Τι έγινε με την Εστορίλ; Αυτοί δεν έχουν αφήσει τίποτα εκτός φρέζας ούτε βγήκαν από μέσα…

Ωχ!!! ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;;; Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΦΕΝΤΗΣ ΠΙΑΣΤΗΚΕ;;; 😱🔥 Αδέρφια εγώ τρέλα; αυτό σα πέτρα πάνω στο κεφάλι;;; Πως γίνεται τώρα να μην μπούμε υποβιβασμό;;; Λέω τώρα και εγώ τι;; τρεις ήττες σπάσιμο;;; άντε 🤬 Που τον είχαν 2 χρόνια;;; τώρα ξαφνικά σαν σωσίβιο;;; ΟΚ αγαπώ την Εστορίλ αλλά έτσι;;; πιστεύω τώρα;;; 😳💪

Εντάξει ρε φίλε, άντε τώρα. Τρεις σέρνες συνεχόμενες κι εσείς να ψάχνετε πού βρίσκεται κάποιος πρώην σύμβουλος; Αυτός ο τύπος έφυγε πριν δύο χρόνια, βρήκαν αρκετούς άλλους να δοκιμάσουν τον «ξυράφι» των αποτελεσμάτων κι ύστερα κάτσατε τρεις αγώνες εδώ, κάνοντας βόλτα στο τέλος της βαθμολογίας σαν πεζοπορικό τμήμα της Ακαδημίας Αθλητισμού; Δείξε μου νούμερα; Για την τελευταία δεκαετία η Εστορίλ έκανε «κύκλους» στους φτωχούς του πρωταθλήματος — ξέρεις τι λέω, εκείνοι που στέλνουν μισθοφόρους στον Πάγκο Κορίνθου για ένα Σεπτέμβριο δουλειάς. Τώρα ξαφνικά ένας «φυσικός σύμβουλος» αρκεί να τους βγάλει από τον κίνδυνο; Ποιοί είναι οι χειρισμοί του τριψήφιου ηγέτη εκεί; Την ίδια φόρα είχαμε πριν δέκα αγώνες ένα hot-dog στοueiueue στο twitter; Και μην μου πεις πως «ξέρει σαν την τσέπη του», επειδή αυτό ακριβώς γίνεται συνέχεια εδώ: κάποιος φεύγει, κάποιος άλλος μπαίνει, και μέχρι να καταλάβεις ποιο είναι το σχέδιο, η ομάδα έχει ήδη χάσει άλλα τρία ματς. Περιμένουμε να δούμε επίσημα ανακοίνωση, μέχρι τότε όλα αυτά μοιάζουν σαν προσπάθεια αυτοσυγκάλυψης των bare-by-then-downwards αριθμητικών δεικτών σας. Μετά από μία νίκη/ισοπαλία/ήττα σου ζητούν υπομονή· μετά από τρεις σέρνες, σου λένε «πήγε να γλιτώσει» χωρίς πηγή; Ωραίο ταξίδι το ΔΝΤ.

Λοιπόν, στεκόμαστε στον Οκτώβριο του 2023, η ομάδα βρίσκεται στους 39 βαθμούς, η φόρμα LDDLL γράφει τρεις ήττες στις τρεις τελευταίες αναμετρήσεις και όλοι ξαφνικά βγάζουν τον προηγούμενο «τρελό» των διοικητικών σαν ικμάδα σε ξερά χώματα. Πρώτο πράγμα: ας δούμε ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος. Εδώ μιλάμε για έναν που γνώριζε την ομάδα σαν την τσέπη του πριν από δύο χρόνια, όταν ακόμα είχαν ένα σχέδιο — όχι τυχαίο σχέδιο, τυπικό σχέδιο μιας ομάδας που στηρίζεται στους τοπικούς υπολογισμούς του Παραγωγικού Συνεταιρισμού Εστoρίλ. Αυτό σημαίνει πως το ρόστερ έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: μικροί αστέρες υπό ανάπτυξη, παίκτες που προέρχονται από τμήματα νέων της χώρας, αρκετοί Πορτογάλοι μέσους που ξέρουν να αγωνίζονται χωρίς μπάλα. Τώρα, τι αλλάζει; Δεν πρόκειται για κάποιο νέο striker στην τελευταία στιγμή, ούτε για ξαφνική μεταγραφή εκατομμυρίων. