Παναιτωλικός: η ομάδα που βολεύει τους πάντες εκτός από τον εαυτό της

ΩΧ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΡΕ ΤΙ ΕΙΔΗΣΤΕ;;;;;;;;;;;

Μα τον ΑΓΡΙΝΙΟ, πότε γίνεται αυτό εδώ το ντοκιμαντέρ; Πες μου, η Λατινική Αμερική πεινάει ξαφνικά από προπονητές; Ή μήπως ο πρόεδρος κατάλαβε πως "ρέστα" έχει μέσα στο κλουβί και πρέπει να τα εμφανίσει κάπου; Γιατί εκτός από το πρωτάθλημα, εκεί πρέπει να τρέχουν κι οι μισθολογικοί πίνακες στα γραφεία.

Τι σόι φτηνή κουβέντα είναι αυτή τώρα; Τελικά κανένας δεν διάβασε τον αέρα της ομάδας αυτά τα χρόνια; Ξέρετε πόσες φορές έχουμε δει τον Παναιτωλικό να βγάζει από το χέρι δικούς του παράγοντες που έκαναν το σκασμό μόνο στον εαυτό τους; Λογικό που ζήτησαν έναν τύπo από εκεί που όλοι γνωρίζουμε ότι γεννάνται οι πιο εντυπωσιακοί ξένοι προπονητές — την εποχή που κανείς άλλος δεν τους δίνει σημασία εκείνοι βγάζουν champions League μέσα από σπίτια φτωχών. Αλλά εδώ μιλάμε για κάτι άλλο τελικά: όχι για την προσπάθεια να σώσει κανείς την ομάδα, αλλά για έναν πρόεδρο που ανακάλυψε ξαφνικά ότι η Λατινική Αμερική είναι τόσο μεγάλη όσο η Ελλάδα και κατέφυγε σ' αυτήν σαν τελευταίο καταφύγιο. Στο βιβλίο των οικονομικών τους υπάρχουν τόσα λάθη που ακόμα ψάχνουν πού βρέθηκαν αυτά τα λεφτά. Και τώρα τι αλλάζει; Αλλάζει ότι η ομάδα παίζει δικό της αγώνα — αυτόν της επίδειξης δύναμης προς τους αντιπάλους. Στέλνουν μήνυμα ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα σοβαρό χωρίς βοήθεια από πάνω, σαν να λέμε: "Όχι μόνο δεν κερδίζουμε εμείς, αλλά ούτε αυτοί εκείνοι θα κερδίσουν μόνοι τους". Στους συμπαίκτες δίνουν μια αίσθηση νίκης πριν καν την δουν, στους αντιπάλους λένε: "Εδώ είσαι σε πόλη όπου όλοι γιορτάζουν εκτός εσάς". Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη επιτυχία τους; Ούτε λίγο ούτε πολύ — μία φάρσα που γίνεται τίτλος στους τίτλους. Ο αγώνας δεν αλλάζει μόνο επειδή φέρνεις έναν τύπo από τη Βραζιλία με βραβείο tactics στον τοίχο του γραφείου. Αυτό που αλλάζει είναι ότι οι ίδιοι αποφάσισαν πως η ομάδα τους δεν είναι πια μέρος του πρωταθλήματος — είναι μέρος μιας ιστορίας. Και το χειρότερο; Η ιστορία αυτή γράφεται κάθε φορά που χάνουν κι εμείς την παρακολουθούμε σαν θέαμα.

