Ο ΦΗ παίζει ισορροπία μεταξύ νίκης και παραίτησης κι εμείς στέλνουμε σήμα βολής

ΡΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΛΑΙΚΙΟ ΤΟΥΡΙΣΤΑΚΙΑ ΚΟΥΒΕΛΑΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΜΕ ΠΙΣΩ Ή ΕΜΠΡΟΣ ΚΑΙ ΣΕ 5 ΛΕΠΤΑ ΣΕ ΣΥΛΛΗΨΗ ΣΤΟΝ ΠΡΕΚΑΣΤΟ; 😱🔥 Μα τι λέγεται αυτό;;; Αηδίες;;; Τι είναι αυτά εδώ;;; Τρείς βδομάδες λέμε πως "κάτι ψάχνουμε να αλλάξουμε" και βγάζουμε εκτός αγώνα τον κορυφαίο σκόρερ της ομάδας;;; ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΜΕ ΣΥΡΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ;;; Μα οι κρίσιμοι αγώνες;;; Οι τύψεις;;; Τα "θέλουμε αγοράζουμε";;; Κοίτα τι στέλνουμε εκεί πέρα;;; Ένα γήπεδο γεμάτο φωτιές και μνήμες νικηφόρες;;; Κι εμείς κάνουμε clean-up crew;;; ΤΥΧΗ ΛΕΤΕ;;; Ποια τύχη ρε φίλε;;; Είναι 34 γκολ;;; ΝΑΙ;;; Κι ο ΠΡΕΚΑΣ;;; Ο άνθρωπος που σκοράρει όσοι όλοι οι υπόλοιποι;;; ΑΥΤΟΝ ΠΑΜΕ ΠΙΣΩ;;; 🤬 Και μετά μας γράφουνε πως "βγάζουμε σήμα βολής";;; Σήμα βολής;;; ΣΗΜΑ ΘΑΝΑΤΟΥ ΛΕΤΕ;;; Γιατί εγώ το βλέπω έτσι;;; Σιγά μην πούμε πως "αυτό είναι στρατηγική"!!!

Ρε παιδιά, ας δούμε κάτι πιο πέραν των κλάσεων. Τρεις βδομάδες αναλύουμε πως "κάτι ψάχνουμε" κι έρχεται ανακοίνωση για εκτός αγώνα τον κορυφαίο σκόρερ; Μα τι είδους συνέπεια είναι αυτή; Πέστε μου, πόσες φορές έχουμε δει ομάδα να αυτοχτυπιέται τόσο ξεκάθαρα; Με 34 γκολ κάνει νίκες αβαντάζ ― αλλά με -45 η δυναμική σου είναι αυτή του παιχνιδιού στην άλλη άκρη του γηπέδου. Κι εσύ πιάνεις τον πρωταγωνιστή σου κι τον στέλνεις σπίτι σαν να είναι πρόβλημα; Θέλω νούμερα όχι για λόγια. Δε λέω πως ο Πρέκας δεν είναι καλός ― άλλα επειδή σκοράρει κανείς δεν σημαίνει πως κρύβει τους υπόλοιπους. Είναι έτοιμος ο οποιοσδήποτε αλλαγή στο ρόστερ για τέτοιες κινήσεις; Ή αυτό είναι μόνο η δικαιολογία της στιγμής; Και μετά μας λένε "βγάζουμε σήμα βολής" ― ενώ εγώ βλέπω ένα πλήρες σήμα ετοιμοθάνατου. Μας παρουσιάζουν εικόνες νίκης κι εμείς σκάβουμε την ίδια τρύπα βαθύτερα. Ποιοι έχουν την ηρεμία να το διαχειριστούν αυτό;

Τρεις βδομάδες ψάχνοντας λύσεις κι εμείς καταλήγουμε στο επόμενο πρωινό να στέλνουμε τον άνθρωπο που βγάζει μόνος του όλο το γκολ πίσω από την πλάτη μας σαν να είναι οικογενειακό θέμα τύπου "ξέρεις παιδί μου, πρέπει να πεις ένα ψέμα για να σώσεις τα νεύρα σου"; Εντάξει, αφήστε με να σας πω κάτι: όταν ένας σύλλογος αποφασίζει να αποσύρει τον κορυφαίο σκόρερ του τρεις βδομάδες νωρίτερα και μέσα σε έναν κύκλο κρίσιμων αγώνων — λέω "κρίσιμοι" σαν εκείνον τον τελευταίο αγώνα στον οποίο