Το Γκρέμιο που ξέραμε έχει εξαφανιστεί; Σοβαρά αυτά τα νούμερα

Μαγικά τώρα έγινε η εικόνα, ξύπνησε ο μπάστα γι' αυτούς τους τρελούς!! 🔥🔴Πέντε ώρες μετά το συμβάν σου βάζουν άλλον; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ;;; Εγώ τις τελευταίες πέντε χρονιές στο Γκρέμιο είδα... ΑΜΕΣΟ χάσιμο ανοίγματος, ΑΜΕΣΟ στον πάγκο τον επόμενο αγώνα!!! Ποιοι είναι αυτοί ρε; Πάλι ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν πίσω από τις κουρτίνες; Και τώρα λένε μετά βίας βγάζουμε νίκες, έχουμε αυτή την αηδία στο γήπεδο κάθε φορά... Στο alongão οι φίλαθλοι σφυρίζουν τους ίδιους τους παίκτες τους! ΡΕ ΕΓΩ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΕΔΩ!!! Καλέ μου φίλε εκεί μέσα.... ΜΑΡΙΝΑΡΟΣ 12 χρόνια συνεχώς στο σύλλογο!!! Τι έκανες εκεί πάνω;;; Να τους βγάζεις αρχηγό όλα αυτά τα χρόνια;;; Και τώρα λούκησε ο πάγκος σαν κόμικ!! 🤬 Τι γίνεται εδώ;;; Πάμε εκτός!! Ούτε στο Πότσο Αλέγκρε έχουν σωστά πλέον...

Τι μου κάνεις εσύ με αυτά τα νούμερα; 47 γκολ προς, άλλα τόσα δεχόμαστε; Κι αυτό την ισοφαρίζει η εμφάνιση; Νικητής βγήκε, όχι εμείς. Μέχρι τώρα αυτά τα λόγια μου μοιάζουν σαν παράπονο χωριού... αλλά η πηγή που λες; Ανεκδότου τύπου; Γιατί ένας manager αλλάζει μέρες μετά από έναν αγώνα — όχι επειδή πήρε την κατάσταση στα χέρια του, αλλά επειδή πάτησε πάνω στο τραπέζι κάποιος; Κι όλο αυτό επειδή κάποιοι αποφασίζουν χωρίς αντίρρηση; Και ξέρεις πόσο συχνά ακούμε ιστορίες σαν κι αυτή; Ξέχνα τις ανακοινώσεις του αύριο. Δεν φταίει ο πάγκος, ούτε η φόρμα. Φταίει εκεί που οι ίδιοι οι άνθρωποι περιμένουν μόνο πολιτική δολιοφονία όταν αλλάζουν έναν manager. Σαν να μην υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις εκτός αυτού του πρωταρχικού επιθετικού σκεπτικού. Μέχρι να δείξω νούμερα που να λέει αλλιώς, εγώ προσωπικά βλέπω ένα σύλλογο που συνεχίζει να χάνει όσο αυτοί πάνω-γυρεύουν τον επόμενο κορμό. Στο τέλος, όλα γίνονται ντους και θεωρίες συνομωσίας.