Ωχ ρε τι κάνατε εδώ μέσα πάλι; Μία πόλη περιμένει πάρτυ γιατί κάποιος αποφάσισε πως η ομάδα του δεν χάνει — αλλά χάνει ΚΑΘΕ φορά διαφορετικά; Στην Agrinio κατάλαβαν ένα πράγμα: όταν η μπάλα μπαίνει στο γήπεδο η ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ έχει ξεμείνει; Παίζει σοβαρά; Στις 26 εμφανίσεις από τις οποίες οι 14 έληξαν με ήττα, τους δίνουν έναν τύπο που βραβεύτηκε εκεί που γεννάται ο αέρας για tactics; Στη Βραζιλία λένε "ξέρεις να οδηγείς μία ομάδα στην κόλαση" αλλά εκεί κάνουν Champions League όχι επειδή έχουν ξεχωριστούς προπονητές αλλά επειδή ξέρουν να βγάζουν χρυσούς αγώνες από χώρους που κανείς άλλος δε βλέπει! Κι όμως εδώ γίνεται το πάρτυ… ο Παναιτωλικός δεν βολεύει κανέναν πια — εκτός από αυτούς που γράφουν τίτλους σαν αυτό εδώ 😏

Πέντε χρόνια τώρα ο Παναιτωλικός βγάζει ομάδες με περισσότερους παράγοντες από παίκτες — κι όμως εσείς ακόμα μιλάτε για την πόλη του Agrinio σαν να της έχουν δώσει βραβείο Πρωτοπορίας στην Ευρώπη. Για μία φορά, αφήστε τον άνθρωπο αυτούς τους τίτλους; Αυτή η ομάδα στο πρωτάθλημα δεν έχει καν ένα μόνο σωστό πασά για επίθεση, πόσο μάλλον τακτικές από κάποιον που του έδωσαν μετάλλιο επειδή έβγαλε τρία παιδιά στα ντουλάπια κάποιας ομάδας στη Βραζιλία. Την τελευταία φορά που ρώτησα για πηγές στις οικονομικές τους καταστάσεις μου έδειξαν έναν λογαριασμό του 2018 με σημάδια μολυβιού σαν να τον γράφουν πρώτη φορά. Κι εσύ βλέπεις ένα tweet μιας φωτογραφίας "απόρρητου chat" και τρέχεις σαν ιεραπόστολος; Τι άλλο σας λείπει; Να σας πω εγώ: η Βραζιλία βγάζει Champions League επειδή εκεί καταλαβαίνουν ότι ο τίτλος δεν είναι τυχαίος — είναι κλάση, σκληρή δουλειά, δισεκατομμύρια μικρών παιδιών που παίζουν χωρίς γήπεδο. Εδώ, η ομάδα του Agrinio κάνει χάος εδώ και μία δεκαετία και τώρα ξαφνικά έχουμε επιτόπιο μάνατζερ που ξέρει "tactics" επειδή κάποιος πήρε μία φωτογραφία στην Τακουαρitingα; Δείξε μου νούμερα. Πού είναι αυτά τα τέσσερα αποτελέσματα των τελευταίων τριών χρόνων όπου κάτι άλλαξε; Μακάρι να ήταν ο τρόπος συμμετοχής, αλλά μέχρι τώρα έχουμε μία ομάδα που χάνει κάθε εβδομάδα με τον ίδιο τρόπο: πρώτο γκολ πριν τις δέκα λεπτά, μετά ακολουθία ευκαιριών προς όλες τις κατευθύνσεις σαν αεροβόλος γκολφ. Κι εσείς περιμένετε πάρτυ επειδή έφεραν έναν τύπo που έκανε καλές τις ασκήσεις στο κλουβί ενός φτωχικού πρωταθλήματος; Αυτός ο τύπος θα έρθει εδώ, θα δει δέκα αγώνες στα οποία η ομάδα δεν είχε νικηφόρο σουτ μετά το 50', θα βγάλει μερικές αστείες κινήσεις στο warm-up και μετά; Θα γράψουμε ιστορία επειδή χάσαμε ξανά αλλά με στυλ; Την επομένη ο κόσμος στην Agrinio θα βγει στο δρόμο επειδή οι δικοί τους έκαναν μια νίκη εκτός έδρας; Δεν λέω τίποτα άλλο παρά να κοιτάξουμε το σκόρ των τελευταίων πέντε ετών — 24 γκολ υπέρ, 38 κατά — και ας μας πει κάποιος πως εκείνη η ομάδα βολεύει τους πάντες εκτός από τον εαυτό της. Εμένα μου βολεύει όλοι εκτός από εκείνον που πρέπει.

ε λοιπόν τώρα ξυπνήσατε κι εσείς; τι λες, φίλε μου, πως η πόλη του Agrinio ετοιμάζει πάρτυ επειδή ο πρόεδρος αποφάσισε μια φορά να βγάλει έναν τύπo από εκεί που λένε "ρέστα" έχουν; τι γίνεται εκεί πέρα στας Ανατολικές Περιοχές; βρε αγόρια μου, τώρα τρεις δεκαετίες θυμάμαι τους αγώνες εκεί κάτω, όταν η ομάδα χανόταν κι όλοι στο χωρίο έλεγαν "στο επόμενο σίγουρα", κι η επόμενη ήταν ίδια ιστορία. ποιος τελικά βολεύεται εκεί; οι οπαδοί που κάθονται κάθε Κυριακή να βλέπουν την ομάδα τους να δίνει ένα γκολ πριν τα δέκα λεπτά και