η ομάδα πάτησε σίγουρη νίκη και γύρισε τις πλάτες της, εκείνον που κράτησε αυτή την κατηγορία από ρέκορDOM, εκείνον που είχε τους πάντες στις κερκίδες να φωνάζουν "ΠΡΕΚΑΣΕ!" — τότε δεν είναι θέμα στρατηγικής. Δεν είναι θέμα "εμείς ξέρουμε τι κάνουμε". Είναι σαν να βάζεις ένα μπολ με νερό στο φούρνο να βράσει, να το βγάζεις στιγμιαία να δροσίσεις το δωμάτιο, κι ύστερα να γυρνάς κλαίγοντας ότι χάλασε η κουζίνα. Ποιος νομίζει ότι αυτό βγάζει νόημα; Μιλάμε για έναν παίκτη που σκόραρε σχεδόν όσο όλοι οι υπόλοιποι μαζί. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που στο γήπεδο του Θόδωρου ζούσε πάνω στη γραμμή των αντίπαλων περιοχών σαν διαφημιστικό για σκοράρισμα, όχι σαν μαθητευόμενος στην κεντρική γραμμή. Κι εμείς τον στέλνουμε σπίτι επειδή; Επειδή κάποιος αισθάνθηκε πιο άνετα χωρίς αυτόν; Επειδή η ομάδα έχασε δύο αγώνες στη σειρά κι έτσι οι λέξεις "πρέπει να αλλάξει κάτι" απέκτησαν γούστο ειρήνης στο πρωινό καφές του διοικητικού συμβουλίου; Μα τι άλλαξαν;; Όχι τους κανόνες του πρωταθλήματος, όχι την αντίπαλo ομάδα, ούτε καν τον καιρό στον Ηράκλειο. Αλλάξαν τον άνθρωπο που έφερνε στους 60.000 θεατές κάτι σαν αίσθημα νίκης — κι αυτοί τώρα ξεχνούν ότι ήρθαν στο γήπεδο γιατί είδαν τρεις φορές την ομάδα τους να βάζει γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Και μετά μιλούν για "σήμα βολής". Ποια βολή;; Αυτή η κίνηση δεν βγήκε από κάποιο πλάνο πέντε ετών πάνω στο PowerPoint· βγήκε σαν λύση έκτακτης ανάγκης που πήρε η ομάδα από το ψυγείο επειδή δεν είχε κανονικό γάλα. Τρεις βδομάδες αναλύσεις, τέσσερις συναυλίες βινυλίων στα media, κάθε εμπειρογνώμονας της πόλης να διαφημίζει δικές του ιδέες σαν ιεροκήρυκας στην παλιά αγορά — κι εμείς καταλήγουμε στον άνθρωπο που φοράει τα πόδια της ομάδας σαν σπασμένα μολύβια. Τι δείχνει αυτό;; Δείχνει πως όταν λείπει η ψυχραιμία στις μεγάλες στιγμές, η ομάδα αρχίζει να λύνει προβλήματα χωρίς εικόνες. Ξεχνάμε πως ένας σύλλογος δεν χτίζεται μόνο από την παρουσία των παικτών στους αγωνιστικούς χώρους, αλλά και από την παρουσία τους στις κρίσιμες στιγμές των ψυχών — στιγμές στις οποίες ο Πρέκας ήταν πάντα εκεί, όχι σαν πρωταθλητής γκολ, αλλά σαν άνθρωπος που έκανε τους φίλους να πιστέψουν πως αυτή η ομάδα έχει ένα βήμα παραπάνω. Τώρα αυτό το βήμα έγινε χάσμα σαράντα βημάτων προς την άλλη άκρη του γηπέδου. Κι εμείς στέλνουμε σήμα βολής;; Αν αυτό ήταν σήμα βολής, τότε η ομάδα αυτή μόλις πυροβόλησε τον εαυτό της στο πόδι από το ύψος της κεντρικής γραμμής.