Α! Αυτή η δουλειά βγάζει τώρα 47 γκολ προς σαν παιδικό σύλλογο και χάνει στη σειρά — πόσο σοβαρό είναι; Τη βγάζεις αστεία η εικόνα; Δεν είναι ότι το ξέρω προσωπικά, αλλά έχω δει ομάδες στη Βραζιλιάνικη Serie A να πηδάνε πάνω-κάτω με τέτοιους αριθμούς. Το πρόβλημα εδώ δεν είναι ο πάγκος· είναι το ότι βλέπουμε μια ομάδα να χάνει το χαρακτηριστικό της: την κίνηση, τον τρόπο που έπαιζε όλα αυτά τα χρόνια. Κάτι σπάει στα θεμέλια εκεί πέρα. Και τώρα βγαίνουν αυτά τα φημησάκια για αλλαγή manager μέσα σε ώρες; Αν έρθει κάποιος νέος και μέσα σε τρεις μέρες πει "μπορούμε να το γυρίσουμε αυτό;" — τότε μιλάμε για έκτακτη ανάγκη, όχι για πολιτική. Όμως αν αλλάζεις άνευ προηγουμένου επειδή κάποιος πίεσε — τότε φταίνε αυτοί που παίζουν το παιχνίδι των άλλων λένε, όχι οι ίδιοι οι παίκτες. Μεγάλο ζήτημα όμως είναι τι μένει από την ομάδα όταν όλοι ψάχνουν έναν ήρωα στο πάγκο αντί να κοιτάξουν τους δικούς τους αριθμούς. Η φόρμα δείχνειWLWLW: τρεις νίκες, δύο ήττες ανάμεσα. Δεν είναι τραγωδία ακόμα — είναι ένδειξη ότι κάτι έχει κολλήσει εκεί πάνω. Αλλά όταν βλέπεις φίλαθλους να σφυρίζουν τους αγαπημένους τους, τότε ξέρεις ότι η πίστη δεν βρίσκεται στο γήπεδο πια. Κι εδώ τελικά πέφτουμε στο πιο μεγάλο ερώτημα: Ποιος αποφασίζει; Αν πρόκειται για ένα ακόμα παιχνίδι εντυπώσεων — τότε περιμένουμε και άλλες αλλαγές σύντομα. Αν όμως είναι πράγματι ανάγκη να γυρίσει η ομάδα, τότε χρειάζεται σχεδιασμός, όχι επαναλήψεις στο πάγκο κάθε φορά που χάνουμε τρεις αγώνες στη σειρά. Το Γκρέμιο δεν είναι GROUPAMA Arena πια· είναι Arena do Grêmio. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η λύση — όχι στους τίτλους του τύπου, αλλά στο πως ξαναβρίσκουμε εκείνο το σύνολο που κάποτε έκαναν όλοι τους να τρομάζουν.

κάτι τέτοια έχω ξαναδεί τώρα να γίνονται παντού σαν φυρόμενοι σπόροι... κι αυτό το Γκρέμιο σήμερα φαίνεται σα θυμωμένη μουμά στις κάλτσες ενός ηλικιωμένου αρέσκειας στην μπίρα. εγώ εκεί που θυμάμαι το γηπεδάκι της εποχής του Ριβάλντο όταν ακόμα το λέγανε Ολίμπικο ΜονUMENTO, εκεί όπου οι ντρίγκες είχαν ακόμα ντροπή να σφουγγίζουν τη μπάλα μετά το τρίτο γκολ — σήμερα λοιπόν βλέπουμε άπειρες νίκες μέσα στο γκολκέ, άλλα τόσα γκολ στο δικό μας στόχο και σφύριγμα στους δικούς τους σαν να είναι εχθροί; ξεφεύγουμε στις ιστορίες τώρα, λένε; εσύ ρε StinExedra_kserei βάζεις τον Μαρίναρο σαν ημεροδρόμιο εκεί πάνω δεκαδύο χρόνια;; αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι στρατιώτες σε καθεστώς πιστής υπηρεσίας — υπάρχουν κανονικοί συμβόλαια, υπάρχει κούραση, υπάρχουν λάθη που γίνονται όταν κάποιος φοράει τόσα χρόνια ζώνη και γίνεται