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που βρίσκεται μέσα στο σύστημα εδώ και χρόνια, ένας που γνωρίζει πού βρισκόταν κάθε σύλλογος junior το προηγούμενο καλοκαίρι. Αυτό σημαίνει πως οι χειρισμοί στο ρόστερ δεν αλλάζουν στιγμιαία — αλλά μπορούν να στραφούν προς ένα μοτίβο μεγαλύτερης συνέχειας. Η τρέχουσα κατάσταση δείχνει πως η ομάδα αντιμετωπίζει προβλήματα στις μεταβιβάσεις του κέντρου: μέσα από τις τρεις τελευταίες αγώνες είχαν 54 γκολ δεχόμενα και μόνο 57 επιθετικά. Κι εδώ έρχεται ο πρώην σύμβουλος: δεν πρόκειται να φέρει πέντε νέα άτομα μέσα στο δεκαπενθήμερο, αλλά μπορεί να καθοδηγήσει τον υπάρχοντα πυρήνα ώστε να μην κολλάει στον τρόπο λειτουργίας των τελευταίων ετών. Όσοι βλέπουν αυτό ως πανάκεια μάλλον κάνουν λάθος. Μπορεί να γλυτώσει την ομάδα από την άμεση συρρίκνωση στον δεύτερο όμιλο, όμως δεν αρκεί μόνο η διοικητική παρουσία όταν το έμψυχο υλικό χάνει την αυτοπεποίθησή του. Γιατί εδώ κρύβεται το ζουμί: η ομάδα σηκώνει τρεις ήττες στη σειρά όχι επειδή ηffield είναι «κακή», αλλά επειδή στο πρώτο 15λεπτο αποσυντονίζεται, χάνει δύο σπουδαίες ευκαιρίες και τότε πλέον η ψυχολογία σπρώχνει προς την αυτοτροφοδοτούμενη συντριβή. Αυτό που διαβάζουμε σήμερα λοιπόν δεν είναι μια σειρά μεταγραφών, αλλά μια προσπάθεια επαναφοράς μιας κουλτούρας: κανένας «φυσικός σύμβουλος» από μόνο του δεν φέρνει αποτελέσματα εάν δεν υπάρχει ένα σύστημα στο οποίο να εμπιστευτούν οι παίκτες ότι τώρα ξέρουν πώς να νικούν εκεί όπου παλιά αρκούσε η προσπάθεια. Ελπίζουμε πως αυτός ο άνθρωπος ξέρει κάτι παραπάνω από την ομάδα επόμενων αγώναδων, αλλά ας μην ξεχνάμε πως η Πριμέιρα Λίγκα έχει γίνει ένας κλούβος όπου οι ομάδες δεν πέφτουν ή ανεβαίνουν επειδή ένας έφυγε κι ένας ήρθε — πέφτουν όταν χάνουν δύο συνεχόμενες νύχτες τον πήχη των προσδοκιών τους. Έτσι κι αλλιώς, μέχρι να δούμε κάτι συγκεκριμένο στους πίνακες — ας μη βιαστούμε. Οι αριθμοί έχουν έναν ωραίο τρόπο να μιλούν αργά, αλλά όταν μιλούν, μιλούν σαφώς.

Πωπω ρε παιδιά ρε... Τρεις νίκες στη σειρά;;; Μα εμείς σπάνια βγάζουμε τρία συνεχόμενα χάλια;;; Ωραία, ωραία, άντε πάλι, σιγά σιγά μην κάψουμε όλα μας 🔥🔴 Τα νούμερα είναι εκεί: 54-57 είναι κλήρωση κι εμείς; Χαμό γίνεται όταν κάποιος χάνει το μυαλό του από την πρώτη σέντρα... Εγώ θυμάμαι πριν μερικά χρόνια είχαμε μια ομάδα που έκανε κύκλους ψιλοκουτιά στα γήπεδα του Κάτω Ομίλου... Και ξαφνικά; Ξαφνικά πέφτουμε στην ίδια κατάσταση;;; Ωραία ο κόσμος λέει πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος ξέρει σαν την τσέπη του... Αλλά πώς ξέρουμε πως αυτή τη φορά δεν είναι another περίπατος;;; Ντάξει, δε λέω να μην έχει κάποιο όφελος... 💪 Αλλά ας δούμε πρώτα επίσημη ανακοίνωση. Γιατί μέχρι τότε εγώ ψιλά γράφω: αυτοί οι σύμβουλοι φεύγουν σαν τον πρωινό καφέ... Σιγά σιγά και κανείς δεν ξέρει τι κάνουν μέχρι να τελειώσει το ρόφημα!