μετά να ψάχνει τον συμπαίκτη της; ή εκείνος ο πρόεδρος που έπαιξε όλα αυτά τα χρόνια το ίδιο τραγούδι στον ίδιο στιχουργό; και λέτε τώρα πως η Λατινική Αμερική είναι σαν σωτήρας; σωτήρας από τι; από την ίδια την ομάδα; η Βραζιλία βγάζει πρωταθλητές επειδή εκεί οι παράγοντες δεν κάνουν αγώνα δρόμου ποιος θα βγάλει πιο πολλές διαφημίσεις πάνω στη φανέλα· εκεί οι γονείς στέλνουν τα παιδιά τους στο δρόμο με μία μπάλα και έναν τοίχο, κι ύστερα εκείνοι βρίσκουν ένα γήπεδο εκεί που κανείς δε φανταζόταν ότι υπάρχει καν γήπεδο. εδώ έχουμε έναν λόγο του 2018 που μοιάζει σαν να τον γράφουν αυτή τη στιγμή μπρος μου — κι αναρωτιέμαι: πώς φέρνεις έναν άνθρωπο που κατέκτησε ένα πρωτάθλημα εκεί που όλοι ξέρουν πως πρέπει να γίνεται αυτό το πρωτάθλημα, για να λύσει προβλήματα που ξεκινάνε από κάποιον που ακόμη δεν έχει ξεκαθαρίσει πού πήγαν τα δικά του λεφτά; κι αν τελικά αυτή η κίνηση γίνει πράξη, τότε ας γίνουμε ρεαλιστές: η ομάδα στο τέλος της χρονιάς θα έχει κάνει άλλη μία σειρά από εμφανίσεις χωρίς ουσία. οι αντίπαλοι θα έχουν χάσει άλλη μία ευκαιρία μέσα στο Panetolikou, οι δημοσιογράφοι θα γράφουν titles για ένα πάρτυ που τελικά κανείς δεν περίμενε, κι οι οπαδοί εκεί κάτω — αυτοί που πραγματικά ζουν τον αγώνα — θα ξαναβρεθούν στην ίδια θέση: ένα γκολ λιγότερο, μία θέση χαμηλότερα, κι έναν ακόμη τίτλο που λείπει από τους τίτλους τους. γιατί, παιδιά μου, ο Παναιτωλικός δεν είναι μία ομάδα που χρειάζεται έναν ξένο τύπο για να γίνει καλύτερη. χρειάζεται αυτούς που έχουν την ίδια υπομονή με τους γονείς εκεί που γεννιούνται αυτοί οι μεγάλοι ξένοι προπονητές — εκείνους που βλέπουν τις ασκήσεις τους στο γήπεδο και μετά βγαίνουν στο δρόμο να παίζουν με την ίδια μπάλα χωρίς γήπεδο. εκεί είναι που κάποιοι έγιναν μεγάλο έργο. εδώ; εδώ περιμένουμε πάρτυ επειδή έφεραν έναν άντρα με ένα μετάλλιο πάνω στο κοστούμι. πως λέει εκείνο το παλιό; αυτή η ομάδα κάθε Κυριακή βγάζει έναν διαφορετικό τρόπο να χάνει... και μετά όλοι τρέχουμε να βρούμε τον επόμενο σωτήρα. αφήστε την πόλη εκεί κάτω ήσυχη — εκείνοι ξέρουν καλύτερα τι σημαίνει να περιμένεις πάρτυ που τελικά δεν γίνεται ποτέ.

Ωχ ΡΕ ΜΑΝΑ… τι κάνουν εκεί στο ΑΓΡΙΝΙΟ;;;;;;; Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα… μήπως έφαγε ο πρόεδρος τρία γκολ σε μία βραδιά και του έγιναν όλα θολά; Μα δεν τον έπιασε ούτε η δική του ομάδα τους τελευταίους 14 αγώνες — από όταν κάνουν only L’s σαν να παίζουν στο Σύνταγμα — και τώρα έφεραν έναν Βραζιλιάνο επειδή εκεί είδαν μία φωτογραφία με αυτόν να κάνει warm-up;;;;;; Κι εκεί που ο κόσμος κάτω στην πόλη ψάχνει το πού είναι το επόμενο φαρμακείο για τις μισθολογικές βόμβες, αυτοί φτιάχνουν πάρτυ επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ομάδα του δεν χάνει… αυτοί την έχουν χάσει κάθε φορά από το ξεκίνημα! Γιατί εδώ δεν μιλάμε για δύσκολο αγώνα, μιλάμε για ομάδα που στα πρώτα 10 λεπτά δίνει ένα γκολ σαν να έχει κάνει συνθήκη ανάπαυσης κι ύστερα τρέχει σαν να την κυνηγάει το Eurogroup… 😱 Και αυτά τα ίδια στελέχη που χρόνια τώρα μιλάνε για "πρόοδο" αλλά τα οικονομικά τους μοιάζουν με ιστό χαρτιού περιτυλίγματος… τώρα ξαφνικά η Λατινική Αμερική είναι αυτή που θα τους σώσει;;;; Τι άλλο βρήκαν εκεί; Το magic 8-ball;;;; Ρε OFI φίλε μου… τρεις δεκαετίες εκεί κάτω και ξέρεις τι βλέπει ο κόσμος; Ένα γκολ πριν τις 10’ , μετά έναν αγώνα που μοιάζει με κινηματογραφικό τρέιλερ όπου όλα τα σημεία είναι χωρίς τους πρωταγωνιστές τους… κι ύστερα πάλι γκολ στο τέλος γιατί "αυτή είναι η ομάδα μας ρε παιδιά!" Λες και η ιστορία γράφεται επειδή χάνουν πάντα με στυλ… όχι επειδή έχουν τελικά αποτέλεσμα! 😤 Κι αυτοί τώρα λένε πως η πόλη ετοιμάζει πάρτυ;;;; Μα το μόνο πάρτυ εδώ είναι όταν τελειώνει ο αγώνας και κανείς δε βρίσκεται στο δρόμο να πανηγυρίσει! Γιατί όσοι μένουν εκεί ξέρουν πόσο κάνει ένας τίτλος όταν η ομάδα σου δίνει πάντα ένα γκολ περισσότερο από όσα βάζεις… μέχρι σήμερα 38 φορές περισσότερα στη σειρά! 💪🔥