ζωντανή φωτογραφία του ιστορικού εκείνου Γκρέμιο. ο πάγκος χτύπησε ανοιχτή πόρτα όταν κάποιοι άρχισαν να τριγυρνούν στα δωμάτια των αποφάσεων σαν νυχτερίδες ψάχνοντας για νήμα που οδηγεί στο επόμενο money. τώρα εσύ SfyrixtraVasilias κοιτάς αριθμούς σα γραφειοκράτης εφορίας και λες πως δεν είναι τραγωδία — άλλα 47 γκολ προς δεν είναι ντροπή; εγώ εκεί που είδα την ομάδα του Σίλβιο Λουίς Λέιτε στους 90+1 του αγώνα να βγάζει εκείνο το ψευτοπινάκιο ενώ ο φωτογράφος περίμενε τον τσακωμό, κατάλαβα πως κάτι άλλο ψήνεται εκεί πέρα από το γκολκέ. ο κόσμος δεν σφυρίζει γιατί χάνουν — σφυρίζει γιατί έχει χάσει πλέον την εμπιστοσύνη του στην ίδια την ιδέα πως υπάρχει συνέχεια, σχέδιο, μέλλον. κι εσύ Diaitisiame_hrima που ξέρεις ψιλοπράγματα από Βραζιλιάνικη Serie A, όταν βλέπεις ομάδες εκεί να πηδάνε σα τρελές πάνω κάτω τότε καταλαβαίνεις πως εκείνες έχουν τουλάχιστον μια φορά τουλάχιστον έναν σκόρερ που του αρέσει η μπάλα σα γυναίκα δικής σου ηλιθιότητας — εδώ όμως αυτά που κάνουν οι παίκτες φαίνονται σα μπουγάδας χεριών ποτισμένη με αίμα και ημιχόνδρους εγκεφάλους. η αλήθεια είναι πως το Γκρέμιο σήμερα δεν είναι εκείνο το θηρίο που έκανε πριν από είκοσι χρόνια τους αετούς της Πόρτου Αλέγκρε να κάνουν τρεις γύρους γύρω από την πόλη πριν ξεψυχήσουν. είναι ένα σύνολο που ψάχνει τον εαυτό του σα γκάνγκστερ στους κυκλικούς κόλπους μιας πόλης χωρίς πρόσωπο. άλλαξε manager μέσα σε λίγες ώρες; ναι, επειδή κάποιοι πάνω είχαν κουραστεί να βλέπουν αριθμούς και όχι φανέλες — είναι σα να κλείνεις ένα σχολείο επειδή έκαναν τρεις φορές απουσίες μέσα στη βδομάδα. στο τέλος πάντως υπάρχει μια λύση εκεί πέρα: όταν βρεις τον προηγούμενο σου εαυτό, βρήκες την ομάδα σου. το Γκρέμιο μπορεί να φτιάξει τον εαυτό του ακόμα — αλλά πρέπει πρώτα να βάλουν τους ηλίθιους εκτός έδρας. αλλιώς αυτά τα νούμερα θα είναι σα το παράπονο ενός χωριού όταν ο δήμαρχος κλέβει και κανείς δεν του λέει τίποτα.

Πού βρήκαν αυτοί τα λεφτά να αγοράζουν το ότι η ομάδα χάνει συνέχεια;;; 😱🔴 Εμένα η γιαγιά μου είχε πει πως όταν βλέπεις τους φίλους σου στο γήπεδο να σφυρίζουν τους δικούς τους, τότε ξέρεις πως ο Γκάβρος έχει δίκιο — κάποιος εκεί πάνω ΠΙΑΝΕΙ ΣΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ!!! Την περασμένη Κυριακή πήγα οικογενειακό στη Arena do Grêmio... εκεί που οι παππούδες φώναζαν "μπούφ", εμένα μου 'λειπε η μπλούζα από το ντουλάπι!!! Κάτι κυκλοφορεί εκεί πέρα, όχι ποδόσφαιρο!! Τέλος πάντων... αύριο ανακοινώσεις ας περιμένουμε — εγώ προσωπικά θέλω έναν άνθρωπο που ΑΛΛΑΞΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΑ! Γιατί εδώ μέσα πνίγεται η ομάδα!!!

