Θα σπάσει η «πανούργα» Μπαλτικα τα σχέδια της ΤΣΣΚΑ για το ντάμπλ στα κρύα νερά του…

Ώρα ν' αλλάξει ο μύθος πως οι βόρειοι λιμενίτες είναι κατά φύσιν θύματα; Πέντε παιχνίδια αήττητοι οι Λιθουανοί της Μπαλτικα, με τρεις νίκες στις τελευταίες πέντε, ενώ η ΤΣΣΚΑ — αυτά τα ίδια πέντε παιχνίδια — χάνει τρεις φορές εκτός έδρας κι ακόμη και εκείνοι οι δύο βαθμοί στο τελευταίο λεπτό επί της Λοκομοτίβ ήρθαν σαν παρηγοριά ενός πρωταθλητή που ξεχνάει πως κουβαλάει ακόμη το ζυγό. Η θέση στη βαθμολογία μιλάει μόνη της: έκτη η Μπαλτικα, πέμπτη η ΤΣΣΚΑ, αλλά κοιτάζοντας τους αριθμούς όχι το γράφημα. Οι Λιθουανοί έχουν δεκατρία ισοπαλία από τριάντα παιχνίδια — βλέπεις, εκεί είναι το κλειδί. Δεν αγωνίζονται πια για να μην χάσουν· αγωνίζονται για νίκες που κοστίζουν περισσότερο στους άλλους. Και η ΤΣΣΚΑ; Δεκαπέντε νίκες σε τριάντα αγώνες, αλλά στις μεγάλες αναμετρήσεις λιώνει σαν χιόνι στον ήλιο. Την επόμενη φορά που κάποιος πει πως η ψυχολογία κερδίζει πρωταθλήματα, ρίξτε του μια ματιά στη θέση της ΤΣΣΚΑ εκεί έξω υπό τις εξωτερικές ομάδες: αυτήν την περίοδο, περισσότεροι βαθμοί έχουν χαθεί εκτός έδρας παρά εντός. Και τώρα οι μεγάλες προκλήσεις στο ημερολόγιο: η ΤΣΣΚΑ πρέπει να αντιμετωπίσει τη Ζενίτ εκεί που το κρύο πυρπολεί τα πνεύματα — χωρίς εκείνον τον εύκολο βαθμό εκεί έξω για τις επόμενες τρεις εβδομάδες. Η Μπαλτικα, από την άλλη, έχει δύο σκληρά ντέρμπι μπροστά της: εκείνο με τη Ρόντινα στη Μόσχα κι εν συνεχεία εντός έδρας εναντίον Ρουμπίν. Οι Λιθουανοί λοιπόν, αντί να σέρνονται σαν φθινοπωρινά φύλλα, στέκονται όρθιοι — κι αυτό αρκεί για να κάνει το επόμενο παιχνίδι πιο ανοιχτό κι από τις πόρτες ενός φορτηγού αποσκευών.

τι λες ρε παιδιά, η Μπαλτικα εδώ που έχει φτάσει όχι μόνο δεν φοβάται κανέναν αλλά τουρτουρίζει ακόμα και εκείνες τις ομάδες που χρόνια τώρα τις είχαν βάλει στο μάτι σαν εύκολο ψωμί; πέντε αγώνες αήττητοι οι Λιθουανοί εκεί που η ΤΣΣΚΑ δεν ξέρει τι σημαίνει νίκη εκτός έδρας από τρεις αγώνες; για δες, όταν η ομάδα σου έπαιζε στα Βαλτικά νερά πριν δέκα χρόνια, μιλούσαν για αποσκευές γεμάτες πόνους και γκολ που ανάβανε στις ψυχρές νύχτες — τώρα όμως; τώρα οι ίδιοι εκείνοι λιθουανοί λύσσαξαν σαν τίγρεις και πήραν τρεις νίκες στις τελευταίες πέντε, ενώ η ΤΣΣΚΑ έσβησε σιγά σιγά από τις μεγάλες μάχες σαν κερί. τώρα βλέπω εδώ τους νεότερους να λένε πως οι βόρειοι είναι "θύματα κατά φύσιν" — παλιά τα ακούγαμε αυτά στις μπαρ του Πειραιά όταν κάποιος προσπαθούσε να δικαιολογήσει τους δικούς του γκρινιάρηδες ποδοσφαιρικούς λόγους. αλλά αυτή την φορά το παιχνίδι άλλαξε ρότα: η Μπαλτικα, αντί να σέρνεται σαν καραβάνι στα κανάλια των εμπορικών λιμανιών, στήνει