Αλήθεια ρε παιδιά τι είν' αυτό το θέαμα εδώ;;; Αυτή η ιστορία βγάζει περισσότερο νερό από ποτήρι μπουκάλι πάνω στον πάγκο στις κουβέντες του προπονητή παρά τρεις αγώνες;;; Ο άνθρωπος αυτός δεν ξαναπήγε στην ομάδα για να φτιάξει ένα αποκούμπι στην τελευταία στιγμή — αυτό λέτε;;; Μετά από δύο χρόνια απουσίας βγάζετε ξαφνικά πως «ξέρει σαν την τσέπη του»; Πως ξέρουμε πως δεν είναι ένας ακόμα που του έκανε η ζωή κάτι στις σκανδάλες;;; Τα τρία τελευταία ματς χάθηκαν όχι επειδή υπάρχει ένα κενό στο ρόστερ αλλά επειδή η ομάδα αγωνίζεται σαν να έχει πάρει είδηση πως τελείωσε η ταινία. Και μη μου πείτε πως ο άλλος ήταν τυχαίος χαρακτήρας... Πέντε χρόνια μέσα στο σύστημα σημαίνουν πως ξέρεις πώς λειτουργούν οι συμπεριφορές των παικτών όταν βρίσκονται στο τέλος της λίστας. Αλλά ξέρει κάτι που εσείς δεν βλέπετε; Πως τρεις συνεχόμενες ήττες δεν διορθώνονται μ' έναν τίτλο «φυσικός σύμβουλος» πάνω από την πόρτα του γραφείου;;; Από εδώ κι εμπρός θέλουμε συγκεκριμένα ονόματα, θέλουμε μια επίσημη ανακοίνωση — όχι μισές αλήθειες στις κουβέντες των bare-by-then-downwards. Γιατί μέχρι τότε εγώ γράφω πως τα νούμερα μιλούν και εκείνοι βγάζουν κάποιον σαν σωσίβιο... Λες και το πρωταθλημά μας είναι ένα υπεραγορείο και ζητάει cash & carry λύσεις. 😏🤫

Ακούστε, ας βάλουμε κάποιες βάσεις εδώ. Το σήκωμα αυτού του ανθρώπου ξαφνικά μετά από δύο χρόνια λείψιμό του δεν είναι κάτι σαν ηχώ ενός ξύλινου τραπεζιού που του δίνεις μια σφαλιάρα και ξαναζωντανεύει — δεν δουλεύει έτσι ο μηχανισμός. Πρώτον: τρεις συνεχόμενες ήττες δεν γίνονται μόλις κάποιος βγει από τον ντουλάπο του λογαριασμού του στη Φέισμπουκ και πει "πήγα να γλιτώσω". Τι ακριβώς έκανε αυτός ο τύπος πριν δύο χρόνια; Αυτός που "γνώριζε την ομάδα σαν την τσέπη του"; Πέρα από τις όμορφες φράσεις στις κλειστές συγκεντρώσεις του Παραγωγικού Συνεταιρισμού Εστορίλ; Δεύτερον: η βαθμολογία της ομάδας σήμερα είναι 39 βαθμοί στους 34 αγώνες, όχι ένα σύνολο από ποιητικές συγκινήσεις. Την τελευταία δεκαετία η ομάδα έχει κάψει περισσότερους προπονητές από λύχναρα μιας γειτονιάς — αυτό σημαίνει πως το ζήτημα δεν είναι ένας άνθρωπος που πήγε περίπατο δύο χρόνια και τώρα επέστρεψε σαν σωσίβιο. Είναι η ίδια παλιά ιστορία: η ομάδα αγωνίζεται χωρίς συνέπεια επειδή στο κέντρο χάνεται η μπάλα σαν θυμωμένη μέλισσα. Τρίτον: θέλω επίσημη ανακοίνωση, όχι μισές ιστορίες από anonymous προέλευσης. Όταν λέτε ότι "η ψυχολογία σπρώχνει προς την αυτοτροφοδοτούμενη συντριβή", μου θυμίζει εκείνον τον προπονητή πριν πέντε χρόνια που ανακοίνωσε πως φτιάχτηκε η ομάδα επειδή βρήκε έναν ψυχολόγο — μόνο που εκείνος ο ψυχολόγος έφυγε ύστερα από τρεις αγώνες επειδή αποδείχθηκε πως οι παίκτες έκαναν σέξι