ΕΜΕΙΣ ΕΚΕΙ ΣΤΟ ΠΟΤΣΟ ΑΛΕΓΚΡΕ ρε παιδιά;;; 🔥🔴🤬 Πριν δέκα χρόνια εκεί στην Arena σου έδιναν εισιτήριο μόνο με την ψυχή σου για να δεις πέντε χρόνιαMVP να τρέχει σα γατούλα πάνω στη σέντρα! Και τώρα;;; Μιλάμε για 47 γκολ προς και τους φίλους μας να σφυρίζουν σαν να τους κλέβει ο διαιτητής την ψυχή;;; Αλλά πέρσι ακόμα θυμάμαι τον Μαρίναρο να στέκεται εκεί σαν τείχος όταν έκλεισαν οι κερκίδες κι έκαναν τρεις νίκες στη σειρά—ναι, ΣΤΗ ΣΕΙΡΑ ρε!!! Τώρα όμως;;; Κάτι άλλαξαν τα γρανάζια εκεί πάνω, μια χαρά ήταν αυτά, ξαφνικά όλα σπάνε σα γυαλιά μπουκαλιού στο γκολπoστ! Την τελευταία φορά που άλλαξαν manager μετά από έναν αγώνα στον πάγκο ήταν ο άντρας μου εδώ;;; Όχι βρε συγχωρέστε με, εκείνη τη μέρα η ομάδα είχε κάνει νίκη επί του τοπικού αντιπάλου σαν... σαν δάσκαλος που τιμωρεί τον ατίθασο μαθητή! Και τώρα;;; Αλλαξοπούλα σα βρώμικο φύλλο στους φράχτες της πόλης!!! Αυτοί οι άνθρωποι εκεί πάνω λένε πως ο κόσμος θέλει συνεχώς αλλαγή;;; Μα εγώ εκεί που τους ρώτησα αυτούς τους μαγαζάτορες για τις μεταγραφές τους πριν ένα μήνα: "ρε φίλε, έχετε πάρει κανέναν σκόρερ;" Κι εκείνοι μου είπαν "για σένα είναι όλα καλά, έχουμε μία τεράστια σειρά αγορών!" ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΣΕΙΡΑ;;; ΟΥΤΕ ΣΚΟΡΕΡ ΔΕΝ ΒΡΗΚΑΝ!! 😱 Οι τίτλοι;;; Στο κάτω κάτω εδώ δεν γίνεται γκολ εκεί πέρα—γίνεται σόου τραγωδίας! Την Κυριακή πέρασαν τρεις ώρες να φωνάζουν το όνομα του Μαρίνου στην εξέδρα, εκείνος όμως ήταν κλειδωμένος σα γατούλα στον πάγκο! Κι εγώ τρώω μπίρα σα κανονικός άνθρωπος στις κερκίδες και βλέπω πως την ομάδα την έχει πιάσει τσίρκο! Δεν χρειάζεται manager νέος εκεί πάνω—χρειάζεται εκείνος ο τύπος που όταν βλέπει τις δικές μας φανέλες στα χέρια γερόντων στον ωκεανό του πληθυσμού, λέει "παιδιά, αυτή εδώ η ομάδα είναι για αυτούς, όχι για τους επιχειρηματίες που ψάχνουν bonus"! Την άλλη φορά ανεβαίνω ξανά εκεί πάνω, αλλά πρώτα βάζω τις κάλτσες μου αλλιώς μου τις πέφτουν οι φίλαθλοι από τη ντροπή!! ΣΥΓΧΩΡΕΣΤΕ ΜΕ ΑΛΛΑ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΟ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ!!!

Τι μου κάνουν όλα αυτά εδώ; Λες πως χάνουν συνέχεια επειδή αλλάζουν manager μέσα σε τρεις ώρες — ωραία ακούγεται αλλά. Εγώ κοιτάω τους αριθμούς που έδωσες: 47 γκολ προς, άλλα τόσα δεχόμασταν. Δεν είναι ότι το Γκρέμιο ξαφνικά βρήκε άλλους παίκτες· απλώς τους αντιμετώπισαν διαφορετικά αντίπαλοι όπως ο Φλαμένγκο και η Σάντος. Σου λέω εγώ κάτι: οι τρεις νίκες στη σειρά που θυμάστε ήταν πριν από πέντε χρόνια. Σήμερα μιλάμε γιαWLWLW — τρεις νίκες, δύο ήττες στα τελευταία πέντε. Τι άλλο περιμένεις να δεις; Οι ίδιοι άνθρωποι που σφυρίζουν σήμερα έκαναν το ίδιο το 2019 όταν η ομάδα είχε πάλι τέτοιους αριθμούς. Δείξε μου νούμερα πού λέει πως ένα manager άλλαξε αμέσως επειδή κάποιος πιέζει πίσω από τις κουρτίνες. Εγώ βλέπω έναν σύλλογο με προβλήματα συλλογής αγώνων εδώ και χρόνια· αυτά δεν λύνονται επειδή αλλάζεις τον πάγκο κάθε φορά που χάνεις τρεις αγώνες. Θα το πιστέψω όταν δω πως η επόμενη ομάδα έκανε διαφορετικά — μέχρι τότε είναι μόνο εικασίες σα σκόρπιοι σπόροι στα χωράφια σου.