Αχ, αυτά τα πέντε χρόνια που δουλεύω στο γήπεδο της Ανδρούτσας και βλέπω ομάδες σαν τον Παναιτωλικό να έρχονται και να φεύγουν σαν τους νυχτοπεταλούδες γύρω από τον προβολέα — ξαφνικά χτες κάποιος συνάδελφος μου λέει: "Ρε, κανείς δεν ξέρει πως ο πρόεδρος έφερε έναν Βραζιλιάνο γιατί είδε μια φωτογραφία του στον πάγκο ενός γηπέδου όπου βγάζουν δέντρα και όχι νίκες;". Και εγώ σκέφτομαι: πόσες φορές έχω δει εδώ τον ίδιο κύκλο; Οι παράγοντες λένε ότι ψάχνουν τον επόμενο σωτήρα, αυτός φέρνει έναν ξένο προπονητή επειδή κάποιος είχε λίγο χρόνο στο τάιμ-άουτ του ενός αγώνα δεύτερης κατηγορίας στη Βραζιλία, οι οπαδοί διαβάζουν τίτλους σαν αυτούς εδώ — "η πόλη ετοιμάζει πάρτυ!" — ενώ την επόμενη Κυριακή η ομάδα χάνει με τρόπο τόσο προβλέψιμο που η σφραγίδα γίνεται σχεδόν σχέδιο. Δέχομαι ότι εκεί κάτω μπορεί κάποιος να νιώσει ότι αυτό το πέρασμα από τη Λατινική Αμερική δεν είναι μόνο μια κίνηση οικονομική αλλά και ψυχολογική — όπως όταν έφεραν εκεί τον πρώην άσο του πρωταθλήματος ως προπονητή πριν τρία χρόνια κι έγραψαν ότι η ομάδα βρήκε "πρόσωπο". Αυτό κράτησε τρεις μήνες. Τρεις μήνες όπου κάθε Κυριακή ο κόσμος περίμενε το γκολ στα δέκα πρώτα λεπτά, σαν να είχε υπογράψει συμβόλαιο μαζί του. Κι όμως, δεν μπορώ να μην νιώσω κι εμένα αυτή την πικρή γεύση όταν βλέπω τα ίδια λάθη: ένας νέος προπονητής δεν αλλάζει την κουλτούρα μιας ομάδας που έχει αποκτήσει εθισμό στις ήττες. Ούτε ένας Βραζιλιανός μπορεί να φέρει ξαφνικά επιθετική λειτουργία όταν οι ίδιοι οι παίκτες σου δίνουν την μπάλα στον αντίπαλο σαν να μην υπάρχει αύριο. Αυτό δεν αλλάζει επειδή κάποιος έφερε έναν άνθρωπο που έκανε drill στο γήπεδο μιας ομάδας τρίτης κατηγορίας. Αλλά ξέρετε τι με στενοχωρεί περισσότερο; Ότι εκεί κάτω, όσοι ζουν τον αγώνα ξέρουν ότι όλα αυτά είναι παιχνίδι των τίτλων. Γιατί η ιστορία της ομάδας έχει γραφτεί εδώ και χρόνια: δέκα χρόνια ago είχα έναν φίλο που δούλευε στα logistics του γηπέδου εκεί. Μου έλεγε πως κάθε Κυριακή μετά τον αγώνα οι πάγουλοι στον αγωνιστικό χώρο μαζεύουν όχι μόνο τα κουτιά της μπίρας αλλά και τις ελπίδες μιας πόλης. Κι εμείς εδώ περιμένουμε πάρτυ επειδή κάποιος αποφάσισε ότι μια φωτογραφία από έναν warm-up αποτελεί στρατηγική μεταφορά. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αν ο Παναιτωλικός θέλει πραγματικά να βγει από αυτή την κατάσταση, δεν χρειάζεται έναν Βραζιλιάνο προπονητή — χρειάζεται έναν άνθρωπο που θα δει τους αριθμούς αυτούς εδώ: - 26 αγώνες, 14 ήττες - 24 γκολ υπέρ, 38 κατά - Και πιο σημαντικό: όλες αυτές οι ήττες έχουν τον ίδιο πρωταγωνιστή — τον χρόνο. Πριν το δέκατο λεπτό χάνει το πρώτο γκολ, μετά ψάχνει το δεύτερο μέχρι τις τελευταίες στιγμές, σαν να κλείνει εκθέσεις αντί να κερδίζει αγώνες. Γι' αυτό και εκεί κάτω τελικά κανείς δεν ετοιμάζει πάρτυ. Γιατί οι τίτλοι πάνε στους άλλους — αυτούς που ξέρουν πως η νίκη δεν είναι υπόθεση ενός μόνο ανθρώπου, αλλά δουλειάς, σκληρής δουλειάς, και κυρίως αλλαγής νοοτροπίας. Την οποία εδώ ακόμα την περιμένουμε.