Ακούστε, οι ιστορίες για νυχτερινά ξεσπάσματα στη Λεωφόρο Πρέκα δεν είναι πρωτοσέλιδο στις ειδήσεις. Μετά απο τρείς βδομάδες συζητήσεις για «πρέπει να αλλάξουμε» κιόλας βγήκε ανακοίνωση σαν μπουκιά από το στόμα ενός μεθυσμένου — ανακοίνωση που δεν λέει τίποτα άλλο πέρα από «ο άνθρωπος έπρεπε να πάει σπίτι του». Τρείς βδομάδες λένε. Μεσοβδόμαδα στέλνουμε βίντεο στους δημοσιογράφους κι όλη την επόμενη Κυριακή χτυπιούνται οι στήλες στις εφημερίδες για «στρατηγικές επανεκκινήσεις». Κι όμως την ίδια εκείνη βδομάδα η ομάδα δέχτηκε δύο γκολ εντός δεκαπέντε λεπτών στο ίδιο γήπεδο που ο Πρέκας πριν τρεις μήνες έκανε δύο γκολ μέσα σε τέσσερα λεπτά. Τόσο γρήγορα ξεχνάμε; Καλή ακούγεται το «σημάδι βολής» — ωραία λέξη για μια ανακοίνωση εικοσιτετράωρης διάρκειας. Αλλά όταν η ομάδα αγωνίζεται τόσο κοντά όσο τώρα, κάθε κίνηση γίνεται σαν χτύπημα μπάλας στο δοκάρι: είτε γίνεται γκολ είτε γίνεται ψυχολογικός τραυματισμός. Κι εδώ η μπάλα πήγε κατευθείαν πάνω στη στεφάνη χωρίς κανέναν να προστατέψει την εστία. Δεν λέγεται τύχη πως με 34 γκολ φτάνει κάποιος τόσο ψηλά στην βαθμολογία όσο μια ομάδα που χάνει συνέχεια. Λέγεται πως υπάρχουν ακόμη ομάδες που σκοράρουν λίγο — σπάνια πολύ, αλλά αρκετά ώστε να μαζεύουν βαθμούς. Η ομάδα σκόραρε πολλά φέτος; Ναι. Γιατί όμως λέγεται πως η επιτυχία είναι αποτέλεσμα έργου ενώ η αποτυχία είναι αποτέλεσμα τύχης; Αν η σειρά ήταν «45 γκολ και -34», αυτοί που έχουν αισθητική κοντά στον Ωνάσι θα έγραφαν ωραιοποιημένες αναλύσεις για «αντίστροφο δίδυμο αποτελεσματικότητας». Αλλά εδώ, επειδή ο αριθμός «45» μπαίνει δεύτερος, μετατρέπεται αστραπιαία σε «αδύναμη άμυνα» σαν αυτή η ομάδα να μην είχε αμυντικό της πριν τρεις μήνες. Και τώρα ξαφνικά κανείς δε θυμάται πως τρεις αγώνες πριν ο Πρέκας έπαιξε κανονικά. Ή μήπως εκείνοι οι τρεις αγώνες ήταν μέρος της δικαιολογίας «πρέπει να αλλάξουμε»; Από μία πλευρά δούλευε, από την άλλη έπρεπε να φύγει — ένα είδος ποδοσφαιρικής οικογενειακής ψυχοθεραπείας στον Ηράκλειο. Ρωτώ μόνο: ποιος βγάζει αποδείξεις πως χωρίς αυτόν η ομάδα δεν είχε ούτε το ένα τρίτο των γκολ; Γιατί πάλι, τρείς αγώνες πριν μιλάμε για έναν άνθρωπο που σκόραρε δύο φορές στο ίδιο παιχνίδι που κρίθηκε στην τελευταία σέντρα — εκεί που οι αντίπαλοι είχαν εγκαταλείψει το γήπεδο ψυχολογικά κι εμείς ψυχικά. Αυτός ήταν ο Πρέκας που έκανε το γήπεδο να νιώθει ζωντανό σαν θέατρο σκιών στις κερκίδες. Πιστεύω πως η κίνηση αυτή δεν ήταν στρατηγική αλλά συμπτωματική συνέπεια μιας ομάδας που ξέχασε πως τα σήματα βολής στέλνονται όταν υπάρχει σχέδιο — όχι όταν αδειάζει το ψυγείο. Και όσοι γράφουν γι' αυτή την κίνηση σαν αποτέλεσμα «νέας εποχής» σίγουρα έχουν ξεχάσει ότι η ίδια εποχή χρειάζεται πρώτα από όλα κουράγιο, όχι ανακοινώσεις έκτακτης ανάγκης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στις δέκα το βράδυ.