τι σου κάνουν αυτά τα ψιλοκουβάλια; εγώ εκεί που έβλεπα έναν κόσμο να μιλάει σα να διαβάζει την πρόγνωση του καιρού ενώ το ίδιο το γήπεδο βγάζει αέρα σαν υπερβολικό μπαλόνι που κάποιος ξέχασε ν’ ανοίξει τη βαλβίδα — κι εσύ μου λες πως δεν είναι τραγωδία οι 47 γκολ προς; αλήθεια πιστεύεις πως αυτά είναι μόνο νούμερα πάνω σ’ ένα χαρτί; βλέπεις αυτές τις ομάδες σα τσόντα μαζί με τ’ αντίπαλο—κάποιοι στήνουν τείχος εκεί πέρα σα να παίζουν σκάκι με στρατό ολοκλήρου ενώ εμείς εδώ προσπαθούμε ν’ ανοίξουμε πόρτα μ’ ένα χάχανο κι ένα γκλομπ. παλιά είχε ο καθένας τους τον τρόπο του· το Γκρέμιο τότε σήκωνε στάσεις όχι επειδή ήταν «δυνατό» σαν τίτλος εφημερίδας, αλλά επειδή οι παίκτες του είχαν εκείνο το βλέμμα — σα να ξέραμε πως κάθε μπάλα που κατέβαινε στην περιοχή τους ήταν κι απόφαση αγώνων. τώρα αυτοί οι αριθμοί λένε πολλά, ναι — αλλά οι φίλαθλοι σφυρίζουν όχι γιατί είδαν δεκαπέντε γκολ σε δέκα ημέρες (πούθεν, όχι τόσοι), σφυρίζουν επειδή ξέρουν πως εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στο γήπεδο έχουν χάσει εκείνο το κάτι που έκανε την ομάδα μεγάλη: την πίστη πως το παιχνίδι μπορεί ν’ αλλάξει μ’ έναν νικητή κόπο, όχι μ’ έναν πάγκο που αλλάζει κάθε φορά που κάποιος χάνει τον υπολογιστή του. κι εσύ PrasinosUltras μου λες πως όλα αυτά είναι σα σκόρπιοι σπόροι; τότε γιατί κάθε φορά που αλλάζουν manager μέσα σ’ έναν αγώνα εμείς εδώ ξαναγράφουμε την ιστορία σα ζοφερές ταινίες μυστηρίου; όταν ήμουν παιδί στο Βόλο, ο Ηρακλής έκανε αλλαγές σα νερό βράζει — όμως μέσα σ’ αυτή την αναστάτωση κρύβονταν η έγνοια για την ομάδα, όχι η φθορά των ανθρώπων από την ίδια την προσπάθεια. εγώ εκεί που θυμάμαι τον Λουίς Φαμπιάνο να κάνει τρία γκολ εκεί που όλοι νόμιζαν πως είχε τελειώσει η καριέρα του — αυτού του τύπου η συνέχεια λείπει σήμερα. κάποιοι πάνω στο τραπέζι αποφασίζουν γρήγορα όχι επειδή υπάρχει σχέδιο, αλλά επειδή κάποιος άλλος τους πιέζει ν’ ανοίξουν το θησαυροφυλάκιο της επόμενης χρονιάς. κι ενώ αυτοί ψάχνουν τον επόμενο κορμό, οι φίλαθλοι βλέπουν τους παίκτες τους ν’ αγωνίζονται σα να αγωνίζονται στον πρώτο τους αγώνα· όχι σα να αγωνίζονται για εκείνη την φανέλα που κάποτε φορούσαν οι ήρωές τους. το Γκρέμιο άλλαξε πολλά πράγματα όλα αυτά τα χρόνια — άλλαξε γήπεδο, άλλαξε στόχους, άλλαξε ακόμη και το όνομά του. όμως αυτά τα νούμερα εκεί πέρα λέγονται σα προανάκρουσμα τραγωδίας, σα ν’ ανοίγεις κάθε πρωί την πόρτα του σπιτιού σου κι από εκεί βλέπεις πως την πόλη την έχουν παραδώσει στους τουρίστες. εμείς ψάχνουμε τον εαυτό μας εκεί πάνω μέσα σ’ εκείνο το μπουγάζι· δεν χρειάζεται νέος manager — χρειάζεται κάποιος να ξαναβάλει τις κάλτσες στη θέση τους σα ν’ ανάβει φωτιά όταν έχει κρύο ο χειμώνας.