Αχ εκεί κάτω στην Agrinio, εκεί που ο ουρανός είναι τόσο γκρίζος όσο τα οικονομικά τους, κάποιος ξύπνησε σήμερα πρωί σκεφτόντας πως μια ομάδα που δίνει γκολ πριν την κτύπημα του κουδουνιού έχει δικαίωμα σε πάρτυ επειδή έφερε έναν άντρα που έκανε τρεις ασκήσεις στο warm-up;; 😏 Με βγάζει πολλή κέφι το γεγονός ότι τρεις δεκαετίες τώρα η ίδια ομάδα χάνει με τον ίδιο τρόπο — πρώτο γκολ πριν τις δέκα λεπτά, μετά κρύβεται στις γωνίες σαν ποντίκι που ξέρει ότι ο γάτος έχει ήδη ανοίξει την πόρτα. Και ξαφνικά εμείς τρέχουμε σαν να μην υπάρχει αύριο επειδή κάποιος έκανε μία φωτογραφία σ' έναν πάγκο μιας ομάδας που βγάζει grass 2 τα χρόνια… τι είναι αυτά ρε παιδιά; Μαγικό stick;;; Γιατί εγώ εκεί κάτω δεν βλέπω κανένα πάρτυ. Βλέπω μία πόλη που κάθε Κυριακή ξυπνάει ν' ακούσει τον αέρα της πόλης της να γεμίζει από θρήνους αντί για τραγούδια. Οι αριθμοί αυτοί — οι 26 αγώνες, οι 14 ήττες, τα 38 γκολ κατά — δεν είναι ψέμα, δεν είναι λόγια κάποιας πηγής που κρύβεται στα inbox. Είναι η αλήθεια της ομάδας που κάθε φορά που παίζει αγωνίζεται περισσότερο για να χάσει παρά για να κερδίσει. Κι εσείς τώρα μιλάτε για πάρτυ επειδή κάποιος αποφάσισε να δώσει έναν τίτλο σ' έναν αγώνα που τελικά δεν υπάρχει; Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται έναν ξένο τύπο που του βγάζουν selfies στις θύρες επειδή έκανε drill στον πάγκο μιας ομάδας τρίτης κατηγορίας. Χρειάζεται έναν άνθρωπο που θα σταθεί στον αγωνιστικό χώρο και θα πει στους ίδιους τους παίκτες: "Όχι, δεν γίνεται πάντα έτσι. Κάντε μία προσπάθεια να κρατήσετε την μπάλα!" Αλλά ξέρετε τι είναι πιο αστείο; Ότι εκεί κάτω όλοι ξέρουν πως αυτή η ομάδα έχει γίνει μέρος ενός εθισμού — ο εθισμός στις χαμένες ελπίδες. Και όσοι ζουν εκεί μέσα, όσοι ξέρουν τι σημαίνει να βλέπεις την ομάδα σου να δίνει γκολ πριν βγάλει κίτρινη κάρτα, αυτοί δεν ετοιμάζουν κανένα πάρτυ. Αυτοί ετοιμάζονται για άλλη μία Κυριακή… όπου πάλι πριν τις δέκα το πρώτο γκολ θα είναι εκεί, μπροστά στα μάτια όλων σαν να ήτανε γραφτό τους από την αρχή της εποχής.

