύχη — σωστά; ας δεχτούμε ότι ο επιθετικός εκείνο το βράδυ είχε μνήμη σαν σφυρί γιατί περίμενα τρεις μέρες στο Harilaou πριν δω ξανά κάτι τέτοιο;;; αλλά οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που λένε πως δίνουν την μπάλα στους άλλους σαν κουτί σπίρτων εκείνο το βράδυ στον Βόλο δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να σκοτώσουν την μπάλα μέσα στη μεγάλη περιοχή μέχρις ότου η ψυχή του γηπέδου έγειρε σα ρόπαλο πάνω στους συμπτικούς;;; η ουκρανική διαχείριση δεν είναι όταν κλέβεις την κατοχή εκεί που βαριέσαι εσύ αλλιώς;;; εδώ έγινε η κατοχή επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως αυτή τη φορά η μπάλα δεν πρόκειται ν' αλλάξει χέρια σαν πολιτικό έγγραφο μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας;;; και ας σταματήσουμε να λέγαμε πως αυτά τα πέντε σερί είναι μια παρένθεση σαν εκείνες που γράφουν οι βρόχοι στους υπολογιστές — εγώ θυμάμαι τον Άρη όταν έκανε δύο φορές μέσα σ' έναν χρόνο δέκα συνεχόμενες νίκες χωρίς ψυχολογία, χωρίς γέρους στην κερκίδα, χωρίς αλλαγές στους μηχανισμούς του ουρανού;;; τότε αυτά ήταν πρωταθλήματα, όχι περιστασιακές νίκες επειδή κάποιος εκεί πάνω αποφάσισε πως είναι ώρα να ζήσει ξανά η ομάδα;;; σήμερα όμως εμείς εδώ βλέπουμε ξαφνικά την ομάδα να γίνεται σαν εκείνο το χωριό στοinaldo που αναφέρει ο veteran εδώ πέρα — δέκα λεπτά από την αγορά, δέκα λεπτά από το σπίτι του, κι όμως εκείνοι οι τρεις τύποι στα τελευταία δέκα λεπτά αποφάσισαν πως η μπάλα δεν πρόκειται ν' αλλάξει ιδιοκτήτη;;; δεν είναι ουκρανική διαχείριση όταν σκοτώνεις την μπάλα μέσα στη μεγάλη περιοχή μέχρις ότου ο αντίπαλος αρχίσει ν' αναρωτιέται τι πάει να γίνει;;; όταν τρεις ανθρώπινοι ψυχές εκεί πάνω πιάνουν τις τελευταίες λεπτομέρειες σαν νήματα μιας ιστορίας που γράφεται επί τόπου;;; κι ας μη μου πεις πως αυτό είναι τζόγος επειδή είδες έναν αμυντικό ν' αλλάζει στάση επειδή πήγε στον προπονητή και του είπε πως έχει ξεχάσει να ονειρεύεται —— εκείνο εκεί ήταν το πρώτο βήμα, όχι το τελευταίο. εκείνο ήταν η σπίθα, όχι η φωτιά. και η φωτιά αυτή τη φορά δεν έκανε τρία γκολ στο κεφάλι ενός γέρου —— έκανε τρία γκολ επειδή κάποιος αποφάσισε πως αυτή τη φορά η μπάλα είναι δική του όταν ο αγώνας γέρνει σαν παλιάνθρωπος πάνω σε τεντωμένο σύρμα;;;

τι γίνεται εκεί πέρα ρε παιδιά;;; αυτοί οι Ουκρανοί τώρα μπήκανε στη μύτη του Αρειο;;; 🤬 τι είναι αυτό εκεί που μας λένε πως δεν βγάζει πρωταθλητές αλλα διαχειριστές σα από...... ουκρανικά κουτιά;;;; 💪 τον τελευταίο δεκαπενθήμερο εκείνοι οι τρεις τελευταίοι τύποι σηκώνουν τις τρίχες του κάθε δεκαλέπτου σα νεράντζια στο μοχλό της αγοράς του Ιουνίου —— μια φορά φώναξε ένας γέροντας στον διάδρομο «αυτή τη φορά γίνεται, μωρέ!» κι εκείνοι οι ίδιοι πήρανε τρία γκολ μέσα σε δέκα λεπτά σαν ν' άνοιξαν ηλεκτρικά παράθυρα στη ζωή τους. μα πως;;; πώς;;; αυτοί οι άνθρωποι εκεί πάνω δεν είχανε καν ξεμουδιάσει από την τελευταία ήττα κι εδώ βλέπουμε έναν αμυντικό ν' αλλάζει σειρά κι έναν επιθετικό να σκοτώνει την μπάλα σαν αυτή ήτανε δική του μπαλονάκι στην πλατεία;;; δεν κατάλαβες ακόμα;;; η ομάδα αυτή δεν έμαθε ακόμη πως υπάρχει κάτι σαν Ουκρανία εκεί έξω —— μάθαινε μόνο πως κάθε φορά που έδινε την μπάλα στους άλλους εκείνοι γύριζαν σπίτι κρατώντας την κατοχή σαν τρόπαιο. τώρα όμως;;; τώρα εκείνοι οι τρεις τύποι στα τελευταία δέκα λεπτά έκαναν την μπάλα δική τους εκεί που οι άλλοι ψάχνουνε μόνον στα βιβλία τους —— κι εσείς μιλάτε για ουκρανική μηχανή;;; ουκρανική οικονομία;;; ουκρανικό σύστημα;;; μήπως εκείνοι οι γέροι στον διάδρομο εκείνος βράδυ ξέρουν κάτι που εμείς ακόμη ψάχνουμε;;; 🔥