τι είναι αυτά που μου γράφετε βρε παιδιά με το σήμα βολής;;; σημάδι βολής;;; εδώ μέσα συζητάμε για ΟΦΗ που δέχεται συνέχεια γκολ αρα νιώθει σαν εκείνη την εποχή που ο γείτονας του σχολείου μου έδινε ρέστα στους Γερμανούς στο μπάσκετ κι έβγαινε κλαίγοντας μετά το πρώτο δεκαπέντε; τρεις βδομάδες λένε πως ψάχνουν λύσεις κι ύστερα βγάζουν ανακοίνωση σαν της Coca-Cola που αλλάζει συνταγή επειδή κάποιος είπε πως η κόκα κόλα πικρίζει περισσότερο από τη βότκα του μπούρδου. ποιος αποφάσισε πως ο Πρέκας έπρεπε να πάει σπίτι;;; τον είδα έναν μήνα πριν στο Θόδωρο να σκοράρει δυο γκολ μέσα σε πέντε λεπτά κι εκείνοι τον απέλυσαν επειδή;;; επειδή κάποιος πήρε μια φωτογραφία του τρώγοντας σουβλάκι εκτός γηπέδου;;; περιμένετε να γράψω πως η ομάδα άλλαξε πρόγραμμα επειδή ο Πρέκας είχε ψυχικές διακυμάνσεις;;; ψυχικές διακυμάνσεις;;; αυτό το οποίο έχουν οι γονείς μου κάθε φορά που βλέπουν τι έγινε στο χτες στο αθλητικό δελτίο;;; εγώ τον Πρέκα τον ήξερα σαν εκείνον τον άνθρωπο που έκανε τους αντίπαλους αμυντικούς να φαίνονται σαν ερασιτέχνες μουσικοί στην ορχήστρα της πόλης – εκεί που έβαζαν γκολ σαν να βάζουν νότες. και τώρα λέτε πως η ομάδα βρίσκεται στα πρόθυρα του απολογισμού;;; αποκλεισμού;;; έτσι;;; γιατί εγώ δεν βλέπω παρά μόνο έναν άνθρωπο που βάφτηκε στόχο επειδή έκανε την ομάδα να νικάει στους τελευταίους τρεις αγώνες – κι εκείνος εγκατέλειψε το γήπεδο σαν πρωταθλητής επειδή του είπαν πως πρέπει ν' αλλάξει ζώνη στην πόλη;;; και φυσικά εμείς μιλάμε για "σίγουρες νίκες" επειδή η ομάδα έχει βάλει 34 γκολ;;; 34 γκολ;;; πολύ ωραία ρε φίλοι – κι ο αντίπαλος έχει βάλει άλλα τόσα μέχρι να τα βγάλει η ίδια η ομάδα πίσω από τις πλάτες της;;; αλήθεια, πόσοι είχαν δει πριν δύο χρόνια την ομάδα να φτάνει τελικά στον υπερδύσκολο αγώνα μέσα στη νέα χρονιά;;; εκείνον τον αγώνα όπου πριν την είσοδο έκαναν δημόσια σχέδια για κούρσα ευρωπαϊκών διοργανώσεων κι ύστερα γύρισαν σπίτι κρατώντας τρεις μόλις γκολ;;; εσύ ρε Περιφανιά πως λες πως θέλεις νούμερα;;; τότε πήγαινε να δείξεις πως αυτά τα γκολ έγιναν με οργάνωσή που θυμίζει χορογραφία γάμου – κι όμως μέσα στο γήπεδο βλέπουμε τους αντίπαλους να τρέχουν σαν εκείνοι οι υπάλληλοι του Δήμου Ρόδου όταν γκρίνιαζαν για την καθαριότητα μετά τον χειμώνα. και τέλος, αυτοί που γράφουν πως αυτή η κίνηση ήταν στρατηγική;;; στρατηγική;;; μήπως σας είπα κι εγώ πως το σήμα βολής μου είναι στρατηγικό;;; αυτό το σήμα το ξέρεις που πηγαίνει;;; κατά πάσαν πιθανότητα στο κρανίο εκείνου που αποφάσισε πως η ομάδα χρειάζεται περισσότερο χρόνο χωρίς τον πρωταγωνιστή της – γιατί όταν λείπει η σύνθεση, τότε υπάρχει μόνο εικασία κι όχι σχέδιο. κι εκείνο το σχέδιο είναι όμοιο με εκείνον τον αγώνα του 1987 όπου ο ΟΦΗ πήγαινε καλά μέχρι τον τελευταίο αγώνα κι εκεί οι ίδιοι δημιούργησαν δικλείδες ασφαλείας... που τελικά άνοιξαν σαν κανάλι στην Κρήτη λόγω βροχής;;;