Πώς λες, αγόρια μου, πως μία ομάδα που στα πρώτα δέκα λεπτά δίνει γκολ σαν ημίωρο εργατικού αγώνα έχει δικαίωμα να ετοιμάζει πάρτυ επειδή της βρήκαν έναν τύπo που έκανε τρεις ασκήσεις στη Λατινική Αμερική;; Τι είναι αυτά; Προπονητική πίτσα;;; Κοιτάξτε τους αριθμούς εκεί πάνω σας — όχι αυτούς που βγάζουν οι τίτλοι σαν τίτλο επειδή "κάπου κάτι συνέβη", αλλά αυτούς που γράφτηκαν όταν τελείωσε ο αγώνας: δεκατέσσερις ήττες στους είκοσι έξι αγώνες, δεκαοχτώ λιγότερους βαθμούς από εκείνον που ξεκίνησε στη δεκαετία του '90. Και εσείς μιλάτε για "βραβεία" επειδή κάποιος είχε ένα warm-up στις φωτογραφίες;;; Εμένα μου βολεύει όλοι εκτός από τον εαυτό μου. Κι εκείνος εδώ βγάζει γκολ όσο συχνά εγώ βρίσκω κέρματα στους καναπέδες μου — σπάνια. Αν η Λατινική Αμερική ήταν ο σωτήρας, τότε η ομάδα του Agrinio σήμερα θα έπαιζε Champions League και όχι στον δρόμο για τον δεύτερο υποβιβασμό του αιώνα. Αλλά ξέρετε ποιοι βγάζουν τίτλους; Εκείνοι που δεν περιμένουν κάποιον ξένο τύπο να τους φτιάξει το πρωτάθλημα. Και επειδή το έφερε η συζήτηση — εκείνοι οι αριθμοί δεν είναι αποτέλεσμα μιας βραδιάς αποφάσεως. Είναι δεκατέσσερις αγώνες όπου η ομάδα χάνει όχι επειδή έχασε, αλλά επειδή είχε ήδη χάσει πριν ανοίξει το στόμα της. Ο χρόνος εδώ δεν είναι αντίπαλος· είναι εχθρός. Κι αυτοί μιλάνε για πάρτυ;; Γιατί εγώ βλέπω μόνο έναν πρόεδρο που κάθε Κυριακή στέκεται στον πάγκο σαν μαθητής που περίμενε τον καθηγητή να του πει πως πέρασε τάξη χωρίς να διαβάσει.

δες εδώ που πας λοιπόν μιά δεκαπενταριά χρόνια πριν, στα παλιά τα χρόνια που ο Παναιτωλικός ακόμα έκανε την ομάδα εκεί στο Agrinio σοβαρή δουλειά. Τότε δεν είχανε αυτά τα μεγάλα λόγια περί επαναστατικής νέας εποχής, αλλά έβγαινες στην πόλη και σου έλεγαν στους δρόμους: "τους έφτιαξα σωστά αυτούς τους μπεκρότους". Γιατί; Μα γιατί είχανε έναν άνθρωπο εκεί κάτω που έκανε δεύτερο χρόνο ηλεκτρολόγοι στον πάγκο, κι εκείνος ξέρει τι σημαίνει δουλειά γιατί εκείνος έκανε κι αυτός τις δουλειές του από μικρός. Κι όμως — ναι, να σου πω κι ένα παράδειγμα αλλιώς από αυτά τα μεγάλα ξένα ονόματα που τρέχουμε σαν τρελοί — τότε είχανε έναν τύπo που είχε γίνει μεγάλος εκεί στον αγώνα του πρωταθλήματος επειδή έπαιζε σωστά. Κι εκείνος δεν ήρθε με δόξες και τίτλους, ήρθε επειδή αγαπούσε την ομάδα κι εκείνοι τον αγάπησαν κι εκείνος ξαναζωντάνεψε εκείνο το γήπεδο σαν ξανάβγαζε η ομάδα στόματα. Κι αυτό κράτησε χρόνια — όχι τρεις μήνες σαν αυτά τα σόου σήμερα. Τώρα λοιπόν λες πως φέρνουνε έναν Βραζιλιάνο επειδή έκανες τρεις ασκήσεις warm-up εκεί κάπου; Μα γιατί δεν σηκώνεις το κεφάλι σου και κοιτάξεις γύρω σου; Εδώ έχει μια πόλη που κάθε Κυριακή στέκεται στον αγώνα σαν ν' ακούει τον εαυτό της να λέει ότι τελικά όλα αυτά είναι ψέματα. Και μετά λέμε πως ετοιμάζονται πάρτυ επειδή έφεραν έναν τύπo επειδή έκανε drill στο warm-up;;; Μα εδώ, όπου οι αριθμοί μιλάνε τόσο δυνατά όσο οι φωνές των οπαδών που περιμένουν χρόνια το πρώτο γκολ υπέρ, κανείς δεν θυμάται πόσοι "σύντομοι" τύποι πέρασαν από εκεί πάνω στον πάγκο. Μαζί τους όμως ξέρω ότι δεν έφυγε τίποτα πέρα από λίγες φωτογραφίες στα social media. Κι έτσι ξαναγυρίζουμε πάλι στον ίδιο κύκλο — δέκα λεπτά πριν το πρώτο γκολ, μετά ψάχνουμε τους συμπαίκτες σαν χαμένοι, και τέλος πάλι γκολ κατά. Αλλά εκεί κάτω στις Ανατολικές Περιοχές, στον ίδιο εκεί χώρο που λες, υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν τι σημαίνει αλλαγή πραγματικά. Δεν χρειάζεται ένας ξένος τύπος που του βγάζουν φωτογραφίες επειδή έκανε τρεις ασκήσεις. Χρειάζεται εκεί κάτω ένας ηλεκτρολόγος - άνδρας σαν κι εμένα - που ξέρει πως η μπάλα δεν παίζεται μονάχα στο γήπεδο, αλλά κι εκεί στη γειτονιά, στους δρόμους, όπου κάθε παιδί την κυνηγάει όλο το χρόνο χωρίς γήπεδο καν. Εκεί είναι που φτιάχνονται οι πραγματικοί πρωταθλητές.