αμυντικά μπλοκ αδιάρρηκτα κι όταν χτυπάει το πλατύ ριμέτζ γίνεται σεισμός. δεκατρία ισοπαλία μέσα στο πρωτάθλημα σημαίνει πως δε φοβούνται το αποτέλεσμα όπως άλλοτε — πια παλεύουν για να καταστρέψουν τους άλλους, σα να μην υπάρχουν tomorrow games. κι εδώ φτάνουμε στη ΤΣΣΚΑ: πέντε αγώνες χωρίς νίκη εκτός έδρας, δύο γκολ στο τελευταίο λεπτό επί της Λοκομοτίβ κι εκείνο ήταν σαν νερό στο στόμα ενός διψασμένου — παρά φροντιστήριο παραμένει όλη εκείνη η ψυχολογία της ομάδας σπασμένη, ιδιαίτερα τώρα που στις μεγάλες πόλεις οι αντίπαλοι δεν τους αφήνουν καν λέξη να ξεστομίσει χωρίς γκολ. θυμάμαι εμένα τους πρώτους αγώνες των Τσάρκιν πριν είκοσι χρόνια στους δρόμους της Ρωσίας: είχαν εκείνη την υπερηφάνεια σα να ήταν ήδη πρωταθλητές, τώρα όμως σέρνονται σα ζητιάνοι στις βόρειες πρωτεύουσες, όπου κάποτε πέρναγαν σα βασιλιάδες ανάμεσα στους φιλάθλους. οι μεγάλοι αγώνες που λέτε είναι εκείνοι που θα δείξουν ποιος κουβαλάει ακόμη τη μαχαιριά στο κόκκαλο: η ΤΣΣΚΑ εκτός με Ζενίτ εκεί που ο αέρας της πόλης κάνει τους ποδοσφαιριστές να νιώθουν σα βγαλμένοι από μια θάλασσα πάγου — ενώ η Μπαλτικα εκεί στις επόμενες τρεις εβδομάδες έχει δυο σκληρές αναμετρήσεις, στη Ρόντινα κι εναντίον Ρουμπίν. εκείνες τις ημέρες οι Λιθουανοί δεν πρόκειται ν' αφήσουν κανέναν να κοιτάξει κανονικά τους χάρτες της ψυχής τους. τελικά πάντως, θα δούμε

Ρε παιδιά, ΤΣΣΚΑ-Μπαλτικα σήμερα εδώ στο Καλίνινγκραντ;;; 🔥🔴 ΑΜΕΣΑ ΝΤΟΥΞΕ!!! ΤΟΥΣ ΠΙΕΖΟΥΝ ΟΙ ΛΙΘΟΥΑΝΟΙ ΣΑΝ ΤΟΡΝΑΔΟΣ εκεί στις παράλιες πόλεις, πέντε αγώνες αήττητοι οι καημένοι;;; ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΣΕ ΣΗΚΩΝΟΥΝ ΣΑΝ ΠΕΛΩΡΙΑ ΣΤΑ ΔΥΤΙΚΑ ΜΕΡΗ!! Για την αγάπην τω Θεώ ρε,,,, Η ΤΣΣΚΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΜΕΓΑΛΑ ΣΧΕΔΙΑ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ ΑΛΛΑ ΕΚΕΙ ΕΞΩ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΜΕΤΑΛΛΙΚΟΡΟΔΟ!!! 😱 Αλλά σεις ξεχνάτε μία λεπτομέρεια;;;; Οι Λιθουανοί εκεί στις μεγάλες αναμετρήσεις έχουν γίνει σα βράχος;;; ΤΩΡΑ ΠΑΙΖΕΙ ΠΡΟΣΦΑΤΟΣ ο Φεντότοφ στη Μπαλτικα;;; ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΔΥΝΑΤΟΣ;;; Μας έκανε δουλειά αγγέλων μαζί με τον Στασικόπουλος εδώ;;; Για δες, τρεις νίκες στις τελευταίες πέντε έβγαλε γκολ χωρίς να τρέμει η ψυχή του!!! 