Να σου πω κάτι πάλι για το γήπεδο;;; Την Κυριακή εκεί που τσίριζαν οι σφυρίχτρες κανείς δεν μπορούσε να βγάλει μπάλα από την άμυνα... ΜΟΝΟ ο Πρέκας έφτανε μπροστά σαν κεραυνός και σου έλεγε "ρε γαμώτο κι αυτό;;;" 🤬🔴 Και τώρα;;; Θυμάμαι πέρσι τον αγώνα στον Βόλο... Ήρθε ένας παράξενος τραυματισμός στο δεύτερο ημίχρονο κι αντί να βγάλουν έναν ακόμα defender βγήκε αμέσως εκείνος — κι έκανε γκολ στις δύο λεπτά... ΑΥΤΟΣ ήτανε!! Τι φταίει;;; Φταίει πως κάποιοι ξέχασαν ότι ο άνθρωπος αυτός ήτανε η φλόγα που έκαιγε τις ψυχές μας μέσα στη βροχή... Κι εμείς;;; Τον σβήσαμε σαν κερί επειδή κάποιος κάποια στιγμή νιώθει δυσφορία;;; Μην μου λες "ήρθε η ώρα"... Η ώρα ήτανε ΠΑΝΤΑ αυτή! Ο Θόδωρος ζούσε επειδή εκείνος ήτανε εκεί!! ΤΕΛΟΣ!!! 🔥😱

Αυτή η κίνηση δε μου θύμισε κάτι άλλο παρά εκείνον τον Ιανουάριο του 2004 όταν ο τότε δήμαρχος του Ηρακλείου, στο βλέμμα μου δεν είχε καμία σχέση με τις ανακοινώσεις - τότε έκαναν εκλογές κι έπρεπε κάτι να ανακοινωθεί πριν από τις κάλπες. Την επομένη ημέρα στο γήπεδο υπήρχε πλήθος κόσμου που φώναζαν "απατία" και η ομάδα είχε χάσει 3-0 μέσα σε είκοσι λεπτά επειδή κανείς δε βρισκόταν στη θέση του. Εδώ όμως δε μιλάμε για πολιτική αγορά αλλά για ΟΦΗ που έχει γίνει σύμβολο μίας πόλης όλης της Κρήτης. Να μου πείτε, όταν τρεις βδομάδες η ομάδα στέλνει εικόνες νίκης από το γήπεδο κι οι πιο δυναμικοί διαφημίζουν λύσεις χωρίς αποτέλεσμα, είναι λογικό να βγάζεις ανακοίνωση κλεισίματος πρωταγωνιστή στα μέσα της αγωνιστικής περίοδο; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά μου φαίνεται πως αυτή η ομάδα χρειάζεται περισσότερο έναν άνθρωπο που ζει μέσα στην περιοχή των αντίπαλων περιοχών παρά έναν ακόμα οριζόντιο προβληματισμό στις στήλες. Παρακολουθώ τον ΟΦΗ από τότε που ήμουν φοιτητής στο πανεπιστήμιο κι έβλεπα τους φίλους μου να μιλάνε για εκείνον τον αγώνα που έκαναν 4-0 στον ΠΑΟΚ - εκείνος ο Πρέκας ήτανε σα σκάκι μπροστά στους αμυντικούς, σα τραγούδι πάνω στις κερκίδες. Κι τώρα εμείς βγάζουμε ανακοίνωση σα να αλλάζουμε μία σόμπα επειδή κάποιος είπε πως η σκόνη ζυγίζει περισσότερα κιόλας; Αυτό το σήμα βολής δεν πιστεύω πως έχει σχέδιο - έχει μόνο έκτακτο κλείσιμο κραναίου επειδή κάποιος ξέχασε πως η ομάδα παίζει ακόμα στο γήπεδο κι όχι στο γραφείο των ανακοινώσεων.