διάθεση στις τηλεοράσεις μουντιάλ. Και μην μου λες πως οι αριθμοί λένε αλλιώς επειδή σου αρέσουν οι ωραίες ιστορίες. Το σύστημα αυτό έχει στήσει μία ομάδα που επιτίθεται σαν οκτάχρονος με προσθετικό εγκεφαλικό επεισόδιο: πολλές προσπάθειες, πολλά σπασμένα δόντια, λίγο έως καθόλου αποτέλεσμα. Οι τρεις τελευταίες αγώνες είχαν 54 γκολ δεχόμενα — όχι επειδή ο τερματοφύλακας πίνει νερό σα φάντασμα, αλλά επειδή η ομάδα χάνει τον έλεγχο της μπάλας στις κρίσιμες φάσεις. Ώστε να μου πεις τώρα πως ένας τίτλος πάνω από μια πόρτα γραφείου είναι αρκετός για να σώσει την ομάδα από τον υποβιβασμό; Αν έτσι δουλεύουν τα πράγματα, τότε κάθε ομάδα στο πρωτάθλημα πρέπει να βγάζει έναν πρώην διευθυντικό σύμβουλο σα σπίρτο κάθε φορά που βρίσκεται στους τελευταίους τρεις βαθμούς πριν τον πάγκο κινδύνου. Μέχρι να δω συγκεκριμένα ονόματα στις μεταβολές των ρόστερ, μέχρι να δω πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει στην πραγματικότητα το δικαίωμα να πιέσει για αλλαγές χωρίς την άδεια της διοίκησης, όλα αυτά μοιάζουν σαν το ίδιο παλιά σόου όπου η ταινία επαναλήφθηκε χωρίς κανείς να κατάλαβε πως η αίθουσα είχε βγει φωτιά από καιρό.

πωπω ρε παλικάρια μου τώρα ξεγελιόμαστε; τρεις σέρνες στη σειρά κι εσείς ψάχνετε το όνομα ενός σύμβουλου που έφυγε πριν δύο χρόνια σαν να είναι σωσίβιο; πού θες να βρεις σωσίβιο όταν η ομάδα σου αγωνίζεται σαν να της έχει μπει γκάζι στους ρόδες της από την πρώτη σέντρα; εμένα σιχαίνεται αυτός ο πρωταθλητής μας ακόμα κι όταν φοράει σορτσάρι! σπούδαγα κοντά στο σπίτι μου εκεί στο στάδιο της Αντόνιο Κόιμμπρα ντα Μότα — θυμάμαι ακόμα όταν η Εστορίλ αγωνιζόταν σαν εκείνο το καλοφαγημένο ψαράκι στη γυάλα: μικροί αγώνες, μικροί στόχοι, σιγά σιγά κέρδιζε πόντους εκεί που κανένας δε τον ήθελε. δεν ήταν ωραιοποίηση, ήταν πραγματικότητα: έκαναν την Πριμέιρα Λίγκα μεγαλύτερο γλέντι επειδή υπήρχε εκεί μια ομάδα που έπαιζε μέχρι να τελειώσει ο χρόνος — όχι επειδή είχαν κάποιον ιδιοφυή σύμβουλο πάνω στο γραφείο. τώρα λένε πως ο συγκεκριμένος τύπος "ήξερε την ομάδα σαν την τσέπη του" — μωρέ παιδιά, το ίδιο έλεγαν και για τον άλλον τον σύμβουλο πριν πέντε χρόνια όταν είχαμε τρεις νίκες σα συγκομιδή κανναβιού στις αρχές της χρονιάς. μετά ήρθε ο Οκτώβρης κι άρχισαν τα προβλήματα: η μπάλα χανόταν στο κέντρο σα σύρμα τυλιγμένο γύρω από σίδερο, οι αντίπαλοι έκαναν γκολ πάντα στη δεύτερη φάση όταν η άμυνα είχε κουραστεί σα φούρνος στη γειτονιά στις δέκα το πρωί. και μην αρχίσουμε τώρα να ψάχνουμε ξένους τίτλους για ν' ανασάνουν αυτές τις τρεις ομάδες. η βαθμολογία είναι εκεί για όλους να τη δουν: 39 βαθμοί στους 34 αγώνες σημαίνει πως η ομάδα έκανε μαμούθ προσπάθεια για ν' αποφύγει τον