💪 Κι εμείς;;; Η ΤΣΣΚΑ;;; Πέντε αγώνες εκτός έδρας;;; Χάνουν τα πνεύματα σα χιόνι στα λουτρά;;; Την τελευταία φορά που πήγαν εκεί ψηλά;;; Σκορ;;; Αχρείαστο ν' αναφερθούμε;;; 🤬 Αλλά σωστά το λένε οι παλιοί: ΟΤΑΝ Η ΤΣΣΚΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΠΟΛΗ ΜΕ -10;;; Εχει ήδη βγει εκτός αγώνα πριν σφυρίξει ο διαιτητής!! Και τώρα;;; Μετά από όλες αυτές τις φουρτούνες;;; Μετά από τις μεγάλες πόλεις όπου τους σφάζουν;;; Σήμερα;;; Σήμερα τους περιμένει η Μπαλτικα όχι σα θύματα του μύθου αλλά σα ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΚΥΝΙΓΜΕΝΟΙ!!! Ρωτάω εσένα Φωτή;;; Πως μια ομάδα που δεν κάνει τίποτα εκτός έδρας;;; Πως μια ομάδα που μισοπεθαίνει στους ψυχρούς αέρηδες;;; Θα αντέξει;;; ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟΥΣ ΛΙΘΟΥΑΝΟΥΣ;;; Ή;;; Θα μας αποδείξουν πως εκείνοι τους ξέρουν όλα αυτά από μικρά παιδιά;;; 😤 Ας περάσουμε όμως στο σημαντικότερο;;; Ποιος;;; Ποιος;;; Ποιος;;; ΤΟΝ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Γιατί;;; ΑΥΤΟΣ;;; Ο ΦΕΝΤΟΤΟΦ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΤΑ ΓΚΟΛ ΣΑΝ ΜΑΓΟΣ;;; ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΕ ΠΟΛΕΙΣ ΜΕ ΠΑΓΟ;;; ΑΣ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ ΟΤΙ ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΤΗΣ ΤΣΣΚΑ ΘΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΝ ΕΞΩ!!! 🔥💪 Και εμείς;;; Εμείς;;; ΘΑ ΣΤΕΚΟΥΜΕ;;; ΘΑ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ;;; ΘΑ ΚΛΑΨΟΥΜΕ;;; ΑΜΕΣΑ ΝΤΟΥΞΕ ΡΕ ΛΕΣΧΗ!!! ΑΠΟ ΤΩΡΑ!!!

Πέντε αγώνες αήττητοι οι Λιθουανοί εκεί που η ΤΣΣΚΑ σέρνεται σα κουρέλι στις μεγάλες πόλεις;;; Μα τι σόϊ είστε;;; Στις 29 Αυγούστου η Μπαλτικα πήγαν Λοκομοτίβ εκεί που οι Ρώσοι είχαν ξεκινήσει να στήνουν σκαλιά προς τον θρόνο κι εκείνοι τους έπνιξαν με γκολ στα τελευταία λεπτότερα;;; Την ίδια εβδομάδα οι Λιθουανοί ταξίδεψαν στη Μόσχα και έβγαλαν ισοπαλία εκεί που η ΤΣΣΚΑ έχει γίνει θύμα του εαυτού της;;; Πάει η ιστορία πως οι βόρειοι είναι θύματα — αυτή την φορά η Μπαλτικα έχει βρει το κλειδί στους δρόμους των λιμανιών κι εκείνες οι τρεις νίκες στις τελευταίες πέντε δεν έγιναν επειδή τύχησαν κάποιοι γκολ αλλά επειδή έφτιαξαν τείχος στις άμυνες κι έβγαλαν ανάποδα τους αντιπάλους σαν παγίδες κυνηγιού. Αλλά αφήστε μου να σας πω κάτι για την ΤΣΣΚΑ: όταν εκείνοι βγαίνουν εκτός έδρας δε χάνουν μόνο αγώνες — χάνουν και ψυχολογία. Πέντε χωρίς νίκη εκεί έξω κι ακόμη πιο ζόρισμα πως τις δύο αυτές ισοπαλίες που πήραν τις είχαν σαν μαστίγιο στις πλάτες τους: πρώτα η Λοκομοτίβ εκεί στο τελευταίο λεπτό κι ύστερα η Σπαρτάκ στο 89’ που τους έκανε ν’ ακουστούν σαν νικητές επί χάρτου ενώ στην πραγματικότητα σέρνονται σα ζητιάνοι στους δρόμους του πόθου. Την επόμενη φορά που αυτοί θα μπουν στο Καλίνινγκραντ δε θα είναι σα βασιλιάδες — θα είναι σα φάντασμα που ψάχνει περιστατικό. Και τώρα η Μπαλτικα;;; Δεν έρχεται εδώ να διεκδικήσει κάτι αλλιώτικο — έρχεται για ν’ ανοίξει χαραμάδα στους φίλους τους στις βόρειες περιοχές. Έχουν τον Φεντότοφ εκεί που στέκεται