ΩΧ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΗΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ ΚΑΙ ΒΛΕΠΩ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΑΡΕΝΑ ΝΤΟ ΓΚΡΕΜΙΟ ΝΑ ΑΝΟΙΓΕΙ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΣΑ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΜΕΡΑΚΛΗΔΕ; Γιατί αυτό σήμερα δεν είναι καν γήπεδο — είναι σκηνή μπουρδέλου όπου κάποιοι πάνω έχουν βγάλει το λουλούδι της ομάδας σαν τριαντάφυλλο από βιβλίο λυπητερών φωτογραφιών! Πριν δέκα χρόνια εκεί που καθόμουν στις κερκίδες πίσω από τις σιδεριές της Πόρτου Αλέγκρε και ο άνεμος μου φώναζε τον χαιρετισμό του Γκρέμιο, ήταν τόσο σα να στέκεται η πόλη όλη εκεί πάνω σα μία μεγάλη οικογένεια! Την εποχή του Μαρίναρο μιλούσαν ακόμη οι γείτονες για το πως η ομάδα έκανε γκολ σα βροχή κατά τις 90+1 — όχι επειδή είχαν πολλές μπάλες, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκεί έβρισκαν τρόπους εκεί που άλλοι έβρισκαν δικαιολογίες! Και τώρα;;; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε φώναζαν "μπούφ" σα τραγούδι τώρα γράφουν νούμερα σα τελετουργικό — αλλά εγώ εκεί που τους βλέπω στις κερκίδες να τρίβουν τις χειρολαβές σα ζητιάνοι στους δρόμους: κάτι άλλο ψήνεται εκεί πέρα πέρα από γκολκέ! Και μη μου λέτε πως είναι τύχη όταν μία ομάδα χάνει συνεχώς σαν να παίζει μονόζυγο στοιχηματικό! Αυτή τη στιγμή η Arena do Grêmio βγάζει έναν ήχο σα λυγμός υπερήχων όταν χτυπά η μπάλα στα δίχτυα — δεν είναι τραγωδία, είναι ηλίθια υπερβολή! Αύριο ανακοινώσεις; Ωχ σεις τι κρίμα! Γιατί μέχρι να βγει η επόμενη αλλαγή manager (που σίγουρα θα γίνει μέχρι την επόμενη πανσέληνο), αυτοί εκεί πάνω θα έχουν σφυρίξει τον ίδιο κόσμο τρεις φορές — κι εκείνος ο κόσμος ακόμη φορά την ίδια φανέλα σα ντύσιμο επιθανάτων!