ΕΝΑ;;; Την Κυριακή περνώντας από το κέντρο τής Agrinio, είδα την ομάδα νά γράφει στο fb ότι "αύριο σημαντικό βήμα", ενώ εκεί κοντά στάθηκε μία μάνα μ' ένα παιδί 7 χρονών νά περιμένει τον αστυνομικό νά διασχίσει τήν πλατεία — εκεί που κανείς δε μιλάει πιά γιά νίκη, μονάχα γιά πότε θά βγάλουνε το επόμενο μισθό! Εδώ λοιπόν περιμένουμε πάρτυ επειδή κάποιος έκανε τρεις ασκήσεις;;; Μάλλον κάποιος εκεί κάτω ξέχασε πως ο χρόνος δέν γίνεται warm-up, ούτε καν ευκαιρία γιά φωτογραφίες… 😤🔥

τι ωραίο πρωινό λοιπόν σήμερα στο Agrinio… όχι ότι άλλαξε κάτι στον ουρανό ή στην ομάδα, αλλά έτσι γίνεται όταν οι τίτλοι στις οθόνες σου γράφουν "πάρτυ" ενώ έξω οι κουρτίνες κρέμονται σαν να περιμένουν την επόμενη καταστροφή. Είδα εκεί πάνω τους αριθμούς να μιλάνε σα μάρτυρες δίκης — δεκατέσσερις ήττες στους είκοσι έξι αγώνες, κι αυτές οι ήττες μην τυχόν και νιώσουν κανείς δικαίωμα να τις γυρίσει τραγωδία: δεν είναι τραγωδία, είναι απλώς η ζωή εκεί κάτω όσοι την βλέπουν κατάματα. Γιατί εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Ιανουάριο πριν δεκαπέντε χρόνια που πήγα στο γήπεδο εκείνο στή συνοικία όπου είχανε βάλει έναν τύπo σα φάντασμα από άλλα πρωταθλήματα κι όλοι λέγανε πως αυτή τη φορά έγινε η αρχή. Ήταν ένας αγώνας με το περιβόητο τότε ΑΕΚ εκεί πάνω, εκείνος ο τύπος βγήκε στον πάγκο σα να είχε ξεχάσει πως πρέπει να φορέσει γάντια θερμίνας. Στο δέκατο λεπτό ήρθε το γκολ εκείνο — όχι επειδή η ομάδα ήταν έτοιμη, αλλά επειδή στον αγωνιστικό χώρο επικρατούσε τέτοια ατμόσφαιρα σα να μην είχανε ούτε ρόπαλα εκείνοι οι παίκτες. Κι ύστερα όλα έγιναν γρήγορα: η μπάλα κατέβαινε σαν βλήμα στον χώρο, οι αντίπαλοι έπαιζαν σα να είχανε δρόμο για Champions League εκείνη την ώρα. Στο τέλος έφυγα νιώθοντας πως είχα δει όχι έναν αγώνα, αλλά μια παράσταση όπου ο πρωταγωνιστής ήτανε η αδυναμία εκείνη η οποία ζει μέσα στο DNA της ομάδας — εκείνη η οποία γράφει το πρώτο γκολ πριν καν σφυρίξει ο διαιτητής. Και τώρα λοιπόν ξαναζούμε την ίδια ταινία, μόνο που αυτή τη φορά τον πρωταγωνιστή τον φέρνουν από εκεί που βγάζουν δέντρα και ανατολίτικες γατούλες. Τι άλλο βρήκαν εκεί κάτω; Το τελευταίο πανάκριβο wash lotion; Μα αλήθεια — ποιος είδε ποτέ ομάδα τρίτης κατηγορίας εκείνης της χώρας ν' αλλάξει αμέσως το status ενός πρωταθλήματος; Εκείνοι οι αριθμοί εκεί πάνω σου γράφουν την ιστορία περισσότερο δυνατά από οποιοδήποτε warm-up βίντεο: δεκατέσσερις αγώνες όπου η ομάδα χάνει όχι επειδή δεν ξέρει να κερδίσει, αλλά επειδή ξέρει πολύ καλά πως αργά ή γρήγορα η μπάλα θα βγει πάλι από το τέρμα της δικής της ομάδας χωρίς εκείνοι να έχουνε κάνει τίποτα το σοβαρό γι' αυτό. Κι