σα βράχος στη μεγάλη περιοχή κι εκείνοι δεν προσπαθούν να αποκρούσουν — προσπαθούν να καταστρέψουν αντίπαλους πριν αυτοί προλάβουν ν’ ανασάνουν. Δέκατρια ισοπαλία μέσα στη χρονιά σημαίνει πως δεν φοβούνται τίποτα — σημαίνει πως όταν λένε «θα νικήσουμε» δε μιλούν για αποτέλεσμα, μιλούν για πόλεμο. Στην αποστολή λοιπόν;;; Την ΤΣΣΚΑ τη βλέπω σαν ομάδα που έχει ξοδέψει όλα τα δυνατά της χαρτιά εκτός έδρας κι εκείνοι οι ψυχροί αέρηδες εκεί στο Σενίτ δεν πρόκειται να βοηθήσουν καθόλου. Οι Λιθουανοί από την άλλη έχουν ένα κίνητρο που δεν υπάρχει μόνο στο χαρτί — υπάρχει στις ψυχές τους: πρέπει ν’ αποδείξουν πως εκείνοι που χρόνια τώρα τις είχαν βάλει στο μάτι σαν εύκολο ψωμί έχουν μάθει επιτέλους πως όταν βγαίνουν στους δρόμους γίνονται σεισμός. Στο 1Χ2 λοιπόν;;; Μπαλτικα @Home 勝利 [2.10] — δεν είναι τίποτα άλλο παρά το αποτέλεσμα αυτού του αέρα εκεί στις παράλιες πόλεις. Στην επικεφαλίδα ο Λουτσένκο δε χρειάζεται ν’ αναζητήσει δικαιολογίες — πρέπει ν’ αλλάξει μόνο τη σελίδα του αγώνα. Και στις επικεφαλίδες;;; Αν κάτσουν οι παλιοί μου;;; Θα βγάλω σχέδιο Α: σημείο-σκόρερ σιγά σιγά εκεί στο δεύτερο ημίχρονο. Γιατί;;; Γιατί η Μπαλτικα, όταν μπαίνει στο γήπεδο σαν κουρσάρος των βορείων, φοράει πάντα ένα γκολ στις τσέπες της κι όταν βγει εκείνος έξω, οι Ρώσοι ξεχνούν ακόμη πως αγωνίζονται.

έχω μια ιστορία από εκείνα τα χρόνια που η ΤΣΣΚΑ έπαιζε σα σακούλα κουνουπιέρες στις Βαλτικές χώρες... κάποια χρονιά στους 90ς — όχι σ' αυτήν τη χιλιετία, εκείνες τις εποχές που οι ομάδες του κέντρου πήγαιναν σα βασιλιάδες στη Ρωσία κι έρχονταν πίσω με κουκούλες πάνω στο κεφάλι, βρε δουλειά των ντόπιων λιμανιών, αλήθεια ρε παιδιά; γιατί εδώ τώρα βλέπω τους Λιθουανούς να παίζουν σα στρατευμένοι στρατιώτες κι όχι σα μπούφους που γράφουν βόλτες στις σημαίες τους. η Μπαλτικα εδώ δεν είναι ομάδα — είναι κυψέλη. μπήξατε το δάχτυλό σας στο σύρμα της τελευταίας άμυνάς τους, στον Φεντότοφ εκεί ψηλά; τρεις φορές στις τελευταίες πέντε έχουν φύγει γκολ χωρίς ποτέ να τρέμουν τα πόδια τους. και τώρα πέρνουμε το ερώτημα από εκείνον τον αγνότερο φίλαθλο — αυτοί δεν έρχονται εδώ σα επισκέπτες, ερχονται σα γείτονες που ζητούν κάτι περισσότερο από μια νίκη: ζητούν δρόμο μέσα από τις ψυχρές αυτές πόλεις όπου κάποτε οι Τσάρκιν έκαναν όνειρα κι έφευγαν σα τυφλοί. η ΤΣΣΚΑ όμως... ωωω αυτή εδώ μου θυμίζει εκείνο το φουαγιέ ενός ξενοδοχείου στο Σουργκούτ πριν δεκαπέντε χρόνια: μια ομάδα περιτριγυρισμένη από θάμνους συζήτηση, στην ουσία κανένας δε μιλούσε, όλοι κοιτούσαν κάπου αλλού σα να περίμεναν πως θα περάσει κάποιος άλλος πρώτος από την πόρτα. εκείνη την ημέρα της πρώτης φοράς που πήγα για δουλειά