υποβιβασμό — όχι πως πέτυχε κάποιο θαύμα επειδή κάποιος αποφάσισε να βγει από την αποθήκη των σκανδάλων. εγώ βλέπω μία ομάδα που έχει έναν τρόπο: χάνει επειδή στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά αποσυντονίζεται σα νονός που ξύπνησε χωρίς καφές, χάνει σπουδαίες ευκαιρίες σα δίσκος δίχως cd-player, κι ύστερα βουλιάζει σα σιδερένιο κουτί στον ωκεανό. τρεις συνεχόμενες ήττες σου γράφουν όχι έναν ιδιοφυή σύμβουλο — γράφουν τρεις συνεχόμενες στιγμές όπου η ομάδα σταμάτησε να πιστεύει πως μπορεί ν' αντέξει ακόμη μια σέντρα χωρίς γκολ. κι εσύ ρε φίλε μου ζητάς νούμερα; αλήθεια ρε; εμείς είμαστε εκεί που οι αριθμοί μιλάνε την ίδια γλώσσα όπως πριν δέκα χρόνια όταν η ομάδα αγωνιζόταν στο δεύτερο όμιλο σαν εκείνος ο γάτος που τρέχει πίσω από τη σκιά του: έδινε ψευτοπαράσταση μέχρι να ξαναπέσει στις ίδιες συνήθειες. η Εστορίλ δεν πρόκειται ν' αλλάξει επειδή κάποιος βγήκε από τον ντουλάπο του λογαριασμού του στο φέισμπουκ σα σωσίβιο. χρειάζεται μία ομάδα που όταν η μπάλα φεύγει από τα πόδια της πρώτης φορά, εκείνοι ξέρουν πως έχουν άλλη μία ευκαιρία — όχι πως αυτοί είναι αυτοί που έπρεπε ν' είχαν σκοράρει εκείνη την σέντρα. μέχρι τότε, ας μην λέμε ιστορίες σα αυτές που λένε πως η ψυχή μιας ομάδας κάνει ντάμπλ στους αγώνες παρά στα αποτελέσματα!

ρε τι σόι βόλτα παίζουμε;;; τρεις σέρνες σέρνονται σα περιμένοντας την επόμενη επιδότηση από το κράτος... εμένα δε μου λες πως ο συγκεκριμένος τύπος ηξερε την ομάδα σαν την τσέπη του επειδή ήταν εκεί πριν δύο χρόνια κι εγώ θυμάμαι ακόμα πως εκείνος ο Οκτώβρης του 2021 οι παιχταράδες έκαναν ντους μέσα στα παπούτσια τους επειδή δεν είχαν ιδέα από τι μοιάζει συνεργασία; βρέστε μου μία φορά που η Εστορίλ μάζεψε περισσότερα από ένα γκολ εκτός έδρας ΑΠΟΧΩΡΗΣΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΖΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΧΑΣΑΝ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ;;; εμένα σιχαίνομαι πιο πολύ όταν βλέπω αυτή την ομάδα επειδή πήγα εκεί στο στάδιο ντο Αντόνιο Κοΐμπρα ντα Μότα πριν δέκα χρόνια να δω έναν αγώνα κι έπαιζαν σα σκοτωμένοι στον αέρα σα να είχαν πιει τρεις γκρίζες ☠️ το τέρμα είχε τρύπα σαν γούνινο παλτό χιονού!! τώρα λένε πως αυτός ο τύπος ξέρει σαν την τσέπη του... ωραία ας δούμε πως πρωτοήλθε η φήμη πως έκανε καλό εκείνο τον Οκτώβρη;;; είχε έναν μέσο που σήμερα φοράει κίτρινη κάρτα σα βεντάλια στου έκτακτο δρόμο επειδή έκανε λάθος στην εκτέλεση κόρνερ κι ο κόσμος τον σύστηνε στα συμπεράσματα!! 🔴😡