Ρε καημένοι μου, τι ζούμε εδώ μέσα;;; Την ίδια βδομάδα που ο Πρέκας έκανε εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα — θυμάστε;;; — όπου βγήκε και έκοψε τρεις-τέσσερις αμυντικούς σα ζαχαροπλάστης που ξεφλουδίζει μήλα, κι εμείς όλοι δακρύζαμε που ζούμε ετούτον τον αιώνα;;; Κι ύστερα;;; Την επόμενη Κυριακή — αυτήν την Κυριακή δηλαδή — ανακοινώνουμε πως αυτός ο άνθρωπος είναι η αιτία όλων των κακών;;; Μα εσείς βλέπετε τίποτα άλλο πέρα από τις δικές σας συνέπειες;;; Λέγεται πως η ομάδα ψάχνει ισορροπία... Μα ποιαν ισορροπία;;; Αυτούς που βάζουν γκολ;;; Ή εκείνους που δεν μπορούν να κάνουν τρία βήματα χωρίς να σκοντάψουν;;; Γιατί εγώ στη θέση ενός διοικητικού συμβουλίου δε θα έπαιρνα τόσο γρήγορα απόφαση ν' αφήσω το γήπεδο χωρίς εκείνον που κάθε φορά ανάβει τη φωτιά στις κερκίδες — ειδικά όταν αυτή η φωτιά ξεκινάει πάντα με εκείνον τον τρόπο, ξέρετε, εκείνον που έκανα πριν δύο χρόνια στο γήπεδο του ΠΑΣ: ένας αμυντικός να τον κοιτάει σαν να βλέπει τον ίδιο του τον θάνατο μετά τον τελευταίο σφύριγμα. Κι εμείς;;; Εμείς στέλνουμε σήμα βολής;;; Τουλάχιστον πείτε μου ποιος έχει βάλει στον τοίχο τον χάρτη της κίνησης εκείνης της βδομάδας — γιατί αυτό εδώ μυρίζει σα ντόμινο πάνω από κενό πιάτο. Κάποιοι βιάζονται να δείξουν πως "κάτι κάνουν", ενώ ο μόνος που έκανε κάτι στην πραγματικότητα είναι εκείνος που πήρε την αποφάση ν' απομακρύνει τον άνθρωπο που έκανε την ομάδα να φαίνεται λιγότερη μόνη της. Κι επειδή μιλάμε για σήματα βολής... 🤫 Κάποιος πρέπει να του πει πως όταν στέλνεις μηνύματα μέσα στη νύχτα χωρίς σχέδιο, αυτά γυρίζουν σαν μπούμερανγκ — ειδικά όταν η μπάλα σταματάει στις αποκλίσεις των ισχυρών βηματισμών. Φτάνει πια με τις εικασίες. Η ομάδα αυτή δεν είναι ντοκιμαντέρ του National Geographic για μεγάλους αγώνες — είναι ζωντανός οργανισμός που αναπνέει μέσα από εκείνους που γράφουν ιστορία στις κερκίδες. Και σήμερα, εκείνος ο οργανισμός έμεινε ανάμεσα σε αυτούς που βιάζονται ν' αλλάξουν τα πρωταθλήματα κι εκείνους που προτιμούν να κρατούν ζωντανή τη φλόγα πριν σβήσει από μόνη της.