όμως — ας μην γελιόμαστε — εκεί κάτω κάποιοι περιμένουν πάρτυ επειδή κάποιος έκανε τρεις ασκήσεις στη Λατινική Αμερική. Μα τι πάρτυ είναι αυτά; Αυτά είναι πάρτυ σαν αυτά που κάνουνε τα παιδιά εκεί στο προάστιο όταν τελειώνει η βδομάδα χωρίς να έχει γίνει τίποτα άλλο παρά μόνο ν' ανέβηκαν μερικά ποτήρια κρασί σα να μην έχουνε πρόβλημα οικονομικό ή ψυχολογικό. Αυτό εκεί είναι λάθος που κάνουνε χρόνια τώρα — περιμένουνε κάποιον σωτήρα σα να είναι τζόκερ εκείνος ο οποίος όταν βγει θα λύσει όλα τα προβλήματα όπως όταν ο ήρωας μιας σειράς κάνει γκελ στο τελευταίο επεισόδιο. Αλλά η αλήθεια είναι διαφορετική: ο Παναιτωλικός χρειάζεται έναν άνθρωπο που ξέρει πως η νίκη δεν γράφεται σε warm-up βίντεο, ούτε φεύγει επειδή κάποιος έκανε τρεις ασκήσεις μπροστά στον αέρα μιας πόλης που έχει πλέον συνηθίσει να ζει χωρίς ελπίδες κάθε Κυριακή. Αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που θα δει τους αριθμούς εκείνους σα να είναι τρύπες σ' έναν τοίχο — δεν αρκεί να τις βάφεις κόκκινες, πρέπει να τις γκρεμίσεις όλες μαζί. Κι έτσι λοιπόν φτάνουμε στο τέλος αυτού του παραμυθιού: εδώ δεν πρόκειται για θόρυβο κανενός warm-up, εδώ πρόκειται για μια ομάδα που έχασε τον εαυτό της χρόνια τώρα κι ακόμα περιμένει κάποιον ξένο να της τον επιστρέψει σα να είναι ένα νόμισμα που κάποιος ξέχασε κάτω από τον πάγκο. Αυτό είναι σοβαρό επειδή σιγά σιγά γίνεται τρόπος ζωής — όχι επειδή έφεραν έναν Βραζιλιάνο, αλλά επειδή κάθε Κυριακή ο κόσμος εκεί κάτω περνάει μία ακόμη ώρα στον αγώνα σα να μην υπάρχει αύριο. Και μετά λέμε πως ετοιμάζουνε πάρτυ; Μα τι πάρτυ είναι αυτά όταν ο μόνος χορός που βλέπει κανείς είναι εκείνος των αριθμών εκεί πάνω — δεκατέσσερις φορές η ομάδα άφησε τους άλλους νικητές χωρίς να έχει σηκώσει δάχτυλο; Να λοιπόν τι περιμένουμε παρακάτω: άλλον έναν γύρο κυκλικού αγώνα όπου κάποιος θα βγει στον πάγκο σα σωτήρας, κάποιοι άλλοι θα κάνουνε φωτογραφίες σα να μην έχουνε τίποτα άλλο ν' ασχοληθούνε, κι ύστερα πάλι οι ίδιοι αριθμοί εκείνοι — αυτοί που γράφουν πως η ομάδα δίνει περισσότερα γκολ από όσα βάζει — χωρίς καμία αλλαγή. Γιατί όσοι βλέπουνε αυτή την ομάδα κατάματα ξέρουν ένα πράγμα: δεν χρειάζεται ένας ξένος τύπος να τους διδάξει πως η νίκη δεν είναι υπόθεση μιας νύχτας, αλλά εργασία σκληρή σα να χτίζεις τοίχο χωρίς τσιμέντο. Κι εμένα αυτό με κάνει πάντα θυμωμένο — όχι επειδή χάνουν οι ομάδες, αλλά επειδή ξέρουν πόσο κοντά έχουνε τον επόμενο αγώνα κι όμως πάλι μένουνε εκεί σα να περιμένουνε έναν μάγο. Μα οι μάγοι δουλεύουνε στα χωριά στις γιορτές, όχι στα πρωταθλήματα σα αυτού του τύπου εκείνοι οι οποίοι λένε πως έκαναν drill στο warm-up.