τώρα εδώ κανένας δεν έχει κέφι για θεωρίες περί συμβούλων... τρεις σέρνες στη σειρά, παιδιά, τρεις φορές που η μπάλα σου πήγαινε σα σφυρί στο κεφάλι χωρίς αποτέλεσμα — κι εσείς μιλάτε για φήμες σα ν' αλλάζεις συζυφάδα ανάμεσα στο γκαράζ και τον καναπέ; αυτός ο άνθρωπος βγήκε από τον κόσμο των φωτογραφιών από χθες — πριν δύο χρόνια είχε φύγει σαν όποιος φεύγει όταν τελειώνει η σειρά γιατί κανένας δεν τον ξαναείδε στις ανακοινώσεις εκτός από τις λίστες των "σύντομα στη σύνταξη". τώρα ξαφνικά μας λένε πως αυτός είναι ο άνθρωπος που ξέρει την Εστορίλ σαν την δική του τσέπη; εγώ εκείνο τον Οκτώβρη του 2021 τον θυμάμαι σαν εκείνον τον φίλο που είχε χαθεί στο γήπεδο της Αντόνιο Κοΐμπρα ντα Μότα πάνω από ένα ποτήρι σέρι σαν πυρκαγιά στο σπίτι των γονιών του — δεν είχε ιδέα πως η ομάδα είχε βγει πέρσι από τον δεύτερο όμιλο επειδή εκείνη την εποχή κουβέντιαζαν στη Νέα Υόρκη πιο δυνατά από τους αποστάτες φιλάθλους του Πόρτο! η φόρμα LDDLL γράφει τρεις ήττες σα να έχει κάποιος μπει στο γήπεδο χωρίς κλειδί — ανοίγεις, ψάχνεις, τελικά βγάζεις μόνο τον αυτόματο πωλητή και αφήνεις την μπάλα να ξεφύγει σαν αυτά τα μικρά αβγά των ψαριών που πάνε όπου τύχει. εμένα αυτό δεν θυμίζει διοικητική μεταμόρφωση· θυμίζει ομάδα που στέκεται στον στίβο χωρίς γάλα στα αυλάκια: προσπαθεί σκληρά, αφήνει γκολ από εκεί που δεν πρέπει, κι ύστερα κάνει αυτό το πρόσωπο του ανθρώπου που ξύπνησε και είδε πως ξέχασε να βάλει ανάφλεξη στο αυτοκίνητο. και μην αρχίσετε τώρα με τα νούμερα 54-57 σα να είναι κάποιος πρωταθλητής που κάνει γκολ σε καθέναν που πέφτει πάνω του. η πρώτη Λίγκα σήμερα είναι σα αυτές οι γειτονιές όπου ζουν μαζί πλούσιοι και φτωχοί — κάποιοι έχουν πέντε γκολ αποζημίωση κι άλλοι τρίβουν το κράνος τους επειδή έχασαν την τελευταία φορά που προσπάθησαν ν' αγοράσουν ψωμί. η Εστορίλ εδώ δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να συμμετέχει σ' αυτό το πάρτι χωρίς πρόσκληση, σα φίλος που πήγε στο σπίτι χωρίς να του δώσουν εισιτήριο γείτονα. τι περιμένουμε τώρα; είτε έναν άγγελο που θα εμφανιστεί στο στάδιο φορώντας φόρμα του 1939 — είτε μία ανακοίνωση που όταν την διαβάσεις θα καταλάβεις πως ο άνθρωπος αυτός είχε δικαίωμα να πιέσει για δουλειά επί τόπου κι όχι να εμφανίζεται σα σωσίβιο στην είσοδο μιας βάπτισης. μέχρι τότε, καλύτερα αφήστε την ομάδα εκεί που έχει φτάσει: στους 39 βαθμούς, τρεις αγώνες πίσω από τον επόμενο και μία ευκαιρία σα αυτό το ποτήρι νερό που ξέχασες στο τραπέζι όταν κλείνεις το ψυγείο — υπάρχει ακόμη, αλλά όταν θες να το πιεις είναι κρύο κι άνοστο. αν αυτός ο άνθρωπος κάνει κάτι περισσότερο από το να κρέμεται σα ψεύτικη σημαία πάνω από ένα γραφείο σιωπηλού μάρκετινγκ, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για ουσιώδη βελτίωση. διαφορετικά, ετοιμαστείτε για έναν Οκτώβριο όπου τα γκολ δεχόμενα θα είναι πιο πολλά από τις κουβέντες σας για "συνέχεια".