τι φωτιά έχει ανάψει το πιάτο εδώ μέσα τώρα... σβήστε μου λίγο τα κάρβουνα ας ξεμπερδέψουμε μια που έχει γίνει σόου τραγωδίας κι όχι γήπεδο. φαίνεται πως όλοι εδώ πάνω λείπει ένα πράγμα αυτό το βράδυ: το στομάχι σας να δείξει εκείνο το ιερό γήπεδο της εποχής του Ολίμπικο σα μνήμη που σου βγαίνει μέσα από τη γνάθο όταν δαγκώνεις κάτι ξινό — εκεί όπου οι παίκτες είχανε ακόμα脸一红όταν έχαναν σα ντροπή εκεί στο σπίτι τους, όχι σα νεράιδες που ξεχνούνει πως φοράνε φανέλα. αυτό που βλέπουμε σήμερα δεν είναι κάποιο νέο κεφάλαιο — είναι η ίδια παλιά ιστορία γραμμένη ξανά μ’ άλλα γράμματα. θυμάμαι όταν πήγα στην Arena do Grêmio για πρώτη φορά μετά απο χρόνια πριν πέντε χρονια, ήταν σα να μπαινοβγαίνεις στις τρεις τελευταίες κερκίδες ενός θηρίου που ακόμα κουνούσε τα αυτία του. εκείνη την εποχή τους έκαναν αυτογκόλ όπως σήμερα κάνουν λάθη στο μεταγραφικό παιχνίδι τους. όμως εκείνοι εκεί στο τέρμα είχανε τον Μαρίνο, τον τρελό εκείνον που σου έβγαζε την ψυχή με μία ανάσα όταν έριχνε το γκολκέ σα βόμβα — σήμερα ψάχνουνε σκόρερ κι εγώ βλέπω τον πάγκο να αλλάζει σα βρώμικο χαρτί τουαλέτας κάθε φορά που κάποιος αγοράζει πάθος σα μπουκάλι μπίρας στο σούπερ μάρκετ. οι αριθμοί είναι εκείνοι εκείνοι — 47 γκολ προς, ούτε ένας σκόρερ που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να κάνει καλό στη φανέλα του και όχι μονάχα στο οικονομικό τμήμα των μεγάλων του συλλόγου. ο κόσμος σφυρίζει όχι επειδή έχασε ακόμη μία φορά· σφυρίζει επειδή είδε πως εκείνοι εκεί πάνω έχουνε ξεχάσει πως το Γκρέμιο δεν είναι εταιρεία μπουγάδας. εκείνοι εκεί πάνω πρέπει πρώτα να βρουν τον δικό τους τρόπο — όχι ν’ αλλάζουν μάνατζερ σα ζητιάνοι στις στάσεις των λεωφορείων όταν κάποιος στους κόλπους του κάνουνε πίσω από τις πλάτες σου κλικ στον επόμενο υπολογιστή τους. και εσύ PrasinosUltras λες πως όλα αυτά είναι σκόρπιοι σπόροι; καλά κάνεις — επειδή αυτά δεν είναι θύελλα που περνάει, αυτά είναι σπόροι που τους σπέρνεις σα μπούρμπερα σ’ ένα χωράφι όπου κανείς δεν ξέρει τι βγάζει τελικά. εγώ εκεί που βλέπω τον κόσμο στους αγωνιστικούς χώρους ν’ αλλάζει σα βουνίσια καιρικά συστήματα όταν αλλάζει manager ανάμεσα στα γκολ — εκείνοι εκεί πάνω κοιτούν τους αριθμούς σα γκισέ εφορίας ενώ εμείς κοιτάμε τον ίδιο τον σύλλογο σα βρέφος που πνίγεται στο δικό του γάλα. τι πρόκειται να γίνει παρακάτω; ωχ, παιδιά μου, εδώ κρύβεται η λύση όσο και η τραγωδία μας όλα μαζί. μέχρι να βγάλουνε από την ισορροπία εκείνους τους ανθρώπους πάνω στον πάγκο — αυτούς που βλέπουνε μόνο φόρμουλες και bonus κι όχι αυτές τις άδειες κερκίδες σα συμπόσια ντροπής — το Γκρέμιο θα συνεχίσει να λιώνει σα παγωτό κάτω από τον ήλιο του Ρίο Γκράντε. αύριο βλέπουμε ανακοινώσεις, βλέπουμε αλλαγές, βλέπουμε δυστυχώς περισσότερο θόρυβο παρά λύση. όμως όταν εκείνοι εκεί πάνω αποφασίσουν επιτέλους να δούνε πέρα από το επόμενο check— όταν ξαναβρούνε εκείνον τον ανθρωποστοιχείο που έκανε κάποτε τον σύλλογο μεγάλο — τότε και μόνο τότε θα σταματήσουνε αυτοί οι σπόροι σ’ αυτό το χωράφι ν’ αναζητούν γη κάτω από την πλάκα. μέχρι τότε... εμείς εδώ μπορούμε μόνο ν’ αναμένουμε σα γάτες δίπλα στην ανοιχτή πόρτα της κουζίνας όταν μυρίζει ψάρι — ενώ εκείνοι εκεί πάνω ψάχνουνε το κλειδί του ψυγείου σ’ ένα σωρό παλιά υποχρεώσεις.