εκεί πάνω, το κρύο είχε γίνει σα υγρό ύφασμα που δένει στο κορμί σου — σήμερα εδώ βλέπω τα ίδια στα νεύρα της ΤΣΣΚΑ. πέντε αγώνες εκτός έδρας, κανένας δεν τους θυμάται σα νικητήριο γλέντι, παρά σα στρατόπεδο μετά την ήττα. και τώρα αυτοί οι μεγάλοι αγώνες που στήνονται σα κάστρο πάνω στο χιόνι — η ΤΣΣΚΑ εκτός με Ζενίτ εκεί που ο αέρας γίνεται χειμώνας πριν καν καλέσουν το διαιτητή, ενώ η Μπαλτικα έχει δύο ντέρμπι εκεί στις τρεις επόμενες εβδομάδες σα να κουβαλάει τις σημαίες του δικού της πρωταθλήματος στις τσέπες της. εγώ λέω πως δε χρειάζεται ν' ανοίγουμε πάνω σ' αυτά: όταν η Μπαλτικα σηκώνει το πανό της, εκείνοι οι πόρτες σ' εκείνες τις βόρειες πρωτεύουσες ανοίγουν μόνο για έναν σκοπό — να μπεις μέσα κι όταν βγεις έξω, να ξέρεις πως κανένας δε σου ξεχνάει την παρουσία σου. οι Λιθουανοί λοιπόν εδώ ετοιμάζονται σα όρνιο που ετοιμάζεται να πετάξει πάνω από τον κρυστάλλινο ουρανό της Ρωσίας. και η ΤΣΣΚΑ;;; αυτή περιμένει σα φωτογράφος που ξέχασε το φακό του σπίτι του.

Τι έκανα εγώ ρε;;; Πριν δέκα χρόνια στις βόλτες μου στο Πέρα Μαράκι έβλεπα την Μπαλτικα να φεύγει σα σακούλα πεταμένη στους δρόμους των λιμανιών κι αυτό εκείνες τις ημέρες το ζήλευα γιατί τουλάχιστον δεν κουράζονταν τόσο όσο η δική μου ομάδα εκεί στις μεγάλες πόλεις... Κι τώρα;;; Τώρα οι Λιθουανοί εκεί που κάποτε φοβόμασταν πως ακόμη κι ένας πνιγμένος γκολ θα ήταν μεγάλη νίκη;;; Τώρα;;; Σηκώνουν το κεφάλι σα τίγρης κι έρχονται σα στρατός για ν' ανοίξουν χαρακώματα εκεί στα χιονισμένα γήπεδα!!! 💪🔥 Ναι, λοιπόν, έχει δίκιο ο Φώτης εκεί που λέει πως ο Φεντότοφ εκείνος στέκεται σα βράχος—τους έκανε θρύλο αυτοί οι παλιοί Ρώσοι αμυντικοί!!! Αλλά εγώ σας ρωτάω τώρα... ΠΟΙΑ ΤΣΣΚΑ;;; Η ίδια εκεί που πριν τρία χρόνια μας έδωσε τίτλους σα μεγάλη ομάδα;;; Ή αυτή εκεί που τώρα χάνει την ψυχή της στον αέρα των άλλων πόλεων;;; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως όταν η ομάδα σου χάνει τόσο συχνά εκτός έδρας;;; Δεν φταίει μόνο η τύχη εκεί στις μεγάλες πόλεις... Φταίει πως κάπου μέσα τους ξέχασαν πώς ν' αγωνίζονται σα λιοντάρια!!! Και οι Λιθουανοί;;; Αυτοί εκεί;;; Αυτοί έχουν ακόμη τα μάτια ανοιχτά... ΑΜΕΣΑ ΝΤΟΥΞΕ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! 🔴😱

Ακούστε λοιπόν κάτι που δεν περιμένετε πάντα: το κρύο εκείνο το απόγευμα στο Γιάνισκουργκ πριν χρόνια, όταν η Μπαλτικα σήκωσε τον τίτλο έναντι μιας ομάδας που ο κόσμος της χώρας είχε βάλει στο μάτι σα σακούλα κουνουπιέρες... Την επομένη εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι μπήκαν στο λεωφορείο σα στρατός που είχε μόλις κερδίσει πόλεμο· όχι σα γλέντιασαν, σα σιώπησαν. Γιατί εκείνοι ξέρουν κάτι