τι να σου πω βρε φίλε μου... τρεις μέρες τώρα κάθε φορά που ανοίγω το κινητό βλέπω αυτό το γκράφιτι της βλακείας να έχει σχεδόν ξεθωριάσει από πάνω — κι όμως όχι, συνεχίζει να λάμπει σαν το φανάρι του Σόουτσινγκ στη βόλτα προς το αλιευτικό λιμάνι την Κυριακή το πρωί. αυτοί εκεί πάνω μάλλον νομίζουν πως η ιστορία γράφεται στο Excel αντί για στον πάγκο ενός προπονητή όταν του λένε "ρε φίλε, πήγαινε σπίτι σου γιατί η ομάδα χρειάζεται ψυχοθεραπεία"; και τι περιμένουμε παρακάτω; θά 'πρεπε ν' αρχίσουμε να ψάχνουμε τις παρτίδες στο monopoly για να δούμε ποιος άλλαξε τους κανόνες έτσι ξαφνικά οι ισοτιμίες να λειτουργούν αντίστροφα — εδώ έχουμε ομάδα που σκοράρει τόσο όσο η άλλη δεν μπορεί ν' αγοράσει τα γκολ από το κατάστημα των ειδών αγοράς, κι όμως αυτοί οι ίδιοι ανακοινώνουν πανηγυρικά πως πλέον η ομάδα είναι βελτιωμένη επειδή απέκτησε ένα ράφι περισσότερο στην ντουλάπα των αποφάσεων τους... μάλλον σύντομα κάποιος στους ορόφους των εκατόν είκοσι τετραγωνικών μέτρων θα βγάλει ανακοίνωση πως η ομάδα απέκτησε "ψυχική ανάταση" επειδή αποχώρησε αυτός που έφερνε τις νίκες σαν δώρο στα γενέθλιά της — κι ύστερα μισή ώρα αργότερα κάποιος άλλος θ' ανακοινώσει πως κέρδισαν ημιτελικό πρωταθλήματος επειδή το σήμα βολής έπιασε στόχο στο δικό του κρανίο. αλλά εγώ σου λέω μία ιστορία πιο παλιά κι από τον Τσιριγκό: εκείνον τον αγώνα στο τέλος της δεκαετίας του '90 όπου ο ΟΦΗ ήταν πρώτος μέχρι την τελευταία αγωνιστική κι ύστερα εκείνος ο ίδιος άνθρωπος έκανε αυτό που κάνουν όλοι όσοι ξεχνούν πως οι νίκες δεν γράφονται στα συμβόλαια αλλα στις κρίσιμες στιγμές — πήγε σπίτι κρατώντας ένα χάρτη με τοπικά φαρμακεία γιατί είχαν τελειώσει τα κεράκια. σαν εκείνον εδώ δηλαδή, μόνο που τότε δεν υπήρχαν social media ν' αναπαράγουν το λάθος σα στιγμιαίο τέχνασμα του πρωταθλητή. όμως τώρα, αντίστοιχα, τι περιμένουμε;; αυτοί εκεί πάνω νιώθουν σαν κάποιος βγάζει κόκκινο χρώμα στο πρόσωπο ενός ατόμου που μόλις είχε φορέσει το πρώτο του άσπρο γιλέκο επειδή του είπαν πως τρώει πολύ ψωμί. περιμένουμε νέα ανακοίνωση που θ' αναφέρει πως η ομάδα απέκτησε "εναλλακτική ταυτότητα" επειδή ένας άνθρωπος αποφάσισε πως το γκολ μπαίνει όχι όταν ο αντίπαλος αμύνεται καλά αλλα όταν η ομάδα αποφασίζει πως έφτασε η ώρα του ντους. και ο κόσμος εκεί κάτω — μέσα στο γήπεδο, στις κερκίδες, στους δρόμους του Ηρακλείου — συνεχίζει ν' αναπνέει τον ίδιο αέρα σαν εκείνον τον Φεβρουάριο που μια χιονόπτωση είχε κλείσει την πόλη για τρεις μέρες κι ύστερα ξημέρωσε ο ήλιος σαν ν' άλλαξε όλα τα σχέδια μέσα σ' ένα ξημέρωμα. μόνο που εδώ κανείς δεν ξέρει αν αυτός ο ήλιος φέρνει πρωινό φως ή ακόμη έναν λόγο ν' αλλάξουν ξανά τα σχέδια επειδή κάποιος έκλεισε τον διακόπτη χωρίς ν' αφήσει οδηγίες χρήσης.