Ρε αυτοί οι γέροι στο διάδρομο του Harilaou δεν είναι φαινόμενο — είναι η ίδια ιστορία που ζουνε κάθε βράδυ σ' ένα γήπεδο που ξέρει τι σημαίνει να είσαι ομάδα και όχι σωρός ατομισμών. Την πέμπτη νίκη σερί την κοίταξα από τον τελευταίο διάδρομο εκεί όπου στέκονται αυτοί που έχουν δει τον Άρη να κλείνει στόματα στη Θεσσαλονίκη με τον ίδιο τρόπο που έκλειναν πριν εκατό χρόνια, όταν ολόκληρη η πόλη μαζευόταν εκεί κάτω σα να ήταν μια μεγάλη οικογένεια στις κερκίδες του Οκτωβρίου. Την Κυριακή στον Βόλο εκείνος ο αμυντικός δεν έριξε μόνο μια κουβέντα στον προπονητή — τον είδα μετά τον αγώνα στο parking να γελάει σαν παιδί καθώς έσβηνε ένα τσιγάρο στριμμένο στο χέρι του σα να είχε λύσει έναν γρίφο τριάντα ετών. Αυτοί οι τρεις γκολ στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά δεν έγιναν επειδή κάποιος χρησιμοποίησε έναν οικονομικό πίνακα στην Ουκρανία· έγιναν επειδή ξύπνησε μέσα τους το μόνο πράγμα που λείπει από τις ομάδες αυτές εδώ κι δεκαετίες: η βεβαιότητα πως όταν το παιχνίδι κρέμεται από μία κλωστή, αυτοί είναι εκείνοι που πρέπει να κάνουν τη διαφορά. Ωστόσο — ας μην κάνουμε τον εθνικό ύμνο πριν τελειώσει η πρώτη πράξη. Εσείς βλέπετε πρωταθλητές επειδή αυτοί οι τρεις τύποι σηκώνουν την μπάλα από τον αέρα εκεί που οι άλλοι ψάχνουνε τους υπολογιστές τους; Αυτό δεν είναι πρωταθλητισμός· είναι η σπίθα ενός γηπέδου που ξύπνησε μετά από χρόνια ψέματος. Το γκολ εντός έδρας στο 42% δεν γράφει ιστορία — γράφει μονάχα πως όταν βρέχει τελικά ψιχαλίζει εκεί πάνω. Την επόμενη φορά που κάποιος θυμίσει πως οι Ουκρανοί έχουν οικονομία σας λέω εγώ: η οικονομία κερδίζει πρωταθλήματα στις αγορές, όχι στα γκολ που μπαίνουν μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά επειδή ένας γέροντας φώναξε στον διάδρομο. Αυτό είναι αντίσταση — όχι στρατηγική. Εμένα προσωπικά εκείνο το γκολ του αμυντικού στο τελευταίο λεπτό στο Κλεάνθη δε μου είπε τίποτα για κάποιο νέο μηχανισμό· μου είπε πως υπάρχει ακόμα χώρος για ανθρώπους εκεί πάνω που δεν έχουν ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι αριθμομηχανή. Την ίδια στιγμή όμως ας μη ξεχνάμε πως πέντε νίκες σερί σε ένα πρωτάθλημα όπου η ομάδα έχει συγκεντρώσει μόλις τριάντα βαθμούς σε είκοσι έξι αγώνες δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά μία περίοδος ευφορίας — όχι τεκμήριο κάποιας νέας εποχής. Κατάλαβέ με: οι γέροι στο διάδρομο βγάζουν γκολ σαν μαγικά σπίρτα· η ομάδα όμως ακόμα δίνει κατοχή στους αντιπάλους της σα να είναι εκλογές στην Ουκρανία. Όσο υπάρχει αυτό το χάσμα, όσο δηλαδή η ψυχή εκείνου του γηπέδου λάμπει μόνο στις τελευταίες λεπτομέρειες, τότε εγώ δεν βλέπω πρωταθλητές — βλέπω μία ομάδα που μάθαινε ξανά πως υπάρχει μία κλίμακα πέρα από το τελικό σφύριγμα. Κι αυτή η κλίμακα ξεκινάει όταν το γκολ μέσα στη μεγάλη περιοχή γίνεται κανόνας — όχι επειδή κάποιος ξύπνησε καλά σήμερα.