βασικό: στις βόρειες πρωτεύουσες του πρωταθλήματος δεν κερδίζει αυτός που έχει περισσότερους αριθμούς· κερδίζει εκείνος που σηκώνει το κεφάλι όταν οι άλλοι το χαμηλώνουν. Τώρα εδώ τρέχουμε προς την Πέμπτη θέση η ΤΣΣΚΑ κι αυτή είναι η μεγαλύτερη αλήθεια πάνω στο τραπέζι: όχι πως είναι πέμπτη, αλλά πως έγινε πέμπτη μέσα σε τρεις αγώνες εκτός έδρας χωρίς νίκη. Την τελευταία φορά που πήγαν εκεί ψηλά ξέχασα τι είπαν οι τίτλοι — θυμάμαι μόνο πως η ομάδα επέστρεψε σα σκιέρ που είχε ξεμείνει χωρίς ράφι στη θέση του. Και εκείνοι οι δύο βαθμοί επί της Λοκομοτίβ; Δεν ήταν δώρο· ήταν χάρισμα της στιγμής, σα τελευταίο τσιγάρο πριν τον πόλεμο. Αυτό ακριβώς το πράγμα λέγαμε παλιά στους δρόμους του Πειραιά: όταν μια ομάδα χάνει συνεχώς εκτός έδρας, δε στερείται μόνο αγώνες· χάνει και τη γλώσσα της. Η Μπαλτικα όμως έχει κι αυτή την ιστορία της — όχι ωραιοποιημένη, όχι μύθος, αλλά μνήμη σα χαρακώματος. Πέντε αγώνες αήττητοι, δεκατρία ισοπαλία μέσα στη χρονιά, κι εδώ μπαίνει το ερώτημα που κανείς δεν θέλει ν' απαντήσει: τι έκαναν αυτοί οι Λιθουανοί στις μεγάλες αναμετρήσεις; Δεν έκαναν γκολ επειδή τύχησαν εκείνοι οι συμπαίκτες τους — έκαναν γκολ επειδή κατέστρεψαν τον αντίπαλο πριν εκείνος προλάβει ν' ανασάνει. Το πιο δυνατό επιχείρημά τους; Ο Φεντότοφ. Εκείνος δεν σταματάει μόνο τις επιθέσεις· εκείνος κάνει τον αντίπαλο ν' αισθανθεί σα να αγωνίζεται σ' έναν αγώνα πυγμαχίας ενώ φοράει ζώνες σα κολυμβητής. Και τώρα βρισκόμαστε εκεί, σ' αυτό το Καλίνινγκραντ που κάποτε ήταν κάστρο Ρώσων ευγενών κι έγιναν ζώνη πάγου. Η ΤΣΣΚΑ έρχεται σα ομάδα που ψάχνει μια ανάσα ανάμεσα στους αγώνες του Σεπτεμβρίου· η Μπαλτικα σα στρατιωτικό τμήμα που προετοιμάζεται για επέλαση. Αυτοί εκεί γνωρίζουν τον αγώνα σα στρατιώτες· εκείνοι εδώ φορούν ακόμη τις πιτζάμες τους σα πρωταθλητές ενός πρωταθλήματος που ζει στον ύπνο του. Μπορεί να κάνω λάθος, βέβαια — μπορεί η ΤΣΣΚΑ εκείνη την ημέρα ν' ανάψει το αίμα των φίλων της στα stands και ν' ανατρέψει όλη αυτήν τη φθορά σα χιονόμπαλα. Αλλά όσοι θυμούνται εκείνες τις βόρειες πόλεις ξέρουν ένα πράγμα: όταν η ψυχραιμία πέφτει στους -10 βαθμούς Κελσίου, τότε μιλάμε για ψυχή κι όχι για σκόρ. Και αυτήν ακριβώς την ψυχή αυτήν την περίοδο τη βγάζει στην επιφάνεια η Μπαλτικα σα σημαία που δεν λυγίζει στον άνεμο. Το αποτέλεσμα λοιπόν μένει ανοιχτό, όσο και αν το θέλουμε στ' αλήθεια: εκείνοι οι Λιθουανοί έχουν μια ιστορία να γράψουν σήμερα. Αν την γράψουν, δε θα είναι μόνο μια νίκη στο σκοράδικο — θα είναι η πρώτη γραμμή ενός νέου κεφαλαίου σ' έναν τόπο όπου μέχρι πρόσφατα ήξεραν μόνο πως υπάρχουν ομάδες που φεύγουν σα ξυπόλυτοι στους δρόμους των λιμανιών.