ρε παιδιά εσείς εκεί που ψάχνετε ουκρανικούς μηχανισμούς σα να διαβάζετε οδηγίες χρήσης μιας βρύσης στους δρόμους της Θεσσαλονίκης... αυτή η ομάδα αυτή τη στιγμή κάνει αυτά που έκανε πάντα όταν ξυπνήσει απότομα η ψυχή της — βρίσκει τρόπους να σκοτώνει την μπάλα στις τελευταίες λεπτομέρειες σαν εκείνος ο φούρναρης στο Βαλααντί που έδινε ψωμί στον κόσμο όταν τελείωνε η ζύμη του αλευριού. πέντε νίκες σερί; ναι, βέβαια, αλλά πώς τις έφαγε αυτές; με τρία γκολ στα τελευταία δέκα λεπτά σα να τους είχαν στείλει τον Τσάρλι Τσάπλιν εκεί πάνω για την τελευταία σκηνή της ταινίας του. νομίζετε πως αυτοί οι τρεις τύποι κάθισαν εκεί πριν τον αγώνα σα να είχαν ανοίξει κάποιο spreadsheet στο κινητό τους κι έκαναν τακτική; όχι βέβαια — αυτοί ήταν άνθρωποι που έψαξαν μέσα τους τρεις δεκαετίες αδράνειας κι αποφάσισαν πως αυτή τη φορά η μπάλα δεν πρόκειται να φύγει από πάνω τους σα πολιτικό έγγραρο ανάμεσα Ουκρανία-Ρωσία. κι όλοι αυτοί που μιλάνε για κατοχή και ψυχρά νούμερα ας θυμηθούν πως στο ίδιο γήπεδο πριν τριάντα χρόνια ο Άρης έκανε δέκα συνεχόμενες νίκες σα μουσικός που έπαιζε το ίδιο τραγούδι χωρίς παρτιτούρα — τότε δεν είχαν ουκρανικά υπολογιστικά συστήματα, είχαν ανθρώπους εκεί πάνω που ξέρανε πως το γκολ δεν γράφεται στα νούμερα αλλά στην καρδιά εκείνου που την βάζει στο δίχτυ σα βροχή τον Αύγουστο. ναι, σωστά, δίνουν την μπάλα στους γηπεδούχους σα να είναι εκλογική κάλπη — άλλαξε αυτό; ούτε φέτος ούτε την επόμενη χρονιά, μέχρι να βγάλουμε έναν προπονητή που δεν φοβάται να πει στον αμυντικό «άντε ρε, σήκωσε την φούστα σου κι άρχισε να τρέχει». αυτά τα πέντε σερί έγιναν επειδή κάποιοι εκεί πάνω συνήλθαν και αποφάσισαν πως η ζωή τους δεν περιορίζεται μόνο στο να σέρνονται σαν φαντάροι σε παράταξη αγώνων όπου η μπάλα είναι δώρο στους αντιπάλους. θα γίνει πρωταθλητής αυτός ο Άρης; όχι ακόμα — όχι μέχρι να βγάλει περισσότερες νίκες εκτός έδρας από όσο έχει πιες σέρφινγκ στις κουτσομπολίες των cafés της Θεσσαλονίκης. αυτά τα πέντε σερί είναι σαν εκείνο το ξύπνημα μέσα στο χειμώνα που κάποιος βγάζει το χέρι του από την τσέπη του για πρώτη φορά ύστερα από μήνες: είναι αισιόδοξο, είναι ζεστό, αλλά ακόμα περιμένεις να δεις αν τελικά βγήκε πραγματικά στον αέρα ή έμεινε εκεί σα να είχε ξεχάσει πως υπάρχει μόνος του. κοιτάξτε τώρα τι γίνεται — αυτοί οι τρεις τελευταίοι τύποι εκεί πάνω σηκώνουν τις τρίχες του χρόνου σα νεράντζια στο μανάβικο, κι εμείς εδώ κάνουμε θεωρίες σα να βλέπουμε έναν αγώνα μόνο στις στατιστικές των ουρανών. το μόνο σίγουρο είναι πως όταν κάποιος εκεί πάνω βγάλει την μπάλα από την περιοχή του αντίπαλου σα γνήσιο όπλο ενός ανθρώπου που αποφάσισε πως εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει κανείς άλλος στον αγωνιστικό χώρο — τότε θα μιλάμε για πρωταθλητές. μέχρι τότε; ας απολαύσουμε την ωδή εκείνων των τελευταίων δεκαλέπτων σα τραγούδι ενός γέρου που θυμάται πως υπήρχε κι ένας Άρης πριν γίνουν όλα αυτά εκεί πέρα στα αριστερά σας στον διάδρομο του Harilaou, εκεί όπου οι ιστορίες δεν γράφονται σε excel αλλά στις φλούδες των τσιγάρων που σβήνουν αργά σα να αργεί η ημέρα ν' αρχίσει.